Sevgili Dostum,

Sabahleyin erken kalktım. Bir kır kahvesine gidip oturdum. İnsan sevdiği insana mektup yazmak için bu saatte kalkmalı ve bir kır kahvesine gitmelidir, diyordum. İçimde büyük bir ferahlık var. Doya doya tadını çıkardığım güzel bahar sabahlarına benziyor bu. 

Bana mektubu yazarken çok acı çekmiş olmalısın, çünkü okurken çok acı çektim.

Sevgili dostum, 

Düzeleceğime söz veriyorum. Her zaman yaptığım gibi yangının önümüze çıkardığı her küçük kederi artık eveleyip gevelemeyeceğim. Ve geçmiş, benim için geçmişte kalacak.

Ama eğer sözcükler kendi başlarına buyruksalar, benim, sizin ne suçumuz var? Boş...Sen o sözcükleri bana söylerken, kendi anlamınla dolduruyorsun. 

Bana kitaplarımı göndermeni isteyip istemediğimi soruyorsun. 

Sevgili dostum, 

Tanrı aşkına, onları benden uzak tut! Benim artık yönetilmeye, cesaretlendirilmeye ihtiyacım yok. Bu yürek kendi kendine de yeterince kaynıyor. Bana şimdi ninni gerek.

Sevgili dostum,

Ben gerçek duyguların gözü ve zekâsı olduğuna inanırım. 

Çevrendeki insanlara iyi bak. Günün birinde ya onlar senin cenazene gelecek ya da sen onların cenazesine gideceksin.  Zaman işliyor ve geçen hiçbir saniyenin telafisi yok. Peki, bu insanları düşündüğünde, onları kaybettiğin bir senaryoyu düşündüğünde, onların gidişinin ertesi günü ne için pişman olurdun?

İnsan gökyüzüne bakınca hissedebiliyor yakınlarda bir yerlerde tek başına ağlayan kadınların varlığını...Kuşların uçuşundan, bir çocuk parkının ıssızlığından. Bir şeylerin yanlış gittiği duygusu, kalbimizi meşgul eden, aklımızı yoran. Sevgili dostum, dünyayı hile ve kötülükten çok, yanlış anlamaların karıştırdığını gördüm.

Sahi, bu dünyanın bir dili var mıdır? 

Hepimizin bir sürü parçadan oluştuğunu ve bu parçaların kendilerini ifade etmek için çırpındığını sen söylemiştin. Bizler yalnızca varılan son uzlaşmadan sorumlu tutulabiliriz. Her parçanın sahip olduğu karmaşık dürtülerinden değil.  Sizin bencillik dediğiniz şey, özellikle affedilebilir bir şeydir. Çünkü şu anda bunu benimle paylaşacak kadar düşünüyorsunuz beni...Sizden ayrılmadan önce son isteğim, benim sevgili dostum, ''affedilemez'' sözcüğünü sözlüğünüzden çıkarıp atmanızdır. 

Sevgili dostum, 

Bazı kuyuların suyu içilmez, acıdır. Bazı kuyular derindir, görünmez suyu. Bazı kuyular kördür, göremezler. Benim kuyum, benim kuyum sevgili dostum öyle derindir ki, içine taş attığın zaman, suyun sesini duyamazsın. Bağırsan, sesin geri gelmez. Bakracı sarkıtsan ip yetmez.

Sevgili dostum , 

Bildiğiniz gibi en tehlikeli mermiler düşmandan gelmiyor.

Bir insanı tanımak istiyorsan, ona yarasını sor. Çünkü herkesin yarası yoktur. Yarası olan insan, dünyaya kör, sağır ve dilsizdir. İnsan yarasından okunur sevgili dostum, Ve yarası olan insan, insana yarasından dokunur...

Beni iyi tanıdığını biliyorum. Güçlüklerin üstesinden nasıl geldiğimi ve bunları yeteneklerimle nasıl aştığıma ilk elden şahitsin.

Başaracağım, sevgili dostum, sana söz veriyorum, kendimi düzelteceğim. Her zaman yaptığım gibi, yazgımızın karşımıza çıkardığı ufak tefek sıkıntıları artık tekrarlayıp durmayacağım. İçinde bulunduğum anın tadını çıkaracağım, geçmiş benim için geçmişte kalacak.

Hayat dediğin nedir ki? Denizde yüzen bir gemi...

İnsanın mutlak olarak tek bildiği, bu geminin bir gün alabora olacağıdır. İşte buradayız. Sa­dık komşular olmuş iki gemi... Ve bana uzattığın elin, beni “alabora olmaktan” kurtarmak için yapabi­leceğinin en iyisini yaptı. 

