Bozkır ortasında bir sabah

Bir adam, bir kadın var içimde iyice anladım

Bir sen varsın hep, saçların ağzın

Yüzün soygundan geçmiş, 

Öyle bir yerde durmuş ki bakışın boynun bozgun

Ya bulanık sudan

Bunların hepsi beni çağırıyorlar sevinçlerimden

Haydi sen bütün onlara git benimle

Tam şimdi ipe koşan

“Leylekler gitti demek ki Eylül.”

Yaşasın deyince anlıyoruz ki, yaşasın bir sözdür

Bir taş konmuşsa bir taş üstüne,

Bir gemi yelken açtı hayal iklimlerine,

Civarından çığlıkla yorgun martılar kaçtı

Rüzgâr sürüklenirken derine;

Hayâl iklimlerine bir gemi yelken açtı.

Beyaz yelkenlerinde titrek son akisleri dalgalandı belirsiz;

Toplanırken göklerde bulutlar 

Hırçın bir fırtınayı düşünüyordu deniz.

Mâdem ki o iklime erişmeye imkân yok,

Neden böyle vakitsiz enginlere çıkışlar?

Bir biletle günün en güzel iki saatini satın alıyorum

Baba korkusu yok

Yoksulluk yok

Acı yok

Olsa da, öyle kısa sürüyor ki

Düşlerimi satın alıyorum. Yalnızlığımı

Öfkem biraz da bu benim, biliyor musunuz?

Bir kadın topuklarından soyunmaya başlıyor

Gözleri iklimini bilmediğim bir ülke

Saçları dağ suları- sırtının düzlüğünde

Gücüm yetse, tenimi bile soyunurum yüreğimden

Akşam....desem, ve sussam

Yetmez mi?

Ya da yorgun bir gövdeyi cam kırıklarında uyutsam?

Uykular, benim zehirli sularımdır

Uykular benim en rezil korkularımdır

Hayatın, güzelliklerini esirgediği bir sokağın arka tarafıdır ömrüm

Gülmek mi?

Gülerim, güldüğüm çok olmuştur

Fakat eğer ağlamazsan, yavaş yavaş gülüşün de bozulacak. Çünkü her şey birbiriyle bağlantılı. 

Ağlayamazsan, gülemezsin de.

Güven içinde olduğumu bilmem hiç

Sevildiğimi, önem verildiğimi

Benim başkalarını aradığım gibi arandığımı bilmem

Benim dünyayı sevmem için, dünya beni sevmeli

Tertemiz giysilerim olmalı üzerime yakışan

Ütülü, ince.

Bir kızı sevmeliyim dupduru

Yağmur mavisi, bulut buğusu

Gökyüzü gibi sakin gülmeli gözlerinin içi

En acılı günlerimde bile, tutup yalnızlığımdan, bana güvenmeli

Kaşlarını yıkmadan sevmeli beni

Benim dünyayı sevmem için, dünya beni sevmeli

Çocuk düşlerimi ezen evler değil, sevgiler olmalı o odada

Babam utanmamalı benden

Annem hep dik durmalı

Bir işim olmalı, bir güvencem

El ellerinde, ev içlerinde kanayıp gitmemeli çocuk ömrüm

Benim dünyayı sevmem için, dünya beni sevmeli

Kim vurduya gitti aşkımız

Faili meçhul değilse, nefsi müdafaadır…

Ellerimizdeki kelepçenin anahtarı sende

Kavgamızın tek seyircisi bu şehir

Tutunduğumuz tek dal içimizdeki isyandır

Söyle...Sen söyle

Akan kanımızın hesabını kime soracağız?

Kim toplayacak gözyaşlarımızı?

Kim koyacak sevgiyi içimize?

Hiç bilir misin bu duyguyu?

Hayat devam edecek. Birileri yeni kitaplar yazacak, okuyamayacaksın. Yeni filmler çekilecek, izleyemeyeceksin. Sevdiğin bir şarkıyı bir daha dinlemek isterken, dinleyemeyeceksin. Bunlara kolay alışır insan. Ama onu büyürken izleyememek, yanında olamamak...Ona bir hayat ver. Bir evi olsun, ama zaman zaman da çıkıp gidebileceği bir ev. Ona söylemek istediğim o kadar çok şey var ki. Sen söyle ona… Ona de ki...

Gittik 

Acılara gittik

Keşkelere gittik

Ben sana, sen bana gittik

Sonra öğrendik ki, dünya yuvarlak 

Kaldık

Sen bağıra bağıra ağlardın, ben susardım

Sen duvarları yumruklardın

Ben içime içime oyardım kendimi

Sen çimenlere yatıp uyuyakalırdın,

Ben banklara tünemiş uykusuz....

