İkimiz de seni seviyoruz ne güzel

Olmuş yerlerine bakıyoruz bütün aynalarda

İkimiz de seni beğeniyoruz, ne güzel

Mevsimler geçiyor üstümüzden

Söylenmiş sözleri tekrarlamaktan

Ve incinmekten yine,

Eski yaralarımızdan korkuyoruz

İkimiz de saklanıyoruz, ne güzel

Gözlerimizdeki ölü çocukları besliyoruz bütün gördüklerimizle

İkimiz de körüz kendimize, ne güzel

Sakındığımız yerlerimizden korkular açıyor

İyi niyetli çiçekler kılığında birbirimize hiç armağan vermiyoruz, ne güzel

İz bırakmak istemiyoruz tenlerimizde,

Evlerimizde

Çünkü kolay tespit ediliyor acılar

Hemen ele veriyor bizi...

Uğruna ihanetler verdiğimiz şarkıları silemiyoruz...Ne güzel

Yüreğimizdeki parmak izlerini

Senin adın yağmur,

Akışın yoncalarda durulur.

Senin adın uçansu,

Bakışın kayalara oyulur.

Senin adın dal...

Yaz günlerin kiraz kiraz

Güz günlerin yaprak yaprak soyulur.

Senin adın gül,

Gülüşlerin goncalardan dürülür.

Senin adın sis,

Uykuların rüzgârlardan duyulur.

Senin adın Ay,

Anışların gecelere ayılır...

Senin adın telaş,

Merak

Haz...

Yanışların perçemlere,

Gamzelere,

Boyunlara yayılır.

Senin adın özlem,

Tutku

Hız...

Sevinçlerin ateşlerden sağılır.

Gün gün teninde sızılanıp, bin kere doğdu güneş

Yıl yıl bin gecenin yıldızı sardı göğü

İkimiz de seni seviyoruz ne güzel

Kendimize o kadar güveniyorduk ki,

Birbirimize ihtiyacımız yoktu...

Oysa aşk, güvensizlerin işiydi

Korkmuyoruz

Çünkü biz zeki,

Okumuş,

Yazmış,

Yazanı görmüş,

Yazmayı seçmiş,

Okumaktan usanmış,

Kendini beğenmiş,

Hiçbir şeyi beğenmemiş

Çok şey öğrenmiş

Öğrendiğinden fazlasını öğretmiş

Korkusuz

Ve çocuktuk...

O kadar çok ağlamıştık ki,

Hiç ağlamayacakmış gibi yaşadık

İkimiz birlikte hiç ağlamadık, ne güzel

İkimiz de ağlamaklı değiliz, ne güzel...

İkimiz de hala seni seviyoruz, ne güzel

''Şebnem' e meftundum. Hem de nasıl. Allah'ım onu ne zaman görsem, kalbim kanlı bir yumruk olup, göğsümü dövüyor! Bal rengi saçları, muz kabuğu gibi pürüzsüz yanaklarından süzülüyor. Gözleri, yıkanmış üzüm parlaklığında. Akikten bir kadın. Yarı saydam. Mehtapta yüzen beyaz bir gonca. Kayısı hamurundan, bayram şekerinden, ceylan sütünden yoğrulmuş bir mücevher. Karşısında tek kelime edemiyorum. Dilime bir asma kilit geçirip, çenemin altından kitliyorlar sanki. Damarlarımda katran dolaşıyor. Hafızam, zekam, bilincim sıfırlanıyor.''

Adımı sorsa, verecek cevabım yok...

Televizyonu kapattım. Bildiğim bir şey varsa, spiker ''aniden rahatsızlanmak'' derken aslında Bay Mıknatıs'ın, kırk yedi ülkeden gelmiş prestijli misafirlerin ve yüzlerce kameranın önünde, batırdığını kast ediyordu. 

Şebnem, Namık Mıknatıs'ın topluca işten attığı 1100 kişiden biriydi. Şebnem, tarih okumuştu. Nedense staja başlamak yerine, Namık Mıknatıs'ın televizyon fabrikasına sözleşmeli işçi olarak girmişti. Her zamanki gibi doğrudan konuya girdim. ''Kimden, ne için intikam almak istiyorsunuz?

