Beni geride tutuyor,

Yerçekimi beni geride tutuyor.

Konuşmanı yap

Yüzünü bile tanıyamıyorum

Ayna 

Bütün uzak durmanın yollarını söyle bana

İtiraf etmeliyim ki, ateşe dayanıklı değilim.

Bunun beni yaktığını hissediyorum.

Bunun seni yaktığını hissediyorum.

Umarım kendimi öldürmem.

Umarım sana yüklenmem

Bedenim kıvılcımlar saçıyor.

Yakında bunu hissedeceksin.

Kendime yardımcı olamıyorum.

Ve bunu söylemek zorunda değilsin.

Ritimler çalmaya başlayınca

Benimle dans et

Tembel bir okyanusun kıyıyı kucaklaması gibi sıkı tut beni

 Gel, sessizliği kır

Bir çiçeğin meltemle eğilmesi gibi, benimle eğil

Beni gün ışığıyla kapla

Beni güzel zamanlarla yıka

Söyle bana dünyanın başlangıçtan beri döndüğünü

Ve her şeyin iyi olacağını...

Bu böyle bir hikaye

Her dokunuşta sana söyleyecek canlı gerçek bir hikaye

Kar bu gece dağda parıldıyor

Bir ayak izi bile görülmüyor

Yıldızlar şehri,

Sadece benim için mi parıldıyorsun?

Yıldızlar şehri,

Göremediğim çok şey var

Yeniden dirilmek için gökyüzü olabilir miyim?

Gökyüzünü boyayabilseydim, 

Bütün yıldızlar kan kırmızısı renginde parlardı

Tüm gülümsemeler, bu şehrin saçmalıklarını kaybediyor, biliyorum

Güneş batana, gece olana kadar yapacağım

Duymak istediklerini anlatacağım

''Zihin, maddeden üstündür.''

Herkesin gözlerinde bir bakış gökleri aydınlatacak

Dünyayı aralayacak 

Ve sersemletecek...

Doğru yok, yanlış yok, benim için kurallar yok

Ben de şafağın doğuşu gibi yükseleceğim

Bir sabah erkenden, 

Güneş doğmadan,

Ve kuşlar tatlı şarkılarını söylemeden önce,

Dokunsam incinir misin?

Öyle bir hayat yaşıyorum ki,

Cenneti de gördüm, cehennemi de

Öyle bir aşk yaşadım ki,

Tutkuyu da gördüm, pes etmeyi de.

Bazıları hayatı en önden seyrederken, 

Kendime bir sahne buldum, oynadım.

Öyle bir rol vermişler ki, okudum okudum anlamadım.

Keyfi idareye bırakılmış bir ülkede, insanın hayatını dürüstçe kazanamayacağını anladım.

Kendi kendime konuştum bazen evimde

Hem kızdım, hem güldüm halime

Sonra dedim ki "Söz ver kendine"

Denizleri seviyorsan, dalgaları da seveceksin,

Sevilmek istiyorsan, önce sevmeyi bileceksin.

Uçmayı seviyorsan, düşmeyi de bileceksin.

Korkarak yaşıyorsan, yalnızca hayatı seyredersin.

Hiçbir şey tam değil. Eksik. 

Büyüyünce tam oluyorsun

Büyüdüm

Ve anladım ki, hayatın kendisi -mış gibi düzende, gerçeğin bir gün geleceğine inanarak 

uyanıp uyanmakmış

Anladım ki gerçek, yalanın sofrasında da yer alabilecek bir yeryüzü bitkisidir ve kendinden mesul değildir.

Anladım ki, bu yalan dünyadır.

Anladım ki, evliya da olsa, alan dünyadır.

Kaçanın kurtulmadığı, şahin de olsa kanatları kıran dünyadır.

Aldanmak, yokuşta ölüm

Varlığını bir vadiye bırakıp, yürümek bir gönlün yandığı yere

Şebnem olup düşmek sonra göklere...

Gün, hafta, ay, yıl derken şunu anladım,

Eskiyor ama eksilmiyor kalp ağrısı.

Ve anladım ki, her şey sevmekle başlar insanı.

