Hikâyedeki vicdan azabı, canlı bir varlıktı. Yanılmıyorsam dört ayaklıydı. Evet. Daha önce iki ayaklıymış da, vicdan azabından dört ayak üzerinde sürünmeye başlamış.

Bu anlatılamaz durum dört ay devam etmişti. Yalnızca dört ay, bunu yazmak çok kolay: Birkaç harften başka bir şey değil! Kolayca söyleniyor: Dört ay - İki hece. Bir çeyrek saniyede, süratle dudaklar bir sesi çıkarıyor: Dört ay!

Ama kimse boşlukta ve zamansızlık içinde ne kadar süre geçtiğini başka birisine açıklayamaz. Ölçemez, gözünde canlandıramaz. Ve hiç kimseye kendi kendini nasıl yiyip bitirdiğini, parçaladığını açıklayamaz. Bütün insanlığın önünde eğilerek özür diliyorum: Beni yanlışlıkla çıkardılar sahneye. İyi okuyucu az bulunan, ürkek bir kuş gibidir. Kapıdan girer girmez kaçırmamalı onları. Sana kitap hediye edeni unutma. Sana kitap okuyanı hiç unutma.

Ne gördün bütün kapıların birer birer kapandığı bu dünyada? Hangi kusurunu düzeltmene fırsat verdiler? Son durağa gelmeden yolculuğun bitmek üzere olduğunu haber verdiler mi sana? Birdenbire: Buraya kadar! dediler. Oysa, bilseydin nasıl dikkatle bakardın istasyonlara. Pencereden görünen hiçbir ağacı, hiçbir gökyüzü parçasını kaçırmazdın. Bütün sularda gölgeni seyrederdin. Üstelik, daha önce haber vermiştik derler. Her şeyin bir sonu olduğunu genel olarak belirtmiştik. Yaşarken eskidiğini ve eskittiğini söylemiştik.

Küçük işaretlerin verdiği huzursuzlukla beynimin kargaşa yaşadığını fark ediyordum. İçimin yeni heyecanlar için dolduğunu hissetmiyorum. Fakat, bilmeden yeni yaşantılara hazırlıyorum kendimi. İçimde bir Selim ölürken, kalan bütün gücüyle yeni bir Selim yaratıyor.

Başkalarına söyleyecek bir sözüm olabilmesi için önce kendime söz geçirmem gerektiğine inanıyorum.Bana bugün, ne yapmalı?  diye soracak olurlarsa, ancak, önce kendini düzeltmelisin, diyebilirim. Bir temel ilkeden yola çıkmak gerekirse, bu temel ilke ancak şu olabilir: 

Kendini çözemeyen kişi, kendi dışında hiç bir sorunu çözemez.

Kendinizi anlamak, herkesi anlamak zaten...Ya da herkesi anlamaya kendinizden başlamak...

Kendin kendine iyi geldikten sonra, başkasının sana nasıl geldiği, senden nasıl gittiği önemsiz.

Düşünmeye mecbur kalmak bir kimse için en büyük cezadır aslında. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım. Korktuğum her şey başıma geldi. Korkmaktan korkuyorum. 

Her şeyi işitiyor ve yaşamak istememeye devam ediyordum. Göklere uçmak istiyordum, oysa hiçbir canlı oraya gitmiyordu. Düşlerimin özerkliğini öylesine yüreklendirdim ki, şimdi ironik bir ödül niyetine tüm düşlerimi yitiriyordum.

Bir yerde söz biter. İki kişi karşılıklı kendini tekrarlamaya başlar. Yeni başlayan ilişkiler bile eskir böylece. Hemen kaçacaksın ki, aklın orada kalsın. Herkes istediği kadar koşsun. Beni anlayacak insan, oturduğum yerde de beni bulur, dedim. Oturacağım ve bekleyeceğim.

''...Sevgili Dost,

Özledim seni. Özlem yazdırıyor…Görünce içim aydınlanıyor. Canım benim...

Bilir misin? Canım dediğimde, içimden canımın çıkıp sana koştuğunu duyarım hep. Gözlerinden öperim. Gülme, ciddi söylüyorum. Yazdıklarım seninle ilgiliydi. Orada, sadece senin göğsünde yakınamadıklarımı yakınıyordum. Paylaş­mayı deneyenler, demek ki bölüşülen şeyin çoğaldığını görüyorlardı. Demek ki hayat buluyordu, başka hayat­larla bölüşülen hayatlar. 