Ne bileyim.

Şimdi aramıza duvar örsen,

Yine kalkıp senin sevdiğin renge boyarım.

Şu gezegende 5 milyar insan yaşıyor ama işte tutup birini seviyorsun ve onu kimseyle değişemiyorsun.

Zaman geçmiyordu. Zaman oydu: yalnız o. Irmak oydu, ok da, taş da o. Ama hareket etmiyordu. Atılan taş hala orta yerde asılı duruyordu. Gündüz veya gece yoktu.

Yarından korkmuyorum, nasıl olsa bir bütün değilmiyiz biz?

Evrenin güzelliği ile eş değer olduğunu söyleyebilirim.

Öyle ya, evrenin ta kendisisin sen

Gözlerin, deniz ve gökyüzünü var etmiş

Tenin mezopotamya toprağına can vermiş

Saçların bana en sert fırtınaları anımsatıyor

Sen içerdin, 

Sen aşka inanmazdın, 

Sen inanmazdın

Ben maviye inanırdım

Boynumdaki yorgun damarların mavisine...

Beyaz dalgaları omuzlayan deniz mavisine...

Denizin bittiği yerde başlayan göğün mavisine inanırdım

Bi de ensemdeki dövmeye inanırdım

''Kuş Ölür, Sen Uçuşu Hatırla''

''...Araba beni nereye götürecek, bilmiyorum. Çünkü hiçbir şey bilmiyorum. Dört duvar arasında beklemek zorunda olduğuma göre, hanı bir hapishane olarak da kabul edebilirim. Ç̧eşit çeşit insanla karşılaştığım için, dostlukların yeşerdiği bir yer olarak da. Huysuz ya da görgüsüz biri sayılmam. Odasına kapanıp, kendini yatağa atıp, gözünü bile kırpmadan bekleyip duranları kendi hallerine bırakıyorum. Kulağıma hoş seslerin ve müziklerin çalındığı salonlarda gevezelik edenlere de ilişmiyorum. Kapının önüne oturup gözlerimi ve kulaklarımı manzaranın renkleriyle, müziğiyle sarhoş ediyor; arabayı beklerken alçak sesle, yalnızca kendim için bestelediğim anlaşılmaz şarkıları söylüyorum. Gece çökecek. O posta arabası kapıya dayanıp hepimize seslenecek. Bana bahşedilmiş hafif rüzgârın ve onun tadını çıkarabilmem için bahşedilmiş ruhun tadını çıkarıyorum. Handaki anı defterine yazıp bıraktığım şeyleri günün birinde benden başkaları da okur, bunlarla yol oyalanabilirse, ne ala. Kimse okumazsa ya da zevk almazsa, o da kabulüm. Nefret ettiğim iki şey arasında seçim yapmak zorundayım – ya aklımın tiksindiği düşleri seçeceğim ya da duyularımı dehşete düşüren eylemi. Başka bir deyişle, hamurumda hissedemediğim eylem ya da şimdiye kadar hiç kimsenin mayasında olmayan düş. Sonuç olarak her ikisinden de nefret ettiğime göre, tek çare seçim yapmamak. Ama bazen ya düş kurmaya ya eyleme geçmeye mecbur kalıyorum ki, o zaman da ikisini birbirine karıştırıyorum. Bir fikir, virüs gibidir. Yayılmacı, son derece bulaşıcıdır. Ve en küçük bir fikir tohumu bile büyüyebilir. Seni sen yapar ya da yok eder. Ağır ilerleyen yaz akşamlarında, Aşağı Şehir’in dinginliğini, özellikle de gündüzleri kıpır kıpır olan, akşamları da bu nedenle sessizliğin iyice yoğun hissedildiği semtleri severim. Gündüz, bir hiçim; gece, kendim olurum. Limandaki sokaklarla aramızda hiçbir fark yok. Gerçi onlar sokak, ben bir insanım. Fakat bütün varlıkların aynı özden vücuda geldiğini düşününce, aramızdaki fark belki de üzerinde durulmayacak kadar küçük. İnsanlarla nesnelerin soyut ve bu nedenle ortak bir yazgısı var.''

Söyle,

Ben saçlarımı kestirirsem ne olur?

Bir başkaldırma, ancak saçlarından tutulur

Herkes annesi sanır bir kısır yalnızlığı

Oysa herkesin annesi aslında bir baruttur

Eylül'den ürken, 

Temmuz şafaktan korkan, gece

Dağları bölümleyen o babadan kaçan sudur

Hatırla ilk ânı.