Ben kimseye kötülük etmedim. Kimse hakkında kötü düşünce beslemedim. Ümitleri kırılmış bir insan olarak avunmayı içkide ve bir güzeli düşünmede buldum. Ama yeryüzünün tehlikeli varlığı karşısında kendime, kendimden ibaret bir vaha yaratmam gerektiğini bir kez daha anladım. Bazı şeyler için çabalamamam gerektiğini tekrar tekrar anladım.

Öyle bir hayat yaşadım ki,

Son yolculukları erken tanıdım

Öyle çok değerliymiş ki zaman,

Hep acele etmem bundan, anladım.

Yirmi küsur yıllık hayatımda, birçok arkadaşlığım, dostluğum oldu. Bunların içinde gerçekten değerli dostluklarım da vardı. Ama şu anladım ki, insan önce kendisiyle dost olacak, insanın inandığı bir görevi olacak… o zaman dostluklar da daha bir anlamlı oluyor.

Biliyorum, kolay değil yaşamak,

Gönül verip türkü söylemek yar üstüne

Yıldız ışığında dolaşıp geceleri,

Gündüzleri gün ışığında ısınmak...

Şöyle bir fırsat bulup yarım gün, yan gelebilmek Çamlıca tepesine...

- Bin türlü mavi akar Boğaz'dan -

Her şeyi unutabilmek maviler içinde.

Biliyorum, kolay değil yaşamak

Ama işte

Bir ölünün hâlâ yatağı sıcak,

Birinin saati işliyor kolunda.

Yaşamak kolay değil....

Ölmek de değil...

Kolay değil bu dünyadan ayrılmak.

Meğer ben ne kadar boş şeylere ağlamışım;

Kalbim hakikat diye bir ihtimale tapmış.

Ne manasız şeylere meğer bel bağlamışım;

Meğer benim peşinden koştuklarım serapmış…

Çölde bir vaha gibi,

Avuç avuç yuttum serinliği

İçim toz toprak olunca anladım,

Serinlik dediğim serap idi.

Tek korkum, henüz kendimi tanımamışken, yarın ölüvermek! 

Çünkü hayat tecrübelerimden şunu anladım ben: Meğer benimle başkaları arasında ne korkunç bir uçurum varmış!

Nasıl eski kalemler güzelliği yazarmış,

El, dudak diye, göz diye, alın diye,

Anladım ki, onlarda bir derin özlem varmış

Özgür olduğumu o zaman anladım. Rüzgârda. Rüzgârın saçlarıma dolandığı, saçlarımı okşayıp öptüğü anda.

''...Ama birden, hatta daha düşüncelerimde yüzerken  bir rahatsızlık duygusu düşüme saldırıverdi. Acı çekerdim, diye düşündüm. Evet, fazla söze gerek yok: Acı çekerdim. Çevremdeki tüm o insanlar, mektupları postaya götüren neşe küpü çocuk, hepsi, hayatımın bir parçası haline gelmiş meğer. Onlardan ayrılacak olsam gözyaşlarıma hâkim olamaz, o küçük dünyanın, gözüme ne kadar kötü görünmüş olursa olsun, benim de bir parçam olduğunu, bu parçanın da hep onlarla kalacağını düşünürmüşüm. Kendimi onlardan koparmanın, yarı ölmekten, ölümün yüzünü görmekten farksız olduğunu anlarmışım.''

Şurada bir kapı olmalı

Senin ölümsüzlüğüne açılan bir kapı olmalı şurada

Bulabilsem, kollarımın bütün gücüyle vuracağım

Er geç sesimi duyuracağım sana

Başımı soğuk demirlere dayayıp, adını söyleyeceğim mahşer gününe kadar

Dünyaya ilk gelişimiz değil bu

Yüz binlerce yıl önce, bir de taş devrinde gelmiştik

Senin için vahşi hayvanlar vurmuştum o zaman

Pars dişlerinden bir gerdanlık yapmıştım boynuna

Nice mağara duvarlarına güzelliğini kazımıştım

Nasıl hatırlamazsın?