Bana Ay'da, düşler krallığında, yanılsamaların başkentindeymiş gibi görünüyorsun. 

Bana kalırsa sevgili, sen asla yaşlanmazsın. 

Çünkü hâlâ gözümün gözüne ilk değdiği günkü kadar güzelsin.

Bir zamanlar denize açılan bir gemi vardı

Rüzgarlar esti, 

Pruvası yere düştü 

Kıyıdan iki hafta uzaklaşmamıştı

Vaktiyle biri,

Tekne suya düşmeden önce,

Donduğunu bilmeden önce,

İyi tanıdığın biri,

Uzaklara gitti

Kayboldu

Hiçbir şey için korkmadı

Asla utanmadı, ama asla özgür değildi.

Hayatı sonsuzmuş gibi yaşadı

Sonra geri geldi

Genç olmanın ne olduğunu biliyorum

Ama sen, yaşlanmanın ne olduğunu bilmiyorsun

İsmimi hatırlar mıydın seni cennette görseydim?

Her şey aynı olur muydu, seni cennette görseydim ?

Elimden tutar mıydın

Yardım eder miydin ayakta durmama?

Çok soru sordum tanıştığım bilge adamlara

Diğerlerinin gördüklerinin ötesini gördü 

Ama bütün cevapları bulamadılar

Henüz kimsede yok...

Kağıt yerine gül yaprakları kullanacağım,

Ve dünyanın en tatlı mektubunu yazacağım.

Krallıkta bu gece hava soğuk

Bu yüzden maviliklere bir gidiş bileti aldım

Yalnız kente bir gezi yapacağım

Kırık kalp otelinde kalacağım

Ait olmadığım bir yerde kalmak  benim için yeni bir şey değil

Şarkı söyleyen kuşları duyuyorum

Ne kadar uzaktaysak, o kadar yakınız

Yavaş yavaş yorulduğunu hissedebiliyorum

Sevdiklerim olmadan nasıl yaşarım?

Bir gün istediğimiz hayatı seçecektik

Savaşacak ve hiç kaybetmeyecektik

Zaman, yanmış kitabın sayfalarını çeviriyor hâlâ

Yer ve zaman, hep aklımda

Zaman, seni çökertebilir

Zaman, dizlerini bükebilir

Zaman kalbini kırabilir

Ve sana merhamet diletebilir

Söyleyeceğim çok şey var ama çok uzaktasın

Bütün insanlar

''Uyanamazsın, bu bir rüya değil.'' diyorlar

Bu gece benim rüyam...

Bu gün hiçbir şeyin önemi yok

Bu gece, kontrol yok

Ben, gecenin yaratıkları arasında yaşıyorum

Dövüşecek gücüm yok

Sahip olduğum acıya iki yüzlülük diyorlar

Bunu tüm dünyanın önünde söyleyeceğim.

Kaçmaya devam ettiğim günler artık olmayacak

Kapının ötesinde huzur var 

Eminim

Kum saatinin içinden seni gördüm

Ayna parçalandığında seni çağırdım

Ve senin şunu söylemeni duymak için döndüm,

''Keşke bu gün için korkmuyor olsaydım.''

İlk başlarda birini gerçekten sevdiğimizde en çok korktuğumuz şey onun bizi sevmekten vazgeçmesi oluyor. Seni hala tüm kalbimle seviyorum. 

Seni hala seviyorum. Ve bazen, sana veremediğim bu sevgi nefesimi kesiyor. Ansızın elin elime değse, masanın altında ayaklarımız birbirine dokunsa, bütün damarlarımdaki kan coşuyor. Ateşe dokunmuş gibi geri çekiliyorum. Gizli bir güç yine beni ileri itiyor. Başım dönüyor. Bütün duygularım alt üst oluyor. Masumluğu, ruhunun temizliği yüzünden, bu ufak tefek samimi davranışların beni ne kadar üzdüğünü anlamıyor.

Konuşurken, elini elimin üstüne koyması, güzel soluğu soluğuma karışırcasına bana yaklaşması. Bunlar bana kendimi unutturuyor. Düşüncelerime fısıldıyorsun. Burada değilsen bile, burada oluveriyorsun.

Üstüme şimşek çakmış gibi oluyorum.

Seninle benim aramızda olan bu ilişki nasıl böyle?

Bir yüzü bile yokken, nasıl bu kadar içten?

Etkilenmemiş gibi davranıyorsun

Gülüyorsun, ama içindeki sözlerini duyabiliyorum

Madem öyle hissetmiyorsun, neden gülüyorsun?

