Artık pek çok insanın aklının nasıl çalıştığını gayet iyi biliyorum.

Kendi aklımın nasıl çalıştığını anlatamam.

Kendi gözlerimi, onların gözlerini gördüğüm gibi yakından göremiyorum.

Bu nedenle görünümüme yabancıyım.

Yabancıyım. Uyumsuz, sıkılgan.

Anlamını yitiren bir şeyler mi var şimdilerde?

İnsan bilgin olabilir, becerikli olabilir, ama yürek! Yüreklilik öğrenilmez. 

Sokaklara yabancıyım

Dünya yetmiyor bazen

Bırakıp gidebilir miyim?

Aslında benim için artık anlam ifade eden pek bir şey yok. Geleceksiz yaşıyorum. Gelecek, benim için bütün açılardan hesap dışı. Geçmiş ise, gerçekten başka bir dünya. Tam anlamıyla zamanın dışında yaşamıyorum. Tarihi değil de, metafizik açıdan durmuş bir insan gibi yaşıyorum. Benim için hiçbir çıkış yok, çünkü bir çıkış olmasının hiçbir anlamı yok. Bir nevi öncesiz-sonrasız şimdiki zamanda yaşıyorum. Hedefsiz olmaktan mutsuz değilim. İnsanlar hedefsiz yaşamaya alışmalı. Her halükârda bir sonuç bu. Düşüncelerimin şuna geldiğine inanıyorum: Hedefsiz yaşamak. Bundan dolayıdır ki çok az yazıyorum. Az çalışıyorum. 

Her zaman toplumun kıyısında yaşadım. Hiçbir şeye ait olmak istemiyorum. Giderken bile, 

valiz valiz geçmiş götürüyordum. Böyle olması iyi.

Kendimi tam olarak bilebilseydim, bu benim yararıma olurdu.

Oturabildiğim zamanlarda bile kendimden uzakta oluyorum. Bir aynanın içinde bile 

boğulmuş çok insan vardır...

Düşmanımdan bile bu kadar uzak kalmadım. 

Yakınımda duran bir dosta bile kendimden daha yakın oluyorum.

Onunla benim aramda, tam ortada duruyorum!

Yüzünde dürüstlük maskesi olan birinden daha sahte olan kimse yoktur bu dünyada.

Bütün bunların üzerine ne söyleyebilirim ki? 

Bu beden, benim evim...

Meraklanmayın, yolunda her şey

Büyümek bu işte

Ve dönüşmek...

Kendini korumak

Kalabalıkta kaybolmak

Üstesinden gelmek

Kullanılmış hissetmek

İlgi görmemek

Umudu kaybetmek

Yanıp kül olmak...Korkmak bu işte

Kafeste büyümüş bir kuşsun.

Ve şimdi, gökyüzüne yükselmeye çalışıyorsun ama kanatların idmansız.

Değişmek bu işte

Uğrunda ölmeye değmeyen bir hayat, yaşamaya da değmez.

Hayatta kalmak,

Yaşamak bu işte...

Babacığım,

Senin acı günlerini düşüne düşüne yürüyorum

En acı gününde bir şeylerden haberim olmaksızın,

Yabanî üzüm toplamak için dağda bulunmam gerekmişti

Sık sık bana derdin ki,

"Sakın ekşi korukları yiyip te

"Dişlerini kamaştırma..."

Ve biz küçükler için dua edip,

"Bana söz verdiler Tanrı'm

"Bir daha üzümleri

"Olgunlaşıncaya kadar

"Bekleyecekler..." derdin.

Yüzün, - Ne zamanki ve neredeki halindir bu hatırlamıyorum -

Gözyaşları ve gülümseyişle şimdi geri geliyor bana.

Ben 42 yaşındayım bugün

Senin 42 yaşında olduğun günleri düşünüyorum

O günlerde ben 13'ündeydim 

Ben 15'indeyken büyük bir yağmur bastırmıştı.

