''“Bir şey” bize, “senin içindeki sürekli kımıldayan kuşkulu gölgenle, dışındaki resmini birleştirecek, teke indirecek olan budur” diyor sanki.

Bizi “birleştirmesini, teke indirmesini, kuşkularımızı gidermesini” istediğimiz insan bizi sevmediğinde, kendi içimizdeki o sürekli değişen görüntülerden yapıp, dışarı yansıttığımız parlak tablo paramparça olur. 

İçimizde kıpırdanıp duran çalkantılı görüntünün gölgeleri artar. Bizi endişelere sevkeden karanlıkları çoğalır. Kendimizle ilgili kuşkular büyük bir salgın gibi her hücremizi esir alır. Ve bütün ruhumuz sürekli sancıyan büyük bir yaraya dönüşür.

Mantıklı davranış, “bu değilmiş” deyip yoluna devam etmektir. Ama bunu diyemeyiz, çünkü mantığımız da, o ateşli hastalığın etkisiyle kuruyup kavrulmuş, bizim için bütün inandırıcılığını kaybetmiştir.

O zaman, kendi üstümüze kapanıp bir hayvan gibi yaramızı yalayarak kendimizi iyileştirmeye uğraşırız.

Ya da…''

Elimi bırakma ey şehir!

Ey tutkal kokulu odalar!

Bütün suçlarımı kanıtlayıp,

Günahlarımı yüzüme vuran şehir,

Bildiğin akmaları kullanmıyor bu şehir...

Bu baldıran

Bu zehir!

Gözüme sekiz bin yıllık sürmeler çekerim

Kör olmak pahasına görmektir hayat

Bilirim

Cehennem ateşler içindeymiş

Cehennem yukarıdaymış

Bazı bulut ve güneş

Bazı ay ve yıldızlar görünürmüş gecelerde

Ey akmayan şehir!

Işıldayamayan nehir!

Geceleri bile rehin alıyor siyah giysili yıldızlar

Sen, susmayı kararmak zanneden fikir,

Ey gövdede çiçeklenen zaman!

Kendini sevmeden kimseyi sevmezmiş insan...

Senin dudakların pembe

Ellerin beyaz

Al tut ellerimi 

Tut biraz

Benim doğduğum köylerde Ceviz ağaçları yoktu

Ben bu yüzden serinliğe hasretim

Okşa biraz

Benim doğduğum köylerde

Buğday tarlaları yoktu,

Dağıt saçlarını 

Savur biraz...

Benim doğduğum köyleri akşamları eşkıyalar basardı.

Ben bu yüzden yalnızlığı hiç sevmem....Konuş biraz

İnsanın kendi sesinden daha dokunaklı ne olabilir bu kalabalıkta?

Benim doğduğum köylerde Kuzey rüzgârları eserdi

Ve bu yüzden dudaklarım çatlaktır

Öp biraz!

Biz hep açık konuştuk.

Canımdan fısıldadım...İnsan sevmezse ölür

İnsan sevdiğine son kez bakamaz

Senin gözlerinde doymamış bir hasretin ateşli bulutları dolaşıyor.

Ben nerde bir çift gördümse,

Tuttum onu. Güzelce sana tamamladım.

Sen binlerce yaşayasın diye yaptım bunu...

Bir bunun için yaptım

Artık her şey bitti, geceleri sokağa çıkma

Artık her şey bitti, yorganına sıkıca sarıl

Artık her şey bitti, yüzüme öyle bakma

Artık her şey bitti, yat, uyu 

İnceldiği yerden kopsun dediğin şeyler koptu

Artık bıktım dediklerin bıktı 

Benden bıkmış olmak ister miydin?

Sana bir şey söylemeye çalışıyorum

Artık her şey bitti, dinleme sokakları

Artık her şey bitti, polis arabaları devriye geziyor

Artık her şey bitti, yaktın mı kitapları?

Artık her şey bitti, sokağa çıkma yasağı başlıyor.

Bu yüzden kendi içimde yürümeyi öğrendim şimdi

Sarhoşların bağırtılarını dinlerdim eskiden

Oysa yalnızdık dünyanın orta yerinde.

