Bir Çin darbımeseli: ''Yerin kulağı varsa, kapıların da göz vardır.'' 

Minyatür bir bavuldan ibaret olan yükümü kapıp çıktım. Aksilikler, tesadüflerin takviyesiyle felaket katına yükseldi. Adrenalin sarhoşu olmuştum. Sol elimin parmaklarını bükerek, çenemin altına kenetliyorum. Kar, ön camı kapatıyor. Artık başıma iyi veya kötü hiçbir şey gelmez duygusundaydım. Eğer heykeltıraş olsaydım, Şebnemin heykelini dikerdim. Bu kız, kendim olmam için bende eksik olan şeydi. Başkentin resmi, güneşin altında bronzlaşırdı. ''En büyük eksiğimiz ne biliyor musun?'' Cesaret.

Vahşetimin mazeretini takviye etmeliydim. Yangına yelpazeyle gidiyordum. Otuz sene evvel, otuz yaşındaydım. Yaşlandığınızda, otuz yıl önceki olaylar bugünkülerden daha gerçek görünür. 1970'ler. 20. yüzyılın en güzel yılları. Henüz tam uygarlaşmamışız. Değirmenlerle savaşta yenilmemişiz daha. Yedi kat yalnızlığa gömülmemişiz.

İnanın bana, o zamanlar aşklar ömür boyu sürerdi. Bir kız camdan el salladı mı, havalara uçardık. Bir gülücük, kaçamak bir bakış, bir merhaba...Yavru kuşlar gibi heyecanlanırdık. En büyük hazine, kalbimizdeydi. Nasıl utangaçtık...Gönül verdiğimiz kişiyi incitmekten de, onun karşısında küçük düşmekten de ödümüz kopardı. Karşılıksız aşklar, ebediyen saklanan sırlara dönüşürdü. Uzaktan sevmek diye bir şey var.

Yoksulduk. Canımıza yapışan, kemiğimizi çürüten fukaralığın üstüne kat kat gıcır gıcır gurur kostümleri giyerdik. Onurluyduk. Çünkü tarihimiz bize kudretten, zenginlikten bahsediyordu. Edebiyat bütün hücrelerimize azim aşılıyordu. Şarkılar daima taptaze bir umut çınlıyordu. Felekle kapışıyor, çaresizliğe meydan okuyor, yer sofralarında yürekten şükrediyorduk.  

1970'lerde Allah bizimleydi. Seyrettiğimiz filmlerdeki bahtsız annelerin, mazlum delikanlıların, yorgun babaların haline hüngür hüngür ağlardık. Haysiyet, namus, vicdan gibi kelimeler tedavülden kalkmamıştı. Komşuluk ölmemişti. Komşular sağdı.

Zayıftık fakat güçsüz değildik. Stres yoktu. Nostaji yoktu. Depresyon hiç yoktu.

Ağır ve matemde aşırıya kaçmak, ölüme müzikal bir defileyle karşılık vermek demekti. Yas, sezonluk bir duyguydu. 

''Yaşlanmak, bir insanın başına gelebilecek en beklenmedik olaydır'' . Kartları kader karıştırır, sense oynarsın. 

Bir sabah uyandım. Venüs yok. Sabah yıldızı kayıplara karışmış. Bir daha da geri dönmedi. Galaksi çatırdıyor! Benliğimi saran aptallığın laneti, ruhumu kısırlaştırmıştı. Bir millet, edebiyatıyla yaşar. Bir ülke, önce şiirle, hikayelerle, deyimlerle kurulur. Birbirimize sözler veririz. Yeminler ederiz.  Bütün çabamız sevgi dolu ifadelerle örülü sözler işitmek içindir. Müjdelerin taşıyıcısı kelimelerdir. Köpeklerin dilinde havlamalar, kuzularda melemeler, tavuklar gıdaklar. Bu kelimeleri onlara biz insanlar öğrettik. Vahşi köpekler havlamazdı. Beden dili nasıl olur da dilimizden dökülen sözleri bastırır?  