Telefon klubesinde, akvaryumdaki çiçek gibi duran Şebnem: ''Namık Mıknatıs'tan...Beni işten attı.'' Hatta, orman yangınının ortasında kalmış, ağlamaklı bir ceylan var.

Şebnem kabinin içinde dönüp dışarı bakındı. ''Beni görüyor musunuz?''

''Şanslı biriyimdir.'' 

Bam diye telefonu suratıma kapatıp, klübeden fırladı. İkinci sınıf bir aptal gibi davranmıştım. İnanın, normalde hiçkimseyle böyle konuşmam. Galiba bu kıza vurulmuştum. Galibası fazla. Bildiğim bir şey varsa, o da erkeklere yıldırım çarpma oranının kadınlara göre altı kat daha fazla olduğudur. 

Denizin kıyısında, duvarları mavi boyalı büyük bir kafeteryada oturuyoruz. Masalarda tek başına pinekleyen efkarlı insanlar. Baygın iki garsondan başka, onları birbirine bağlayan hiçbir şey yok.

Önümüzde bir çift boş bardak. ''Bir limonata daha ister misin Şebnem?'' deyip kalkıyorum. Şebnem gülümseyerek ''Evet.'' anlamında başını sallıyor. 

Krallığa terfi eden soytarı kadar sevinçliydim. Aşka inanıyorsanız, kadere de inanmalısınız. Beynim karınca yuvalarıyla dolmuş, kalbim haşlanmış bir pancar şekline girmişti. Midemde barbar cüceler ateş yakmış tepiniyordu. Bu bana bir çin atasözünü hatırlatıyor: 

''Kafan kesilse bile, savaş çığlığını yarım bırakma. Zaferde, çığlıkların payı büyüktür.'' Dizginler de, kırbaç da bende değildi artık.

Şebnem'in dili, ağzına vidalanmış renkli bir lokum kadar tatlıydı. ''Müntekim gerçek adın mı?''

''Hayır, sahne adım.'' Peygamber sofrasındaki pişmiş kelle gibi sırıtıyorum. 

''Namık Mıknatıs'ın etlerini kanına doğrayacağını söylerken ciddi miydin?''

İlkesel olarak hiç kimseyi öldürmüyordum. Fakat Şebnem isterse kendimi bile vurabilirdim. 

Sersemliğin zirvesinden Şebnem'in kudretten parlak dudaklarına bakıyordum. Karıncaların sürüklediği yaralı bir çekirge gibi hissediyordum.

Beynim, kalbim, dilim tutukluk yapmıştı. Şebnem'e tutulmuştum. İşim bitikti. Vücudumdaki tüm kimyasallar çalkalanıyordu. Bir sigara yaktım. ''İzninle, ellerimi yıkayıp hemen döneceğim, tamam mı?'' diyip, erkekler tuvaletine yollandım. 

Kalbimden yükselen çığlıklara kulaklarımı tıkamalıydım. Nefesimi tuttum. Şebnem'in yanına vardım. ''Bir ölü ne yapamaz?''

-''Ne?''

-Konuşamaz,gülemez, insan içine çıkamaz.

-''Eee?''

-Namık Mıknatıs da öyle olacak. Fakat bir farkla.

-''Neymiş?''

-Ölmeyecek.

Ben böyle olsun istememiştim.

Ya sana çok yakın,

Ya senden çok uzak olmalıydım.

Aramızda aşılmaz engeller olsun istiyordum.

Büyük dağlar, derin denizler olsun istiyordum.

Sana gelmeye gücüm yetmemeliydi.

Çaresizliğimin bütün hıncını mesafelere yüklemeliydim...

Dağda yanan bir çoban ateşi gibi,

Gökte bir yıldız gibi,

Seni görmeli,

Seni yaşamalı,

Ve senden çok uzaklarda olmalıydım...

Biliyorum, güzelliğin yeraltı nehirlerine benzer.

Biliyorum, bir sır gibi güzelsin.

Hani anlatılmaz duygular vardır,

Hani şarkılar vardır sevip söyleyemediğimiz,

Şiirler vardır unuttuğumuz,

Aşina çehreler vardır hani zaman zaman hatırlayamadığımız...

İşte sen o kadar güzelsin.

Ve ben o kadar karanlıklar içindeyim ki;

Şunlar ellerindir diyorum, tutamıyorum,

Şunlar gözlerindir diyorum, bakamıyorum...

