Gizem, bir geyik başı gibi uzanıyor aramızda. 

Boynuzlarında senin karmaşan 

Ve sana ait bilmediğim,

Bilmek istemediğim onca şey.

Buna benzer çözemediğim bir çok şey. 

İki geyik ormanın kuytularında birbirine sarılmış yatıyor, 

Boynuzları birbirine geçmiş...

Kırmızı bir yunusun havada sıçraması olurdu senin gülüşün,

Ama gülmüyorsun.

İki geyiğin birbirine geçtiği yerde orman ışığı kırılıyor.

“Kalbin ilmini yap.” diyor bir ses.

Aortun kırmızılığı gibi, geyiğin boynunda bir kırmızı leke..

Geyiğin boynunu tuttuğum zaman elimde kalan pas lekesi,

Ya da böyle bir şey seni anlamaya çalışmak...

Seni sevdiğim zaman, kadife tüylü bir geyik ormanda su içiyor

Ya da yeşil kadife tüylü bir su akıyor 

Dünya, tatsızlığı kristalleşirken kimyasal bir çözeltide,

Hiçbir şeyi çözemezsin.

Bileklerini de kesemezsin. 

Anti-maddeye kaçmak istersin sadece. 

Bazen ama bir insanla bir şey olur,

Kısa süren bir şey.

İki geyiğin sıçrayıp havada öpüşmesi gibi. 

Bazı insanlarla yıllarca görüşsen de bir şey olmaz.

Ormanda bir kuş hızla dönüyordu.

Aşık olduğumuz zaman, 

Yürek denen ormanda bir kuş anormal bir hızla döner

Ve kaçmamız gerektiğini söyler bize.

Çünkü her şey çok fazladır. 

Kendi etrafında nefes kesici bir biçimde dönen bir kuş,

Kendini ve etrafındakileri yaralar. 

Tehlikedir onun adı. 

Bunun için aşkı hiç kimse, insanın kendi arkadaşları bile istemez. 

Kumrular sakindir bir tek.

Ben kumru değilim, 

Sen de.

Seninle biz hiç kavga etmeyelim 

Çünkü geyikler kavga ettiklerinde boynuzları birbirine dolanır ve ölürlermiş.

Doğuya bakan yüzünle bak bana

Ve kalbimin bir porselen gibi olduğunu hiç unutma. 

Çocuk gibi olduğumu söylemiştin zaten. 

Çocuk gibi yazdığımı biliyorum bu kitapta. 

Bunun gibi açıklanamayan şeylerin merkezi olsun isterdim bu kitap, 

Hiç kumru olamamış bir çocuk izini bırakırken, bir kumru oluş halini...

Hayır, saatleri, geyikleri anlatmıyor bu kitap. 

Bir kumru oluş halini anlatıyor

Ya da bir kumru olamayış halini. 

Bazen bir şey görünür gibi oluyor,

Bazen bir şey görünmüyor. 

Bazen bir şey değişecekmiş gibi oluyor,

Bazen bir şey değişmiyor. 

Bazen beni hep sevecekmişsin gibi oluyor, 

Bazen hiç sevmemişsin gibi. 

Bazen bu kitap açıklanamayan şeyleri anlatıyormuş gibi oluyor, 

Bazen hep açıklanan şeyleri. 

Bazen bu kitap senin gibi oluyor,

Bazen benim gibi.

Yani, sen beni kumru yapmaya çalışırken benim kumru olamayış halimi...

Hayır, 

Elbette senin aradığın saatleri anlatmıyor bu kitap.

Aramadığın onca saatin dehşetini anlatıyor ancak. 

Ve çocuk gibi olmadığım,

Fazlasıyla realist olduğum için, tek bir saate doğru ilerliyor: 

Geyiklerin kavga edip, boynuzlarını açamayarak öleceği saate.

Yine de kumru masalını sürdürmeyi deneyecek bu kitap. 

Çünkü kumru olamaz dediğin anda 

Aşk da bitiyor kitap da! 

Daha kavga etmedik. 

Boynuzlarımız birbirine dolaştı ama sadece ormanda uykuda.

Bak, hala “meycır tom” çalıyor pikapta...

