Gecedir

Şu an bütün fıskiyeler daha gür sesle konuşur. 

Benim ruhum da bir fıskiyedir. 

Gecedir...Ancak şimdi sevenlerin bütün türküleri coşar. Benim ruhum da, bir sevenin türküsüdür.

İçimde dindirilmemiş, dindirilemez bir şey var. Sesini yükseltmek istiyor. İçimde bir sevme isteği var ki, evrenin dilini konuşuyor. 

Ben ışığım. 

Keşke gece olsaydım! Ama ışıkla çevrili olmak, benim yalnızlığımdır.

Gece ve karanlık olsam! 

Parlak yıldızlar, ateşböcekleri....Sizi de kutsamak, ve ışık armağanınızdan bir yudum alıp mutlu olmak isterdim. Fakat ben, kendi ışığımın içinde yaşarım. Ve kendimden çıkan alevleri içerim.

Ben, almaktaki mutluluğu bilmem. 

Nasıl yorumlamalı bunu, bilmiyorum

Beni de kırdılar içimde

Bir kelebeğin canını yaktığında, ertesi gün özür dileyemezsin

Kırdılar

Karanlık camlardan sular akıyordu

Şimşekli bir boşlukta saat vurdu

Beni de kırdılar...Belki yalnızdılar

Belki onların da çocukluğu yoktu....

Bütün şarkılara kapalıydılar

Bir genç kız değmemişti saçlarına

Beni de kırdılar...

Yağmurları yağmıyor artık ağaçlarıma

Sularından içmiyorum, susadım ama

Beni de kırdılar...

Soğuk bir ölüm,

Çevik bir bıçak gibi çakıldı aklıma

Oysa bir şarkıyım yeniden doğan.... 

Onlar bütün şarkılara kapalıydılar

Savaşarak neyi ortadan kaldırmak istemişsem, savaştan sonra gelmişlerdi hep

Tuhaf bir kader.

Gözlerimin içinden kendime baktım

Muhtemelen yanlış anlaşılmış bir bakıştı.

Alacakaranlığın yorgunluğu çöktü ruhuma

Rahatlatıcı bir kaç söze ihtiyacım var...

Korkuyorum ama yine de gülümsemeye çalışıyorum

Tüm günahlarımdan dolayı pişmanlık duyuyorum

Bir daha o eski halime dönecek miyim?

Ne yazık ki ben ışık olmaya, gecelerin susuzluğunu çekmeye ve yalnız olmaya mecburum.

Arzum bir pınar gibi içimde kaynıyor, konuşmak istiyorum.

 Şimdi bütün fıskiyeler daha gür konuşur. Benim ruhum da bir fıskiyedir.

Ancak şimdi bütün sevenlerin şarkıları uyanır. 

Benim ruhum da, bir sevenin şarkısıdır.

Yorgunum.

Büyüklükleri anlaşılmaz insanlar pozunda "Beni anlamıyorlar" demek hoşuma gitmiyor.

Çocukluğumda dinlediğim masallardan birinden aklımda yalnız bir bölüm kaldı.

O masalda, dertli, üzgün, tedirgin bir adam vardı. Uyuşmazlık içindeydi çevresindekilerle. 

Ama çevresiyle olan çatışmalarını gizli tutar, açığa vurmazdı.  

Gideceği hiçbir yer yok... 

Beklediği bir sabah da yok... 

Kimseye yetişmek zorunda değil. Çünkü gerçeklerden nefret ediyor.

Yaşarım sandım. Her şeye ve hayata rağmen... Karanlıklara karışırım, sonra nasılsa hep sabah olur. Elimi kendi kanıma batırır, sonra gider yıkarım. Geçip gider sandım her şey. Geçip gider yaşadıklarım, öldüklerim... İyiliklerim...Ve o en çok da kendimi acıtan kötülüklerim. Hepsi geride kalır, ve ben her sabah yeniden doğarım. 

Oysa şimdi ne kadar da iyi anlıyorum. Geçmişin uçurumlarına ittiğimiz o anlar hiç kaybolmuyormuş. Hep bir gölge gibi takipteymiş arkamızda. Aldığımız her solukta içimize çektiğimiz o hayat, dünden bir türlü kopamıyormuş.