Düşün, kahrımdan ölmeliyim artık,

Ölemiyorum...

İnanmak var olmaktır, bilirsin.

İnandığımız şeyler için yaşayalım.

Nice sabahlar, nice aydınlıklar,

Gelecek nice iyi günler için yaşayalım.

Sen sarı gülleri seversin,

Sarı karanfilleri seversin,

Sarı kasımpatlarını,

Sarı bir dünyayı seversin.

Ben sende olan bütün renkleri seviyorum...

İşte tek farkımız bu.

Yoksa, hiçbir şey önemli değil dünyada,

Senden başka.

Ne zulümler, ne kavgalar,

Ne günler, ne geceler hiçbiri önemli değil, sen yaşadıkça.

Ve yaşamak hiçbir zaman bunca güzel olmayacak.

Sen yaşadıkça.

Bir kalbim var; et, kan, sinir.

İki gözüm var, seni görür.

Ayaklarım sana gelir.

Ellerim seni arar.

Bir dünya ki kocaman,

Bir evren ki sonsuz,

Sen olmasan neye yarar?

Şimdi söyle bana bütün çirkinliğimi,

Yalanlarımı,

Kötülüklerimi yüzüme vur.

Utandır beni yaşadığıma.

Çaresizliği suratıma bir tokat gibi indir.

Yanağımda beş parmağının izi kalmalı.

Sonra geç karşıma, olanları unutalım.

İki eski dost gibi,

Her şeye yeniden başlayalım.

Yeniden yaşayalım geçmiş, gelecek bütün yılları.

Bütün kederleri ve sevinçleri paylaşalım.

Sana sevinç düşsün, bana keder.

Benim ellerimde kanlı diken yaraları,

Senin ellerinde kanlı güller.

Bir yere yaklaşıyoruz,

Kulağıma sesler geliyor.

Bir gemi demir alıyor olmalı.

Belki bir adam ölüyor, ne biliyorsun?

Belki de bir sona yaklaşıyoruz;

Yum gözlerini,

Her şeyi zamana bırak.

Yum gözlerini,

Nasılsa akşam olacak.

Korkma yaklaş karanlığa,

Orada ben varım.

Çaresizliğimize, zavallılığımıza

Gel, beraber ağlayalım.

Biliyorum, 

kolay değil yaşamak...Gönül verip türkü söylemek yâr üstüne;

Yıldız ışığında dolaşıp geceleri, 

Gündüzleri gün ışığında ısınmak;

Şöyle bir fırsat bulup yarım gün, Yan gelebilmek Çamlıca tepesine…

-Bin türlü mavi akar Boğaz’dan-

Her şeyi unutabilmek maviler içinde

Biliyorum, kolay değil yaşamak;

Ama işte Bir ölünün hâlâ yatağı sıcak,

Birinin saati işliyor kolunda...

Yaşamak kolay değil kardeşler,

Ölmek de değil;

Kolay değil bu dünyadan ayrılmak.

Tahir olmak da ayıp değil, Zühre olmak da,

Hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil,

Bütün iş Tahirle Zühre olabilmekte

Yani yürekte.

Meselâ bir barikatta dövüşerek,

Meselâ kuzey kutbunu keşfe giderken,

Meselâ denerken damarlarında bir serumu

                             ölmek ayıp olur mu?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da

Hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Seversin dünyayı doludizgin,

Ama o bunun farkında değildir

Ayrılmak istemezsin dünyadan ama o senden ayrılacak

Yani sen elmayı seviyorsun diye, elmanın da seni sevmesi şart mı?

Yani, Tahiri Zühre sevmeseydi artık,

Yahut hiç sevmeseydi

Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da

Hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil

Değişen ben değilim

Dönüşen, savaş

Yaşlanmakla ıslanmak aynı şey:

Bir yağmurun gölgesinde ihtiyarlamak...

Değişen ben değilim

Artık zaman bile yetmiyor yaşadığımızı sanmaya

Yine de, ışıklar bu kenti güzelmiş gibi gösteriyor geceleri...