İnsan otuz yıl yaşayınca, dünyanın üç günlük olduğunu anlıyor...

Hayal ile rüya arasındaki mahmur boşluktayız.

Her derdi söyleyemezsin, her inciyi delemezsin.

Hatırlamak ve unutmak insanın kontrolünde değil.

Tebessüm, bazen ağlamanın bir çeşididir.

Bu kitapta anlatılan olayların hepsi gerçektir, fakat hiçbiri henüz cereyan etmemiştir.

Dut ağacını düşünüyorum sık sık

Çocukluğumun komşu duvarında

Dut dut, yaprak yaprak

Sever mi ki beni şimdi de?

Durduğu yerden

Öylece, 

Orada, 

Kımıldamadan evler

Aşırı sevgi üreten Dut ağacını sık sık düşünüyorum

Gözlerimi kapatsam, cenneti düşünürüm

Denizi görürüm,

Bahçeleri, bağları

Elmayı, 

Narı

Kavakları,

Kapatsam gözlerimi,

Cenneti görürüm

Kumruları duyarım,

Gözlerinizi kapatsanız,

Cenneti düşünseniz,

Görmediniz ki,

Göremezsiniz

Ne demeli şimdi?

Bir çiğdemin toprağı yırtışını seyredişim?

Göğe mi dokunmalı?

Ucuna mı körpe filizin?

Öyleyse, karanlık sokaklarda koştuğumu düşün...

Dirseklerimle, böğrüme gömdüğüm titremeyi düşün

Oradan göğsümü kaplayışını soğuk bir terin,

İlk sözcüğü anlamla birleştiren çocuğu düşün

Onun kavradıkça derinleşen şarkısını

Beni düşün öyleyse

Beni, 

Hayreti,

Ve karanlığın eşiğinde başlayan bir fısıltıyı

Beni dar camlarda değil

Bir bulutun seyrinde düşün

Müziği ya da hafif bir soluğu düşün 

Ne olursa olsun, yeter ki öyle ya da böyle bir şey hissetmemizi sağlasın

Ne olursa olsun, yeter ki düşünmekten bizi alıkoysun

Sıcak şeyler düşün

Ben üşüdükçe öyle yapıyorum

İçimdeki buzların kırılma sesini işitiyorum

Burada bir rüzgar esse

Çırpınan halimi bilmiyor kimse

Yanağımda deniz, ayağımda kum

Boğuluyorum

Gülümse, 

Gülden yumuşak bir deniz gibi gözlerin 

Uçsuz bucaksız

Ürperir tüm dünya, ağlar çocuklar

Mevsimler sendedir, 

Rüzgâr, sonbahar

Tanrı'nın güneşi bu denli güzelse,

Daha da büyük olan bir başkasından söz etmek istiyorum

Yüreğimizde doğan güneşten

Umutlarımızın güneşinden. 

Düşlerimizi de uyandırmak için, göğsümüzde uyandırdığımız güneşten

Yağmur çağırıyor,

O müthiş mavi

Gölgeyle savaşan çirkin adamlar öpüyor durmadan bir küçük devi

Yağmur çağırıyor 

Bir dünya uzuyor boş odalarda

Sönmüşse yıldızlar, ne arıyorum?

Sönüyor gözlerim boş odalarda

Yalnızım, boşluğu yumrukluyorum

Sonra ölür diye çok korkuyorum

Sessizdir yeryüzü 

Ve koşar cinler

Dünyanın cebinde bir delikanlı, ses verir geceye

Ve şehri dinler

Ben bu şehre veda edemem

Yürüyen dehşeti ben öldürürüm

Islakmış gözleri,

Sevmişim diye nazlanır, kahkaha atarmış sonra

Bir bulut etseydim ona hediye

Göklere karışır, yatarmış sonra

Gökyüzü uzakta değilse, seni fırat köprüsüne götüreceğim

Yıldızlara giden yol buradan geçiyor

Sende bir deniz var, beni boğacak

Bir gülüşün kalmış, bir düş olmuşsun

Ve maviyi geri istiyor kuşlar...