Her zaman "iyiyim" diyorsun 

Ama her şeyi görebiliyorum

Yalnızken, kalbin nasıl ağlayabilir?

Odandaki ışıkları kapattıktan sonra,

Eskiden ışıl ışıl gülerken, yavaş yavaş ölüyorsun

İçinde kimsenin olmadığı bu boşlukta, bazen geceleri sadece uzun iç çekişlerin duyuluyor

Gerçekten gözlerin kuru

Kalbinde mutluluk veren bir sığınak bulamıyorum

Ben de senin kendi kendine konuşmanı dinleyebilir miyim?

Yüreğinin dalgın köşesi yorulmasın diye, sessiz çığlığını dinleyeceğim

Sadece benim duyabildiğim sessiz bir çığlık var

Bir süredir sakladığın sessiz çığlık

Bana sessizce sakladığın gözyaşlarını gösterebilirsin

Tek başına ağlayan kadınlar dünyanın kırık kalbi. Dünyanın dip boyası gelmiş saçları. Dünyanın rutubetli duvarları. Sadece nakaratını hatırladığımız o eski şarkılar.

Bir dahaki sefere söyle, birlikte ağlayalım...

Seninle ağlayacağım. Tek acıyı çeken sen olma. 

Gücünü kaybettiğinde seni tutacağım

Sadece bana yaslan, çünkü gitmene izin vermeyeceğim

Yüreğinde yağmur yağdığında, seni yanımda götüreceğim

Orada takılı kalma diye şemsiyemi açacağım

Benim uykularımda uyu sen

Benim gözyaşlarımda dök gözyaşlarını

Sana "sorun yok'' diyeceğim

Parlak görünümüşüzün arkasındaki karanlık gölgeyi bana gösterilebilirsin

Lütfen sessizce ağlama

Tüm bunlar ve senden öncesi, aşktan uzak olanlara ne boş kelam

Siyaha değen elin her daim beyaz, 

Sana göz süren siyahın gönlü, kalır mı siyah ?

Sanma ki, inadımda sarı bir safra

Dilimde uçuşan rüzgârlı bir sayfa,

Sözlerimde silinmiş bir şifre vardır.

Sökmedin beni çölden, 

Yolum araftır.

Dal goncayı bir sabah açılmış buldu,

Gül melteme bir masal deyip savruldu

Dünyada vefasızlığa bak

On günde bir gül yetişip, açıp, solup 

Kayboldu

Sen acırken bana, hiçbir günahımdan korkmam

Benle oldukça; yokuş, engebe, yoldan korkmam

Beni ak yüzle diriltirsin  Tanrım, bilirim;

Defterim dolsa da suçlarla, korkmam.

Bir yürek yanmaz, 

Yürek denir mi ona?

Senin yüzün güneş midir, yoksa ay mıdır? 

Gözün canımı aldı, 

Daha ne söyler?

Benim iki gözüm...Bil ki, sen canımsın

Beni sen cansız bırakasın, 

Bu uygun mudur?

Gözümden çıkma ki, bu yer senindir 

Benim gözüm senin için, güzel bir saraydır

Bu nasıl bir oktur?  

Bana senden ulaştı;

Benim boyum mızrak idi, şimdi yaydır.

Seyretmek için yakına gel ki, gözümün yaşı nasıl bir ırmak ve çaydır, gör

Senin boynun budaktan çıktı 

Ve yükseldi...

Dünya şimdi senin yüzünden bahar ve yazdır

Bugün aşkının ateşinden sıcaklık aldık, ısındık

Eğer kar ve tipi olsa bize tasa değil

Bana her gece senden yüz bin yarar vardır

Benim her gün işim senden dolayı kolaydır

Bu can, dünyada sensizken yoksuldu, 

Seni buldu 

Bundan böyle bey 

Ve zengindir.

İsterse yerim, ışıldayan köşklerle bezenmiş cennet olsun, 

Eğer senin yüzünü görmüyorsam, bana cehennemdir

İster şehir isterse gül bahçesi olsun, yüzün yoksa, orası bana mutluluk vermez. 

Beden ne kadar güzel olursa olsun, canı olmayınca çirkindir.

Mutluluk güneşi sensin

Kime nurun değerse, ona ilâhî aydınlık erişir

Yanında bulunmaya alışan kimse, ayrılığına dayanabiliyorsa vallahi adam değildir

Bugün bu fâni dünya seninle yüce Firdevs cenneti gibidir

Eğer yarın sensiz olacaksa, bana cehennem gerekmez

Dün yorgun sana geldim anne,

Sen evde yoktun

Ama ışıklar içindeydi evin.