Cahiller bilmez yarımın bütünden çok olduğunu.'' 

Ben hep senden yanaydım; 

O sokak, ilk göçebe yurdum olmuştu hani;

İşte orda, seninle gökyüzünü ilk defa çökertip oturmuştuk

Orda dururken işte, öyle ince, 

Karamsar biri gibi o sokak... 

O ağaç duruyorken, bir beyaz kuş olur sözlerim orda;

Seni ansa da belki aynalar, anmasa da...

Söyleyin, hangi kuşun kanatları yolundu?

Yine hangi ağaçtan döküldü bu yapraklar?

Ve neden insan, 

Ne kadar acı geçerse geçsin, 

Çocukluğunu okşar durur yaşlandıkça?

Ayrılıkların puslu aynasındadır bekleyişlerin solgun yüzü

Bekleyişler, demlenişidir sabrın

Ey yenilgilerin bezgin kuşu,

Suskunun sarı sıcağındasın bunca zaman

Bulutsu bir ağırlığın yüküdür gittikçe ağırlaşan

Sen, şafağın göğü müsün?

Bu ışık çiçeksiz kalmamalı...

Hiç içinize taş gibi, ağır bir su gibi bir sevgi oturdu mu?

Dünya artık bir daha hiç Bir okul çıkışı gibi kokmayacak mı?

Sen hiç gitmeyecek gibisin, değil mi?

İnsanlar kandırılmak istiyor.

Gerçeklikten, yaşamaktan korkuyorlar çünkü.

Dünyayla aramızda uzun boylu bir ağrı var.

Sadece yağmurda kendini unutturan bir sancı...

Oysa başka türlü bir hayat yakıştırırdım kendime. Acelem yok benim yine de...Yerlisi değilim ben bu acının. Şartlar öyle gerektirince sonradan yerleştim.  Tek bildiğim, burada sadece bir yabancı olduğumdu. Ve içimdeki bilinmezlikten bağımsız olarak belli bir niyetim olmadan dolaşabilmek harika bir duyguydu.

Biliyorum bir gün dayanamayacak küçük kalbim. Arkamı dönüp inandığım ve güvendiğim her şeye veda edeceğim.... Ama ben yine yüz kere yere düşmüş olayım; başkalarına çelme takan bir kadın olmayacağım. Ben kazanan değil, insan olmak istiyorum. Şu iflas etmiş dünyada, en geçerli para birimi; kendin gibi bir insanla paylaştığın duygulardır.

Yoldur, yürünür. Mesafedir, aşılır. Sorundur, çözülür. Yaradır, aşılır. İnsan bir şekilde çaba gösterdiği her şeyi çözebilir. İki istisna dışında; Ölmek ve sevilmemek. İnsan istediği kadar çabalasın. Bu iki meseleyi çözemez. 

Biliyoruz ki, bütün acılar geçer. Fotoğraflar sararır. Yara kabuk tutar, kapanır. Sokakta mevsimi fark edersin, aynada kendini. Önce belirli belirsiz, sonra gamzene kadar gülersin. Acılar geçicidir. Ama her sevinç, en derin sonsuzluğa uzanır. Kuşlar konar dallarına. Kırıldığın yerden çiçek açarsın; bütün acılar bir gün geçer ya da alışırsın. Bazen olmaz....Tüm yolları yürüsen de, her kapıyı çalsan da, dibine kadar ağlasan da, başını dik tutsan da olmaz. Ama sen yine de deneyeceksin. 

Yarın öleceğimizi bilsek, tüm kırgınlıkları unuturuz. Ama biz sonsuza kadar yaşayacakmış gibi, kırıcı ve gururluyuz. Dinleme ve anlama yeteneği çok değerlidir. Bir kez olsun, aynı şeyleri hissetmeyi başarabilen iki insan birbirini hep anlayacaktır. Bunlardan biri buzul, diğeri isterse atom çağında yaşamış olsun, fark etmez. Biliyorsun çünkü, yumuşak, sertten güçlüdür; su, kayadan güçlü, sevgi zorbalıktan güçlüdür.

