Bütün günler, içilecek kıvamda şimdi

Bütün aşklar, yaşanacak kıvamda

Ama bildiklerin çok az

Bildiklerin

Bana dair bildiklerin

Benim bulutlarım sadece

Benim sessizliklerim

Benim mimiklerim 

Bildiklerin: o hüzün işte

Evime dışarıdan bakınca görünen

Hüznümün kepenkleri

Hüznümün kapı zili.

Yani çok bir şey bilmiyorsun hakkımda 

Ve sen de belki bazen ne kadar az olduğunu düşünüyorsun bildiklerimin

Sana dair bildiklerimin

Senin bulutların olduğunu sadece

Senin sessizliklerin

Senin mimiklerin

Derler ki, 

Müzik güzelse, verdiği tat bütün duygulara ayak uydurur

Mutlu insan, melodilerde mutluluğu, 

Hüzünlü insan, hüznü bulur.

Bildiklerimin o hüzün olduğunu işte 

Evine dışarıdan bakınca görülen

Bütün dünyayı dışarı çıkmadan bilebilirsin

Cennetin yollarını görebilirsin bakmadan camdan

Nice yol gidersen, onca azalır bildiklerin

İçimden bildiklerimi fısıldıyorum sana

Belki birkaç kere daha akşam olacak

Eski hikayeler yeniden yanlış hatırlanacak

Tarih en baştan yanlış anlaşılacak

Bildiklerimiz yalanmış, 

Bilmediğimiz yokmuş

Bir bilsen, 

Bilmediklerinin yanında, bildiklerin ne kadar az yer tutuyor.

Ama çalmıyorsun kapımı.

Ama çalmıyorum kapını.

Yerişin, 

Duruşun,

Gözün güzeldir

Gamzen, nazın güzel,

Sözün güzeldir

Endamın güzeldir

Yüzün güzeldir

Uzaktan erimiş kurşun gibi parladığını gördüğüm bu su, beni yolumdan alıkoyuyor. Düşünmüyorum ki, o su, ancak uzaktan çok güzeldir.

Bir biçimde güzel olan, kendinde güzeldir

Senin sevgin, can ırmağında ab-ı hayat gibi akmadadır!

Ab-ı hayat bile sana gönül vermiş de, can ırmağında, senin aşkınla akıp durmada, 

Seni aramadadır! 

Kara odun ateşe eş oldu, aydınlık geldi. 

Ölmüş buğday cana eş oldu, hayat geldi.

Yemin ederim ki, yüzünü gördüğümden beri tüm dünya bir hayal, tüm dünya hileli. 

Bahçe şaşırmış

Hangisi yaprak? Çiçek hangisi?

Kuşlar kendinden geçmiş 

Bilememiş hangisi tuzak, hangisi kuş yemi

''Tek teselli şaraptadır!'' diyorsun. 

Kan içiyorum ben, sense şarap içtiğimi sanıyorsun!

Canımı alıyorsun benden,

Can verdiğini sanıyorsun!

Denizler şarap olsa avutmaz beni! Yetmez bu yaralı gönül için!

Öyle içine atınca, sonra elim yetişir, geri alırım sanıyorsun

İçimizi de gösteren fotoğraflar çekilebilir mi sanıyorsun?

Ölüm var

Ve sen her yerden dönülür sanıyorsun

Sevgiyle yoğrulmamışsa yüreğin Tekkede, manastırda eremezsin. 

Bir kez gerçekten sevdin mi dünyada, 

Cennetin de, cehennemin de üstündesin.

Gönlümü bela yoluna koydum, sonra da sadece senin arkandan yürüttüm gönlümü.

Bugün esen rüzgârdan senin kokunu duydum da,

Buna teşekkür için, gönlümü rüzgâra verdim.

Bir çiçeği büyüten sevgi, insanı değiştirmez mi sanıyorsun?

Arkanı döndüğünde her şey bitecek sanıyorsun

Yanılıyorsun

Başkalarının elleri hep gözlerimize takılan

Başkalarının hayatlarında aklımız

Başka kimse yokken yanımızda, 

İkimiz müşterek bir set yapıp naylondan

Ve yıkılacağına aldırmadan,

Her tehlikeye gülümseyip, geçtiğimiz günler geliyor aklıma 

Acayip hüzünleniyorum...