Anlardık. Ne zaman içimize inmeye kalksak, içimizde, bizim dışımızda, bizden ayrı, bizden uzak, bir sürü yabancı konuk... İçimizde bir sürü davetsiz misafir... Anlardık. Onlar bizden yalnız, biz onlardan... Ne zaman içimize insek ve içimizde kime sarılsak, dost diye, o karanlık gecelerden daha uzak, o karanlık gecelerden daha yabancı bize. Bir otobüs yolculuğu gibiydi hayat. Sağ tarafta manzarayı izlerken, sol tarafı kaçırırsın. Unuttuklarını hatırlamak isterken, hatırlamak istemediklerin gelir aklına. Akşamüstü bir şehri terk edip bir başka şehre gitmenin ne olduğunu çok iyi bilirim. Hele mevsim yazsa... İnsanlar hiç olmadığı kadar bencil ve kayıtsızsa... Hele, sevdiğin insan ya içinde kayıp ya da ardında kalmışsa... Bilirim, bir akşamüstü bir şehri terk edip bir başka şehre gitmenin ne demek olduğunu çok iyi bilirim.

Korkuyu beklemenin telaşı, korkunun kendisinden çok daha ürkütücü biliyor musun? Sahip olduğunuz tek şey bir çekiçse, her şeyi bir çivi olarak görmeye başlarsınız. İşte bu yüzden, karanlık kuyuya kendi ellerimle bırakıyorum kaderimi. Korkuyu beklemekten vazgeçiyorum. Ruhumdan geçenleri dudaklarıma yollasam, ruhuma ne kalır ki?

Doğayla bağ kur; kelebeklerin ardına düş , kuşların cıvıltısını dinle...Derelerin akışına refakat et, taşların suskunluğunu alkışla. Topraktan yaratıldığını hatırla.

Kırıldığın zaman, çitin ötesindeki insanları düşün...

Acıları içini ısıtsın...Doğrulansın yüzün.

Gözlerine çekimser bir mevsim süsü ver

Korkma...Kimsenin gözükmez içi...

Nihayetinde güneşli havalardaki yürüyüşün değil; rüzgarla ettiğin mücadeledir başarını belirleyecek olan. Işığın altındaki parıldaman değil; içindeki ve dışındaki karanlığı idare edişindir. Nasıl koştuğun değil; defalarca düştükten sonra ayağa kalkma şeklindir başarını belirleyecek olan. Zaferlerin değil; mağlubiyetlerinin karşısındaki tavrındır.

Güçlü hissettiklerinde yaptıkların değil; kırgın ve düşkün olduğun zamanlarda yaptıklarındır. 

Yürüme kabiliyetin değil, umutsuz, ve ayağa kalkamaz haldeyken bile, içinde bulduğun emekleme isteğidir. Kazandığın zamanki tavrın değildir başarını belirleyecek olan. Kaybolmuş ve kaybetmiş hissettiğin zamanlardaki kimliğindir.

Çünkü karakter, kıyıların mamülü değildir. Karakter, dalgaların arasından doğar. Hani şu yıkıp geçen dalgaların. ''Bir daha düşmek için bir daha ayağa kalkmanın ne anlamı var?'' diyen dalgaların. ''Okyanusları geçmek senin için çok iddialı. Hiç şansın yok.'' diyen dalgaların. Ama gördüğün gibi...Kahraman ödülleriyle değil, yaralarıyla anılıyor.

Bırakmak tuhaf bir cesaret istiyor. Bir işi bırakmak, bir huyu bırakmak, bir şehri geride bırakmak, bir alışkanlığı bırakmak, bir hayali geride bırakmak...Bir önceki benliği geride bırakmak, bir insanı geride bırakmak. Cesaret, hem de ürkütücü bir cesaret istiyor.

Ben üşüyorum

Ben üşüyorum ve sanki hiçbir zaman ısınmayacağım

Bak burada zaman nasıl da ağır

Ve balıklar nasıl da benim etlerimi kemiriyorlar

Böylesine perişan olmayı nasıl becerebiliyorsun? Her yerde yağmur yağıyor, sen susmaktasın.