Aydınlık, 

Aydınlık ama sen yoksun...

Bana bir şey söyle, güleyim

Bir şey daha söyle,

İnandır.

Bir şey daha söyle istersen,

Beyaz olabilir

Suya falan benzeyebilir

Bir adaya benzeyebilir

Ne olur bir şey söyle bana

''Sessizliğe gömülen geceler kaybolmazmış aslında. Kiminin acısını, kiminin sevdasını, kiminin de gözlediği yolları saklarmış. Sırrı en iyi o geceler saklar, kadere de ortak olurmuş hiç belli etmeden. Esen her rüzgarda bir şeyler fısıldarmış. Kimi zaman göz yaşını silercesine narin bir esintiyle, kimi zaman da insanı kendine getiren fırtınalar kopartarak belli edermiş kendini....

Ben bir güzellik gördüm.

İnsanlar içinde, bir yalnızlık gördüm

Köpükleri gökyüzü, merdiveni bir su gördüm.

Ben de usulca daldım o gecelere. Bu diyarda tanıdık olan tek şey gökyüzüydü. Her şey değişiyordu. Zamanla ben bile değişiyordum ama nereye gidersem gideyim gökyüzü aynıydı. Gökyüzü tek tutunduğum dalımdı. Genelde ben, susarım. Çünkü geceler bilir beni. O fısıldar ben dinlerim, ben dinlerim o hep anlatır. O susunca ben anlatmak isterim ama bozmak da olmazdı sessizliği...

Emin ol, ne kadar sessizce ağlarsan ağla bir gün biri senin sesini duyacak. Gözyaşlarını silmek için kendini hapsettiğin karanlığa elini uzatacak. O el senin yüzünü bulacak, gözyaşlarını silecek. Çünkü senin öyle güzel bir ruhun var ki, şunu unutma, güzel ruhlar asla yalnız kalmaz... Güzel ruhlar her daim birbirini bulur. Şanslıysan bir de Ay’ı çıkartır karşına, belki biraz da yıldız serpiştirir. En çok da böyle zamanlarda hissedersin acizliğini. Önce aklını kurcalayan her ayrıntı geçer gözünün önünden. Sonrasındaysa o kadar da büyük olmadıklarını fark edersin. O küçülen şeylerle sen de küçülürsün. Bağırsan da kimse fark etmez hatta gece bile zor duyar olur çığlıklarını. Sonra daha da ufalırsın. O sessiz gecenin bir parçası olursun. O da yadırgamaz seni,  dinginliğiyle sarıp sarmalar. Bir de bakarsın ki çoktan geceye karışmışsın. Ve aslında yalnız da değilmişsin. 

Geceyi bilen herkes, ona bırakırmış kendini. Her gece birilerinin ona ihtiyacı olduğunu bilir, puslu düşüncelere dalanları kucaklarmış.''

''...Buradaydım, şu akasya ağacının arkasında. Bütün gün seni izliyordum. Ama senin bundan haberin yoktu. Hiçbir yere gitmedim, hissetmedin mi? Yanındaydım. 

Sana şunu sorayım. İnsan kalbine inanır mısın? Sadece organ anlamında sormuyorum besbelli ki. Şiirsel anlamda konuşuyorum. İnsan kalbi. Böyle bir şey olduğunu düşünüyor musun? Her birimizi özel yapan, birey yapan bir şey?

Eğer birisi milyonlarca ve milyonlarca yıldızın içinde tek bir örneği mevcut olan bir çiçeği severse, o yıldızlara baktığında mutlu olur. Mutluluk yaşanan değil, hatırlanandı. Mutluluk sahip olduğun anda değil, kaybettiğinde, o yakıcı boşluğunu yüreğinde hissettiğinde farkına vardığındı.