Sonra bir tren kalkıyor, sonra sen yok oluyorsun

Aklımı kaybediyorum, sonra bana bir şeyler oluyor

Bakakalıyorum işte ardından 

Sonranın ne önemi var?

Ben ağlıyorum, 

İnsanlar geçiyor yanımdan, yeryüzü insana kesiyor

Bir sen kalıyorsun 

Aklımı bırakıyorum sonra

Sonra olanlar oluyor

Bir ağrı kaburgamın altında ismini fısıldıyor

Ben ki, müptelasıyım anlatmadan anlaşılmanın

Anlatmaya yeltendiğimde, sesimi çocukluğum kesiyor...

Korkmuyorum artık senden gece

Korkmuyorum hiç karanlık

Üzerime gel istersen! 

Sar beni, ben kaçıp gitmem

Sesin büyür, deler geçer yırtar geceyi

Kalbim çarpar, kırar döker camdan geceyi

Gözyaşların düşer, akıtır siyah geceyi

Sen ağladıkça, ben ağladıkça evler tutuşur, alev alev yakar geceyi

Eller açılır, dua dua böler geceyi

Yağmur, yağmur yıkar geceyi

Bin kere öldüysem, bin kere dirildim geldim

Canımdan can, kan verdim ama 

Adını yaşattım geldim

Yedi kat yerin dibinden beni duyabilir misin?

Bilmezsin nasıl olur insan....Nasıl olur aysız gece yalnızken?

Sevmek, defalarca aynı ateşe yürümek. Büyümek, kayıpların üstünde yükselmek,

İnanmak, kırık kanatlarla...Uçurumdan atlamak, 

Savaşmak... 

Kendi silahınla kendine vurulmak

Sen benim yarım kalan cümlelerimsin

Sen benim eksik kalan yerimsin

Sen benim terk ettiğim şehirlerimsin.

Düştüğüm çukur, uzanan ellerim, hiç tutunamadığım gidenlerim…

İçimde açan bu siyah şey senin

Yüzümden, derimden, 

Kalbimden damlayan, yerlere saçılan bu renkler senin.

Bulutlardan beyaz,

Gökyüzünden mavi aldım

Denizlerden sonsuzluk, gözlerinden umut aldım

Yıldızlardan ışık, kuşlardan haber aldım

Annemden öğüt, tanrıdan inanç aldım

Her vedanın ardında bir bekleyeni vardır kimsenin bilmediği

Ve her gözyaşının altında bir dua kimsenin duymadığı

Çevir gökyüzüne başını.

Gecelerden yalnızlık, sabahlardan umut aldım

Sesleri dinledim, gittim cesaret aldım

Gözyaşlarımdan şarkı, karanlıktan korku yaptım

İçine biraz hüzün, hüzün kattım, şarkı yaptım ben

Gözlerime bir bak...Nasıl da ıslak

Bana hoşça kal derken, onlara iyi bak

Bir su yılı denebilirdi...

Geldi geçti Üstünde durmuyorum.

Terledim, bulanık baktım.

Ne varsa kendiliğindendi

Hemen hemen evden çıkmadım.

Sanki avuçlarımda sürekli

Yıkanmış, tabağa konmuş bir meyvenin ellenmişliği,

Ola ki,

makyajı bir oyuncunun, karışmış gözyaşlarına

Yeni kireçlenmiş bir duvarın kireci avuçlarımda sürekli..

Bir su yılı denebilirdi... üstünde durmuyorum

Mavi bir araba kapımın önünde

Bütün yıl

Bir su yılı...

Kapısını kimse açmadı, Açıp kapamadı hiç kimse

Aslında mavi de sayılmazdı pek

Yani... sabah güneşlerini denizde

Günbatımını denizde Severek yaşayan bir balık da denebilirdi ona

Çünkü 

düşler gerçekle, Gerçekler düşle Anlayınca bir gün buluştuğunu

Geçirir her günceye kısa bir yolculuğu

Hadi anlat deseler anlatamam

Bir yere gidiyorken cayıp bir başka yere gitmeyi

Yani...

bir kunduzu karşıdan karşıya yüzdüren sezgi Nedir ben bilemem ki

Belki bir raslantıdır da ondan mı sevdanın yeri?