O zaman da gökyüzü bu kadar mavi,

Ormanlar yemyeşildi

O zaman da yalnız karanlıktan korkar,

Güneşi tanrı bilirdik

Bunca yüzyıllardır, inan

Hiçbir şey değişmedi yeryüzünde

Belki biz değiştik

Sevgilerimizi söyleyemez olduk

Göremez olduk nice güzellikleri

Yalanı öğrendik,

Utanmayı öğrendik,

İnandık sonraları...Bütün yaratıklardan üstün olduğumuza

Büyük zekamız önce kafesi, zinciri, zulmü icat etti

İyilik güzellik ve doğruluk adına hiçbir şey kalmadı inandığımız

Aradan bin yıllar geçip, atom parçalanıncaya kadar- Zaten paramparça olmuştu insanlığımız

Böylece bir karanlığa düştük

Karanlık bizi başka bir karanlığa götürdü

Sarnıçlardan, dehlizlerden, girdaplardan geçtik

Sana yaklaşmak için, dallarından gün ışığı geçmeyen ormanlara düştük

Aramızdaki demir kapı belki hiç açılmayacak....

Senin ışığını görmeden kapanacak gözlerimiz

Karanlık aman vermiyor

Hangi kapıyı aralasak, gece

Ne yapsak, çaresiz

Kokunu getiren rüzgar da olmasa, bir manası kalmayacaktı yaşamanın

Şimdi hiç değilse, hayaliyle avunmadayız

Zaman içinde bir başka zamanın

İnsan çırpındıkça, bir bataklığa saplanıyor

Yaşadıkça, ölüme

Çaresiz olmak bir şey değil...Çaresizliğini kabullenmek zor geliyor insana. Aynaya bakıyorum. Bir beyazlık, bir boşluk

Hani benim yüzüm? Dudaklarım, ellerim? Hani? Halbuki gözlerim de görüyor...Kör değilim. Fakat sen varsın içimde.

Verdiğin her kederin yüreğimde yeri var. Hangi kitabı açtıysam, seni okudum yıllardır. Ne zaman şiir yazmak istediysem,

Seni yazdım

Yorgundum

Kuşkuluydum

İliklerime kadar bendim. Kadındın, ama önce insandın. Güzeldin, ama önce iyiydin. Dağlara, taşlara güzelliğini haykıracağım. Ve bütün yaratıklara, rüzgarın söylediği bir masal gibi seni anlatacağım. Yakan, kör eden bir karanlığın var senin. Nefes nefes yaşadığımız, avuç avuç içtiğimiz bir karanlığın var. Olduğun gibi seviyorum seni...Olmanı istediğim gibi değil! 

Kahrolası zamanın ortasında, büyük bir fırın yanıyor besbelli

Alevleri asırlık çınarlar gibi, büyük bir fırın yanıyor

Görüyor musun?

Birazdan güneş doğacak

Dolu dizgin atlılar geçecek yüreğimden

Seni düşüneceğim..

Yaşıyorsam; gelecek günlerin seni getireceğine inandığım içindir.

Bir yol var bildiğim; sonsuzluğa giden

Senden geçiyor.

Bir ışık var gördüğüm; aydınlatan geceyi, 

Senden geliyor.

Bir ses var duyduğum; bütün çaresizliklere meydan okuyan.

Şimdi bütün ihtirasların sustuğu saatteyiz

Elini sürdüğün her şey yok olabilir

Her şey eriyebilir şu anda...

Bu, varlığın yokluğa yaklaştığı andır

Zayıf ellerin bu anda bütün yaratıklardan güçlü,

Bu an, iri gözlerinde her şey yüce

Ne insanlar fani

Ne dünya ölümlü

Al beni de erit ateşinde gözbebeklerinin

Erit beni...

Ruhumu aşkının potasında yak

Kahrolsun bu karanlıklar

Gittiğine inanmıyorum.

Gel demeyeceğim.

Bu mesafeler

Bu zaman...

Ben seni istiyorum

Ya seninle yaşamak,

Ya da sende yok olmak...

''Asla kesin kelimesini kullanmaya cesaret edemezdi.

Bütün kesinlemeler tatsız geri dönüşlere yol açar.''

Dışarda yağmur yağıyor,

Hava buz gibi.

İnsanlar yağmurda yürüyor.

Kimi işinden dönüyor,

Kimi okuldan

Ellerinde şemsiyeler,

Hepsi şikayet ediyor.

Soğuktan titrerken ,

Yağmurun dinmesini diliyorlar.

Ben ağlamıyorum,

Ben ağlamıyorum. Eriyorum...Yavaş yavaş eriyorum. Biraz şansım varsa buhar bile olurum, yok olurum...