Demek onu yine çöl çekmişti

Yurduna dön demişti

Bir maddenin, kendi cinsinden bir maddeyi çekmesi gibi

Hükmetmişti kaderine yine

Hayatımı düşünüyorum, görüp yaşadığım her şeyi

Sonunda bir yalnızlık duygusu sızıyor yüreğimden.

İşte gecesini yaşadığım gökyüzü

Yok olan kim burada 

Sen misin, ben mi?

Sesim boğuk çıkıyorsa da, Aldırma

Artık her şey bitti, sabah kaçta uyandırayım?

Artık her şey bitti, bağırsan da, ağlasan da

Artık her şey bitti, hepsi gitti dostların

Artık her şey bitti, sabaha çok var

Artık her şey bitti, perdeyi mi açayım?

Artık her şey bitti, karanlık dışarılar

Artık her şey bitti, seni nasıl inandırayım?

Sesim boğuk çıkıyorsa da,

Aldırma

Nice anılar yordu onu

Sesim boğuk çıkıyorsa da,

Aldırma

Duyuyorsun ya

Göğü gördüm

İmkana tutuldum

Düşü sevdim

Hem belirlendim

Derin durdum,

Teknenin altına girdim

Sarstım

Vuruşun gitgide usta vuruşuydu

Sustum

Düşe düştüm

Senin mi kan, yaralarımın mı?

Ne kadar düşünürsem düşüneyim, bazı soruların cevabını bulamayacağım

Her defasında dudağımı büküp,

''Bu gerçekten çok garip.'' demekle yetineceğim

Belki uyuyamayacağım

Dönüp duracağım

Gecenin bir yarısı pencereden dışarı bakacağım

Işığı yanan evleri gördükçe, yalnız olmadığımı anlayacağım

Demek ki çoğumuz şiir seviyor

Gitmek istiyor.

Gitmediği her gün, biraz daha kırılıyor

Ne yazık ki, bunu bir türlü yapamıyor

Şanslıysa, gecenin üçüne kadar...Değilse, gün ağarana kadar

Düşünüyor, dönüp duruyor

Dudaklar en sessiz cümleleri kuruyor

Sonra da kalıyor

Kelimeler! Sadece kelimeler! Ne korkunçtu onlar...Ne kadar apaçık, canlı ve insafsızdılar!

İnsan kelimelerden kaçamıyordu. Öte yandan kelimelerin ne incelikli bir büyüsü vardı. 

Bir melodileri vardı sanki

Kelimelerden daha gerçek ne vardı ki?

Dışarıya çiçek bahçesisin, içerde çiçeklerden mezar yapmışsın kendine. 

Dışarıya umut veriyorsun, içeride umutları toprağa veriyorsun.

Dışarıya gülümseyip, mutluluk saçıyorsun. İçerde ağlayıp toprağı suluyorsun.

Ölüyorsun,

Ama yaşıyorsun. 

Ben doğduğumdan beri, duygularımla hareket eden biriydim.

Dünyaya geldiğimde tek bildiğim sevmek,

Gülmek,

Ve ışığımla parlamaktı

Büyüdükçe insanlar bana gülmeyi bırakmamı söyledi

''İlerlemek istiyorsan, hayatı ciddiye al.'' dediler

''Kalbin kırılmasın istiyorsan, kimi sevdiğine dikkat et.'' dediler

Ben de ışığımı yaymayı bıraktım

GittikÇe küçüldüm

Sararıp soldum

Ve öldüm.

Ölümden sonra öğrendim ki 

Hayatta en önemli şey:

Sevmek, gülmek, ve ışıl ışıl parlamak!

Burası denizin parladığı ve rüzgarın sert estiği yer

Derin nefes al

Işıkların soluşunu izle

Hayat geçip gitmeden evvel,

Arzuyu hissetmek istiyorum

Karanlığa girmeden evvel, umuda tutunmak istiyorum

Ve dans etmek bir daha...