Silip  süpürmüştü evleri

Pek çok insan ölmüştü

Sen diyordun ki:

"Nuh'un gemisi gibi bir gemiye ihtiyacımız var şimdi."

Biz kardeşler, titreşerek birbirimize sarılıyorduk.

Şimdi akıl erdiriyorum ki, sen o felâketi yenmeğe çabalamış

Ve ölmüştün.

Sen ölünce babacığım

Hüngür hüngür ağlamıştım

Daha 15'imdeydim çünkü.

Bugün bile,

Seni düşündükçe

Evine saçından - tırnağına kadar sırılsıklam dönen 15'inde bir çocuğum babacığım.

Arka sokağa girer girmez anlamalıydım aslında. Babam beni her zaman uyarırdı. Eğer işler yolunda gitmeyecekmiş gibi, hissedersen muhtemelen gitmeyecektir. İçgüdülerine güven.

Bana sorsalar, deseler ki, ne öğrendin? Onlara derim ki, iki şey öğrendim. İlk olarak insanlara kırılmamayı mesela. Eğer bir insan seni kırıyorsa, ya  sana anlatmak istediği ama anlatamadığı bir söyleyeceği var, ya da daha önceki işaretleri anlayamayarak hayatında rolü biten birini ısrarla hayatında tuttuğundan dolayı, ilişkinin kopması için dozu artan bir vesile var. Ya da seni üzen kalp, seninle aynı yoğunlukta değil, derinliğiniz aynı değil. Kalp sağırlığı var.

Neyin iyi, neyin kötü olduğuna insanların söyledikleri ve yaptıkları değil, benim yüreğim karar verir. Yalnız anlayamadığını yapamayacağını bilir insan. Anlamak, yapabileceğini duymaktır.

Şimdi büyüdüm. Yaşamın zor olduğunu biliyorum. Ve hayatı daha dayanılır kılmak için “kötü” yollara başvuran daha hassas insanlara kızmamak gerektiğini de.

İnsanlar sevdikleri şeyleri yok etmeye, sonra da yok ettikleri şeyi yeniden sevmeye meraklıdırlar.  Neden bazı evlerin içinde odacıklar olduğunu şimdi anlıyorum; babanın canı bir yere gitmek istemesin diye. Çünkü öyle zamanlar oluyor ki, ne olursa olsun, insanın hiç olmazsa bir yere gitmesi gerekiyor.

Annem bana gülü şöyle öğretti

Gül, O'nun, O sonsuz iyilik güneşinin teriydi

Annem gizli gizli ağlardı 

Ağaçlar ağlardı, 

Gök koyulaşırdı, güneş ve ay mahpus

Babamın uzun kış geceleri hazırladığı cenklerde

Binmiş gelirdi bir kırata

Güneş kaçardı, ay düşerdi, yıldızlar büyürdü

Bu şimdi, yaz akşamın en tatsız saatidir

Hiç bir yolcu treninin uğramadığı istasyon,

Annemin gül tadında kanadığı akşamdır

Bu şimdi, duvaksız

Beni toprak yerken yakaladığı yüzündeki telaş,

Birden dallarından bütün yaprakların boşalması...

Yağmurdur

Üstesinden gelinmez bir baş ağrısı...

Bu şimdi, kurbağa bacaklı bir yazdır,

Akşamsız...

Uzak kurmuşsa yuvasını kalbimize kırlangıçlar, mekansızdır

Bu şimdi, ellerini çözüp, ayrılığa beni vurduğunda kanayan dil

Annem, elleri dağ yası, 

Yüreği kartal çığlığı

Bu şimdi, birden uyanma hali 

Bu şimdi, akşamın alnıma bir izdüşümü 

Yanıtsız....

Yazın gizindeki nemin kurutulmuş resmi

Bu şimdi, gitmek...

Bülbül çıldırtan sabahın sisi

Solmuş bir insan yüzüdür ufukta silinen

Annem bir filozof benim...