Belli ki birini bekliyordun.

Sanki fesleğenin dibine bırakılmıştı anahtar,

Sanki kısacık geçivermiştin komşuya,

Sanki her şey hazırdı geliyordun,

Kapına ilişmişti o eski kokun,

Silinmiş gibiydi tek tek yaprakları balkon çiçeklerinin,

Bütün mutlu günleri duvarlardaydı

Sevdiklerinin.

Belirsiz bir korkuyla ezilmiş gibi, kadife koltuğunda oturuyordum.

Issızlığında bu akşam loşluğunun, senden yaşlandığımı gizliyordum.

Henüz sen gelmemişken geçtim banyoya,

Yaklaşıp baktım sönen aynaya.

Orada gördüm bütün geçmişimizi,

Hatmi çiçekleriyle kaplı bahçemizi,

O zamanlar başka türlü kokan güllerimizi...

Tayin olduğumuz yeni kent yollarında,

memur eşyalarıyla dolu kamyonumuzda, neşeyle rüzgarı elleyişimizi.

Babamla kıskandığım bir güzellikte,

ve herkesten ayrılan beraberlikle

dans edişinizi...

Ah anne, 

Bir an sanki geçen zaman

Ve o zamandan bana yalnızca kalan

Senin şefkatli elin alnıma dokunan.

Bir zamanlar delikanlı öfkelerimle,

Güzelliğini herkesten sakındığımdın sen.

Neler anlatmak isterdim sana

Bir gelebilsen...

Dün yorgun sana geldim anne,

Sen evde yoktun

Ama ışıklar içindeydi evin.

Belli ki beni bekliyordun..

İşte geldim, sarıldım güzel hayaline.

Anne ben

Hep yanında oldum...

Çığlık çığlığa bağırıyor, tüm bedeni titriyordu. Ama artık onu kimse duyamazdı çünkü ruhu bedeninin dışındaydı. Ses telleri titreşemiyor, akciğerlerinden hava çık mıyor, kalbi dümdüz bir çizgi çiziyordu. Eylül! henüz renk ve kokular bitmemiş fakat baharın bol renkleri hissedilmez şekilde kaybolmuştu. Baharın rengi soluverdi. Artık uyanmış doğanın ruhunu görüyordu. Yaprakların nasıl sararmış, birçoğunun düşüp çamurlarda çürümüş olduğunu görüyor ve şimdi hava ne kadar güzel olsa, ne kadar geçici, Bu renk ve güzel kokuları değeri bilinmemişti.  Herkes bir yerde, bir anda takılabilirdi. Beklemesini bilenler herhalde bu dünyada bulunan insanüstü bir kuvvetin gözünden kaçmazdı.  Salon'a yeniden sessizlik çöktü, ama bu seferki sessizlik öyle heyecan dolu, öylesine somuttu ki, elinizi uzatsanız dokunabilirdiniz neredeyse.  İnsanlarla birlikte olmayı isteyip istemediğine karar vermek ona zor geliyordu. Birileriyle olduğu zaman uzaklaşmak istiyordu, yalnız olduğu zaman da yanında birilerinin olmasını. Zaten insan tedirgin olmayagörsün, kafasına hep korkunç düşünceler takılır. Sanki tek yapabileceği, başının masanın üzerine düşmesini engelleyebilmekti. Birkaç dakika öylece oturdu. Acıdan başka hiçbir şeyi duymuyordu. İçeriği ve sınırı olmayan, avaz avaz bir acı. O acının zihninde mi, yoksa bedeninde mi olduğunu anlayamadan oturuyordu. "Gerçek mi bu? Yoksa hepsi benim kafamın içinde mi olup bitiyor?'' Zihin bir kitap değildir ki, istendiği zaman açılsın, boş vakitlerde incelensin. Düşünceler kafatasının iç tarafına kazınmaz ki, herhangi bir müdahaleci tarafından okunsun. Zihin karmaşık ve çok katmanlı bir şeydir. Ya da en azından, çoğu zihin böyledir. Elbette kafanın içinde olup bitiyor. Ama bu niçin gerçek olmadığı anlamına gelsin ki? Başını kaldırdı, dikleşti, yavaşça arkasına yaslandı. ''Kendimi hep çok öfkeli hissediyorum. Ya başımdan geçen bunca şeyden sonra içimde bir şeyler bozulduysa? Ya kötü birine dönüşüyorsam?'' Hepimizin içinde hem aydınlık hem de karanlık bir taraf vardır. Önemli olan hangisini seçtiğimizdir. Bizi biz yapan budur. Neyin doğru olduğuna inanıyorsan onu yapmalısın. Başarıyı getiren şey, yanındakilerin sayısı değil ,inandığın şeylerin niteliğidir. Bilinmeyenle yüz yüze gelindiğinde, gösterilen cesaret bir büyücü için önemli bir özelliktir. Çok önemli bir özellik. Hem güzel, hem korkunç bir şeydir gerçek, çok özen ister. Şimdi ilk defa olarak, korku ve dehşetin gerçek kökeninin ne olduğunu düşündü. Felâkete, elleri arkasında bağlı olarak itilmek. Savaşmak, yine savaşmak önemlidir, demişti Dumbledore. Savaşmaya devam etmek...Çünkü ancak o zaman kötülüğü uzakta tutabilirsin, asla tamamen silmesen de…Ne kadar sıra dışı olursa olsun, o anda herkesin hissettiklerini hissediyordu. Gençler, yaşlıların neler düşündüğünü ve hissettiğini bilmezler. Ama ihtiyar adamlar, genç olmanın nasıl olduğunu unutmuşlarsa, suçludurlar...Sahnenin tuhaflığını tam anlamıyla görebilecek olan tek kişi oydu. Ne kadar zekiysen, hataların da diğerlerine nazaran o ölçüde muazzam ve dikkat çekici oluyor. Işığın sonunda taş duvarlardaki sihirler yazılıydı. Yıllar ve geceler boyunca sihrin tiktakıyla, o kanı seve seve vermişti. Uzaklardaki bir günün uğruna vermişti. Yolun ucundaki ışığın bedeli, onun çabalarıyla, gücüyle, zihniyle, umuduyla ödenmişti...Kim ne dese, geride bırakılmış olmanın üzüntüsü silinmedi. Hangi açıdan bakarsa baksın, daha önce kendini hiç böylesine kötü bir açmazda bulmamıştı.  Nerede olduğunu ve ne yapacağını bilmeyen biri gibi davranıyordu. Bu çaresizliği izlemek, gözyaşlarını izlemekten de zordu. "Darmadağın olmayı kaldıracak halim yok. Kendimi toparlamalıyım.'' Düşmanlarımıza karşı koymak yürek ister, ama dostlarımıza karşı koymak da yürek ister. Sanıyor musun ki sevdiklerimiz ölünce bizi gerçekten de terk eder? Zora düştüğümüzde onları her zamankinden de berrak bir şekilde hatırlamadığımızı mı sanıyorsun? Sevgiyle güzelleşmeyen insandan kork. Onları hiçbir şey mutlu edemez.