Hiç görmediğim bir okyanus susmuştu

Yanaklarında dingin bir uğultu,

Dalgın bir akşam vardı bakışlarında.

Zamanın ipi koptu.

Hatırla her gün bir çalar saatle oynadığını

Çalar saatler bir çocuğun uyanılacak uykusudur

İnsan büyüyünce hayalleri küçülür mü?

Soğuk iklimler, kırımlar akar gider derisinden

Çalıp söylediği, öğrenip oynadığı bir tabuttur

Anne saklanır, 

Baba koşar, günleri bölerler

Anne de baba da parça parça bir geyik yavrusudur

Hayat budur işte. Hep giden birileri olur. Ne yürek unutur, ne özlemler ölür.

Birinin sırtı ince, birinin elleri kalın

İkisi de bir gölün saygıdeğer komşusudur

Durup bir sabaha bakarsın

Ey hayalin sonsuz çalıştığı gölleri bölmek dönemi!

Dersin ki, ayışığı kimin babası?

Kimin oğlu o zaman?

Sanki herkesin işi bir bölmedir, uzun uzun solunur

Senin şarkın bir avcı borusudur, ormanları tutar

Büyür, yankılanır, bir kale yıkıntısında saygıyla durur

Ey en bilge ses!

Bilirsin...her akşam nasıl öksüz, nasıl güçlükle olur

Her akşam nerden baksan, yine de bir eksiği doldurur

Babalar geri çekilir, anneler onlara teslim olur

Kalbini neye doğrultursan ya onu bulursun ya da onun sınavını olursun

Yüreğine bak, içinde saklanmış olan neyse, er ya da geç karşılaşacağın da odur

Herkesin niyeti ne ise eline geçecek odur.

Gerçek, sen neyin gerçek olduğuna inanmak istiyorsan odur.

Saçlarımı hep kestim 

Tutacak kadar kalmasın dedim

Çünkü bir başkaldırma ancak saçlarından tutulur

Her bir oluş, sebeplere bağlanmıştır.

Sebepleri değiştiren de ancak o'dur

Gölleri bölümlediler ve sonra suya gittiler çoğu

İşte ben hep böyle bildiğin gibi:

Kaderi öpüp başıma koymuşum,

Gülüşüm, oturuşum, konuşuşum...

Yaşamaktan soğumuşum

''...Biliyorum, kavgada bile söylenmez bu söz, ama söyleyeceğim:

Seni seviyorum

Bir insan ne sır verebilirdi ki gölgesine?

Dağlar, dağlarına dürüsttür

Dağlar, sularına alev içercesine dokunurdu

Dağlar dağlarına bir kez bağlandı mı, kendi doruklarından mahşeri vurgunlar yerdi

Bakma!

Bu dağ kanayacak

Kızma, korkma, kaçma, 

Acıma, ağlama, utanma...Unutma

Ama sakın unutma:

Seni seviyorum.''

Ben, bu yaz serin geçer sanmıştım. Uzun zamandır konuşmayı unutmak, hiçbir şeyi bilmemek, yalnızca...Evet, yalnızca gece yarısı edilebilecek bir telefonla uyanıp, çok eski bir arkadaşın sesini duymak istemiştim. Galiba, en büyük hatalarımdan biriydi bu. Ses ne kadarını anlatabilir ki? Bir insanı görmeden, dokunamadan, ansızın kapatarak avcunu, bir kelebeği orda hapsetmek gibi bir şey olmalı.Oysa ben, bu yaz serin geçer ve sessiz kalmayı tercih ederek, evimde, odamda biraz müzik dinler, ağlarım diye ummuştum. Hatırdan hiç çıkmayan yüzlerin hiç çıkmayacak fallarını açarım, bir parça tarihe geçerim diye ümit etmiştim. Ama olmadı. Olmadı işte. Şaşkın çocuğun elindeki patlak balon gibi, itibarını yitirmiş delikanlı gibi kalakaldım. Artık her şeyi biliyorum. Artık her şeyi bilmekten başka çıkar yolum kalmadı. Bu ne sancılı bir telaş benim için? Ne şarkılar, okumak için ne şiirler, anlatmak için hikayeler ezberlemiştim günlerce. Ben, bu yazı serin geçer sanmıştım. Alev alev. Her yer alevler içerisinde. Ve ben, bu korkunç yangında çatıya kaçacak gücü bile kalmamış biri gibi, havanın her zaman olduğundan daha çabuk ve daha fazla kararmasını bekliyorum şimdi. Aşk, beni ünlü yapar sanmıştım! Kelimelerim seni korkutmasın; ölmüş olan biri artık hiçbir şey istemez, sevilmeyi de , kendisine acınmasını da, teselli edilmeyi de istemez.