Sen gittin, 

Ve herkes ölmeye başladı.

Önce teyzem öldü, sonra dedem, sonra babaanne. Sonra büyük büyük deprem. 

Ama ilk ölen hep babammış gibi geldi bana yıllarca. Öyle değilmiş yeni anladım.

Sen gittin ve herkes ölmeye başladı.

Zaten kim tam anlamıyla sağ kaldığını iddia edebilir ki?

Hissiz olmak, kolaydır.

Bir şeyi önemsemekse, cesaret ve ahlak ister.

Yalnızlıktan çıldırmış bir çocuğun arabaları anahtarla çizmesi gibi, ruhumun kemirilişi de hep sinsiceydi. Buna rağmen ansızın berraklaştığı oluyor gözlerimin. Yağmurdan sonra saçlarını havluyla kurulaman gibi olmuyor tabi. Öptüm, ama içime çekmedim.

Sen gittin ve herkes ölmeye başladı.

Şimdi dilediğim sayfadan başlayabileceğim bir kitap öner bana. Başsız, sonsuz ve ortasız bir hikâye öner. Benimle konuşurken, bana bakarken, gerçekten beni anlıyor gibisin. Senden önce beni tanıyan kimse olmadı. Eğer...Aramızdaki işler değişirse bile, hiç yalnız kalmayacaksın. Seni hep seveceğim.

Elinden bir şey gelmemenin acısını iniş takımları olmayan melekler bilir. Bir arabanın farlarına kilitlenip kalmış sincaplar bilir. Suyun dibine ağır ağır çöken taşlar bilir. Matkapla göğsünün ortasına açılmış bir pencere düşün. Perdeyi aralayıp, kendi yarandan bakıyorsun dünyaya. Eskisi gibi acımıyor...Ve de asıl bu acıtıyor.

Sen gittin ve herkes ölmeye başladı.

Aşk hikayesi tadında başlayan bir filmi, trajediye çevirmeye ne hakkın var? Çok şükür yaşıyoruz, çok şükür yazıyoruz diyorum ama, niye anlatıyorum bunları? Belleğin unutuşa karşı mücadelesi mi sadece? Ne münasebet...Bu benim senkronize yalnızlığım. 

Aklımdan ne geçerse geçsin, 

hissettiğim şeyle aynıdır.

Kendime karşı samimiyim.

Genç ve yaşlıyım.

Çoğu kişi beni göremez.

Sen gittin ve herkes ölmeye başladı.

Birleşince kısa devre yapan parmak uçlarımız öldü önce. Sonra yeşil öldü benim için, sonra kahverengi. Sonra ilk öpüştüğümüz yeri kalbinden bıçakladılar. O yer, onun hisleri yok. İçi bomboş. Benim de hislerim yok. Beni incitemezsin. Hayatımda aynı anda hiç böylesine kendimden kopmuş ve bir o kadar da kendimde hissetmemiştim.

On iki yıl geçti, susmak ne kısaymış....Sen böyle, ne güzel sonsuza kadar susalım diyorsun. Sonsuzluk bir gün herkesle konuşur, bunu da biliyorsun.

Diyorum ki; tüm kainat toplanıp senin ak dediğine kara derse bir gün; siyah renginin varlığını unutur, sana sarılırım. Herkes sana sırtını dönsün, tam karşında ben olurum. Hiç düşmeyiz diyemem...Düştüğün her yerden kaldıracak el olurum. Sen benim inadımsın. Anlıyor musun?

Sen gittin ve herkes ölmeye başladı.

Bir şey söyle

Denizler tutuşturulduğunda

Dağlar yürütüldüğünde

Bir şey söyle

Yıldızlar semadan bir bir döküldüğünde 

Bir şey söyle

Söyle

Yer başka, gök başka olduğunda

Hani biz, ateşin etrafını sarmış pervaneler gibi olduğumuzda

Bir şey söyle...