En yakın yeri...

En uzak yeri....

Bitmeyen yeri? Bitecek yeri?

Gözlerim?

Sevdim seni

Köklerim, gözlerimin Suyunu benden içen ıssız bir kasaba gibi..

Ben kaybettim. Kendi gerçekliğimi ve diğer insanların gözlerindeki şeylerin gerçekliğini sonsuza dek kaybettim! Kendime dokunduğum an, yokluğuma değiyorum. Çünkü kendi dokunuşumun altını, başkalarının bana verdiği, benimse bilmediğim ve asla bilemeyeceğim gerçekliğin varsayımıyla dolduruyorum.

İnsanlar nasıllardır, biliyor musun? Duyguları için de bir ev inşa etme ihtiyacı duyarlar. Duygularına kendi içlerinde, yüreklerinde sahip olmak yetmez onlara. Onları dışarıda da görmek, onlara dokunmak ister ve bu yüzden onlar için de bir ev inşa ederler...

Yalnızdım. Tüm dünyada bir başıma. Kendi içimde de yalnız. Yalnızlık hiçbir zaman sizinle birlikte değildir. Her zaman sizsizdir. Bu yüzden anlıyor musun? -ben- şu anda seninle konuşan kişi- seni böyle tutup havaya kaldıran kişi-sana söylediğim bu sözcükleri aslında kimin söylediğini bilmiyorum. Kesinlikle bilmiyorum. 

Ruhumun kendine özgü bir adı, bir medeni durumu bile yoktu. Bir iç dünyası vardı yalnızca...

Ya sizin için dostlarım, yalnız kalmak ne ifade ediyor?

Benim kendim için kim olabileceğim hakkında ise bırakın sizleri, ben bile hiçbir şey bilmiyorum. Eğer başkalarının gözünde bugüne dek olduğuma inandığım kişi değilsem, kimdim ben?

Hadi dürüst olun. Şöyle gerçekten yaşayıp yaşamadığınız hakkında düşündüğünüz olmadı mı hiç? Başkalarının düşüncelerine değer vermeden...

Çünkü canım çok yanıyor, her gün canım çok yanıyor ama görünürde bir yara yok. Kanamıyor. Kabuk bağlamıyor. Beynim ve bedenim onu tedavi edemiyor. Ben de iyileşebilmek için görünür bir yara açıyorum.

Evet. Ama yara nerede ? İçimde mi?

Ben kendimi tanımak istemiyorum. Onu benden ayrı olarak tanımak istiyorum. Mümkün mü bu? Kendimi, kendi içimde görmek yerine, kendimi benim tarafımdan görülmesini sağlamak...

Siz ve ben aynı dili, aynı kelimeleri kullandık. Sözcükler, anlıyor musun? Herkesin kendine göre anladığı ve söylediği sözcükler. Fakat kelimelerin içleri boş, anlamları kayıpsa, bunda sizin ve benim ne suçumuz olabilir ki? 

Evet sevgili dostum...Boşlar. Ve o kelimeleri birbirimize söyler­ken, her ikimiz de kendi anlamlarımızı yüklüyoruz onlara.  Birbiri­mizi anladığımızı sanmıştık. Halbuki bakın, hiç de anlaşamamışız.

Bir pencereden bakarsın. Dünyayı seyredersin.

O sana nasıl görünüyorsa, öyle olduğunu sanırsın...

Her gerçeklik, bir aldanmadır aslında. Ve kendini tanımak, ölmek demektir.

Ben yaşıyorum. Sona erdirmedim. Yaşam sona ermez. Adlar hakkında hiçbir şey bilmez yaşam. Bu ağaç, yeni açan yaprakların ürperen nabzı. Ben bu ağacım. Ağaç, bulut....Yarınsa kitap ya da rüzgâr olacağım. 