Kaybolanları da gördüm. Samimi söylüyorum, hem de çok yakından gördüm. Kendi aralarında konuşuyorlardı. O mesafede gidip gelen bir nefes topluluğu, ağızdan kulaklara musikisi noksan bir söz kümesi taşıyordu. İnsanın ruhuna giremezler. Hiçbir yararı olmayacağını bile bile insan kalmanın çok önemli olduğunu düşünüyorsan, onları yendin demektir. 

İnsanlar şehir gibiydi. Bazı kötü yönleri var diye bütün şehirden nefret etmezdiniz. Sevmediğiniz yanları, birkaç tane tehlikeli ara sokağı ve mahallesi olabilirdi ama bir şehri yaşanır kılan şey iyi yönleriydi. Artık her şeyi biliyorum. Artık her şeyi bilmekten başka çıkar yolum kalmadı. Neden benden söz ettiler kısaca? Bilmiyorum, neden

"At soylu hayvandır, güvercin güzeldir." derler?

Ve neden hiç kimse yarasayı kafese koymuyor?

Neden dolaştım bir serseri kurşun gibi oradan oraya? Oradan oraya ve kime götürüyordum parklardan topladığım çiçekleri? Kim koklamaya cesaret edecekti? Kim onları alıp bir vazoya yerleştirecek kadar kendini tanıyordu? Hiç. Hiç kimse.... Bunu da biliyorum. Yoncanın ne eksiği var kırmızı laleden?

Güzel çirkinliklerle, çirkin güzellikleri değerlendiremeyen saraylar kuruluyor.

Değerlileri satıp, tüm değersizlikleri pazara sürmek için pazarlar kuruluyor.”

Gözleri yıkamalı, başka türlü görmeli.

Kelimeleri yıkamalı.

Kelime rüzgar olmalı, yağmur olmalı. 

Artık her şeyi biliyorum. Artık her şeyi bilmekten başka çıkar yolum kalmadı. Romantizme kızıyorlardı. Evet, onlar da gözyaşlarını bir sır gibi saklamayı erdem sayanlardandılar. 

Eğer seninle şansım olmasını istiyorsam, riski göze alıp sana aklımdan geçeni söylemem gerektiği anlamına geliyor. Çünkü başarısızlık, hiç denememekten daha kötü. Hayatın bize sevdirdiği şeyler ne kadar çeşitlidir....Ve arzunun doğurduğu cesaret ne yılmaz şeydir.

Anlıyorum deme bana....Anlayabilir misin hissettiklerimi? Bakabilir misin hayata benim gözlerimden? İnsan bir fikirle sarhoş olunca, bu fikir hakkındaki en çürük ifadeyi bile leziz bir şarap kabul eder.

Bu yaşa geldim, içimde bir çocuk hâlâ sevgiler bekliyor sürekli senden,

İnsanın bir yanı nedense hep eksik...

Ve o eksiği tamamlıyayım derken,

Var olanı aşmıyor zamanla.

Annemin bıraktığı yerden sarıl bana.

''...Ben de seninle duruyordum. Tam burada, yanındaydım. Benim de bir hayatım var ve seninle aynı yerde durmak için hayatımın on sekiz yılını verdim. Ben hiç başka şeyler istemedim mi sence? Hayallerim, umutlarım yok muydu? Benim hayatım ne olacak, ben ne olacağım? Başkalarını tanımak benim hiç aklımdan geçmedi mi? Bir yerlerde uzanıp, sorumluluklarımı unutmak istemedim mi? Birileri beni güldürüp, mutlu etsin istemedim mi? İstekleri ve ihtiyaçları olan yalnız sen değilsin. Ama ben sana tutundum. Bütün hislerimi, isteklerimi, ihtiyaçlarımı, hayallerimi senin için içime gömdüm. İçine bir tohum ektim ve onun için dua edip, açmasını bekledim. Ama tohumun, toprak çok sert ve kurak olduğu için açmayacağını anlamam on sekiz yılımı almadı. Ben sana tutundum, daha da tutundum. Sen benim arkadaşımdın. Hayatımdın. Sahip olduğum her şeyi sana borçluyum. Her bir parçamı sana verdim. Karanlık çökerken dünyadaki en iyi kişi olmadığın şüphesini kafamdan atmak, sen nereye gidersen hep yanında olabilmek için elimden gelen her şeyi yaptım. Çünkü sen benim eksik tarafımdın, çünkü seninle yaşayabilmenin tek yolu buydu. Hep verdiklerinden ve vermek zorunda olmadıklarından söz ediyorsun. Ama sen de alıyorsun. Alıyorsun ve vermiyorsun.''