İmkansız olanı başarıyorsun. Her yer aydınlık ama, sen karanlıklarda yaşıyorsun.

Ölümün yerlerde olduğu yok. Ama sen sürekli ölüp durmaktasın. Hayat bir mucize, ama sen felaketlerdesin. Daha iyi bir yer olması için dünyaya yardım et. Evinden çıkman gerekmez. Masandan kalkma ve dinle...Hatta dinleme bile, yalnızca bekle. Hatta bekleme bile...Kesinlikle sessiz, ve yalnız ol. Terk etme dünyayı bulduğun gibi. Biraz daha iyi, biraz daha güzel bir yer haline getirmeye gayret et. Dünya maskesini düşüresin diye, gelip kendini sunacaktır sana, başka türlü olamaz. Kendinden geçmiş bir halde eğilecektir önünde.

Ben üşüyorum. Ve biliyorum. Nereden bildiğimi söyleyemem, ama biliyorum. 

Ben, yüreğini yitirmiş bu zamandan korkuyorum.

Ben, bunca elin boşunalığını düşünmekten,

Bunca yüzün yabancılaşmasından,

Yaşlanmaktan,

Okunmaya değer bir şey yazamamaktan,

İnsanların güvenini boşa çıkarmaktan,

Mutlu olmayı öğrenememekten,

Bir gün yeniden kırılmaktan,

Ailemi kaybetmekten,

Ve sonunda yapayalnız kalmaktan korkuyorum.

Yaşamak istiyorum ama sadece korkuyorum.

Ama benden nasıl korkulur tanrım?

Ben....

Ben ki, asla sisli damları üstünde gökyüzünün,

Yeğni ve başıboş uçurtmalardan başka hiçbir şeyi değildim.

Hiçbir şey yoktu. Bomboştu. İşte, şu avcumun içi gibi. Ama yine de yoklamayı sürdürdüm.

Kaybettiği bir şeyi bulmayı çok istediği zaman, insan bazen öyle yapar. Bakar bir göremez, bomboştur baktığı yer. Öyleyken, yine de on beş kez bakar aynı yere.

Zindanımın karanlığı öldürüyordu beni

Yine de, kendimin gardiyanıydım.

Sonra umursamamayı öğrendim. Doğdum, büyüdüm, yenildim.

Geldim, gördüm, sıkıldım.

Sevdim, sevildim, yalan duydum.

Dokundum...

Hayatın her saniyesinde upuzun ağlayan bir insan kervanı, bir de daha küçük gülen bir insan kervanı var. Ama üçüncü bir kervan daha var. Artık ağlamayanların ve gülmeyenlerinki. Üçü arasında en hüzünlü olan da o. 

Götür beni ey gönül okşayan umudum!

Şiirler ve coşkular kentine götür

Ben bir taşkınlığa bırakılmak istiyorum.

Ben o koskoca buluttan yağmak istiyorum

Ben ''Hayır. hayır, hayır, hayır.'' diye haykırmak istiyorum

Kaybolmuşluk duygusu gibi korkuncum ben.

Ama terk etmeyeceğim dünyayı bulduğum gibi.

Biraz daha iyi, biraz daha güzel bir yer haline getirmeye gayret edeceğim.

Merhaba,  

Rahatsız etmediğimi ümit ediyorum. Yanına geldim, çünkü sana söyleyeceklerim var. Bugün senelerdir bir türlü bitiremediğim bir meseleyi burada nihayet başlatmaya geldim. Lafı uzatmayacağım. Biliyorum. Uzatırsam, sadede hiç gelemeyeceğim. Ben seni seviyorum. 

Öyle böyle değil, çok seviyorum. Hani derler ya "gördüğüm ilk günden beri" diye, işte öyle. Seni gördükten sonra kalbimi bekletme imkânım zaten yoktu. O saniye başladım hemen seni sevmeye. Bana öyle geliyor ki, hâlâ da aynı yerdeyim. Muhtemel ki, benim kendimi senden koparamadığım zaman içinde epeyce gelişti bu mevzu.  Ama öyle zannediyorum ki, bir sonuç kısmı hiç olmayacak. Her başlayan şey bir gün biter, biliyorum. Ama benim ömrüm henüz bitmemişken, senin bende sona ermen mümkün olabilir mi? 