Gelecekten değil, daha çok geçmişten korkan

Bir türküdür annem benim, cennetkuşu

Bu şimdi, akvaryumda dolaşan bir oğulun, boğulan gülümsemesidir

Bu şimdi beni de götür denilmesi gereken yerde,  dünyaya çarpan bir hoşça kal çığlığı

Beni yağmurun yüzüne as,

Beni akşamın çürüğüne sar,

Beni yelek cebine koy,

Beni de götür... 

Bu şimdi telefon kulübelerine sığmaz bir konuşmanın son anıdır

Bulutlar daha alçaktır turna sürüsünden,

Bu şimdi nereye gidiyorsun diyen bir serçenin canından düşen telek

Bu şimdi kıyısında durulan bir derenin, içindeki çağlayanın kırdığı umut

Bu şimdi, beni yolunun üstüne ser

''Alışkanlıkların zincirleri önce duyulmayacak kadar hafif, sonra kırılamayacak kadar güçlü olur.''

Şimdi bütün anmalar, bir susmanın içinde

Şimdi bütün susmalar, bir odanın içinde

Anlatmaya bir sözcük, 

Bir bakış arıyorlar,

Önce sakladıkları, bir adamın içinde.

Saçlarında gezen her papatya yaprağına beni anlatacağım

Bendeki beni değil, 

Sendeki beni anlatacağım

Daha solmadan susacağım...

Bilirim,

Sendeki benin bir kelebek ömründen daha kısa olduğunu

‘'Zamanla severim, zamanla geçer, zamanla düzelir, çocuk olsun düzelir.'' Ne büyük yanılgı... Hele birini unutmak uğruna başka birini yolundan koymak… Çok sevildiğini bildiğin halde, istesen de, istediğin gibi karşılık verememek… Gerektiği kadar sevmemenin ağırlığı altında ezilmek, ve seveni kendinden uzaklaştıracak şekilde davranarak rahatlamaya çalışmak…

Binlerce yalan uğruna yaşayacağına, seni sen yapan tek bir gerçek uğruna öl.

Bu yürek zaten yeterince fırtınalı; benim ninniye ihtiyacım var. Daha fazla sevinç yaymak, daha fazla hissetmek istedim... 

Susuyor insan gül devşirirken

Onun gizli sesini tozda duyardım

Eve saklanarak gelmek gibi bir şey

Gibi bir şey oluyordu evlere dönmek

Arka bahçelerinde şehrin yoktur konuşan

Odalara bırakır da sözü, öyle kaçarlar

Kaçarlar gibi bir şey arka bahçeler

Sonra kimin heceleri var kalabilir ki?

Susar insan

Gül devşirir gibi

Sevdiğinin gözlerinin içine, "seni seviyorum, sen benim ışığımsın, ellerimi sakın bırakma" bakışıyla bakan bir adam düşünün mesela. O bakışı tam olarak hangi sözcüklerle anlatabilirsiniz?  Okuduklarınız milyonla çarpılsa bile o bakıştaki teslimiyetin yanına yaklaşamaz. "Merak etme, hepsinin üstesinden geliriz..." gibi.

Bunların hangisini, hangi söz eksiksiz anlatabilir?

Ruhen kolu kanadı kırılmış bir insanı gözünün önüne getir. Her şey onun üzerinde nasıl bir iz bırakır hayal edebiliyor musun? Düşünceler onda katılaşıp kalır, sonunda tutulduğu kara sevda onun bütün düşünme gücünü alır, onu yok eder.

Bazen sonsuza dek kazanmak için, kısa bir zaman için kaybetmek gerekir. Bazen gerçek anlamda kavuşmak için, kısa ayrılıklar elzemdir. Biz bilemeyiz ama gökyüzünün en karanlık anına şafağı gizleyen, en dayanılmaz acıların ardına da mükafatını iliştirmiştir.

Şimdi ve burada olmanın kederine karşı çıkmadım.

İçimde hep ne olduklarını bilmediğim gizli ve meçhul ümitlere sarılmıştım. Onlar olmasa bir saniye nefes alamazdım.