Bugün boğulmanın ne kadar süreceğine baktım

Bugün bir pencerenin önünde durdum 

Ve uçmanın nasıl bir şey olduğunu hayal ettim

Beni kafese kapatan çerçevenin dışına atlamanın nasıl bir şey olduğunu hayal ettim

Ama benim hayalim, umursadığın birinin seni bulmasının pek nazik olmayacağını 

söyledi

Bugün, henüz on yedi yaşındayken, bir adamın otoyola atlamasını izlediğim zamanı 

hatırladım

Yol bir yere gitmez-miş. O bir durma biçimi-ymiş.

Bu büyüklükte bir şeye tanık olan herkes görür-müş zamanı 

Okyanusu dinliyordum

Kumun içinde bir yüz gördüm

Bir rüya gördüm, 7 yaşındayken

Yolumun üstündeki ağaca tırmanıyordum

Cennetten bir parça gördüm

Bekliyordu sabırsızca benim için

Ve ben uzaklara koşuyordum

Bir gün dünyadan kaçıp gidebilecek miydim?

Yağmurun altında dans ediyordum

Yaşadığımı hissettim 

Bir resim yapıyordum,

Senin resmindi

Ve bir anlığına burada olduğunu düşündüm

Üstelik bu doğru değildi

Ve tüm bu süre boyunca yalan söylüyordum

İçime üzüntülerimi gömüyordum

Ve uzaklara koşuyordum

Her akşam nerden baksan yine de bir eksiği doldurur

Babalar geri çekilir, 

Anneler onlara teslim olur

Babalar hep perşembe, 

Anneler hep cuma olur…

Bir tek kendime bağırdım

Beni, bir tek ben duydum

İnsanları sevmekten pek hoşlanmıyordum

Sevdim mi de, ölmelerinden korkuyorum

Sözcüklerden başka hiçbir şeyi sevmiyordum

Gökyüzü sözcüğünün mavi bakışı altında katedraller inşa edecektim. 

Hem de binyıllar için

Ama şimdi beni eve götür

Beni ait olduğum yere götür

Artık dayanamıyorum

Ama şimdi beni eve götür, 

Beni ait olduğum yere götür

Yerin seni çektiği kadar ağırsın

Kanatların çırpındığı kadar hafif…

Kalbinin attığı kadar canlısın

Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç…

Sevdiklerin kadar iyisin,

Nefret ettiklerin kadar kötü..

Ne renk olursa olsun kaşın gözün,

Karşındakinin gördüğüdür rengin...

Yaşadıklarını kar sayma:

Yaşadığın kadar yakınsın sonuna

Ne kadar yaşarsan yaşa,

Sevdiğin kadardır ömrün...

Gülebildiğin kadar mutlusun

Üzülme, bil ki ağladığın kadar güleceksin

Sakın bitti sanma her şeyi,

Ruhun bir gün seni sevgiye taşıyacak

Sakın acında kaybolma. Bil ki, çektiğin acı bir gün dermanın olacak

Güneşin doğuşundadır doğanın sana verdiği değer

Ve karşındakine değer verdiğin kadar insansın

Bir gün yalan söyleyeceksen eğer,

Bırak, karşındaki sana güvendiği kadar inansın.

Karanlık örtse de üstünü,

Gece de devam eder renk

Unutma, yağmurun yağdığı kadar ıslaksın...

Güneşin seni ısıttığı kadar sıcak.

Kendini yalnız hissettiğin kadar yalnızsın

Ve güçlü hissettiğin kadar güçlü.

Ay gibi ışıldayan yürekler ve güneş gibi parlayan gülümseyişler.

Kendini güzel hissettiğin kadar güzelsin...

Bir sevdadır böylesine yaşamak,

Tek başına

Ölüme bir soluk kala,

Tek başına

Zindanda yatarken bile,

Asla yalnız kalmamak.

İşte budur hayat!

işte budur yaşamak

Bunu hatırladığın kadar yaşarsın

Bunu unuttuğunda, aldığın her nefes kadar üşürsün

Ve karşındakini unuttuğun kadar çabuk unutulursun

Çiçek sulandığı kadar güzeldir

Kuşlar ötebildiği kadar sevimli

Bebek ağladığı kadar bebektir

Ve her şeyi öğrendiğin kadar bilirsin 

Bu dünyada sana kötülük yapmak isteyen insanlar çıkacak karşına. Ama unutma ki, iyilik yapmak isteyenler de çıkacak. Kimi insanın yüreği karanlık, kimininki aydınlıktır. Geceyle gündüz gibi! Dünyanın kötülerle dolu olduğunu düşünüp küsme, herkesin iyi olduğunu düşünüp hayal kırıklığına uğrama!