Yine gökyüzünün aydınlattığı bu karanlık yerdeyim

Yürüyüşe çıkıyorum

Ağaçlı yola varıyorum

Dalların arasından süzülen güneş ışığına bakıyorum

Seni her şeyden çok özlüyorum

Bir terasın üstünde

Bir adam, genç bir kızı kucaklıyor

Denizin ortasındaki ışıkları gördü

Akşamları düşündü

Müzikteki acıyı hissetti

Piyanonun başından kalktı

Bir buluttan süzülen ayı görünce, ölüm daha tatlı geldi

Genç kızın gözlerini gördü

Bu gözler deniz kadar yeşildi.

Sonra aniden bir damla gözyaşı döküldü

Ve adam boğulduğunu düşündü

Bu böyle bir hikaye,

Her dokunuşta, sana söylenecek gerçek bir hikaye

Dünyanın görmesine ihtiyacım yok

Ama senin beni görmediğin bir yerde Durmaya katlanabileceğimi sanmıyorum

Sahip olduğum tüm gücü yıkılmamak için harcadım

Kırık kalbimin parçalarını birleştirmek için çok çabaladım

Ve birçok geceyi kendime acıyarak geçirdim

Sana aşktan bahsetmiştim ama sen sadece cezbedici kısmını duydun.

Sana güzelliği göstermiştim ama bu senin için sadece bir takıntı.

Ben sadece hayatına anlam katmak istemiştim.

Ve onların önsezilerine rağmen, senin için itaatsizlik ettim.

Güzel bir şarkı söylediğini duydum, 

Bir tarzı olduğunu duydum

Söyleyemediğin kelimeleri Söylemek için şarkıları kullandın

Ve söylediğin her şarkı, sen ve ben hakkındaydı

Bütün karanlık, umutsuzluğumu biliyormuş gibi şarkı söyledi

Ve bana orada değilmişim gibi baktı

Sana yanlış bir izlenim vermek istemem

Onsuz yaşayamayacağım bir şey verdin bana

Sonsuza dek gitmeyeceğini biliyorum

Kendimi defalarca bu şekilde hissederken buldum

Sadece....gerçek ne artık söyleyemem

Sahi, mutsuz muydun?

Orda, seni ilk kez nereme sığdıracağımı bilemeyip, 

Orda, ben çok yorgunken, 

Ve sen çok içmişken,

Saat 4 felan iken,

Ben olağanca yorgunluğuma rağmen değilmişim gibi davranıp,

Sana doğru yürürken...

Sen, ne kadar yorgun olduğumu görünce

İlerideki bankı gösterip,

"İstersen biraz oturalım" derken,

Oturduğumuzda bankın ortasına, dizlerimiz birbirine değerken...

Mutsuz muydun harbiden?

Sahi, mutsuz muydun?

Oysa sabaha karşı açık fırın bulunca, çocuk gibi sevinmiş 

Ve bana taze ekmek almıştın...Ben yolda yarısını yemiştim,

Ve sen; "evde zeytin var, günah" demiştin.

Yalan mı söylemiştin?

Değil miydi günah?

Sahi, ben mi abarttım?

Zeytine, ekmeğe ve sana yemin edip

Doğru düzgün bir adam olmaya karar verdiğimin sabahı, abarttım diye mi?

Sahi, 

Herkes, herkes aldatır mı?

Sahi, utanmayı unutunca mı geçecek bütün mutsuzluklar?

Ben, sesini ilk duyduğumda seni sevmeye karar vermiştim

Sen başın ilk sıkıştığında, beni sevmekten vazgeçtin..

Sahi, ben sana denk mi geldim?

Bir daha dönmeyeceğin,

Mağrur ve yalnız,

Sakin ve telaşlı,

Dibine kadar zıt anlamlı,

Dibine kadar çelişik..

Ben gibiyken işte...

Sahi sen, benim nasıl ben gibi olduğumu en iyi bilen iken

Niye işim var deyip, yol vermedin bana?

Yalnızlıktan korktuğumu biliyordun!

Yalnızlıktan korktuğumu tanıştığımızın ikinci günü söylemiştim sana!

Sana demiştim ki:

Bak, iyi dinle

“Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi. Boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı, özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna. Tedirgin etme beni. 