Gökyüzüne bakmayanların kalbi daha çabuk kirlenirmiş. Gökyüzüne bakıyorum. Göz göze geliyorduk. O beni anlıyordu. Ne kadar kıymetliydi bu his, konuşmadan anlaşılabilmek.

Yüreğimi kurutmuştum ya

Şimdi yüzümü yağmurlara asıyorum

Ayaydınlık sabahlara,

Bir de sana inanıyorum.

''Teşekkür ederim.'' Telefonu kapattım. Kulübeden çıkınca, gözlerimle tumturaklı lakırdıların sahibi olan yalan virtüözünü aradım. Yok. Pudraşeker gibi serpiştiren karın altında, küresel ısınmaya sebep olabilecek bir doğal afet. Bir sigara yakıp, peşinden caddeye kadar yürüdüm. 

Mezarlığın veda mektubu gibi kısa patikalarından, ölümün özenle hazırlanmış tek kişilik yataklarına varıyoruz. Boş bir mezarın kıyısında duruyorum. Aşağıya bakınca başım dönüyor. Ölümün kör karanlığı, gözümü alıyor. Moron değilseniz, böyle bir gezegende iyi olunamayacağını bilirsiniz.

Ru­huma yayılan esenlik, gönlümü sarmalayan vecd, içimi kap­layan huşu, gözlerimi koruyan aynalı gözlük ve dizlerime inen hermuda şort ile; ense yaparak ıssızlığa mukayyet olan bir korkuluk; kurumaya bırakılmış kilden bir heykel; ipini koparmış bir kukla gibiydim.  

Aşık olunca hayatın anlamına yaklaştığımızı zannederek mantığın sınırlarından dışarı çıkarız. Mantıksız kafa, mesnetsiz umutlarla dolup taşar. En büyük sevinçler 24 ayar yanılgılardan doğar. Cinayet kurbanlarının yüzde 79’u, tanıdığı biri tarafından öldürülür. Zamanaşımına uğramış belirsizliğin ortasında mayışıyorum.

Çinlilerin çok eskiden Afrikalılardan öğrendiği bir atasözü der ki ''Portakalın doğusu batısı yoktur.'' Sanırım, her an her şey olabilir anlamına geliyor bu söz. Bilirsin, meseleleri konuşarak halletmek iyidir, fakat ortalığı kan gölüne çevirmenin zevki de bambaşkadır.

Fikirler, düşüncelerden doğmaz. Bilginin asıl fonksiyonu, duygularımızı değiştirmesidir. Zihniyet, hissiyata tâbidir. Hatırlamak bir refleks, unutmak ise bir sanattır.

Uzaklar hiç bu kadar yakından saldırmamıştı. Dikensiz bir kaktüsün bitkisel yalnızlığı içindeydim. Herkes bilir ki raylar hiçbir zaman rahat uyunabilecek bir yatak olmamıştır. Yaralılar ya da ölüler için bile.

İsterim ki, bu hileli aşlara hiç lüzum kalmasın. Benim onu aç karnına sevdiğim gibi sevsin beni. Midesi aşkla kasılacağına, kalbi aşkla çarpsın. Aşk yalnızca sağlam vücutlu ve tok karınların mı tekelinde? Yalvarırım "Hayır" deyin!.."

Şüphe, oyuncak mı gerçek mi, boş mu dolu mu olduğunu kestiremediğiniz, sağa sola bakınan bir tabanca gibidir.

Bildiğim bir şey varsa, ölülere verilen hediyeler bile bu­merang gibidir, mutlaka geri döner.

"Bence" dedi ''Kişi gerçekse adının gerçek olması gerekmez." O, kainatın anahtar deliğinden bana göz kırpan bir melek gibiydi.

Yüzüne iki numara büyük gelen gözlerinde, yıldızlardan ihraç edilmiş renkler yansıyordu.

Beni hayat ile ölüm arasındaki ince çizgide tutuyordu. 

Terk edilmiş bir okyanusta baş başa kalmış iki balık gi­bi sarhoşuz.