Bunu da öğren

Sevdiğin kadar sevilirsin…

''Gözler, ruhun gücünü gösterir.''

Neden kahraman değilim?

Ne kadar çok kelimelerim var. 

Şimdi artık tabiat ruhani bir sessizlik içinde. İnsanın yaratıcı düşüncesi hızlanır; şiir dünyası zenginleşir, gönülde sevgiler daha ateşli, dertler daha acı olur. Kötü ruhlar da, günahkar düşüncelerde daha çabuk gelişir.

Şimdi kibritini çak ve bana insanların birbirlerinin acılarından nasıl zevk alabildiklerini anlat.

Ne güzel olurdu değil mi? Yanlış bildiğimiz her şeyi unutsak, sadece doğrular kalsa.

Büyümemek ve oyun oynar gibi yaşamak tutku olmuş sende. Ben de oyun bozan olmak istemediğim için gitmekten bahsediyorum. Çünkü bazı oyunlar seyredilmez. 

Ya dahil olunur, ya da çekip gidilir. Ortası yoktur. 

Az önce olmasıyla on sene önce olması arasında bazen hiçbir fark olmuyor. Çünkü bilirsiniz, takvimlere bakarak tayin edilen zaman, sadece buz gibi bir matematiktir. 

Oysa özlemekler sayılmaz. Özlemekler bilhassa yalnız kaldığınızda gelir ve sıratınıza kürekle vurur. Bir körün parmak uçları kadar hassasına az rastlanır kalbin. Peki ama hangisini seçmeliydi? İşte asıl soru buydu. Mantığın sesi her zaman doğru yolu mu gösterir?

Bunlar tam olarak nedir? Nedir, seni uykularından vazgeçirecek şeyler?

Sevgili Dost,

Bulunduğu durumun farkında olmamak, her durumdan daha kötüdür.

Bugün yeni bir şey yap. Bir iyilik kendine. Gazete bayisine uğrama, işe gitme, okula da. 

Bugün evin elektriklerini kes, ekrana düşmemek için. 

Kuş sesleri var, radyonu açma. 

Bugün kışlıklarını kaldır, çıkar yazlıklarını. 

Sahile in, çöz kayıkları. 

Bir iyilik yap kendine. Sigaranı güneşle yak ama yaklaşma. 

Martılara balık tutmayı, 

Denize sakin olmayı öğret.

Kaptanın kızını teselli et, balonlar patlasa da.

Sevgili Dost,

Eğer yeryüzündeki bütün elleri bir masanın üzerine koysalar, elini bulabilirdim onların içinden.

Sevgili Dost, 

Bugün yeni bir şey yap; bir iyilik kendine. Belediyede işçiysen bile, dikeceğin çiçekleri koyup bir yana, uzan toprağın koynuna. Seni gören her işçi bıraksın o gün işini. Öbek öbek uyumaya gelsinler, rüyalarını anlatsınlar sonra patrona.

Bir sağa, bir sola gidip dokun her şeye. Ağaçlara, kuşlara dokunamasan da; denize, balığa tutunamasan da....

Sevgili dost,

Her defasında bu iki kelimeyle başlıyorum mektubuma. Çünkü bu iki kelimeden her biri, gücünü diğerinden alıyor. Sevgili olunmadan dost, dost olunmadan sevgili olunmuyor. 

Eğer bir ruh beraberliğiyse dostluk, iki ruhu bir kılan nedir? 

Nedir bileşik kaplardaki su seviyesinin sırrı? 

Demek, "Dost insanın bir ikinci kendisidir. "

Demek, "Sevgi hiç ayırt etmez; sevenle sevilen aynı şeydir. " 

Sabahları ağzımda bir acılık, başımda bir ağırlık, içimde bir boşlukla uyanır ve bir gece evvelki hareketimden pişmanlık duyardım. Benim için anlatmak, açıklamak, ancak kelimelerin anlamını değiştirmekle mümkün olacak galiba. Ben kelimelerin anlamlarını doğru dürüst bilmiyordum bile. Zaten hiçbir zaman kelimelerin anlamını doğru dürüst bilemedim. Her zaman kelimelerin, cümlelerin, insanın üstüne bir mızrak gibi saldıran düşüncelerin bunaltıcı baskısını duydum. En iyisi kendinle konuşacaksın, kendine yorumlayacaksın okuduklarını. 