Bu sefer geride bir şey bırakmadım. Tasımı tarağımı topladım geldim. Neyim var, neyim yoksa ortaya döktüm. 

Beni bırakırsan, sudan çıkmış balığa dönerim. Bir kere çavuş olduktan sonra bir daha iş yapamayan zavallıya dönerim. Beni uyandır.”

Kelimesi kelimesine ezber ettiğim, Oğuz Atay satırlarını okumuştum sana

Beni yalnız bırakma demiştim!

Sen aslında hiç olmadın

Ben mi mana yükledim manasız varlığına?

Oysa ben hala, 

Her sabah, kötü bir rüyaya dalıyor gibi uyanıyorum dünyaya

Beni asla beklemeyeceğini bildiğim yerlere...

Beni bekleyen, 

Ama bekleyip beklemedikleri umurumda bile olmayan insanlar için kuruyorum telefonun 

alarmını

Ve bir kez bile ertelemeden, hep vaktinde doğruluyorum

Niye biliyor musun?

Niye, biliyorsun...

Niye?

Sahi, biliyor musun?

Beraber bir film izlemiştik seninle, hatırlarsın

Bunu hatırlarsın

Filmi değil, 

Seni izliyordum

Sen bütün filmlerdeki bütün kadınlardan daha güzeldin

Sahi, 

Hiç mi fark etmedin?

Olan oldu artık...

Unutulacak olanlar çoktan unutuldu

Unutulmayacak olanlar mıh gibi beynimde

Artık tek bir soru var aklımda

Cevabının hiçbir işime yaramayacağı, 

Deli gibi bildiğim, 

Fakat buna rağmen cevabını deli gibi merak ettiğim tek bir soru var şimdi

Sahi,  

Tek ben miyim kaybeden?

Dedim: 

Sırların kaynağına giren de,

Kader, kısmet, cehennem, cennet nerede?

Bilgece bir ses yükseldi derunumdan;

Dedi: 

Cennet de, cehennem de senin içinde.

Ey can! Haberin var mı ki, cananın kimdir?

Ey gönül! Farkında mısın ki, mihmanın kimdir?

Ey ten! Türlü hile ile kaçmak yolunu arıyorsun...Halbuki o seni çekiyor

Dikkat et! Seni arayan kimdir?

Koydum belânın yolda ezip gönlümü ben!

Koşsun diye arkanda, çözüp gönlümü ben.

Yel sundu bugün sendeki en has kokuyu,

Şükran diye sundum ona hep gönlümü ben!

Ben bir zerreyim, benim güneş yüzlüm sensin. 

Ben gam hastasıyım, bana sen aynı devasın.

Kolsuz, kanatsız, senin arkandan uçar dururum; 

Sanki küçük bir çöpüm; beni tutan ve çeken kehrüba sensin!

Gönlümün içinde ve dışında var olan hep odur. Tenimdeki can, kan ve damar hep odur.

Başımı koyduğum her yerde secde edilen odur.

Dört köşe ve altı bucakta tapılan hep odur.

Yemin ederim ki âşıkların gözünden akan yaşlara ab-ı hayat gıpta eder.

O inci ise; benim gönlüm de onun sedefidir. 

Çünkü seven ile sevilen birbirinin varlık sebebidir.

Senin güzelliğinin tohumu oldum. Artık benim vatanım ateşin tam ortasıdır. Madem ki ok senin okundur;  elbette kolun ateşten yayı çeker. 

Aşığın canı yanınca, sevgiliden baş çıkarır. Kim ateşinde yanmıştır da ateşin anı olmamıştır?

Ancak gönlümü yak. Gönlümden başkasını yakma! 

İnsanın değeri nedir?

Aradığı şeydir.

Dünyada senden başka birisi var mı?

Senden başka kim var?

Seninle beraber olduğum zaman, sev­gin beni uyutmaz.

Sensizken de hasretinle gözlerim uyku tutmaz.

Her iki gecede de ben yine uyanık kalırım. 

Ben senin talihinim, hiç uyumuyorum. 

Sen benim bahtımsın, hiç uyanmıyorsun.

Kim demiş haram nedir bilmez?