Şebnem içimde, kum saatindeki toz şeker gibi senin sevgin birikiyor. Mil­lerce öteden, varlığın başımı döndürüyor.

Şebnem...adının geçtiği her cümle nasıl da güzelleşiyor. Ona yalan söylemek, hatalarla dolu hayatımdaki en büyük hata idi.

Bakışların, cennetin eşiğinde sorulan bilmeceler gibiydi Şebnem.

Tamam, aşk ile mantığın yolları ayrılalı çağlar oluyor.

Tamam, aşk sadece kör değil, aynı zamanda aptaldır.

Tamam, aşk kişinin kendini aldatmasıyla başlar 

Ve başkalarını aldatmasıyla sona erer.

Tamam, aşk hayal gücünün zekayı yere sermesidir.

Tamam, aşk sonsuzluğa heveslendirirken imkansızlığa hapseder.

Ama ben bu mucizevi aldanışa, hayırlı anormalliğe, sigor­talı dengesizliğe hazırdım.

''...Konuşmuyorum diye, söylenecek sözüm yok mu sanıyorsun? Gelmiyorum diye artık kalbim sende değil mi sanıyorsun? Ayakta durabiliyorum diye, yer, ayağımın altından çekilmiyor mu sanıyorsun? Özledim demiyorum diye, kokun burnumda tütmüyor mu sanıyorsun? Bir dakika görsem seni, yine hiç gitmemişsin...Hiç gitmeyecekmişsin gibi sayarım.

Gönül yorgunluğu ne biliyor musun? Gökte yıldızın kalmıyor. Gölgen bir yere sığmıyor. İçindeki şarkı içinde boğuluyor. Penceren sokağa bakmıyor. Bütün sevgi sözleri kalbinde cezaya dönüyor. Kirpiklerin hiçbir güzellikle halkalanmıyor. Baktığın bütün sular yeraltına çekiliyor. Sevmek korkusu ayrılıktan çok önce acı veriyor. Dünyanın bütün cenazeleri evinin önünden kalkıyor. Her gün bir arkadaşın büyüdüğünüz zamanlarda kayboluyor. Girdiğin çıktığın bütün kapıların önünde yabancı, ardında yalnızlık olup kalıyorsun. 

Ne, biliyor musun gönül yorgunluğu? Kendinden soğuyorsun. Sözünden soğuyorsun. Geçmişinden soğuyorsun. İnandıklarından soğuyorsun. Baktığın yüzlerden soğuyorsun.

İçine bile bakmıyorsun artık. Dünya, inandığın o yitik cennet değil.

Eğer içimizde bir gönül kaldıysa; masal dinleyen, şarkı söyleyen, şiir okuyan, sulara bakan, kuşlara gülen, ağaçları kucaklayan, yalnızlıkla ürperen bir gönül, dünyamız insanın gövdesinde yeniden filizlenmeye başlar. Yoksa bu gezegen, hepimizi bir taş masalına çevirecek.''

''Son yok edilecek düşman, ölümdür.''

Öğleden sonra yağmur çiselemeye başlamıştı. Ateşin yanında oturup damlaların penceredeki yumuşak pıtırtısını dinlemek, insanda bir rahatlık duygusu uyandırıyordu. Sadece sağ olup güneşin pırıl pırıl karlı tepenin üzerinde yükselişini izlemek bile dünyadaki en büyük hazine olmalıydı. Teni dalga dalga ürperdi. Geceye doğru bağırmak istiyordu. Durdurulmak, gerisin geri sürüklenmek, eve gönderilmek istiyordu. Her yerde terör var. Panik...Kargaşa...Böyle günlerdi işte. İşte böyle günler bazı insanların en iyi, bazılarının da en kötü taraflarını ortaya çıkarır...