Kalplerde gizlenenler ortaya döküldüğü zaman,

Gök yarıldığı zaman,

Ve ayaklarımızın altından toprak kayıp

Dümdüz eğildiği zaman

Bir şey söyle

Defterler açıldığında, 

Gökyüzü sıyrılıp alındığında

Haberiniz olsun,

Denizlerin suyunu içeceğim,

Yıldızları torbama doldurup gideceğim,

Hepsini başka bir yerde gökyüzüne serpeceğim

Ve suları rengarenk, yıldızları hevenk hevenk çizeceğim.

Gecenin en koyu karanlığında,

Vahşi köpeklerin bile uyuduğu, 

Baykuşların bile sustuğu 

Ateşin ışığında, Akhilleus'un gözlerinin parladığı bir saatte, bir mızrağı baston niyetine kullanabilirsin 

Ama doğasını değiştiremezsin

Ama cehennem tutuşturulduğunda, cennet yaklaştırıldığında

Sende kalsın

Ne olur bunlar rüya olsun

Yaşadıklarım bana kalsın

İsterim iyiler beni duysun....

Çaresizliğin en amansız olduğu yerdeyim şimdi.

İlk defa sevmenin tarif edilmez korkuları içindeyim.

Uykusuz gecelerin yorgun sabahlarında seni düşünüyor,

Ve korkularla yine sana doğru koşuyorum

Hep aynı soru düşüncemde

“Ya severse?”

O zaman neler olabileceğini düşünmek korkutuyor beni...

İlk defa yenileceğimi anlıyorum.

Karşımda kendinden emin gözlerin,

Dudakların,

Ellerin bunu söylüyor bana

Seni tanımadan geçen bütün yıllara lanet ediyorum.

Önceleri hiç bilmediğim adını, şimdi binlerce defa tekrarlıyor dudaklarım.

Gün oluyor, bir tabloyu seyredercesine,

Mutlu heyecanlarla doluyorum karşında.

Gün oluyor, eski bir yunan heykelin,

Ölümsüz güzelliğiyle büyülüyorsun beni.

Gözlerin gözlerime takılınca, güçsüzlüğüm aklıma geliyor.

Beni sevmediğin, sevmeyeceğin...

O zamanlar öylesine yıkılıyorum ki, bilemezsin.

İnsan nasıl gökyüzüne baktığı zaman, 

Bu sonsuz evren içinde küçük ve çaresiz bir yaratık olduğunu anlarsa,

Güzelliğin de bana aynı  şeyleri düşündürüyor.

Gün oluyor mavilerde,

Gün oluyor kırmızılarda,

Gün oluyor karalarda yaşıyorum seninle

Dudaklarından çıkan her kelime, suya bir taş atmışçasına büyüyor içimde.

Nereye gitsen, kulaklarımda o yarı karanlık çocuksu sesin.

Sonra kendine has kokun,

Kokuların en çıldırtıcısı,

Ve gözlerin…

Esmer bir akşamüstünün serin hüznünü getiren gözlerin

Görebildiğim, duyabildiğim her şey

Bana seni sevmeyi söylüyor.

Uzaklaştıkça, yaklaşıyor uzak.

İşin en kötüsü, yaklaştıkça da uzaklaşmaktan korkuyorum.

Belki hiçbir zaman sana seni sevdiğimi söyleyemeyeceğim

Ne sana, ne de senden başkasına…

Düşün ki, çoğu zaman kendime bile söyleyemiyorum.

Sanki söylediğim anda her şey bitecek 

Ve bu emsalsiz büyü bozuluverecekmiş gibi geliyor.

Bir insanın kendini aldatması ne güçtür, bilirsin...

Bu sevmek korkusunun aslında çok sevmek olduğunu biliyor, fakat anlatamıyorum

Galiba, asıl korku sevmek değil

Onun arkasına gizlediğimiz sevilmemek korkusu.

Küçük aldanmalarla kendimizi avutmaya çalışıyor,

Düştüğümüz bir çıkmazda bir teselli arıyoruz kendimize.

Belki de, aynı korkular içindeyiz seninle,

Birbirimizden haberimiz yok

Sevmek…

Seni alabildiğine sevmek…

Hiçbir şeyi umursamadan,

Bütün karanlıkları hiçe sayarak sevmek.

Tutmak ellerinden,

O derinlere inmek,

Gitmek oralara, o yerlere.