Her şeyin bir tabiatı varsa, bu da benim kalbimin tabiati. 

Aşkın kaşla gözle ne ilgisi var ki zaten? ''Seni ilk gördüğüm an" dediğim şey mesela, bir günün içinde miydi, her günün içinde miydi?  Kim bilebilir...Belki "seni ilk bildiğim an" demeliyim ben ona. Seni ilk bildiğim ân. Böyle deyince, bunun bir hayat anlamına geleceği sır değil elbet. Benim bütün ânlarımı, dakikalarımı, saatlerimi, günlerimi, benim bütün yaşadıklarımı getirip o ânın içine sığdırmak mümkün. 

''Zaman, bir andan ibarettir.'' diyenler haksız mı bu durumda? Hayat, bir ân. Yine de, zamanın ötesine uzanan bir hikayesi var elbet o ânın. Benimle birlikte olmak, bakmak kadar zevkli olmayabilir. Biliyorsunuz, ben dertleri fazla biriyim. Devamlı asabi ve endişeliyim. Bu devirde kimse kimseye aklın başında mı, kalbin yerinde mi, senin insanlığını başkalarından ayıran bir ruhun var mı diye sormuyor. Bir ömrü başkasının varlığında geçiriyorsun da, "senin aslın nerede?" diye soran olmuyor. Acaba kafasının bir köşesine itinayla yerleştirilmiş, o örf ve adet yumağından kurtulsa daha mı mutlu olurdu insan? Daha mutlu olmasa bile, daha özgür olurdu şüphesiz.  İnsanların kabuğunu kırmaya hazır olduğu çok özel anlar vardır. Şimdi ilk defa cesaret bulup kanatlanınca, tut da küçült bakalım o koskoca gökyüzünü. Kır bakalım elin yetiyorsa kalbinin kanatlarını. Benim onu sevmemin nasıl bir mucize olduğunu bilmiyor. Belki de sıradan ve vasıfsız bir şey gibi görüyor bunu...O da haklı...Neredeyse tanıyan herkes sevmiş onu. Farklı boyutlarda elbet. Ama bir şekilde sevmiş. Zaten onu birazcık tanıyan birinin kayıtsız kalması, sıradan biri gibi davranması mümkün değil. Fakat ben ne yapabilirim? Anlatamıyorum. ''Seni en çok ben seviyorum...'' desem; en başka ben seviyorum ve en başta, herkesten çok, en çok, en...Ne en? İçimden geçenleri bilse, koşup boynuma sarılır. Oysa sadece anlatabildiğim kadarını biliyor. Anlatabildiğim kadarını...Anlatabildiğim kadarıyla ne yapılabilir? Birer çay içilebilir belki...Belki de eski bir bankta birer içki. Gazeteye sarılı...Ben de ona sarılabilsem...Anlatamadıklarımı anlar mı o zaman? Sen benim yanımda olmasan da, ben bir şekilde senin yanında oluyorum. Yorulduğumda seninle dinleniyorum. 

Beni sevmediğini biliyorum. Ama savaşmayı sürdüreceğim. Yaşamda, sonuna kadar savaş vermeye değen şeyler vardır. Ve sen, buna değersin.

Yazamam bundan başkasını...Senin kendini içine sığdırabildiğin bir başka hikâyen varsa, lütfen hiç söyleme onu bana. 

''...Bildiğim bir şey varsa, kaplumbağa, kabuğundan ayrılamadığı gibi, ben de üstüme çöken yükü silkip atamıyorum.

Bildiğim bir şey varsa, o da, bana şu satırları yazdıran kadının artık gönül meselelerinden bahsetmek hakkını kaybetmiş olduğudur.

Bildiğim bir şey varsa, hayatın her halde korkunç denecek kadar basit bir şey olduğudur.

Bildiğim bir şey varsa, o da koşmaktır. Bunsuz yapılamaz hayatta.