Okuduğum kitap, içime çektiğim rüzgâr.

Hayat, asla son bulmaz; bulamaz. Eğer yarın son bulursa, her şey biter.

Durdum. 

Dinlendim. 

Güneşler geçti üzerimden. 

Yağmurlar, 

Rüzgarlar geçti. 

Kara kara bulutlar gelip durmuştu başımda, derken, baktım, onlar da geçti.

Bekledim...Günler geçti üzerimden. 

Başta saydım bir bir, sonra bıraktım. 

Aylar geçti. 

Bir başıma oturup düşündüğüm balkonlardan, serin, sessiz yaz akşamları geçti.

Gittim sonra. Şehirler geçti yanı başımdan. Şehirler dolusu insanlar geçti el sallamadan. Hepsini sevdim.

Çağırdım. Ay göründü karşıdan. Kuşlar geçti. 

İnsan yalnız gelmeyeceğini bildiğini böyle fazla çağırır dedim, acılar geçti.

Duruldum. 

Yüreği dedim, yumuşak tutmalı her zaman. 

Kurumuş olan kırılır ancak....

Ağrılar geçti.

Çoğaldım. 

Bir bebek doğdu evde. Gülerek uyandı her sabah. Gözlerim doldu izlerken. Göbek bağının düştüğü gün, tüm birikmiş üzüntüler geçti.

Öğrendim. Başkasının yüzüne onu önemsiyormuş gibi bakmanın ayıbını. Oyunlar geçti. 

Komşular aradılar; öksürüğün nasıl oldu diye, yemek getirdim, evde yoktun, diye. Çiçeklerini suladım diye...Ümitsizlikler geçti.

Oturup ağladım sonra tüm bu geçip gidenlerin rahatlığından. Ağaçlar gibi döktüm kuru yapraklarımı.

Yenilendim, 

Tazelendim. 

Yeni köklenmiş bir fide gibi berrak, umutlu ve huzurlu şimdi zihnim. Ne öfkem kaldı, ne özlemim. 

Hepsi geçti.

Hepsi geçti.

Zirveye yeni yağmış kar kadar güzeldi. Ve bana karşı büyüyen çığ gibi bir öfkeden başka bir şey hissetmiyordu. 

Bildiğim bir şey varsa, bir çığın ortalama hızı saatte 380 kilometrenin üzerindedir. Beni boğarcasına kefenledikten sonra, dolmuş durağına doğru yürümeye koyuldu. Cesedi yörüngeye oturtulmuş bir astronotun ümitsizliğiyle seslendim:

''Mıknatıs'ı öyle bir tekmeleyeceğim ki, aşırı hızdan tutuklanacak!''

Şebnem uzaklaştıkça sesimi yükseltiyordum:  

''Kendisi de dahil, hiçbir canlı onun yerinde olmak istemeyecek!'' 

Şebnem'le ilişkimiz bilgisayar oyununa dönüştü. Yağlı bir girdabın içinde öten robot gibiydim. Demek istediğim, Şebnem'e bir türlü ulaşamıyordum. Şebnem, komple zırhımı ve iskeletimi söküp almıştı. Yani işler, bir yağmur damlası kadar yolundaydı. 

Onunla tanışana kadar hayatım dantelsiz gecelik, sossuz makarna, golsüz maç gibiydi.

Düşüncelerim küller gibi uçuşuyordu. Akşam güneşine markaj yapan suratsız binaların arasında, derisi yüzülmüş bir maymun gerginliğiyle turluyorum. Çaresizliğin promosyonu olan bir dirayetsizlik ve endişe ile dopdoluyum. Kalabalık, intikam alamadığı için suça yönelen ilkel bir yaratık...Reklamlarla fişeklenen yığınların tek bildiği, örümcek ile sinek arasında pazarlık olmayacağı...

Peki ya ben? Bu alçak tavanlı şehirde, kazasız belasız ne kadar yükseğe sıçrayabilirdim? Denize tohum atsam,

Baltayla nakış işlesem,

Cehennemde yelpaze satsam...