Yüreğimde büyüttüğüm gül, güneşe çıkamaz

Yüreğim o gülü büyütmezse, ışıyamaz

Günüm seninle başlasın istemiştim

Çok değil ki…

Bir içten gülüşünle ışısın gecem

Uzun suskunlukların dilsiziydim

Sesin aksın istemiştim dupduru

Dağ suları gibi serin

Kirpiklerin gölgelesin yüzümü

Gözlerin ömrümün göğü olsun- demiştim, çok değil ki…

Bir uzun yürüyüş düşlemiştim avuçlarının ince çizgilerinde

Öperek ürkek gülümsemeni usulca.

Dünya, tepeden tırnağa sen 

Buğulansın istemiştim ılık nefesinle içimin buzlu camları.

Yüzünü uzak tut biraz

Dünya geçiyor olanca görkemiyle

Göremiyorum

Yüzünü yakın tut biraz

Dünya geçiyor olanca görkemiyle

Tat alamıyorum

Bilsen, unutmuşum nicedir

Savrulan saçların solgun tenime değdikçe, ürpersin tüylerim tel tel

Çok değil ki, kırılsın acının ayazı

Mutsuzluk dinsin biraz demiştim.

Bir uzun güz geçmişti 

Bin uzun hüzün- sevgi denilen o ilkyazın üzerinden

Yaşamak eski sevincini çoktan yitirmişti.

Düşsün istemiştim yüzünün sabahından-ömrümün akşamına bir düş inceliğinde

Öpüşün, dudağında çiçeklenen çiy taneleri.

Çok değil ki, 

Çok değil ki, 

Diz çöküp, göğsünün köpüren pınarlarından içeyim istemiştim hayatın can suyunu

Kar yağarken öptüm dudaklarını

Dudaklarını mı, bulut aklığını mı?

Gülümseyen yumuşaklığını mı?

Öptüm kar yağarken yüreğini

''...Mektubun gecikti yine. Belki de ne yazacağını kestiremiyorsun. Oysa adını yazman yeter. Günlerdir yoksun. Mektup yazmanın, düşüncelerimi, duygularımı mektupla ifade etmenin güzelliği burada.  Sana mektup yazmanın güzelliği de burada baba. Senden asla kaçmadım. Yazdıklarım seninle ilgiliydi; orada, sadece senin göğsünde yakınamadıklarımı yakınıyordum. Çünkü sana nefret duyarken daha iyi yazıyorum...''

Saate baktım, 25 yaşındayım

Saate baktım, müthiş bir yenilme vaktindeyim

Ben nerede yağmur yağarsa orada şemsiye kırmanın kitabıyım

Saate baktım

Buzlar ve çiçekler arasındayım

Bu son görünüşüm, beni yanlışsız sakla

Yıllar geçmiş aradan. 

Her mevsim bir başka özlemle yaşanmış, her ilişki yeni bir ilişkiye bir başka olasılıkla taşınmış Bir gün gelir, ayrıntılardan alınabilecek hazzın hiç bir zaman tüketilemeyeceği düşünülür

O zorlu oyunda, sanki enikonu usta olunmuştur

Kimi duygular gizlenebilir, hafif bir gülümsemeyle bir çok şey anlatılabilir...

Sözcüklereyse yeterince güvenilmeyebilir artık..

İnsanlar kahramanı oldukları öyküye şöyle ya da böyle devam edebilecek gibidir

Belki de asıl ilk günah budur

Sevmeyi ve mutlu olmayı, 

Zamanı, ânı bir an önce tüketme, bir an önce bitirme saplantısı olmadan sonuna kadar yaşamayı becerememek... ''Zamanı öldürmek, intiharın nazik bir şeklidir.''  

Saatleri hoyratça tüketirken, gençliğin saflığıyla, hayatı hiç bitmeyecek sanmasının huzurunu, çok bilmiş bir rahibin sorduğu soruyla hatırladım. 

Küçük bir çocuğa, “Hayatının son beş dakikasını ne yaparak harcamak isterdin?” diye soran din adamına, 

Çocuk, omuzlarını silkip “Hiiiç, yine oynamaya devam ederdim, ne yapmalıydım ki?” diye cevap vermiş. 

Hiç büyümemek de güzeldir, dedim kendime.