Herkes size göze batmamanızı söyler durur. Peki, ama neden? Hayat bu kadar kısayken neden göze batmaktan kaçınalım ki? Zıplayabildiğin kadar yükseğe zıpla. Dans et çılgınca. İnsanın derdi ne kadar büyük olursa, gülüşü o kadar sıcak olurmuş. Öyle derler bizim buralarda. O derdin büyüklüğü neye göre ölçülür biçilir bilmem ben. Fakat birinin gülüşünün sıcaklığını hissettim mi, anlıyorum ki derdi çok. Güzelleşmiş derdiyle...Güçlü olmaya benden daha çok ihtiyacın var. Sen konuşmazsan dünya susuyor biliyor musun?''

Tertemiz zatıma, 

Padişahlık güneşime and olsun, seni sana bırakmam ben

Lûtuflarla, keremlerle yüceltir dururum 

Lûtfum seni onarmak, seni iyileştirmek için belini bağlamıştır. Zaten onarıp iyileştirme, kavuşturup buluşturma bereketlerinin kaynağım ben.

Görmüyor musunuz ? Gül, ötelerden kokular getirdi, güzel renkler getirdi; bahçede gelişini kutlamak istiyor! 

Diken,  beraber yaşayacağı güler yüzlü efendisinin yüzünü seyretmek için süslendi, güzelleşti! 

Ey selvi ağacı! Kulak ver de dinle ki; süsen seni övmek, senin boyunu posunu anlatmak için ırmak kıyısına gitti.

Ölmüş tohum dirildi, tekrar hayata kavuştu! Böylece, şu kara toprağın gizlediği sır, şimdi meydana çıktı, kendini gösterdi!

Madde aleminde böyle olduğu gibi, mana aleminde de can ağaçları böyle olur! İyi ağaç, ağaç belli olur, meydana çıkar, manevî meyveler verir; 

Kötü ağaç da, verimsiz, bahtsız, zavallı bir halde kalır! 

İnsan sadece kaştan, gözden, gövdeden mi ibaret?

Mühim olan bu vücudun içini görebilmek

Kalbin aynasında ne var ona ulaşabilmek.

Ey canım! Senin içinde varlığın ötesinde akıl gibi, düşünce gibi, daima seninle beraberim.

Zevk aldığın, neşelendiğin,  sıkıntılara düştüğün, bunaldığın zamanlarda da senin içindeyim

Senden ayrı değilim! 

Ey canım! Benim canım, çıkardığı feryatlarla, yediği darbelerle tanbura döndü! Gönlümün halini, tanburun tellerinden çıkan feryatlardan anla! 

Hangi tarafa bakarsan bak, hep beni görürsün! İster kendine bak, ister birbirleri ile savaşanların çıkardığı gürültülere, 

İster yeryüzünde karınca gibi kaynaşan insan kalabalığına bak; hep beni görürsün!

Eğer sen benden incinirsen, ben, kendi canımdan incinirim, bıkarım, usanırım! 

Ey her şeyi güzel olan sevgili! bana can da, gönül de sana kurban etmek için verildi! 

Sen, gönlünün incindiğini söylemiyorsun...Ama ben, o incinişi canımın içinden duyuyorum! 

Benim baharım geçer gider, gönlümdeki gül bahçesi de dikenlerle dolarsa, 

Ben, bunu nasıl olur da bilmem? 

Senin yolunda toprak olmayan beden, yılancı sepeti olsun

Senin yolunda toprak olmayan can da, yılan kesilsin!

Ey Sevgili!