Orda hep sen olmalı,

Seni yaşamak,

Ve olduğun yerde bile seninle sensiz olamamak…

Sonrada sensiz edemediğimi,

Edemeyeceğimi söyleyememek sana

Susmak…

Susmak...

Korkudan ölünceye kadar…

Ve yağmur yağıyordu İstanbul’a günlerden bir gün

Mevsim sonbahardı

Katar katardı bulutlar,

Gök, kurşuni bir efkârdı

Dolup dolup boşalan içimizde bir hüzündü, anlatılmaz

Büyüdükçe büyürdü

Uzadıkça uzardı

Günlerden bir gün Yağmur yağıyordu İstanbul’a

Mevsim sonbahardı.

Seninle bir ormandaydık akşam vakti

Unutulmuş bir zamandaydık

Bilmem hatırlıyor musun,

Bin sincap geçti yakınımızdan

Tüyleri pırıl pırıldı yağan yağmurdan

Uzun, kırmızı bir kuyruğu vardı

Çocuklar gibi sevinmiştin görünce

Üzerinde ıssız ve ıslak otların Keyfince oynuyordu

Yağmur yağıyordu istanbul’a

Ve ben İstanbul’u seviyordum

Yaşamayı seviyordum seninle

Seni seviyordum

İstanbul’a yağmur yağıyordu

Kapkara kirpiklerin ıslaktı

Sular sızıyordu saçlarından

Ellerin durmadan üşüyordu

Kederliydin, ağlamaklıydın

Uzak mıydın, yakın mıydın bilmiyorum

Bildiğim yüzünde yanıp yanıp sönen

O belli belirsiz hüzündü

Islaktı kapkara gözlerin

Ve yaprak yapraktı yerler

Ağaçlar ağlıyordu

Ve sen

Ve yer

Ve gök, en güzeldiniz

Anlamıyor musun?

Sen sevildiğin için güzelsin bu kadar

Ben sevilmediğimden böyle çirkinim

İstersen hayat verirdim bu karanlıklara

İstersen gökyüzünü bir mendil gibi yırtardım

Denizlerden, göllerden, nehirlerden

Sana görmediğin renkler yaratırdım

Zamanın ötesinde, yeni bir dünya kurardım sana

İnsansız, Tanrısız, kedersiz

Severdin...

Dağ rüzgârlarının serinliğince

Yaşardın

Git diyorsun

Nereye gideyim?

Ümitlerim ne olacak?

Bunca şiirleri kim söyleyecek sana?

Kim anlatacak dünyaya sığmayan güzelliğini?

Ben, heves ettiğim şeylerin kursağımda birikmesinden oluşan hayalkırıklıklarımı bir yorgan gibi üzerime örtmüş olanım. 

Olsun diye çabaladığım her şeyin olmayışını, yutkunarak seyredenim. 

Elimi uzattığım yeşil dalların, kuruduğuna şahit olanım. Ben olmamış olan her şeyim

Demem o ki, ben şimdi sana kalk gel demem. Beklerim hep ama gel demem. Diyemem. Çünkü öyle öğrendim. Şimdi gelsen, sarılsam sana, yapıştırsam başımı göğsüne ağlamaktan ortalığı ayağa kaldırırım. Ama gel demem.

İstanbul’a yağmur yağıyordu.

Bir daha İstanbul’a ne zaman yağmur yağsa

Hep o günü hatırlayacağım

Bir daha

İstanbul’a ne zaman yağmur yağsa

O küçük sincabı ve seni hatırlayacağım

Ağlayacağım.

Acıyla geçtiğim yoldan geçiyorsun

İzlerime rastlıyorsun, bıraktıklarıma,

Orada, o yolda çekmiştim ruhumu patlatan fitili

Benden savrulan parçalar kurusa da,

İzleri var hala yolun kenarında.

İzini sür yolun, acının ormanı büyütür insanı

Vakit geniştir, ufuk sandığından daha yakın

Acıyla geçtiğim yoldan geçiyorsun,

Ustası olacaksın içine gerdiğin tellerin

Hangi sızıyla titrer içinde, hangi sesle

Büyük bir aşk, hangi sesle ölür, bileceksin.