Keşke ben de onlar gibi olabilsem,

Okuldan eve dönsem,

Yağmurda yürüsem,

Soğukta titresem,

Buz gibi havayı içime çeksem,

Kaygan taşlara değsem.

Her şey değişiyor ,

Bense hep aynıyım.

Bildiğim için zamanın hep ''zaman'' olduğunu

Yerin de hep ''yer'', yalnız ''yer'' olduğunu

Şimdinin de bir defacık ''şimdicik'' olduğunu

Tek bir yere göre,

Her şeyin olduğu gibi olmasına sevinirim

Geçerim kutlu yüzden

Geçerim sesten

Ummadığım için dönmeyi bir daha

Bu yüzden sevinirim, 

Sevinecek bir şeyi yaratmam gerektiğinden

Nice yağmurlar yağacak ,

Nice güneş doğacak,

Ben hep aynı  kalacağım.

Seneler öylesine vefasızdır ki, yalnız dışarıda lodos, poyraz, karayel değile değişe eser. Halbuki insan günlerini hiç değişmemecesine sürüklenmektedir. 

Dibe vurmanın en iyi yanı ne biliyor musun? Düşecek yerin kalmıyor, mecburen ayağa kalkıyorsun

Düşün, balıksın ama denizin yok. 

Kuşsun mesela, kanatların kırılmış.

İnsansın, kalbin atmıyor.

Masallar albayım masallar,

Bu dünyada sonu güzel biten tek şey onlar 

Ben, yağmurda yürüyemeyeceğim.

Ve o anki mutluluğu asla tadamayacağım...

Ve şunu da unutmayın! Tarih yalnızca mutsuzları yazar.