Orada zaten kendisine ömür boyu yetecek kadar kötü tecrübe yaşamıştı. Sanki haftalardır, aylardır, hatta belki yıllardır hızla bu noktaya doğru savrulmuştu. Ama şimdi aniden durmuştu, yol bitmişti. Vakit daralıyor ve biz gerçeği bilenler bir arada durmazsak, hiçbirimiz için umut kalmadı demekti. 

Eğer insanın içinde bir çürüme varsa, kimsenin elinden bir şey gelmez.

Sonuçta, ölmek öyle kolay iş değildi. Nefes aldığı her dakika, otların kokusu, yüzüne vuran serin hava öyle kıymetliydi ki. İnsanların uzun yılları, ziyan edecek zamanları, bir türlü geçmek bilmeyecek kadar çok zamanları olduğunu düşündü. Oysa kendisi her saniyeye sarılıyordu şimdi...Tuhaftır, eğer bir şeyden korkuyorsanız ve zamanı yavaşlatmak için her şeyi vermeye hazırsanız, zaman, hızlanmak gibi tatsız bir alışkanlık edinir. Ama o yıl acı bir şekilde öğrendiği gibi, ileride tatsız bir şey varsa, zaman yavaşlamıyordu. İleride tatsız bir şey varsa,zaman yavaşlamıyordu.

Aniden içinde büyük bir boşluk duygusu hissetti, sanki merdivenlerden inerken bir basamağı atlamış gibi. Sanki bir daha neşelenemeyecekmiş gibi…Beynin ve kalbin çalışmayı sürdürdükçe, ruhsuz da varlığını sürdürebilirsin. Ama artık hiçbir benlik duygun, hafızan...Hiçbir şeyin olmaz. Düzelme şansın sıfırdır. Sadece- var olursun. Boş bir kabuk gibi. Ve ruhun da ebediyen gider...kaybolur. 

Bir süre sonra kim olduğunu hatırlamıyorsun. Ve yaşamanın anlamı kalmıyor. Ben hep uykumda ölsem diye ümit ederdim...Beni bıraktıklarında yeniden doğmuş gibiydim. 

Bu karmakarışık, duygusal dünyada mükemmel bir cevap asla yoktu. Mükemmeliyet, insanlığın erişeme­yeceği, sihrin erişemeyeceği bir yerdedir. Her pırıl pırıl mutluluk anının içinde o zehir damlası vardır: Acının tek­rar geleceğini bilmek...

-''Bazı yaraların şifa bulamayacak kadar derin olduğunu unuttum. Bazen zihnime çok fazla düşünce ve anının tıkıştırılmış olduğunu hissediyorum."

Düşünceler hemen hemen her şeyden daha derin yara izleri bırakabilir.  Acıyı bir süreliğine uyuşturmak, sonunda onu hissettiğinde daha da büyük acı çekmene yol açar. Anlamak kabul etmenin ilk adımıdır ve iyileşme ancak kabulle gelir. Düşler dünyasına dalıp gerçek dünyayı,  yaşamayı unutmak doğru değildir, unutma bunu. Böylesine yürekten sevilmek, seven insan gitse bile, bizi sonsuza kadar korur. Sevdiklerine karşı dürüst ol, acını göster. Istırap çekmek, nefes almak kadar insanidir. Onun anlayamacağı bir şey varsa, o da sevgidir...Güzelliklerle yaratılmış birine dokunmak onun gibilere acı verir. Ölülere acıma. Yaşayanlara acı,en çokta sevgisiz yaşayanlara. Böylesine yürekten sevilmek, seven insan gitse bile, bizi sonsuza kadar korur.  Kayıtsızlık ve ihmal, düpedüz sevmemekten daha fazla hasar yaratır çoğu kez...

Sen ölümün gerçek efendisisin, çünkü gerçek efendi Ölüm’den kaçmanın yolunu aramaz. Ölmesi gerektiğini kabul eder ve yaşayanların dünyasında, ölmekten çok ama çok daha kötü şeyler olduğunu anlar. Bir cesedin korkulacak hiçbir tarafı yoktur. Tıpkı karanlığın korkulacak hiçbir tarafı olmadığı gibi. ... Ölüme ve karanlığa baktığımızda korktuğumuz şey bilinmezliktir, başka bir şey değil.