Çocuğum benim, kanatsız hayal rüzgârım

İnce içlenmelerle, kıvrıla kıvrıla, 

Tenimde düğümlenen duygu çıkmazım...

Yanlış kıyılarda çırpınıyor bu yaşlı deniz

Bu ağır suyu, bu ince kum kaldıramıyor…

Ben şiir yazmazsam,

İçimdeki çocuk dilini yitirir,

Dünya bir mahzun olur.

Çıkarır giysilerini sözün teninden

Nesneler kendince görünür

Gökyüzü, mavisini vermez göğsündeki buluta.

Kirlenir yağmurun rengi,

Yağmaz, ben yazmazsam.

Bir kulak çınlaması,

Bir kirpik kırılması,

Ömürler veren anlık bir düşle, üzgün ve güleç buluşmaz her akşam

dışardaki dünya ile,

İçerdeki adam, Ben yazmazsam.

Gelin çeyizi gibi işleyip duygularını,

İnce güzellikler içinde Söyleyemez sevgisini kimse- Yazmazsam ben

Bir sonsuz yalnızlık içinde,

Üşür ölülerimiz mezarlarında Sevgiyle anılmamaktan.

Ben yazmazsam,

Unutur insanlar, şikâyet edip unutulmaktan

Evine boş dönen baba,

Anne dağılır, odalara yılgın-Ben yazmazsam

Akıtıp acılarını ince bir türküye, Katlanma gücü bulamaz hiçbiri

Geniş bir yürek,

Ve engin bir dirençle kavrayıp hayatı iliklerine dek...

Ve ben şiir yazmazsam,

Çoğalmaz nar taneleri gibi görüntülerin güzelliği

Çocukluktan çıkar çıkmaz, Yaşlanır insanlar

Sevgi bile yük olur acemi yüreklere

Bir sorular yığını olarak,

Kavranmamış kalır dünya ben yazmazsam

İkimiz birden sevinebiliriz, göğe bakalım

Şu kaçamak ışıklardan, şu şeker kamışlarından

Bebe dişlerinden,

Güneşlerden, yaban otlarından

Durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar

Şu aranıp duran korkak ellerimi tut

Bu evleri atla, bu evleri de, bunları da

Göğe bakalım

Falanca durağa şimdi geliriz, göğe bakalım

İnecek var deriz, otobüs durur, ineriz

Bu karanlık böyle iyi, aferin Tanrıya

Herkes uyusun iyi oluyor, hoşlanıyorum

Hırsızlar, polisler, açlar, toklar uyusun

Herkes uyusun 

Bir seni uyutmam, bir de ben uyumam

Herkes yokken biz oluruz, biz uyumayalım

Nasıl olsa sarhoşuz, nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda

Beni bırak, göğe bakalım

Senin bu ellerinde ne var bilmiyorum 

Tuttukça güçleniyorum, kalabalık oluyorum

Bu senin eski zaman gözlerin, yalnız gibi, ağaçlar gibi

Sularım ısınsın diye bakıyorum, ısınıyor

Seni sonsuz biçimde buldum, o biçimi almıştın

Sandviçlerle, kötü şehirle, terle başbaşa kalmıştın

Yürüdü üstüne herkesin neonu, 

Herkesin babaannesi

Herkesin en eski olan kökü, en eski hanesi

Yeşili bozup suya çevirdin, akşamı sonsuz uzattın

Ne buldunsa o akşama uygun, ne buldunsa ona kattın

Sen bir atmacanın en uzun çığlığısın, 

Her türlü göğü büyüttün, 

Otobüsleri aldın, şehirleri ufalttın

Seversin diye söylerim her şeyi, sana uygun olsun

Çünkü her şeyin birbirine uygununu sen bulursun

Gel, ellerini ver, en güzel ellerini öyle

Ruhum, ateş yüreğim, kokum birlikte öyle...

Ağaçlar salınsın öylesine, hiç durmadan

Rüzgara eğilsin mavi yüzün...

Geceyle gündüzün eşitlendiği günün içinde bir çadır....

Bir çadırın içinde boynun

Bir gövde, ellerinin içinde...

Seni aldım, bu sunturlu yere getirdim

Sayısız penceren vardı bir bir kapattım

Bana dönesin diye bir bir kapattım

Şimdi otobüs gelir, biner gideriz

Dönmiyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç

Bir ellerin bir ellerim yeter belliyelim yetsin

Seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlat

Durma kendini hatırlat.