Alnına konsun bu öpüş

Ve şimdi senden ayrılırken,

İtiraf edeyim ki,

Günlerimi bir düş

Sayarken yanılmıyorsun;

Ama umut gitmişse uzaklara,

Bir gece ya da bir gün

Bir görüntüde ya da bir şeyde olmaksızın

Fark eder mi bu yüzden?

Bütün gördüğümüz ve göründüğümüz

Yalnızca bir düşün içinde bir düş...

Kırılan dalgaların dövdüğü bir kıyının haykırışları içinde duruyorum:

Ve altın kum taneleri tutuyorum avucumda

Ne kadar az! 

Ama nasıl da süzülüyorlar parmaklarımın arasından derinlere

Ben ağlarken...

Tanrım! Daha sıkı tutamaz mıyım onları?

Tanrım! Tekini bile kurtaramaz mıyım acımasız dalgadan?

Bir düşün içinde bir düş mü,

Bütün gördüğümüz ve göründüğümüz?

Ey ruhum! Günün birinde gerçekten iyi, sade, yalnız başına, tüm çıplaklığınla seni kuşatan bedenden daha görünür olacak mısın? Günün birinde, sevme zevkini ve âşık olmanın doğasını tadacak mısın? 

Günün birinde tatmin olmuş, hiçbir şeye gereksinim duymayan, hiçbir şeyi istemeyen, zevk bulacağın canlı veya cansız hiçbir şeyi arzulamayan biri olacak mısın? Hiçbir zaman bu eğlenceler için herhangi bir yerde daha uzun zaman, daha uygun bir yer, ılıman bir iklim ya da sana daha yakın olan insanlar istemeyen birisi olacak mısın? Şu anki durumdan hoşnut olacak mısın? Sahip olduğun her şeyden haz duyacak mısın?

Utanmazın biri seni incitirse, hemen şunu sor kendi kendine: Dünyada utanmazların bulunmaması olanaklı mı? Olanaksızdır. Bedenin bu hayatta direnirken, ruhunun pes etmesi yüz kızartıcıdır.