Ne zamandı bilmiyorum. Yaşadıklarından sana kalan tortu, 

Seni olduğun yere çakan, olduğun

yerde fırtına koparan korku....Kendi sarmalında

döndün, döndün, sanma ki daha dönmeyeceksin

Kalsan da bir yer için, aslında hep gidiyorsun.

Şimdi, acının ormanından geçiyorsun

Her şey bir daha kanasa da

Ne geçtiğin yola, ne sana dokunabilirim ben

Geç meleğim...Senin de şarkıların olsun içindeki telleri titreten

İnandır beni dünya

İnandır yaşadıklarıma

Güçlüydüm,

Uzaklardan gelir,

Uzaklara gider,

Sonbaharlara şaşırmazdım

Sonsuzluğu istiyorum. Çünkü, yazılmamış şiirlerim,

Ve çizilmemiş resimlerimle buluşacağım orada.

Dünya incecik bir çınar yaprağı düştü üstüme,

Toprağa yağmur düşüyordu

Bir harf durmadan üşüyordu

Uzaklardan gelir,

Uzaklara giderdim 

Hiç kimse gecenin yolunu geçmeden şafağa ulaşamaz.

Ben bu yıkılışı yağmurlardan öğrendim

Akşamı önüme bırakıp giden adam haklıydı

Kentler ayrıntıydı, haritalar ayrıntıydı

İçinde tükendiğim şu hain hayatta

Herkesin yalnızlığı duvarda asılıydı

Nasıl söylesem dünya?

Nereye bakıp söylesem?

Çekinerek yaşadığım yılları her akşam

Çekinmeden ateşe attığımı nasıl söylesem?

Bu şarkıyı yalnız bitirmek istemiyorum 

Bunu nasıl söylesem?

O harf yanlış denizlerde boğulurken,

Ben doğru bir kelime olamam

Kalbimi parçalamadan, nasıl söküp atmalı mühürlerini?

İnandır beni dünya

Yıllar geçti 

Ve...Bir şey kaybetmedim hayretimden

Herkes bir saat alsa da, çoğalmaz zaman

Ve ben bazı şeyleri açıklayamam

Dediklerine göre bülbül aşk şarkıları söylemeden evvel, yüreğine diken batırırmış.

Biz de öyle yaparız. Yoksa nasıl şarkı söyleyebilirdik?

Yad etme, bir buluşma çeşididir.

Unutkanlık, bir özgürlük biçimidir.

Sedef, ancak denizin görüşüyle inci olur.

Ve kömür, zamanın görüşüyle elmas olur.

Ruh ile tenin savaşı, yalnızca ruhu sakin, ama teni asi olanların düşüncelerindedir.

Bir keresinde dilim tutulmuştu, çünkü biri bana "Kimsin?" diye sormuştu.

Sana açıkladıklarında değil, açıklayamadıklarındadır insanın gerçeği.

Bu yüzden, onu tanımak istediğinde söylediklerine değil, söylemediklerine kulak ver.

Yetmezken birimizin açtığı boşlukta yalnız kalmaya

Neden kapansın göğsümde taşıdığım bu güzel yara?

Neşeli yüreklerle birlikte, 

neşeli şarkılar söyleyen

kederli bir kalp, ne kadar yücedir.

Güzellik onu seyredenin gözlerinde değil de, ona özlem duyanın yüreğinde daha da bir canlı parlar.

Senin kalbindeki almak için, cebindekini sana vermeye çalışan, ne kadar da kördür!

Bildiklerinin sonuna ulaştığında, hislerinin başına varmış olacaksın.

Biz zamanı, sayısız güneşin devinimine göre ölçeriz; 

Onlar küçük ceplerinde taşıdıkları küçük makinelerle ölçüyorlar zamanı. 

O zaman, söyleyin bana, aynı yerde ve aynı saatte nasıl buluşabiliriz ki? 

Hatırlama, bir buluşma biçimidir.

Sözler zamansızdır.

Onları zamansızlıklarını bilerek söylemeli ya da yazmalısın.

Şiir bir düşüncenin ifadesi değildir.