İstediğim gibi okudum, istediğim gibi yorumladım. Kimse beni rahatsız etmedi. Düşünceleri de olayları da istediğim biçimde düşündüm. Gözlük takmanın nedenini yıllarca, göze toz toprak kaçması, gözün de böylece yorularak iyi görmemesi sandım. Bugün de öyle sanmak isterdim. Bunun kimseye zararı dokunmazdı. Ben de, yalnız bana ait olan bir düşüncenin mutluluğuyla yaşardım.

Korkuyla beklemek, korkuyu beklemek gereksizdi; çünkü dünyanın yarıçapını ve İstanbul’un fethini biliyordum. Üç çeşit yönetim biçimi vardır, anlıyor musunuz? Mutlakiyet, meşrûtiyet, cumhuriyet. Bunun dışında hiçbir şey yoktu. Varsa da, bunlardan birine girer. Dünya basık bir yuvarlaktır ve yer çekimi diye bir kuvvet vardır, anladınız mı?

Her şeye yeniden başlamak mümkün değildi. İstesem de mümkün değildi. Nerede kaldığımı unuttuğuma göre, baştan başlamak için de birtakım yetenekler gerekliydi. Daha talihli doğmuş olmak gerekliydi mesela. Yeni bir dil öğrenebilmek için, hiç dil bilmemek gerekliydi. Dünyada yalnız güzellerle çirkinler vardı, bir insan ya akıllıydı ya da aptal. Senin gibi başını dik tutmasını bilemeyen bütün insanlar dalkavuktu. Sana benzemeyen kibar davranışlı insanları da züppelikle suçlardın. . İnsan hayatında bir kişiye olsun yalan söylememeli, değil mi efendim

Ben, çiçeklere bakmasını bilmediğim gibi, kendime bakmasını da bilmiyorum. Mesele: Bir şeyleri, sıcak bir çorbanın kokusunu duyar gibi hissedebilmekti. Bense bunu hiç becerememiştim. Ben yalnızlığı istemekle suçlanıp yalnızlığa mahkum edildim. Bu karara bütün gücümle muhalefet ediyorum. Ben yalnızlığa dayanamıyorum, ben insanların arasında olmak istiyorum. 

Sen bana güzel bir masal anlatırsan, dedim ona, ben de senin sayende dünyaya belki yeni bir şeyler söylerim. 

Garip kaderime gülümsedim. Aynaya bakarak tabii. Tatlı bir gülümseme. Eski neşemi kaybetmediğimi göstermek için. Sonra durgunlaştım. Neden? Unuttum...Dur, hayır; unutmadım. Yalnız kaldıkça, yalnız kalmaktan korktukça... Aynadan uzaklaştım; fakat, biliyordum, böyle bir düşünceydi. Köpekler sinirimi bozdu, şimdi kendime gelirim. Buldum: Yalnız kalmaktan korktukça, yalnızlığım artıyor. Bu sefer gerçekten gülümsedim. İster görün, ister görmeyin; gülümsedim işte. Her şeyimi kaybetmedim daha; çıkmayan candan ümit kesilmez, havlayan köpek ısırmaz. 

Allah kahretsin! 

Ben talihsizin biriyim efendim. 

Acaba ağaçtan, ottan ya da uçamayan böceklerden falan bir yerden sevmeye başlamış mıydım? Bir yerden sevmeye devam edebilir miydim? Çünkü sevmek; yarıda kalan bir kitaba devam etmek gibi kolay bir iş değildi. Ya hiç sevmemişsem bugüne kadar? Bir kitaba yeniden başlamak gibi sevmeye yeniden başlamak pek kolay sayılmazdı herhalde. Herhalde, ben tam belirtemiyorum ne demek istediğimi. Gülümsemenin içindeki sevgiyi demek ki anlatamıyorum...

İki gündür bahçeye bile çıkmıyorum. Sadece, iki saatte bir, perdenin aralığından bahçeyi seyretme izni veriyorum kendime. Bana, çıkma dediler...Fakat öl demediler. Merak ediyorum: Hiç çıkmadan nasıl yaşar insan bir evde?