Ardında kalmış zamanın enginliğine ve önündeki zamanın sonsuzluğuna bak. İçini dışına çevir, nasıl bir şey olduğunu, ihtiyarladığında, hastalandığında, şehvete düştüğünde nasıl bir şey olduğuna bak.

İyi şeyler yaparken bile kötü şöhret edinmek kralın kaderidir.  Parıl parıl yanan ateş, içine atılan her şeyi çabucak kendine uygun hale getirir, tüketir ve böylece harlanır.  

Rüzgarın yerlere saçtığı yapraklar gibidir insan kuşakları. Olgun başak gibi biç yaşamı. İçini kaz. İyinin kaynağı içindedir ve sen kazdıkça fışkırmaya hazırdır. Gerçek, senin yüzünde yazmalı, sesinden anlaşılmalı, gözlerinde parlamalı. 

Kim ne derse desin ya da ne yaparsa yapsın, sen rengini yitirmeyen bir zümrüt olacaksın.

Kalabalık beni sahiden sıktı. Ben ikide bir böyle oluyorum. Bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum. Bazen de, hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. İnsan düşüncelere dalmamalı...Bütün deyimlerin aptallığını düşünüyorum doktor. Aptallığı, insanın içinde yaşadığı ve düşündüğü, düşündüğü ve yaşadığı aptallığı, aptallığı...Kendime yaşama izni veriyorum. Saçma! Yaşıyorum.  Saçma! Herkes yaşıyor, saçma! Doktor, umutsuz değilim, yoksa yaşayamazdım. Onun içindir ki, hikâyem umut ve yalnızlık içinde son buluyor. Güzel olan her şey yarım kalır. Filmler en güzel yerde sonlanır. Çok mutluyum dediğin yerde, hüzün kendini hatırlatır. Çocukluk kısadır, gençlik azdır ve bebeklik sanki hiç yaşanmamıştır. Vefa azdır, sadakat sınırlıdır. Verilen sözlerin ömrü kısadır. Çok seversin, çok çabuk gider. Güzel rüyalar en güzel yerinde biter. Güzel olan ne varsa, Sevdiğin şarkı gibi hemen bitiverir, Kısacıktır...Benim güvenip verdiğim onca sırrın kaçı olduğu gibi korunmuştur? Bu nefret filan değil… İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile… Düşünmek için kalpsiz olmak gerekir, sanıyorsunuz.  Sadece bir yalnızlık ihtiyacı. Öyle günlerim oluyor ki, etrafımdan küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum. Fakat sonra birdenbire etrafımda bana yakın birilerini arıyorum. Bütün bu beynimde geçenleri teker teker, uzun uzun anlatacak birini. O zaman nasıl hazin bir hal aldığımı tasvir edemezsiniz. Hangi adam daha trajik bir durumdadır? Ya da hangisi daha lanetlidir? Başına geleni bilen mi, bilmeyen mi? Ümitsizlere ilaç yok doktor. Sizin tecrübeli bir doktor olduğunuz kadar, ben de tecrübeli bir hastayım. Yüzün yok. Dokunamaz yüzüne kimse, ismin yok. Hiçbir duvarda resmin yok, görünmezsin...Cismin yok. Adım atarsın, nefes alırsın, sesin yok... Ama tüm yırtıcılar bulur seni kan kokundan. Birine temizleyin yaramı diyesin, yardım isteyesin yok.