O, kanayan bir yaradan veya gülümseyen bir ağızdan yükselen bir şarkıdır...

Sonsuz bir bitkinlik çöktü üzerime. En yüksek burca tırmanmıştım. 

Düşünüyordum: “Niçin bu yıldızlar?”

 Ve yurtluklarımı gözlerimle ölçerek, kendi kendime soruyordum: “Niçin bu inilti?”

Kendi dilini konuşmayan, tutarsız bir kalabalıkta, bir yabancı gibi şaşırıp kalmıştım. Çıkarılıp atılmış bir giysi gibiydim. Bozuk, ve yalnız. Oturulamayan bir evden farksızdım. Köşe taşım yoktu, çünkü artık hiç bir şeyim işe yaramıyordu. “Yine de aynı insanım.''diyordum içimden.

Aynı anılar var aklımda. Aynı gösterinin seyircisiyim, ama yararsız dağınıklıkta boğulmuşum Bundan böyle kendisini bütünüyle seyredecek, sessizliğini tadacak, yüreğinin düşüncelerinde anlamını sağlayacak hiç kimse yoksa, en güzel saray bile, bir taş yığınından başka bir şey değildir artık.

Ben, bilgeliğim, duygularımın algısı ve anılarım da böyle...Başak yığınıydım artık, demet değil. 

Belirti gitmeye görsün, bütün nesneler değişir. Ötekini güzelleştirmeye yaramadıktan sonra, günün bu kazancı nedir ki?

Onu kavramak için kullandığını sanıyordun, ama kavranacak bir şey yok işte. 

Onun yanında, aşktan önce çay töreni olmadıktan sonra, senin som gümüşten ibriğin ne değer taşır? Ona şarkı söylemek için kullanmadıktan sonra, duvara asılı şimşir kavalın ne değer taşır? Uyumuş yüzün ağırlığını içine almayacak olduktan sonra, avuçların ne değer taşır? Kendisini gizleyen ve oyulması gereken, kötü ve sert bir kabuk olmadıktan sonra, bir elmas ne değer taşır? Ayrılık olmadıktan sonra, bir dönüş ne değer taşır? Yoldan çıkma olmadıktan sonra, bağlılık ne değer taşır? İşte onda, yani sende hiç yer almamış, satılık nesnelerle dolu bir dükkan gibisin. Her birinin üstünde bir etiket, her biri yaşayacağı dakikayı bekliyor nesnelerin...

Çeşmelerden akan suları sevsinler istiyorum. Yeşil arpaların, yazın açılmış çatlakları kapatan yüzeyini de. Mevsimlerin dönüşünü kutlasınlar istiyorum. Olmuş, tamamlanmış meyveler gibi, sessizlik ve ağırlıkla beslensinler istiyorum. Yaslarına uzun zaman ağlasınlar, ölülerine uzun zaman saygı göstersinler istiyorum...

Çünkü süreleri içinde sıralayıp farklarına böldün mü, ağaç konusunda da, insan konusunda da hiç bir şey öğrenemezsin. Ağaç hiç de önce tohum, sonra filiz, sonra yaş gövde, sonra kuru odun değildir. Tanımak istiyorsan, bölmemelisin. Ağaç, ağır ağır gökle birleşen güçtür. Sen de böylesin...Tanrı dünya'ya getirir seni, sonra büyütür, sonra birbiri ardından isteklerle, üzüntülerle, sevinçlerle, acılarla, öfkelerle, bağışlamalarla doldurur. Sonra da kendine döndürür seni. Ama sen ne bu okullu, ne bu koca, ne bu çocuk, ne de bu ihtiyarsın. Tamamlanansın sen.

Kendini iyiden iyiye zeytin ağacına bağlı, sallanan dal olarak görmesini bilirsen, kımıldayışlarında sonrasızlığı tadarsın. Ve çevrende her şey ölümsüzleşir.

Atalarına su vermesini bilmiş olan, türkü söyleyen çeşme ölümsüzdür. Sevgilin sana gülümsediği zaman, gözlerin ışığı ölümsüzdür. Ölümsüzdür gecelerin sessizliği. Zaman kumunu tüketen bir kum saati değildir artık...