Sen bir çocuksun, 

Bir çocuksun sen, ezberindeki şiirlerle bulmak zorundasın çölde yitirdiğin yolu

Yeryüzü şenliğinin azımsanamaz bir parçasıdır yaktığın ateş, 

Kıvrıldığın dönemeç, 

Açtığın şemsiye,

Kucakladığın yaşlı ağaç...

Tuhaf bir çocuksun

Burnunu tıkasalar, gözlerinle soluk alırsın

Gözlerini bağlamaya kalksalar, kalsiyum ve kalker destekler seni, 

Yeraltı suları destekler seni

Bütün evler boşaltılmış, 

Herkes dışarı dökülmüş

Taşıtlar adam almıyor, sinemalar tıklım tıklım

Sokaklarda insan başlarından bir nehir

Meydanlar, insani tabaka görülmemiş bir çiçeğin taç yaprakları gibi

Sen ve seninkiler ovalarda değil, denizlerde değil, 

Durgun ve çalkantısız, bulanık ve ılık göllerin dibinde büyüdünüz

Bu yüzden seni başarı hanesine yazmıştır mavi oksijen... 

Desteklemiştir seni

Bir arkadaşın vardı ki, neşeliydi el ilanları kadar

Ve gözlerinde küçük bir çayır sesi...

Biri de vardı ki, on yıl kadar önce Yenikapı´dan kesilmiş odun yığınları arasından geçerken,

Ne gelirse söylerdi ağzına

Her şeyi öperdi...

Hep alçak sesle konuşan biri de vardı ki,

Kederini soylu kılmak için yüreğindeki kurşun yarasına ''Aşktandır.'' derdi

Biri de vardı ki, operetlerde harcadı seni

Hayatın neresinden başlanmalı?

Sudan çıkmış balık misali mi,

Yoksa suya düşmüş karınca gibi mi ?

Kendine sormayla başlamalı neden varım diye...                                             

Çıkarı için yaşayan insanlar için mi ?

Veya vefa bilen insanlar için mi ?

Kaybolan yıllarını feri kaçmış gözlerde aramak mıdır varlık?

Tükenen çoçukluğunu bulmak mıdır maksat?

Eğer gökyüzünde herkesin bir yıldızı olduğu doğruysa, 

Benim yıldızım uzakta, karanlıkta, bir boşlukta olmalıydı

Ne yap biliyor musun? 

Kendine uzaktan bakmayı öğren.

Hatırla kendini! Bir gün her şeyi unutacağını hatırla!

Gözlerini mucizelerle doldur, hayatı on saniye sonra ölecekmişsin gibi yaşa.

Topraktan, ateşten,

Ve denizden doğanların en mükemmeli doğacak bizden...

İnsanlar ellerini  korkmadan, düşünmeden birbirlerinin ellerine bırakarak

yıldızlara bakarak:

"Yaşamak ne güzel şey!" diyecekler;

Bir insan gözü gibi derin,

Bir salkım üzüm gibi serin,

Bir ferah,

Bir rahat,

Bir işitilmemiş şarkı söyleyecekler...

Hiçbir ağaç böyle harikulâde bir yemiş vermemiş olacak

En vadedici bir yaz gecesi bile

Böyle sesler

Böyle inanılmaz renklerle sabaha ermemiş olacak

Topraktan,

Ateşten

Ve denizden doğanların en mükemmeli doğacak bizden

Allah der ki; 

Kimi benden çok seversen onu senden alırım. 

Ve ekler; 

Onsuz yaşayamam deme, seni onsuz da yaşatırım. 

Ve mevsim geçer, 

Gölge veren ağaçların dalları kurur, 

Sabır taşar, 

Canından saydığın yar bile, bir gün el olur. 

Aklın şaşar, 

Dostun düşmana dönüşür. 

Düşman kalkar, dostun olur. 

Öyle garip bir dünya, 

Olmaz dediğin ne varsa olur. 

Düşmem dersin düşersin. 

Şaşmam dersin şaşarsın. 

En garibi de budur ya; 

Öldüm der durur, yine de yaşarsın...