Bildiğim bir şey varsa, kellesi kopmuş bir adam, sakalını tıraş edemez. 

Yolumun doğru olup olmadığını bilmiyorum. Bildiğim bir şey varsa, bunun benim yolum olduğu. Bildiğim bir şey varsa, o da boyuna yolda olduğumuz.''

''Korkma, ben varım.''

Bir gün elbet bize gösterir

Gösterir sakladığı o yüzünü

Bir gün biter,

Bir gün başlar

Doğar güneş, doğar elbet yüzümüze

Aydınlatır karanlığı

Ben aradığım her şeyi yana yakıla aradım

Kaygılar taşıdım mutlaka bulmalıyım diye

Yol günlüklerine geçti attığım adımlar

Kuş yavruları düşlerimde yolumu kesip, bir bir gözlerimi oydular

Daima ayrılıklar üretti benim yürüyüşlerim

O yüzden, adı ''ayrılık olan'' bir çiçektir Şimdi benim avuçlarımdaki çizgiler...

Düşün ki, içini döktüğün, sırlarını verdiğin

Seninle birlikte aynı ufka alın dayamış,

Birlikte saklanmış, birlikte yatmış birisi

Bakmışsın ki, günün birinde ayrılıp gitmiş

Ormanda yolunu yitirmiş çocuklar gibi terk edilmiş içerisindeyiz

Önümde durup bana baktığında, ne sen benim içimdeki acıları anlayabiliyorsun ne de ben seninkileri

Ve senin önünde kendimi yere atsam, ağlasam, ve anlatsam bile,

Biri sana ''cehennem sıcak ve korkunçtur.'' diye anlattığında, cehennem hakkında ne bilebilirsen, benim hakkımda da ancak o kadarını bilebilirsin

Acıyor

Duyuyor musun ?

Kanıyor içimde bir şey

Yanıyor...

Görüyor musun ?

Alevleri her yanımı sarıyor

Söyle şimdi, bir kayıp mıyım ben ?

Bulunmaz…

Açık bir yara mıyım?

Sarılmaz…

Tehlikeli bir yol muyum?

Gidilmez…

İki ses olmuştu içimde,

Beni üzmek için elinden geleni dilinden esirgemeyen, 

Diğeri beni avutmak için konuşan…

Bu yüzden, devriliyor sevdiğim tüm kalpler önümde şimdi

Artık sevmiyorum eskisi kadar insanları, şehirleri

Hiçbir pencereye bakmak istemiyorum 

Düzelirsem, uyku olur duruşum. 

İşlenirsem, bir rakam olur varlığım. 

Bilenirsem, kopar inceliklerim.

Hiç korkmamış olsaydım keşke

Hiçbir korkuyu tatmamış olsaydı bilincim ve bedenim

Korunmaya ve savunmaya gerek duymasaydım...

Korkuyu bilmeyen canımın istediği gibi davranıp, korkuyu bilmeyen canımın istediği gibi konuşsaydım

Gerçekten nefes alabilseydim her an...

Gerçekten yaşayabilseydim

Ben olsaydım sadece

En doğal halimle

Gerçekten yaşayabilseydim keşke

Öyle uyansaydım her sabah; öyle tat alsaydım; öyle dokunsaydım, öyle koklasaydım tüm kokuları, öyle duysaydım sesleri...Öylece, kendime özgürlüğümle, özgünlüğümle olsaydım bu dünyada, bu rüyada.

Kendine özgü, özgün ve özgür.

Yalnızken ufka bakarak hayal kurarım

Ve kelimeler anlamını yitirir

Yalnızken ufka bakarak hayal kurarım

Ve kelimeler anlamını yitirir

Tamamlanmamış hikayelerin arasında uyanmak için bir nedene ihtiyacım var.

Kaybolmayı unuttuğum için, yeniden kaybolmaya.

Sevdiklerimin yenildiğini kabullenince; hayata, zamana, en çok da kendime kızıyorum.

Sevmek dedikleri, sevmek değil. Hep ortadalar. Her şeyi seviyorlar.

Bir kere ona gitmeye karar verdikten sonra, bütün gün işim gücüm bu olur. 