Hadi söyle bana, ölünce içimdeki şarkılara ne olacak benim?  Onca şarkı, onca melodi, onca ritim? Diyelim ki, yarın ben öldüm, şarkılar da ölür mü benimle? Bir şarkı hiç ölür mü? Hele altı yüz on üç şarkı birden, sırf ben öldüm diye, hep birlikte nasıl ölsünler? Çok saçma. Acı olan ölüm değil, yarım kalmak doktorum. Bir ölüden daha hüzünlü bir şeydir bu. Duyguları ifade edememek, derin olmadıkları anlamına gelmez. Aslında biz bu yaşamın güzel olduğunu düşünüyorduk. Artık o kadar alışmıştık ki, yaşayıp gidiyorduk işte. İnsan her gün gördüğü denizin, evinin önündeki kayanın üstüne konan martının güzel olduğunu düşünmez. İki tarafı ağaçlıklı toprak yoldan yürürken, tepede buluşup birbirine girmiş olan dalların nasıl bir gölgelik yarattığını, bir mucize gibi birden açıverdiğini düşünmez. İçimde, içimde.. Kocaman bir "gitmek" var. İnsanın kendini her şeyin yabancısı hissetmesi neyin belirtisi Doktor? Herkesin aldığı ve verdiği ile daha acıktığı bir sofra neden kurulur? Herkesin kendi fikrine daha inanarak doğrulduğu tartışmalar neden yapılır? Geldiği dünyaya, gideceği dünya kadar yabancı bir ruh niye çırpınır durur? İnsan olduğumu hatırlamak ve hatırlatmak için. Şapkamla değil başımla. Bir esenlik cümlesi bırakarak nefes aldığım havaya. Ben selam vererek bu dinginliği paylaşıyorum seninle. Değerlisin benim için, diyorum. Sen de öylesin benim için, diyorsun bana selamı iade ederek. Farklı yönlere gittiğimize bakıp birbirimizden uzaklaştığımızı sananlar yanılıyorlar. Birbirine selam vermiş iki kişi nerede yaşarlarsa yaşasınlar gökyüzüne baktıklarında aynı çatı altında olduklarını fark ederler. Orada gümüşten bir hilal vardır çünkü. Nereye vurulmuşsa bu mühür orayı aydınlatmıştır. Karanlık şehir aydınlık şehre, karanlık orman aydınlık ormana dönüşmüştür. Bende inanma gücü var. Ne kadar dar ve karanlık bir yere sokulsam da, ne kadar ıssız bir yere bırakılsam da, beni yönlendirecek bir şey mutlaka çıkar diye inanıyorum çünkü. Ben iyiyim.

Gerçekten iyiyim. İnan bana doktor

Bunları biriyle paylaşabildiğime seviniyorum.

Daha yanacağız sevgilim benim. Ruhlaşıncaya kadar yanacağız. Bu bir ceza mı? Belki de. Gafletimizin cezası. Biz elest bezminde birbirimizindik. İlk merhabadan sonra benim olmalıydın. Kanunlardan bize ne idi? Rüsvalığı göze almayan sevmemeli. Rüsvalık, yani kendine saygı. Yani tanrılaşmak. Yani bütünüyle, kalbiyle, kafasıyla yaşamak. Ve milyonlarca domuza zirveden acıyarak bakmak. Eflatunun mağarasını bilirsin. İnsanlar karanlık bir mağaraya zincirli, sırtları kapıya dönük ve duvarda gölgeler. Aşk, bu zinciri kıran büyü. Mağaradakiler öylesine alışmış ki karanlığa, kurtulanları küfürleri ile kovarlar. Sen yanımda olsan, fetihten fethe koşardım. Şimdi yalnız seni düşünüyorum. Ve dudaklarımdan tek cümle dökülüyor. Ölünceye kadar bu tek cümledeyim ben: Seni seviyorum canım benim, kirinle, pasınla, ıstırabınla, kırk beş yaşınla seviyorum. Clotilde’im benim. Hayır. Lamiam, ben Clotilde’in bütün mektuplarını okudum. İçinde bir zerre aşk yoktu. Yani sen yoktun. Batı tanımaz aşkı. Sevişirler. Çünkü yanlışlıkla bir aşk iksiri içmişlerdir. Aşkın kendisinden büyük iksir olur mu? İksir, birbirine kenetlenen parmaklar. İksir birbiri içinde eriyen dudaklar. İksir, ses, iksir, gözyaşı. Batıda aşk, kelimedir. Duymadığı için terennüm eder. Kendini inandırmak için konuşur. Ben bütün bağlarımdan koptum. Kelimeler yalnız senden bahsettikleri zaman, yalnız sana hitap ettikleri zaman munis ve dilber. Dün akşam telefonda bir buçuk saat bekledim. Hat kapalı idi, daha çok beklemem gerektiğini söylediler. Ayrılmış olacağını düşünerek, sesini duymak saadetinden vazgeçtim. Sonra saatlerce vicdan azabı çektim. Bu sana karşı işlediğim ilk cinayetti. Verdiğim sözü tutamamıştım. Artık layık değildim sevgine. Kendimden iğrendim. Ama birden içimdeki sadist sahneye çıktı. Üzülsün biraz, dedi. Daha çok sever. Daha çok sevmek mi? Daha çok sevebilir misin? Denizin sınırları var, sevginin sınırlan yok. Daha çok sevebilirsin. Ve seveceksin. Ve biz Kerem ile Aslı gibi efsaneleşeceğiz. Asırlarca sonra isimlerimiz birlikte anılacak. İnsanlığın gördüğü en muhteşem rüyalardan biri gibi anılacak. Daha erimedin sevgilim. Aşkın ateşinde bütün paslarından arınacaksın. Neden 42’de beni tanıyamadın? Ben Jüpiter’in kafasından silahlarıyla doğan Athena gibi, o zaman da okyanuslar gibi dalgalıydım ve sınırsızdım. Ben bütünümle muhteşemim. Kelimelerin arkasına saklanmaya ihtiyacım yok. Maskesizim. Hayran kaldığın müddetçe varım. En küçük yalan, rüyanı seraba çevirir. Rüyam, yani rüyamızı. Aşk, saygıdır. Kendine, yani sevdiğine saygı. Yazdıklarımı okumuyorum, düzeltmiyorum. Kalbimle kalem arasında kapı yok. Kendimi bir ırmağın sularına bırakmışım. Bu ırmak sensin. Gülünç olmaktan korkmuyorum. Yarattığın bir rüyayı yaşıyorum. Seni ben yarattım, istediğim zaman yok edebilirim, istediğim zaman, yani istediğin zaman. Saat 10. Kitap bir limandı benim için. Kitaplarda yaşadım. Ve kitaptaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim. Kitap benim has bahçemdi. Hayat yolculuğumun sınır taşları kitaplar.  Büyük bir zaafım vardı: Seviyordum. Gülümseyen her kadını seviyordum, ağlayan her kadını seviyordum...Kadını seviyordum. Ve kadınlar, gözleri bağlı geçiyorlardı. Kendilerini davet eden saadetin farkında değildiler. Önümde bir kadın durdu. Ve bu kadına 24 yılımı verdim. Benim hayatım da bu eğerlerle dolu. Eğer isteseydim...İstemedim. Değmezdi. Neye değmezdi? Küçülmeye, yalvarmaya, yalan söylemeye. Hayatımı benimle birleştiren kadının benden başka şeye ihtiyacı yoktu. Benimle sefalet de güzeldi, açlık da. İkbale, beni kendisinden uzaklaştırabileceği için düşmandı. Kimin için neyi isteyecektim? Sessiz, uyuşuk, kendi kendine yeten bir hayat. Ve ebediyete yönelen bir ihtiras. Ebediyete ve kainata. Kelimeler dünyasının sultanı olmak. Yaratmak yetmiyor bana...Kimin için yaratacağım? Şöhret, gerçek şöhret mezarların üstünde yükselen güneş. Ben milyonlarca kalpte değil, bir kalpte yaşamak istiyorum. Bütün olarak, rakipsiz ve bir Tanrı gibi, bir Tanrı gibi değil, Tanrı gibi.