Bazen iki seçenek arasında kalır insan; hangi birini tercih edeceği hususunda kararsız kalır. Sanıyorum burada doğru olan, masumiyeti yitirmeyeceğimiz seçenek olmalıdır. Elimizdeki en kıymetli nesne masumiyettir. Zedelenirse, hiçbir tercihin nihayeti saadet getirmez.

Bunca hırsın sonu hüsrandır. Dünya, kendi için savaşanları, mağlup etmekle meşhurdur çünkü. Herkesi cezbeder ve kimseye yâr olmaz. Bazen kılıcı kınına koymalı, kadere teslim olmalı. Nihayetsiz hırs, sahibini tüketir.

Karanlıktan daha karanlık veya beterden daha beteri de var. Olmaz artık dediğin ne varsa olabilir. İmkânsız görünen bile imkân dahilindedir. ''Daha kötü ne olabilir ki?'' diyerek ahvali küçümsememek gerek; zira kaderi sınamak tehlikelidir. Daha kötüsü de mümkün.

Elde etmek mi istiyorsun, ısrar etmemelisin, der Cibran. Arzuyu öldürmeden, nasipler dirilmiyor. İstemenin de bir esrarı var çünkü. Arzular inatla değil ondan vazgeçme ihtimalini ve de dirayetini gösterebildiğin ölçüde gerçekleşiyor.

İnsanın idraki, ancak ufku kadardır. "Göllerinizi, okyanuslarla değiştirmelisiniz" der Byron; çünkü anlam, göle sığmaz, okyanustadır.

Düşen tutunacağı dalı seçemez, der bilge. Haklıdır. Lakin bir yalana, yahut günaha tutunmaktansa; düşmek, ayakta kalmaktan yeğdir. Haysiyetiyle düşen, yine haysiyeti ile ayağa kalkabilir. Ve fakat sırf ayakta kalmak için aldanan, düşmese bile, her şeyini kaybetmiştir.

Güzel sözler duymaya ihtiyacı var insanın. Umuda, birkaç kelimeye tutunmaya ihtiyacı var. Herkese her şeyin çok görüldüğü bir çağda, bunu çok görmeyin. Güzel sözü esirgemeyin, belki de bir kimsenin su kadar ihtiyacı vardır duymaya.

Henüz sınanmadığı sürece herkes iyi ve masumdur. Mühim olansa, sınandığı halde iyi kalabilmektir. Asıl imtihan, kaybetmeyi göze alarak iyi kalabiliyorsan, insansın.

Seni tanıyorum ve anlıyorum. Nasıl bir kimse olduğunu sana söyleyeceğim, küçük adam, çünkü senin büyük geleceğine ciddi olarak inanıyorum. Kuşkusuz o gelecek sana ait! Bunun için gerekli olan ilk şey, senin kendine bakmandır. Gerçekte ne isen, ona bak. Sen “sıradan ve küçük bir insansın.” Bu bir çift sözcüğün anlamını iyi düşün, “küçük” ve “sıradan”... Kaçma. Kendine bakma yürekliliğini göster! 