Artık her şey o noktaya gider. Ve her şey o hayalin akıntısı içinde boğulur.

Sarılayım diye sana geldim,

Oysa gördüm, yapraksız bir dalsın.

Çamur gibi seven, dalgalı deniz gibi sevmekten ne anlasın?

Bazen geçmiş günlerden kalanları anarım

Bir araya gelince sessiz düşünceler, 

Aradığım şeylerin yokluğuna yanarım.

Gönlümü, yitenlerle çektiğim yaslar deler

Yaş bilmeyen gözlerim boğulur yaşlara

Acıları saydıkça bir bir içim kan ağlar;

Gönlüm eski dertleri anıp çile doldurur.

Ama seni andım mı, yeter

Bütün yitenler döner

Bütün acılar biter.

Gülümsüyorsun bana... 

Çok güzel gülümsüyorsun bana..

Göğe uzanan ağaçlara tırmanır gibi sokuluyorum şimdiki zamana.

Günaydın diyorsun,

Olduğum yerde duruyorum, ara yollar bizi bekler gibi duruyor

Şimdiki zaman duruyor, yaz duruyor

Her yerde seni arıyordum demek istiyorum sana, onun yerine sadece günaydın diyorum.

Bilmediğim bir dilde günaydın diyorum sana.

Her yerde seni arıyordum ve 'Hiç bitmesin' yazdı kalem, tek bir günaydınla

Duydu gözlerimdeki sözü gözlerin, çok güzel gözlerin...

İlk önce manzarayı boyamak istiyorum. Nerede mutlu olduğumu hatırlamak için...Ve bu manzarayı boyamadan buralardan gitmem.

Çünkü, uyuyunca geçmeyen yaralar var. 

Kesik kesik ağlayanlar bunu anlar.

Bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan, anlar.

Karanlıktan korkan köpekleri çok sevenler.

Tamamlanmayanlar. Tamamlanmayacaklar.

Soğuk rüya gibi gezenler.

Bakmasını, 

Ne aradığını,

Ne aramadığını bilenler…

Seni beklerken, bütün kahveleri içmişim gibi. Günlerdir yoksun. Öfkeni bile özledim. Nasıl bir uzaklıktan geleceksin bilemiyorum. Ayrılıktan medet umar oldum. Kaşlarının işaret ettiği yerde duracağım. Kararan gümüşler gibi duracağım. Bir ülkenin acılarına tutunarak özür dileyeceğim. Işıklı bir korunak arayacağım sesinin kıvrımlarında. ''Gelmen iyiliktir.'' diyeceğim. 

Yüreğimden başka yanıtım olmayacak. Bir sorudan bir soruya vuracağım seni yine. Dünyanın bütün yağmurları yağacak iki söz arasında. Ellerimi geçmişe mi, geleceğe mi koyacağımı şaşıracağım. Küller altındaki köz için, bir yudum soluk isteyeceğim. ''Aşk iki kişiliktir.'' sözünü düşüneceğim uzun uzun. Kalkıp pencereden hayata bakacağım.  

Ben ağlamıyorum...

Ben ağlamıyorum. Eriyorum...Yavaş yavaş eriyorum. Biraz şansım varsa buhar bile olurum, yok olurum.

Böyle merak edeceğim şeyler olduğunda, her zamankinden daha çok kendim olurum. Böyle zamanlarda, içimden bir şeyler sıkıştırır, boğar beni. Kozasından çıkmak isteyen bir kelebek gibi olurum.

Ben soluk aldıkça, sesim çıktıkça, doğruluk önümde kötülenirken, onu savunmazsam günah işlemiş olurum. Benim sözümü dinlersen, çölde gölge denizde liman olurum.

Öyle büyüksün ki, nerdeyse yok olurum ben, yakınlarına gelip durduğumda.

Öyle karanlıksın ki; benim azıcık aydınlığımın hiçbir anlamı yok eteklerinin ucunda.

Dalga dalga ilerliyor iraden

Günler bir bir içinde boğulup giderken.

Eğer seni kendime yasaklarsam, bütün varlığını korkunç bir sansüre uğratmış olurum.