''Hiç bir şeyi unutmadım. Ve hepsini aklıma yazdım. Ve sana izin verdim ki, bilmeden yaptığın eziyet artsın. Ve sonunda ''Artık dayanamıyorum diyebilmek için, ben de bilmeden bu oyunu oynadım sana. Ve bulaşıkları yıkadım. Ve bütün sözlerimi yarıda kesmene izin verdim. Ben ki, bu konuda kimseye yetki vermemişimdir. Bıraktım ki, sen kendi sonunu hazırla. Ve bana bütün yaptıklarını bir bir aklımda tuttum. Yönetimi eline aldın. Ve sonra birlikte sokakta yürürken, istediğin yerden karşı kaldırıma geçmeye cesaret ettin. Ve önce kelime vardı. Sen, önce vitrin vardı dedin. Ben konuşurken vitrini seyretme cüretini gösterdin. Hangi renklerin güzel olduğunu, hangi şarkılara duygulandığını, güzel kadının tanımını, tabloları duvara nasıl asmak gerektiğini, hangi yazarların büyük olduğunu, hangi renklerin yan yana gelebileceğini, ikinci sınıf bestecilerin kimler olduğunu, misafire pijama ile çıkılıp çıkılamayacağını, ne biçim bir evde yaşayacağımızı, duvarları nasıl boyayacağımızı, hangi gömlekle hangi kravatı takacağımı, hangi devlet düzeninde yaşanabileceğini, hangi devlet düzeninin insan ruhunu öldürdüğünü, insan insanın kurdu muduru, aşkın ölümsüz olup olmadığını, dünyanın en büyük oyun yazarının kim olduğunu, yatağın neresinde yatacağımı, yatağın neresinde yatacağını, şu makaleyi nasıl buldun canımı, arkadaşların canımı sıkıyor canımı, ben bu akşam biraz dışarı çıkmak isteyebilir miyim canımı, o canımı, bu canımı, her türlü canımı hep önce bana söylettin. Ve sonra, yargılarıma katılmadın. Önce sen söyleseydin ve ben sana katılsaydım...Ve bana tuzak kurdun. Ve bana ilk sözü söyletmekle, dönüşü olmayan yola ittin beni.''