Ben haramı helâlı karıştırmam:

Seninle içilen şarap helâldir,

Sensiz içtiğimiz su bile haram.

Senin aşkının varlığı içinde öyle yok oldum ki; yokluk, bin varlıktan yeğdir

Garip bir gezegen, garip insanlarıyla.

Zaman teslim olur, ama tanımazlar.

Protestolarını ifade etmenin yolunu bulur,

Resimler yaparlar, bunun gibi mesela:

İlk bakışta özel bir şey yok.

Su görürsün

Bir sahil görürsün.

Akıntıya karşı zorlukla giden bir tekne görürsün.

Suyun üstünde bir köprü ve üstünde insanlar görürsün.

İnsanlar görünür şekilde adımlarını sıklaştırır,

çünkü demin başlamıştır bir yağmur

kara bir buluttan aşağıya kamçılarcasına.

Mesele şu ki arkasından hiçbir şey olmaz.

Bulut ne biçimini ne rengini değiştirir.

Yağmur ne yoğunlaşır, ne durur.

Tekne hareketsizce süzülür.

Köprüdeki insanlar

biraz önce bulundukları yere koşarlar.

Burada araya sokuşturmadan olmayacak:

bu hiç de öyle masum bir resim değil.

Burada durdurulmuştur zaman.

Yasaları çiğnenmiştir.

Gelişen olaylara etkisi engellenmiştir.

Hakaretle defedilmiştir.

ama belki şunları da eklemeli:

Buralarda uygun görülür

bu küçük resme büyük itibar göstermek,

Bazıları için bu yeterli değil.

Boşanan yağmuru bile işitirler,

boyunlara ve omuzlara düşen serin damlaları duyarlar,

köprüye ve insanlara bakarlar,

sanki orada kendilerini görmüşçesine

hiç bitirilmeyen koşuda

sonsuz bir yol boyunca

ve utanmazlık içinde inanarak

işin aslında böyle olduğuna.

Hayatın boyunca,

Bir papatyayı çok seveceksin.

Diğerleri sadece çiçek...

Çocukluğun boyunca, ki ne kadar çocuk kalırsan...

Tek bir kıyafetin,

Tek bir ayakkabın ve

Tek bir kitabın var,

En sevdiğin.

Bir tek o anneciğinin yemeği en lezzetlisi olacak.

Göğe bile bakınca, bir yıldızı çok seveceksin.

Diğerleri senin karanlığında kaybolmuş,

Yalnız, tek, sefil toz taneleri kalacak o güneşinin yanında.

O da öyle işte... tek o olacak.

Bitse bile,

Arkanda kalsa da...

Diğerini çok sevsen de,

Göğsündeki bahçede açan,

Tek bir papatya olacak.

Solmaz,

Soldu sanılır...

Bazıları tek.

Çok istesen de,

Geceler boyu dualar etsen de,

İkincisi açmıyor.

Tek bir papatya açıyor göğsünde.

Yapraklarını dökünce,

Yenisi yok.

Sevgilim, sen bunu aldığında -ki mektup denemez buna-

Umarım bağışlarsın beni:

Yazamadığım mektuplarda biriktirdim kederimi.

Sevgilim, İstanbul’da yaz bitiyor

Bu güze gecelerinde ben, sardunyaların arasında senin getirdiğin mumları yakıyorum.

Bir fotoğrafa bakıp “deniz” diyorum:

Ne kadar dingin, nasıl sonsuz, olduğu yerde.

Beni bağışla, mektup yazamıyorum.

Yüzümün bir yarısı acı çekiyor, 

Mavi bir fotoğrafta, kızıl bir ufuk biriktiriyor kış için 

Deniz “öylece” duruyor, orada, yazda.

Hayat öylesine caydırıcı ki, korkuyorum

Bu dünyayı ben uydurdum desem, sonrasını diyemiyorum.

Sen bunu aldığında -ki mektup denemez buna-

Umarım bağışlarsın kederimi, umutsuzluğumu, dalgınlığımı; yani

Benden geçtiğinde anlamı sarsılan ne varsa…

Kum nasıl çizmişse incecik bir camı

Umarım her şey olacağına varıyor der,

Ve kabullenirsin