Çamurlu pencere kendi kendini yıkıyor.  Çiçekler kendi kendine çürüyor. İçerden yetişemiyorum dışarı. Sardunyaları yakıyor yaz kış. Yetişemiyorum hiç yukarı...Yetişemiyorum. Uzay boşluğundan daha büyük kalbim benim. Yıldız çaktığı falan da yok. Yersiz, otuz küsur nefes. Bu bir şeyleri halledemeyişimin ilk sabahı değil. Peki ayaktaki fotoğrafların boyu mu kısalıyor, sesi az mı duyuluyor mesafe yaklaşırken? Alıştığın sesler kısalırken meşgule alma.  Kısa kesme.  Bir kez olsun, çok özledim de. Yanaklarım yere sarkarken, kısalan bir omuza nerden sarılacağım? Onu da desene. Bilmiyorsun! Hep akıl veriyorsun hızlı hızlı...Bence aya hiç çıkılmadı. Işık hızında hiçbir ses ulaşmadı yukarı.  Bir balkon, bir de kalbim var. Kara deliklerse demir balkondan sarkıyor. Balkona çıkmadıkça, aya hep küllerin düşüyor. Bu sabah sırf bu yüzden inat ettim, uyumadım. Yoldan çaldığım sardunyayı yoğurt kabına bıraktım. Çamurlu pencereden uzanıp, ona yer açtım. Aşağı doğru uzattı hemen yüzünü. Can suyu verdim, suyun yarısı aşağı aktı. Sonra balkona sırtımı döndüm. Yine.  Yine duvarı seyrediyorum. Kısalan bir omuza nerden sarılacağımı hala bilmiyorum. Ama bundan fazlasını ay seninken biliyorum. Sen hiç gitmeyecek gibisin, değil mi? O gidenler de hep senin gibiydiler. Biliyor musun? Hiç yetişemiyorum yukarı... Hiç rüya. Kabul. Bir tek fotoğrafsız duvarı seyrediyorum. Bir tek annemi seyrediyorum. Ben onu çok seviyorum! Sen de bir tek külünü tut şimdi. Sonra git. Mutlu etmeye çalışmanın aslında en büyük bencillik olduğunu öğrendim. Biliyor musun, birini mutlu etmek aslında fedakarlık değil, bencillik. Böyle sevme kimseyi...Yaralandıkça çok şeyi özlüyor insan...  Gerekli, gereksiz ne varsa özlüyor.  Çocukluğu değil. Genç günleri değil. Sadece eski evlerin arasında yokuş aşağı yürüdüğü sabahları. Ayaklarına dur diyemediği...Her şeye inandığı...Her şeyin mümkün olduğu sabahları...Umut olmasına var. Sınırsız denecek kadar çok umut var. Ama bizim için değil. Beni hayal kırıklığına uğratan, benden başkası değil. Eğer karanlıkta kalanlar ışığı reddediyorsa, bu onların ışığa ihtiyaç duyduğunun en büyük göstergesi değil midir? Demek beni anlamaya çalışacaksın, fena fikir değil... Fakat bana öyle geliyor ki, boşuna emek! Aynaya hiç kendin olarak baktın mı? Sadece saçını tararken, ya da yüzünü yıkarken değil, gerçekten, anlam dolu bakışlarla, kendine baktın mı hiç? Herkes sanki birisine mahsur kalmış gibi. Bir sonbahar fotoğrafının içindeyim. Bakıyorum yıldızlara; Hiçbiri aydınlatmıyor yalnızlığımı. Hiçbiri benim için parlamıyor. Bugünü dün, yarını çok önceden yıktıkları bu sabahlara ait değilim ben. Kaçmak çözüm değil. Zaman akıyor, su akıyor, annem kapıdan sokağa çıkıyor. Ben evden çıkamıyorum...Bu kayıp sabahlar, benim sabahlarım değil. Ama denizler ötesine giden kişi yalnızca iklimi değiştirmiş olur, aklını değil. Biz de unutmuş gibi yaparız. Hiç kırılmamış, ağlamamış gibi. Seni seviyorum demek isterdim Ölesiye bir duyguyla, taparcasına dil dökmek ve saçlarım ağarmadan söylemek isterdim...Seni sarmak isterdim sonsuzlukla. Delicesine sevmek. Bir sarhoş gibi adını sayıklamak. Kalbim, gökkuşağı renklerinde bir deniz kabuğu gibi. Geceler boyu şarkılarımda onu söyledim onu hiç tanımadan. Geceler boyu onun hikayesini yıldızlara anlattım. Şimdi karşımda. Büyüdüğünü, hiç yıkılmaz dediğin dağlar kendi kendini yıkınca anlıyormuş insan... Olacak gibi olanlar son anda olmayınca...Yük olur muyum diye düşündüğün yere ait değilsin. Kendini kısıtlamak zorunda hissettiğin yere ait değilsin. Anlatamadığın yere ait değilsin. Anlaşılmadığın yere ait değilsin. Kendini kendin gibi hissetmediğin hiçbir yere ait değilsin.  Uzaklığın da, esaretinden bu yüzden. Olmayacak olanın olmasına çoktan alıştım..  İnsan ölmekten değil, yaşamaya hiç başlamamaktan korkmalı. Sevmeyi çok özledim…

''...Günlerdir yoksun...Öfkeni bile özledim. Nasıl bir uzaklıktan geleceksin bilemiyorum. Ayrılıktan medet umar oldum. Kaşlarının işaret ettiği yerde duracağım. Kararan gümüşler gibi duracağım. Bir ülkenin acılarına tutunarak özür dileyeceğim.

Işıklı bir korunak arayacağım sesinin kıvrımlarında. ''Gelmen iyiliktir'' diyeceğim. Yüreğimden başka yanıtım olmayacak. Bir sorudan bir soruya vuracağım seni yine. Dünyanın bütün yağmurları yağacak iki söz arasında. Ellerimi geçmişe mi geleceğe mi koyacağımı şaşıracağım.

Küller altındaki ateş için bir yudum soluk isteyeceğim. ''Aşk, iki kişiliktir.'' sözünü düşüneceğim uzun uzun. Kalkıp pencereden hayata bakacağım.  

Bir gülüşünle çıkıp caddeleri dolduracağım.''

Ne kadar güzel şey;

Yolun üstündeki bina yıkıldığı zaman, bilinmeyen bir ufuk görmek.

Kaldırımın kenarına dizilip,

Bacası olan silindirin yürüyüşünü seyreden çocuklara imreniyorum.

Onun sesi,

Bir arkadaşıma

Denizden geçen

Motorları hatırlatıyor.