Ben, bütün hüzünleri denemişim kendimde...

Bir gece yansıyınca kente Sibir dağından,

Toprağı kirlerinden arındırır bir Yağmur

Kutlu bir zaferdir bu 

Yıllardır boz bulanık suları yudumladım

Bir pelikan hüznüyle yürüdüm kumsalları

Bilmez miyim hiç bütün bu sözler ne der ona?

Dolaşıyorum bir başıma

Nicedir unutmuşum saymayı bile günleri

Sanki hiç kimselerin kullanmadığı bir gün kalmış bana.

Bu gönlü kırık benim, keşke bin canım olsaydı da

Her biriyle bir defa sana feda olsaydım.

Aşkına olan bağımlılığımı ayıplayan,

Sana bağımlı olmayı insanın kendi elinde sanır.

Can-ü ten oldukça, bende derd-ü gam eksik değil 

Çıksa can, hak olsa ten, ne can gerek ne ten bana. 

Öyle ser-mestem ki, idrâk etmem dünyâ nedir;

Ben kimim, sâki olan kimdir, mey-ü sahbâ nedir?

Gönülde bin gamım vardır ki, pinhân eylemek olmaz

Bu hem bir gam ki, il tanından efgân eylemek olmaz

Bu aşk beni ne mahvetti, ne var ki?

Kafan dursa, yazmasan da ne var ki?

Sevdiğimi yine görsem ne var ki ?

Yüzün hakkı için yemin ederim ki, ben dünyada senin yüzün gibi güzel bir yüz görmedim. 

Güneş, her sabah doğudan görününce senin güzelliğin kaynağından nur alır.

Sevgilinin sırrı gönülde gizli olursa, bil ki, muradın çabuk olur.

Önüme gelen bir hayal, fanî bir güzel, gerçek sevgiliye perde olur. 

Tohum toprak altına gizlenince, mes'ut yeşermiş ve tertemiz olur.

Ben yandım

Kav isteyen var mı ki, benden alsın da, çerçöp makulesi şeyleri ateşe versin?

Senin verdiğin hastalık, başka bir hastalığın gelmesine yol vermez. Hazinen, benim fakir olmama imkan vermez. 

Sen ayağını nereye bassan, topraktan bir insan baş kaldırır, hayat bulur! 

Hal böyleyken, kim kendindeki bir baş için  senden vazgeçer, kim sana canını vermez?

Zaman, ayaklarımda tükendi adım adım

Kimseler bilmesin halimi, boşver

Başımdan gözyaşım dökülsün dursun

Aldırma, ne derlerse desinler

Kalbim yerinden sökülsün dursun

Yağmurlar yerlere aksın da, dursun

Sabret...dünya dönüyor

Ay, gidince güneş geri doğuyor

Hasretin alev alev içime bir ân düştü

Değişti hayal köşküm, gözümde viran düştü

Sonsuzluk çiçeklerle donandı yüreğimde

Bir güzide mektuptur, çağların ötesinden

Beyazlık dokunmuştur gecenin siyahına

Ayrılığın bağrımda büyüyen bir yaradır

Seni hissetmeyen kalp, kapısız zindan olur

Sensiz doğrular eğri; beyaz bile karadır

Sesini duymayanlar, girdabında boğulur

Ana rahminde ölür sensizlikten bir cenîn

Şaşkınlığa açılır gözleri, görmeyenin

Ay gibisin; güneşler parlıyor gözlerinde

Senin tutkunla mecnun geziyor güneş ve ay

Her damla, bir yıldızı süslüyor göklerinde

Tohumlar ve iklimler senindir

Mevsim senin

Mekânın fırçasında solmayan resim senin

Bu değirmen seninle dönüyor; ahenk senin

Renkleri birbirinden ayıran mihenk senin

Nefesinle yeniden çizilecek desenler

Çehreler yepyeni bir değişim geçirecek

Aydınlığa, nurunla kavuşacak mahzenler

Anneler çocuklara hep seni içirecek

Yağmur, seninle biter susuzluğu evrenin

Sana mü’mindir sema; 

Sana muhtaçtır zemin

Gelme diyecektim. İyi ettin geldiğine.