Durma! Kendini hatırlat

Durma...durma

Göğe bakalım

Bu yıldızlı gökler ne zaman başladı dönmeye?

Ne zaman yıkılıp gidecek bu güzelim kubbe?

Aklın yollarıyla ölçüp biçemezsin bunu sen

Mantıkların, kıyasların sökmez senin bu işte

Varlığın sırları saklı senden, benden

Bir düğüm ki, ne sen çözebilirsin, ne ben

Bizimki perde arkasında dedikodu,

Bir indi mi perde, ne sen kalırsın, ne ben.

Feleği döndürebilir misin muradınca?

Ne çıkar gök yedi kat değil sekiz katsa?

Er geç toprağa karışıp gidecek gövdeni ha ovada kurt yemiş, ha mezarda karınca.

Kelimelerini yükselt

Sesini değil,

Yağmurdur çiçekleri büyüten

Gök gürültüsü değil…

Kesildikçe biten otlar gibi, yeşermeyeceksin bir daha.

Nerede dert varsa, deva oraya gider 

Nerede yoksulluk varsa, rızkı oraya gider

Nerede bir soru varsa, cevap oraya gider

Nerede gemi  varsa, su oradadır

Su arama, susuzluğu elde et

Böylece yukarıdan ve aşağıdan su çağlar!

Akılla bir konuşmam oldu dün gece;

Sana soracaklarım var, dedim;

Sen ki, her bilginin temelisin,

Bana yol göstermelisin.

Yaşamaktan bezdim, ne yapsam?

Birkaç yıl daha katlan, dedi.

Nedir; dedim bu yaşamak?

Bir düş, dedi; birkaç görüntü.

Evi barkı olmak nedir? dedim;

Biraz keyfetmek için, yıllar yılı dert çekmek, dedi.

Bu zorbalar ne biçim adamlar? dedim

Kurt, köpek, çakal, dedi.

Ne dersin bu adamlara, dedim;

Yüreksizler, kafasızlar, soysuzlar, dedi.

Benim bu deli gönlüm, dedim;

Ne zaman akıllanacak?

Biraz daha kulağı burkulunca, dedi.

Hayyam' ın bu sözlerine ne dersin, dedim;

Dizmiş alt alta sözleri,

Hoşbeş etmiş derim, dedi.

Bazı kimselerin anlamaktan, inanmaktan, samimiyetten veya sevgiden nasibi olmuyor maalesef. Böyle kimselere kızmanın bir mânâsı yok. Çünkü içine düştükleri bu mahrumiyetin azabını en çok kendileri çekiyor. 

İnsan hayatında sürekli bir sükûnet arıyor. Düşünürken, otururken, konuşurken durmadan arıyor. Bir masal ülkesi kadar uzakta belki...Bazen yalnızlıkta, bazen de yakınlıkta belki. Nerededir bilinmez, lakin insanı çağırmaktan vazgeçmiyor.

Katlanmak, alışmak demek değildir. Alışırsan, vaziyeti kabul edersin. Bu alışkanlık zamanla karakterinin bir parçası olur. Katlanırsan, burada bir kabul yok; zaruret var. Bu nedenle alışmıyorum dünyada cereyan eden yanlışlara veya günaha. Katlanıyorum...

Bu dünyada her şey yarım kalır. Bu nedenle, bir yere varmaktan ziyade, yolda olmak daha mühim. Neden ve neticeden değil niyetinden sorumlu insan. Kesilse nefesi, yarım kalsa da menzili, niyeti dahilinde yolu tamamlamış sayılır.

Okuduğun veya duyduğun bir cümle, birden yağan yağmur, hafif bir esinti ya da sıcak bir tebessüm, her şeyi değiştirebilir. Birkaç harfin yanyana gelmesine lüzum yok...Sözün sonsuz lisanı vardır. Kimi kulağa, kimi akla, kimi de kalbe ayan olur. Duyabilirsen, değişir her şey.