Kararan havalarda o,

Taşların, kayaların altında

Dibinde denizlerin, 

Bilinmez yolların sonunda o

Fırtınanın kökleri söktüğü yerde

Altında dağın, 

Sessizliğin merkezinde

Dilin dönmediği yerde o

Akreplerin dolaştığı taş odalarda

Isırgan tohumunda, karanlıkta, 

Zifir karanlıkta

Uçurumun dibinde

Nehirlerin taştığı yerde

Yıldızın doğduğu yerde o

Şiirin parladığı yerde, aydınlıkta, sonsuz aydınlıkta

Demirin yandığı o yerde

Sayısız defa düşüp kalıyorum

Kırık taşlara bakıp,

Işıklı bir asfalt düşünmek acaba yalnız şairlere mi mahsus?

Rüzgar tersine esiyor

Niçin?

Eski günler geri mi gelecek?

Kımıldıyor kozasında böcek bildiği hayata doğmak için.

Neden içimize doldu vehim?

Ümit, yollar boyunca düşünmez miydi akşam olunca?

Elimize değen kimin eli?

Kimdir bu muammalarla gelen?

Ben size bir şey söyleyeceksem, derin bir suya düşürürüm çiçeğimi

Kuyunun mermerini yıl yıl aşındıran kendirden ip olsa da,

Tüfek değildir, değil mi?

Siz bana bir şey söylemek için, bir güvercinle gönderin betikçenizi

Yüreğinizin kelebeği göz çiçeğime kondu mu, 

O tarih betiğinde kuru bir yaprak olsa da, 

Açar, değil mi?

Yaşamı büyüten toprak:

Ölüm mü, kin mi?

Yoksa sevgi mi?

Bu kuralı yalınlıkla, kesinlikle koyalım!

Eskiden kalma bir uyak olsa da tüfeği

Ne olur, sokaklarda kullanmayalım!

Her şey birdenbire oldu. 

Birdenbire vurdu gün ışığı yere; 

Gökyüzü birdenbire oldu 

Mavi birdenbire. 

Her şey birdenbire oldu

Birdenbire tütmeye başladı duman topraktan

Filiz birdenbire oldu, tomurcuk birdenbire. 

Yemiş birdenbire oldu. 

Birdenbire, 

Birdenbire; 

Her şey birdenbire oldu. 

Kız birdenbire, oğlan birdenbire; 

Yollar, kırlar, köpekler, insanlar... 

Aşk birdenbire oldu, 

Sevinç birdenbire....

Ben size bunları söyleyeceksem

Çiçeklerle derim, diyeceğimi;

Sağduyunun en özgür yamacında

O bir dikenli gül olsa da

Kolay ve ucuz bir tüfek değildir, değil mi?

Yalnız gözlerinin görmek istediğini görürsün

Hayat istediğin gibi nasıl olabilir?

Buz tutmuşsun

Kalbin açık olmadığı zaman, aldığın kadarıyla tükenmişsin

Zamanını kin ve pişmanlıkla harcıyorsun

Kırılmışsın

Nasıl tanıyabilirim ki seni hiçbir şey göründüğü gibi değilken?

Nasıl unutabilirim ki beni yaralayan o gözleri?

Daha fazlasını nasıl bilebilirim ki her şey tehditlere bağlıyken?

Nasıl beraber olabilirim ki seninle tekrar bir kez daha, yitirmeden aklımı?

Nasıl tanıyabilirim ki seni, sen kilometrelerce uzaktayken?

Nasıl affedebilirim ki kendimi?

Ne kadar kör ve korkakmışım...

Bu canımı yakmıyor

Bunun nasıl hissettirdiğini hissetmek mi istiyorsun?

Bunun canımı yakmadığını bilmek mi istiyorsun?

Yaptığım anlaşmayı duymak mı istiyorsun?

Eğer yapabilseydim bu tepeyi koşardım

Eğer yapabilseydim,

Tanrı'yla bir anlaşma yapardım,

Ve onunla yerlerimizi değiştirirdim

Bu yolu koşardım,

Bu tepeyi koşardım,

Bu binaya koşardım,

Eğer yapabilseydim...

Eğer sana seni sevdiğimi söyleseydim,

Bana ne derdin?

Eğer sana senden nefret ettiğimi söyleseydim,

Çekip gider miydin?

Şimdi yaptığım her şeyde yardımına ihtiyacım var

Yalan söylemek istemiyorum...

Eğer seninle ortak noktada buluşursak, belki anlaşabiliriz.