Nerdeyiz? Bir şehir yanıyor, dikkat et. Tutuşabiliriz. 

İşte ilk ateş gözlerine düştü. 

Sonra dudaklarına. Saçlarının arasına kıvılcımlar doldu, ışıl ışıl...

Yanıyorsun, yanıyorum, yanıyoruz.

Aramakla yetinsek bunlar gelmeyecekti başımıza. Yine de memnunum.

İyi ettin geldiğine. Taş olup kalmaktansa, ağaç olup yanmak iyi :) 

Bir yangın nasıl oluyordu da hiç sönmeden yeniden yanmaya başlıyordu?

Yeniden yanmak için, sönmek gerekmez miydi?

Biz hiç sönmüyorduk.

Tekneler mesela, denizin üstündeyken yanabiliyorlar.

Enteresan değil mi?

Derdinin devası yanındayken yanmak. 

Bir de seni unutamadım diyorsun

Ben bunu hiç denemedim bile

Sana yakıştırdığım bütün yağmurların dediğini yaptım

Her sonbahar seni duvarıma astım

Adını yazdım düşen yaprakların üstüne

Seni unutmadım

Hiç denemedim bile

Yitik bir aşkı savunuyorum bu gece

Ateşi bilmeyen bir bebek gibi uzatıyorum resmine ellerimi bu gece

Seni sonsuza dek seveceğimi söyleyemem. Bu samimiyetsizlik olur. Ama sonsuza dek gururunu kıracak hiçbir şey yapmayacağıma söz verebilirim. Tuttuğum eli bırakmam. Anlatılan derdi ezberlesem bile dinlerim. İki elim kanda olsa koşarım. Sabrımla, affımla, kırgınlıklarımı örterim. Ama eğer zerre itildiğimi hissedersem, bırak kalmayı, göz ucuyla bile bakamam o tarafa.

Yanmadan öğrenmiyorsunuz ateşten uzak durmayı. Ama hiç değilse bir kere yanmak lazım.

Ve solup gitmektense, bence yanmak daha iyidir.

Her insan, bir gün yaprak gibi yere düşüyordu

Kimi zaman sararmış bir yaprak gibi, 

Kimi zaman haşin bir rüzgarla yere inen taze, yeşil yapraklar gibi

Şu ışıklar gibi olmak lazım...Her yeri aydınlatamayacağını bildiğin halde, sevgiyle, yine de yanmak lazım.

Ben miyim bu şeylerin sahibi?

Kafamda bir çocuk var, meraksız.

İç âlemim oyuncaktan farksız;

Odam, içime bir ayna gibi.

Bir ışık oyunu var tavanda

Gölgeler seslerle birleşiyor

Ve bir karga, beynimi deşiyor

İçimde bir yalnızlık duygusu,

Ölüm kadar uzun yaz uykusu...

Sıkıntı ile geçilen sahil.

Bağlanıyor bir iple bir sürü Düşünce köyleri birbirine,

Çöküyor her şeyin üzerine Hülyam boyunca kurduğum köprü.

Ve doluyor sessiz, ordularım...Durmadan, dinlenmeden odama.

Hayretle bakıyor dört duvarım.

İçimde bir yalnızlık duygusu,

Ölüm kadar uzun yaz uykusu,

Sıkıntı ile geçilen sahil.

Ve delirmenin tatlı vehmini, 

Sessizlik, odama dolduruyor.

Kargam hâlâ başımda duruyor

Bulma için beynin cehennemini.

Günlerce sürüyor bu yolculuk.

Durmadan akıtıyor bir oluk, Korkuyu sükutun mezarına.

İçimde bir yalnızlık duygusu,

Ölüm kadar uzun yaz uykusu,

Sıkıntı ile geçilen sahil.

Dünyaya tek gelen insan gibi, Atılıyorum bir Hint dağına.

Giriyor kafamın darlığına

Kimsesiz dünyaların sahibi....

Gidip gidip gelmede aynı his

İçimde bir yalnızlık duygusu,

Ölüm kadar uzun yaz uykusu,

Sıkıntı ile geçilen sahil.