“Hangi hakla bana ders vermeye kalkışıyorsun?” Korkulu bakışında küstah dilinden bu sorunun çıktığını görüyorum. Kendini bir şey sanan, küçük adam! Sen kendine bakmaktan, eleştiriden korkuyorsun, küçük adam, sana söz verilen güçten korktuğun gibi. Bu gücün nasıl kullanıldığını öğrenmeye hiç de niyetli görünmüyorsun. Bir gün kendi Ben’ini başka türlü duyumsayabileceğim düşünmekten korkuyorsun, kovulmuş bir köpek gibi değil, özgür bir insan olabilsen, art düşünceli değil, içten olabilsen, geceden yararlanarak gizlice değil, gün ışığında sevebilsen. Sen kendini küçümsüyorsun, küçük adam. “Kişisel bir kanıya sahip olmak, kendi yaşamım için karar vermek ve dünyanın bana ait olduğunu açıklamak için ben kim oluyorum?” diyorsun. Haklısın: Kendi yaşamının efendisi olmak için sen kim oluyorsun? Senin kim olduğunu söyleyeceğim: Gerçek büyük adamlardan bir tek noktada ayrılıyorsun: Büyük adam da bir zamanlar senin gibi küçük bir adamdı, ama o kendinde önemli bir nitelik geliştirdi: Kendi düşünce ve eylemlerinin zayıflığını nereye yerleştirmesi gerektiğini bildi. Büyük bir görevin yerine getirilmesinde üzerine çöken kendi küçüklüğünden ve bayağılığından doğan tehlikenin ayrımına varmasını öğrendi. Büyük adam, ne zaman ve niçin küçük adam olduğunu biliyor. Küçük adam, küçük olduğunu bilmiyor ve bunun bilincine varmaktan korkuyor. Sana kendi içimdeki küçük adamı anlatmakla başlayacağım.

Senin benim yaşamımdaki önemini şimdi daha iyi anlıyorum.

Sen yokken, daha bir varsın

Uzaktayken, daha bir yakın.

Rüyalarımda sağsın, sapasağlamsın

Ve yadırgamıyor bunu beynim.

Yeni anılar ekliyor anılarımıza beynim

Zihnim nice anılarla dolup taşarken.

Hayatta iyi bir iş mi oldu, 

“Bu, kesin annemin işidir” diyorum, 

“Cenneti de, cehennemi de örgütlemiştir,

Kesin bir şey ayarlamıştır benim için.”

Kötü bir iş mi oldu hayatta, 

Diyorum ki,

“Kesin annem, daha kötüsünün başıma gelmesinden korumuştur beni bulutlarda

O zaman dert etmeye gerek yok çok fazla.”

İnancı yoktu annemin

Kimi zamanlarsa

“Doğaya karışmıştır çoktan, 

Ne etkisi olabilir ki doğaya karışmış varlığın?” diyorum.

“Yine de devam etmeli yaşamaya”

Ölümden korkmazdım ama 

Artık ölüm denilen o uzak kıta, 

Benim için annemin beklediği coğrafya

Kesin haberimi alır önceden, 

Ve köfteyle börek yapar bana!

Harika!

Düşlerim yeni anılar biriktirirken

Yüzün hep gülüyor 

Anılarda da, düşlerde de,

Seni derin bir sevgiyle özlerken

Düşlerden anı yoğuran gölgene not düşüyorum kaç yüz bin kere

Sözlerim senin diyarına ulaşsın diye.

Çünkü bilirim, bir can başka diyara göçtüğünde,

Bu dünyada bırakır gölgesini.

Bundandır her sabah çerçeveli resmine bakıp 

“Günaydın anne” diyorum, 

Evden çıkarken

“Görüşürüz anne” diyorum, 

Uykuya dalarken

“İyi geceler anne.”

Zor kararlar almam gerektiğinde,

“Peki sen ne diyorsun buna anne?” diye soruyorum.

Yanıt alamayacağımı bilsem de,

Rahatlatıyor beni, sana sormanın keyfi…

''...Kar yağacak diyorlar yollarda 

Tuz gezdirecekler

Kar yağacak diyorlar 

Nasılsın, ellerin hala sıcak mı?

Kar yağacak diyorlar 

Ellerini diyorum....Buraya kadar uzatsan

Kar yağacak diyorlar, iyi bak göğe 

Sakın bırakma!

Kar yağacak diyorlar 

Bir şiirde geçiyormuş bunlar 

İyi misin?

Kar yağacak diyorlar

Yağsın!

Evdeyim, kendimi yakıyorum kızma bana!

Sessizliği verin bana,

Geceye fazlasıyla meydan okuyacağım.''