İnsanın tıpkı kaleye benzediğini gördüm ben. Özgürlüğünü sağlamak için duvarları devirir. Ama yıkılmış ve yıldızlara açık bir kaleden başka bir şey değildir artık.

Kale, seni insanların yüreğine kuracağım.

En güzel düşünce, seni her zaman sevdiğim gerçeği, bu mu?

Bu kelimelerin ne anlama geldiğini bilmeden önce bile, seni sevdiğimi ve senin tarafından sevildiğimi biliyordum.

Adını, nereli olduğunu, bazen mutlu ya da belki üzgün olduğunu bilmeden. 

Sesinin sesinde hayal ettim

Ve aşkının renginde yıkandım

Senin de dışarıda bir yerde olduğun düşüncesinde teselli aradım, 

Geceleri sık sık gözlerimi kapatırdım

Ve ellerimi gökyüzüne uzatarak sırt üstü uzandım

Ellerini ellerimde hissedebiliyormuşum gibi hissettiğim yer orasıydı...

Parmaklarımızın arasında zaman, boşlukla kenetlendi

Ve kollarımızın evrende küçük daireler çizerek dönmesini izledim

Sanki el ele tutuşmuş gibi, 

Özgür olanın engellerini aştık.

Belki böyle bir aşkın var olabileceğini düşünmek saflık olur 

Ama başka bir seçenek var mı?

İmkansıza inanmak için yaratıldım 

Ve hayal gücüm bundan daha azına sahip değil.

Vücudumdaki her hücre ve lif bunun doğru olduğunu anlıyor. 

Diğer tarafım da var ve her zaman var olmuş, sen!

En güzel düşünce, belki de katlanılan her kalp kırıklığının birbiri için sadece bir köprü olduğudur.

Bunu başka nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum

Seni görme ve hissetme şeklim, kaburgalarımın altına hapsolmuş. 

Senin,

Ve yalnız senin için atıyor

Bu kendini gösteren bir kanıt değil mi?

Ben diyorum ki, buna inanmak gerek

Bir susam gibi boyuna sulamak umutsuzluğu, sevgiyi

Ve direnmek, 

Hep direnmek sevmek devam etmek adına

Kendime diyorum ki, düşmek sorun değil. 

Düşmek acıtmıyor, asıl sıkıntı durduğun zaman

Diyorum ki, mutluluğu yalnızca rüyalarında gören insanlar daima yorgun olurlar

Hayaller diyorum, iyi ki varlar

Bu yüzden diyorum ki, sonsuz olan deniz benim

Bütün evren, gezindiğim şu kıyıda kum tanesinden başka bir şey değil.

Cevabı asla bileceğimi sanmıyorum

Daha da iyisi, cevapsız soruların mimarı rolümden memnunum

Bunda bir güzellik var, gerçek!

En güzel düşünce, senin var olduğundur. 

Ve başka hiç kimse, beni senin beni gördüğün gibi görmeyecek

Ve kimse seni benim seni gördüğüm gibi görmeyecek.

En güzel düşünce bu

Adını, nereli olduğunu, şu anda mutlu mu yoksa üzgün mü olduğunu bilmeden.

Seni çok derinden seviyorum, sonsuz

Hayat bir mizansen gibi türlü kapılar açıyor sana. Ve her kapının ardında, yeni bir kapı daha!  Yürüyorsun...Belki yoruldun, belki henüz erken vazgeçmek için. Lakin yürüyorsun...Çünkü insan yürümekle mükelleftir, kapılar yürüsün diye var. Kalabalıklar arasında herkes yalnız. Bu kanıya varmak zor olmadı.  Yaşadığımız devir, maalesef herkesi yalnızlığa sürüklüyor. Kalbini açmak zayıflık, düşünmek, taşlanmak demek. 