Her zaman umduğumuz bir biçimde olmasa da, kaybettiğimiz şeyler bir şekilde bize geri döner. Geri gelirler, sonunda hep gelirler.

Sessizim ne kadar üzsen de beni 

Ağzımı açmaya gözüm kesmiyor

Vurduğun zincirden çözsen de beni, 

Bırakıp kaçmaya gözüm kesmiyor

Sen gittin gideli, olmadı gündüz

Gözlerim sabahı görmedi henüz

Seninle olunca dağ tepe dümdüz

Sensiz bütün yollar yokuştur bana...

Kervanı kırılmış çölden beterim

Hancıya yolcuya hasret giderim

Yüz karası olmuş gönül defterim

Dürülse ne yazar dürülmese ne?

Yüreğim yanardağ, 

Gözyaşım seldi,

Her gecem, bir ömür hapse bedeldi

Beterin beteri başıma geldi

Hiç sevip sevilmedim derken, şansım değişti

 Gönlümün imdadına bakışların yetişti.

Kimse bilmez beni nasıl değiştirdiğini

O ki, an bean suya ve ateşe atmaktadır beni

Sevgilinin kimyasının ümidi daim var toprağımda

Eğer yüz kere eritse de beni, yine dönüşmem altına

Aşk hikayemle her dem gönüllerde yenilenmekteyim

Her ne kadar son bulsam da, yine baştan başlamaktayım

Dolu bir kadehim eğer dudağımdan öperse beni,

Güzel sesli bir sazım eğer sevgili elleriyle çalarsa beni...

Kuş olurum, imdadıma koş dersen

Ağlarsan,

Matemin yağar geceme,

Gülersen, mehtabın doğar geceme

Lale devri geldi gönül bahçeme

Senden başka çicek girmiyor 

Doğmanı bekledim battığın yerden

Dönmeyi bilmedin gittiğin yerden

Beni sarhoş diye sattığın yerden gelmeyi denedim, 

Sensiz olmadı

Gözlerim uykuyla barıştı sanma

Sen gittin gideli dargın sayılır

Ben de bir zamanlar sevildim ama seninki düpedüz vurgun sayılır

Yalan mı söyledin göz göre göre?

Ne zaman dolacak verdiğin süre?

Gönülden gördüğüm takvime göre, aldığım her nefes bir gün sayılır

Tereddüt etmeden söyle

Gideyim eğer gönlün benden bıkar gibiyse,

 Aşkı onuruma kurban edeyim

 Her şey bir vedama bakar gibiyse…

Çağlayan bile benim gözyaşımdan durgun sayılır

Seninle cehennem ödüldür bana

Sensiz cennet bile sürgün sayılır

Seni çağırdım

Lütfen bana gel

Gerçekten istediğin düşünceleri saklama

Seni doldurup,

Kadehimden içiyorum

İçimde, istediğin şey yatıyor.

Gel, beni yatır

Sadece adımı söyle

Gecenin ortasında, Tamamen uyanığım

Bu yanan alevler,

Bu çarpışan dalgalar...

Bir aydır kendim gibi hissetmedim ve neden bilmiyorum

Farkettiğimde içim yumruk gibiydi

Bu şekilde hissetmek acıtıyor 

Ama bu kadar emin olmaksa daha fazla

Bir aydır kendim gibi hissetmedim ve daha fazla dayanamam

Şimdi bir kalbin kırılabileceğini biliyorsam, kalbime güvenmeli miyim?

Bu sonsuza kadar inanmayacağım anlamına mı geliyor?

Saklanabilirdim, 

Ben olmayan bir duvar örebilirdim şimdi

İsterdim ki bir hayalin olsun, ta ki olmayıncaya dek

Bu sadece böyle, ya da öyleydi

Yürüyüp gitmek istemiyorum, ama kalamam da

Sonsuza dek'in bir zaman biteceğini bilmeliydim

Beni, bir fırtına gibi yıka

Gel, 

Beni yatır

Çünkü bunu biliyorum

Acele etme

İyi olduğumu söyle...