Bir adam kalbinin huzurunu kaybettiğinde, teselliyi nerede bulabilir ki? Ve o huzurun yerini başka ne tutabilir ki?

Ben kendimi çok ihmal etmiştim...

Düşünme! dedim kendi kendime, düşünme. 

Düşünmeyi bile bilmiyorsun.

Şimdi iyiyim...Yağmura karışmış gözyaşlarımın, çiçekleri suladığı ve onu koklayan bir insan olarak, yaşadığım inceliği paylaşmak istiyorum seninle.

Acının ve ızdırabın silindiği toprağın üzerinde sadece kalan ayak izlerimin sırlarıyla. Sadece dalarsın.Resminin önüne geldiğinde deli diyebilecek kadar yüreklenen insanlara rağmen. 

İzlerinin sürüklediği yollarda ismini arıyorum

Sonsuzluğa yenik düşmüş ama pes etmiyorum

Çiçeklerin arasında yürürken onların destekleri kulaklarıma geliyor, 

Kim bilir hangi savaşın içinde ama savaştan uzakta seyrediyorum seni

Üzgün müyüm? Asla....

Sadece bana yaklaşmanı, 

Ruhunu açabilmeni 

Gözlerimin içinden dünyaya bakabilmek istiyorum

Bir dağın dağ olduğunu anlamak için o dağa yalnızca birazcık tırmanmak gerekir. Dağın tepesinden dağı göremezsin..

Eğer gözlerinle buluşur da cahil bir cesaret yakalarsam, sana ne istersen anlatırım

Cıvıl cıvılcasına, söz

Ama rüzgarla tozu yutarak koşan insan olmak her kişinin harcı değil

Öksürüğe meydan okumak, harbiden ölüme meydan okumak gibi bir şey

Tanımadığım şeylerin önüne geçipte ben önden gidiyorum ve şu çizgideyim diyebilmek, sabırlı olmak için galiba henüz erken

Olsun ya, böyle de iyi 

Seninle teke tek paylaşabilirim her şeyi

Eğer dostluğunu istersem, çok şey mi isterim bilmiyorum! 

Hele o öksürüşün içinde, birde heyecanla, yardımını istemek şimdilik zor gibi görünüyor... 

Sanırım o sihirin formülünü keşfetmem gerekiyor, 

Sırları deşifre etmek demek, yanardağın lavlarıyla yanmak gibi bir şey! 

Bazen kalbin açılabilmesi için kırılması gerekiyor.

Üzülme olur mu? 

Sana nasıl darılabilirim ki?

Şirin bir çocuğun içindeki doğallığın aynada yansıyan güneşine nedenler yakıştırmak gibi...

Kanım akarken sadece sen varsın

Bu güneş, şimdi doğdu seherle

Ona bakmaya, onu seyretmeye doyamıyorum. Doğanın sonsuzluğunda kucaklamaya hazırım müthiş doğallığı... İçindeki dağları, taşları yıkmaya ve dostumsun demeye de.

Henüz seni keşfedemediğim dünyada rüzgarın hızıyla ilerleyen bir yelkenli ile açılmaya da. 

Kendi suçun olmayan şeylerden utanıyorsun. Saklamak istiyorsun. Yapma. İnsan içinde sakladıklarıyla yorulup kirleniyor en çok. 

Bil ki, eğer daha farklı, biraz değer verdiğini hissetsem, bilye oynayan ve attığıyla taşı vurarak çığlık atan çocuğun sesine benzeyecek haykırışım

Bu zamanla düş olmaktan çıkar, kırlara kayar

Yıldızlar kayar gibi...

Sadece sana ve sadece hissederek yazıyorum

Heyecanlıyım

Bana katılır mısın? 

Bir kadını öpmeyi istemek, onu sevmek midir?

Yüzündeki tüm küçük çizgileri okumayı, bilmeyi isterim. Düşündüğün her şey orada gölgeler halinde devinir. Seni daha çok sevmek isterim. Bunu bana öğretecek misin?

Kim bilir nerdesin....

Olsun ya, başka boyutta ruhunla konuşuyorum işte. Canıma değsin… 

Bak, yemek yer gibi. Doyduktan sonra da uyumak yok ama

Gezeceğiz ve keşfedeceğiz bu şöleni, söz mü?