Nezaket gereksiz, 

Anlam değersiz, 

Samimiyetin de bir karşılığı kalmadı.  Ben nezaketi ağaçtan öğrendim. Ona tekme attım, o tepemden çiçek yağdırdı. O utanç bana ders olarak yetti..... İnsanı ateş değil, kendi gafleti yakar. Herkeste kusur görür, kendisine kör bakar. Neye nasıl bakarsan, o da sana öyle bakar.  İnsanın başına bir iş gelince ''Neden, niçin oldu?'' diye kırk türlü sebep bulur da, ''Ben ne yaptım ki bu iş başıma geldi?'' diye düşünmez.  Derdin, kendindendir bilmiyorsun, Derman yine sendedir, görmüyorsun...Koskoca alem içine yerleştirilmiş....Sen kendini hala küçük bir şey mi zannediyorsun? Bu kağnı böyle yürümez...Can yağmuru yağar yağar, kurumaz. Can vilayetinde nice gökler vardır ki, bu cihanın göklerine onlar hükmeder. Demir ateşten tad alır, yumuşar. Tortusundan ayrılır, arı-duru olur...Ya elma ne yapsın? Aynı ateşi yanaştır dibine. Yanar, kavrulur... Unutma, nasıl susamış bir dudak, suyu ararsa, su da susuzluğunu dindireceği bir dudak arar. Kanaatten hiç kimse ölmedi, hırsla da kimse padişah olmadı. Sadece kalpten gökyüzüne dokunabilirsin.

Annem bana hep şöyle derdi: "Kalbini oluşturmak 9 ayımı aldı, kimsenin 15 dakikada kırmasına izin verme." 

Şöyle dua ettim: "Göklere çıkmak istiyorum, lütfen bana merdiveni gösteriniz!"  Söyledi ki: "Senin başın merdivendir. Başını ayak altına al, başına bas da yüksel! Herkes kendi penceresinden, manzaranın daha doğru olduğunu iddia ediyor. Elbette doğrunun ne olduğuna dair kesin bir kanıya varmak mümkün değil.  Lakin, bir değil bir'den fazla pencereden bakmak, bizi kesinlikten alıkoyar. Doğru, bir yanıyla veya ucundan değil, bütününden anlaşılır. Bakıyorsunuz, kiminin sırtında bir dağ var, kiminin sırtında tüy. Fakat her ikisi de aynı ağırlıkta. Zira yükü sırtlayanın gücü ancak o mesabede. Bu sebeple, kimsenin yükü küçümsenecek kadar az değildir. Daha beteri gerçekleşene kadar, bütün dertler büyüktür. Derdin cüssesi büyüdükçe, evvelki dertler ehemmiyetini kaybeder.  Etrafında cereyan eden hadiselerin farkında olmasan, bir yükümlülük sahibi de olmazdın.  Lakin aksine, farkındasın olan bitenden...Ve elinden hiçbir şey gelmiyor. İşte bunun adı çaresizlik. İnsanın en büyük elemleri, farkında olmakla başlıyor. Dünyada gurbette olduğumuza kesinkes inandım...Çünkü bütün heyecan ve hevesler vakti gelince terk ediyor insanı. Aradıkları arasında, bu dünyaya ait bir arzu kalmıyor.  Bana istenecek bir şey söyle, uğruna can verilecek bir şey söyle, hemen dört elle sarılayım... Hayat mutlak değişkendir; daima bir değişimin merkezindeyiz. Koşullar, zaman, varlık, düşünceler ve dahi hisler bile değişir. Bu da insanı her defasında yeni bir tecrübeye itiyor. Kırk kere aynı yoldan geçse, kırkı da başkadır. Tekrar eden hataların sebebi, işte bu değişim...Ümidin tükenmesi için büyük hadiseler gerekiyor. Tekrar yeşermesi içinse, küçücük hadiseler bile yetiyor. İnsan daima tutunmak istiyor çünkü, boşlukta kalamaz. Zamanla hiçbir yere ait olamadığını fark ediyorsun...Daima muallakta ve asılısın boşlukta. Ortasındasın ve fakat ne uzak ne yakın, içinde veya dışında da değilsin olanların. Bir şahit gibi müşahede ediyorsun. Dün bana, hayat dairesinde kararsızca dalgalanan bir zerreymişim gibi gelirdi. Oysa bugün, çok iyi biliyorum ki o dairenin ben kendisiyim. Ve düzenli zerreleriyle hayat, bütünüyle bende devinmektedir. Hepsi bu...