Beni aklından geçir

Bence haklısın

Gözlerinin içine baktığımda hala bir şeyler hissediyorum

Belki de sen benim zayıflığımsın

Ya da bu mevsimin sadece bir parçası

Çok hızlı olduğumu biliyorsun

Belki de buna ihtiyacım var

Belki de seni sebepsiz yere hissediyorum

Belki de seni sebepsiz yere hissediyorumdur

Belki bu, adımı söyleme şeklindir

Belki de bu oyununu oynadığın şekildir

Ama bu iyi, hiç senin gibi biriyle tanışmamıştım

Ama bu çok iyi, hiç senin gibi birini hayal etmemiştim

Bir sarmal üzerinde olduğumu söylüyorlar

Bundan nefret etsem de, hissetmeyi özledim

Önceden hissettiğim şeyi

Belki de kontrolümü kaybettim

Geri çekilmekten o kadar bıktım ki,

Her şeyi dağıtabilirim.

Ve bunu yaparsam, geri dönmeyeceksin

Hala taştan daha soğuğum

Bir aşkın hayata bir kez geldiğini duydum

Çünkü bir karahindiba tarlasındayım

Ve gözlerindeki sonsuzluğu görüyorum

İyi hissediyorum sen gülümsediğinde,

Bir gün benim olman için Tanrı'ya dua ediyorum

Karahindibalarda dilek diliyorum her zaman

Sen benim için bir tanesin

Çünkü nefes almam çok zorlaşıyor sen bana bakarken

Hiç bu kadar canlı ve özgür hissetmemiştim

Sen bana bakarken,

Hiç bu kadar mutlu hissetmemiştim

Her zaman korkmuşumdur bir sabah uyandığımda korkuyla desinler bana;

Bir tek sen uykudaydın, bahar gelip gittiğinde!

Uyanırım ve sorarım bahar nerede?

Kimse yanıtlamaz beni

Herkes sessiz kalır.

Yağmur yağıyor odamın dışında

Belki de bu bahar yağmurudur!

Kimse yanıtlamaz beni

Herkes sessiz kalır.

Pencereyi açar açmaz kesilir yağmur

Aynada bakarım yüzüme

Yavaş yavaş yaşlanır...

Pencereden bakarım yere

Islak ve sessiz.

Üstüme bir şey geçirir çıkarım sokağa

Yağmurda şemsiyesiz koşan birine sorarım;

Siz görmediniz mi baharı bu sokaktan geçerken?

Acelesi var, bir yok demekle yetinir.

İçerlerim konu komşuya

Derim onlara: ''Bu acımasız değil mi?

Neden haber etmediniz bana geçerken bahar evimin yanından?''

Sessiz kalırlar.

Onların sessizlikleri bin küfürden bile beter

Bir çocuk yağmur altında tutar elimden, götürür

Bir meydana ki, doludur renkli fıskiyelerle

Ben ve çocuk bakar dururuz renkli sulara

Ama hala bir haber yok bahardan!

Benimle eski semtlere gelir. Gideriz.

Ararım gençliğimde kurşun harfleri olan matbaayı

Ne çok istemiştim yazmayı baharın adını 

Eve geri dönerim.

Lügatta ararım baharın anlamını

Baharın yokluğunda ne anlamsızdır bütün kelimeler....

Baharın yokluğunda çaba, korku, kuşku ve ıztırabı unutmuşum

Bir avuntu peşindeyim

Kim avutacak beni baharın yokluğunda?

Uyumak istiyorum...

Bir kuş gagalıyor camımı

Pencereden hasretle bakıyorum dünyaya

Dünya ansızın goncalarla dolar, gelincikler ve menekşeler...

Camı açık bırakırım

Yağmur yağıyor

Yağmurda seslenirim:

''Baharı buldum

Geldi bahar!''