Beni biraz ''neden beni seçtin?'' der gibi hissettiriyorsun.

Ve eğer istiyorsan, beni umursama. Bu beni sadece daha da yüreklendirir

Şunu bil ki; bu sadece başından savmaktır

Kestirip atma beni, 

Başından savma

Tükenip gitmem için bırakma burada

Bir zamanlar onurlu ve nazik bir adamdım

Şimdiyse senin soğuk kucaklayışının çatlaklarından kayıp gidiyorum

Lütfen,

Beni yavaşça yüzüstü bırakmanın bir yolunu bulabilir misin?

Eğer gitmek istersen, çok yalnız kalacağım

Eğer gideceksen, yavaşça uğrat beni hayal kırıklığına

Yüzüstü bırak beni...

Yavaşça bırak beni

Canımı yakmak istemiyorsun

Ama kurşunun ne kadar derinde yattığını görüyorsun

Sevdiklerimizden ne kadar çok nefret ediyoruz?

Söyle bana, ikimiz de umursuyoruz, değil mi?

Kalplerimizde gök gürültüsü var

Hayatın şimdiki his yaratma biçimi garip...

Eğer hareket edemeyecek olsaydım,

Dünyanın yükünü omuzlarımdan alırdı

Ben kendimi kötü hissettiğimde,

Yağmuru gökkuşağına dönüştürürdü

Eğer bu kadar mükemmelse, 

Neden hala onun sen olmasını diliyorum?

Bir şeyin mükemmel olması, doğru olduğunu göstermez

Yani ne yapmalıyım?

Yüzüm buz gibi, ayağımı fayansta sürüyerek

Koridor boyunca yürüyorum

Ve bir süredir konuşmadığımızın farkındayım

Açık bir kapı arıyorum

Düşüncelerimde gözden kaybolduğunda-Çünkü bazen onun gözlerine bakıyorum-

Bizden bir parça buluyorum

Ve dokunuşlarında kaybolmak istiyorum

Ama tek düşünebildiğim eskiden olan şeyler

''İyiyim'' dedim 

Ve ''hayatıma devam ediyorum'' dedim

Tadını çıkarttığını söylüyorsun

Benim gibi mi gülüyor?

Belki bir gün yalnız hissedersin

Ve onun gözlerinde, bir parça görürsün

Belki yavaşça sıyrılırsın...Ve beni tekrar bulursun

Senin için,

Üzgünken mutlu gibi davranabilirim.

Senin için,

İncindiğim zaman güçlü gibi davranabilirim.

Keşke aşk mükemmel olsaydı.

Keşke bütün kötülüklerim saklı olsaydı.

Bir rüyada çiçek açamayan bir çiçek yetiştirdim

Gerçek olamayan bir çiçek...

Uzaklaştığında kendinden, 

Soğuk bir yaz gecesi, karşında uzanıp, 'evet' dediğinde deniz;

''Bir çırpıda Unut'' dediğinde ay ışığında sesler,

Sen sadece dinle, unutma sakın buhranı ve o anları...

Uzan yanı başında deniz, yukarında yıldızlar

''Bir ışık ara'' diyenlere dönme hemen!

Gözlerin kamaşmadan, kulağın çınlamadan, 

Zihnin bulanmadan,

Sadece dinle, bir köprü kur denizden yıldıza,

Yıldızdan meçhule bir kementle tut! 

Sıkıca ama acıtma!

Düşürmeden yıldızlar,

Hissedeceksin ensende ılık ılık esen yeli 

Ve deli gibi yanan feneri 

Oldu, olacak diyeceksin köprüden geçerken 

Yıldızların kaybolduğunu denizden öğreneceksin.

Elinde kementinle geçeceksin o köprüden.

Hiçbir şeyden korkmayacaksın geri döndüğünde

Bulmuş olacaksın, benliğinde yeniden...

Deniz yanı başında, sıcak bir yaz gecesi

Sense kendinden emin dinleyeceksin bütün o anları

Köprü olacaksın! ''unut'' diyenlere inat!

Yeniden, yeniden ''gel'' diyenlere bak!

Uzaklaştığında kendinden, soğuk bir yaz gecesi

Sen sadece dinle içinden gelenleri

Ve unut senden öte her şeyi...