Yaşamak istiyorum

Yaşamayı, bu soğumuş cehennemde

Ölü bir dost gibi içim titreyerek düşünmek değil 

Sadece yaşamayı yaşamak istiyorum

Düşleri geride bırakan bir gerçeklik varsa, o da yaşayamamak

Gerçek olan şu:

Güneşi görmek, yiğitçe gülmek, karşıda duran göz kamaştırıcı zafere koşmak, 

Göğsünde bir ciğerin soluk aldığını, bir yüreğin çarptığını, 

Beyninde bir iradenin akıl yürüttüğünü hissetmek, konuşmak, düşünmek, umut etmek, 

Sevmek... 

Bir anneye, bir kadına, çocuklara, aydınlığa sahip olmak...

Korkunç olan şu:

Birden, birkaç saniyelik bir çığlığın ardından bir uçuruma yuvarlanmak, 

Düşmek, ezmek, ezilmek, buğday başaklarını, çiçekleri, yaprakları, dalları görmek, 

Hiçbir şeye tutunamamak, boşuna çırpınmak, kılıcın bir işe yaramadığını, 

Altında insanların, atların olduğunu, bir topuğun gözleri oyduğunu hissetmek, 

Ve kendi kendine şöyle demek: AZ ÖNCE YAŞIYORDUM!

Yaşamak her gün girilen bir imtihan olursa, buna kimse dayanamaz.

Bu korkunç güç, bu sonsuz direnç, bu yaşamak için katlanılan en aşağılık durumlar neydi?

Ne içindi?

"Berlin’de yalnızsınız değil mi?” dedi.

“Ne gibi?”

“Yani... Yalnız işte... Kimsesiz... Ruhen yalnız... Nasıl söyleyeyim... Öyle bir haliniz var ki...”

“Anlıyorum... Tamamen yalnızım... Ama Berlin’de değil... Bütün dünyada yalnızım...Küçükten beri...''  Herkes kendi yalnızlığında yitik.

Evet, istediğin gibi yaşamak imkansız, bu açık. Öyle çelişkiler karanlığına düşersin ki, en akıllı insan bile içinden çıkamaz. Bir gün önce istediğine, ertesi gün tutkulu bir arzuyla sahip olursun. Daha ertesi gün ise bunu istemiş olmanın düşüncesinden bile kızarırsın. Sonra da istediğin oldu diye yaşama lanet edersin. Onurun, yaşama balıklama atlama özgürlüğünü inatla istiyorum demenin sonu budur. İnsan hayatta bastığı yeri yoklayarak yürümeli. Bazı şeylere gözünü kapamalı. Mutluluğu düşlememeli bile...Elden kaçan mutluluk için de isyan etmemeli. Hayat budur işte. Kim demiş hayat zevk ve mutluluktur diye. Ne saçma bir düşünce! Hayat hayattır, görevdir, sorumluluktur. 

Mesela, insan kendini özler mi, diye sormak lazım başkalarını özlemekten bahsetmeden çok önce. İnsan kendini özler.  Özlediğimiz benliğin kalıntılarından yeni bir insan yaratmaya çalışmanın adı da değişmektir. Sen hiç yaprak dökmedin ki, her tomurcuğu bahar sanıyorsun.

Ama sen de haklısın...Kaybedilmiş savaşların hangisinde iyiler anılmış ki? 

Hiç.

Ama yaşamak, bir tepenin yamacında rüzgârda salınan bir buğday tarlasıydı. Yaşamak, gökyüzünde dolanan bir atmacaydı. Yaşamak, tahılın savrulduğu, samanların uçuştuğu harman yerinde, tozlar içinde duran toprak bir testideki suydu. Yaşamak, bacaklarının arasındaki bir attı ve bacaklarından birinin altındaki karabinaydı, bir tepeydi, bir vadiydi. Vadinin uzak kıyısında, kenarında tepelerin ötesindeki ağaçların uzandığı bir dereydi.

Bundan çıkarılacak bir ders var.

Her günün değerini bilmek. Hayatı dolu dolu yaşamak. 

Yağmur gibi. Güneş gibi. Kar gibi. Erir gibi...

Ben denizi geç gördüm daha önce

Nal seslerini işitirdim

Ve nalları olmayan denizatlarını gördüm meğer

Ve gönül oyunu bilmeyen yüzmeyi de öğrenemez 

Benim son sözcüğüm, içinde deniz olan avuçlar gibidir tutulması yasak

Bakınız...Karanlığa bakınız