Cebimdeki son kuruşlarla taksiye bindim. Zorla denize sürüklenen bir kara kaplumbağası gibi gönülsüzce intikam şirketime yürüdüm. Bildiğim bir şey varsa, o da dünya geliştikçe, insanların giderek yalnızlaşacağıdır.  Tozlu bir minibüsün arka camına ''Beni yıka.'' yazmak için mola verdim. Bu düpedüz bir intihar notudur. Benim gözyaşım, yarasa kanı, Noir parfümü, ve doğru sıralanmış birkaç kelime. 

Bildiğim bir şey varsa, ağlayanların ve gülenlerin ne demek istediğini bilirsiniz. Ama ikisinin arasında kalıp susanları asla çözemezsiniz.

Hayatın basit olmasını istersin, ama basit değildir.

Aşkın basit olmasını istersin, ama basit değildir.

Böyle netameli durumlarda, işi reddetmeden önce, anlamını bilmediğim laflar ederim: ''Kadınlarla baş etmek zordur ahbap. Eninde sonunda, onların aptallığı, senin aşkını aşar.'' 

-''Efendim?''

''Aşık mısın?''

-''Evet...Aşk nedir?''

Bir erkeğin, tek kadınla yetinmek için canını dişine takması, tepinmesidir. Dünyadaki kadınların yalnızca binde birinin harikulade olduğunu kabul etsek bile, kaba bir hesapla gezegenimizde 3,5 milyon tapılacak güzellikte kadın var. 3,5 milyon...Ve onların hiçbiri umrunda değil, öyle mi?

-Dört yıldır çıkıyorduk. dedi

Bildiğim bir şey varsa, ilişkinin uzun sürmesi, kalitesini yükseltmez.

-''Ne yapacağım peki?''

180 derece dön. 

-''Yani?''

Kesin olarak bildiğim bir şey varsa, güneşi görebilmek için el fenerine ihtiyaç duymazsın.

Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında. Öyle yoruldum ki dünyayı tanımaktan,

Saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda...

Acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman, acıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim.

Bu dünya böyledir işte, kimi adam öldürdüğü için katil diye anılır, kimi adı katile çıktı diye adam öldürür.

Sessizliğe yenilir insan bazen. Sustuğu için kendisinden nefret eder. Dilinin ardından saklanan korkak sözcüklere düşman olur. 

Söyleyemedikleri pişmanlığı olur bazen...Keşke der defalarca. Keşke geriye sarabilseydim zamanı. Bekleyen her şey bir gün solar ve ölür.

Bu bir papatya da olabilir veyahut umut da...

Kendime yakın gördüğüm şarkılar vardı. Tekrar tekrar dinledim. 

Bazı cümleler vardı. Tekrar tekrar okudum.  Ve şimdi birçok sayfasını atlatarak, bitirdiğim kitabın başından başlayabilirim.

Defalarca baktığım fotoğraflar vardı benim...

Bilmem kaç bin defa geriye sardığım filmler...

Anlamadığım için değildi bu tekrarlamalar. Fazla iyi anlatıyorlardı. Fazla yakındılar.

İnsan acısına inandım. Kimse diz çökmesin, dedim. Yazdım. 

Sözlerim insandan acıydı. Dünyanın bütün harflerini okudum. Önce anladım. Sonra anlamadım...İnsan sonsuzdu. Zaman sonsuzdu. Ölüm sonsuzdu. Üç sonsuzluk içinde sevdim.

Acı inceldi, güzelleşti. Ben karanlık şeylerden bahsetmek için dünyaya gelmemişim. İçim tatlı, sıcak, neşeli şeyler anlatmak isteğiyle yanıyor. 

Dünyaya inandım. Sözler içimde büyüdü, büyüdü...Yalnızlık oldu. Yazdım.

Önce kalabalık oldu. Sonra yine yalnızlık...Ölümden önce bir iş gelmedi elimden.

Kendime iyi gelmem lazım. Ellerimi ısıtmam, yanaklarımdan öpmem, sırtımı sıvazlamam, kendimi dinlemem, anlamam lazım. ''Ne istiyorsun? Bükme dudağını.'' diyerek sevmem. Yorgunluğumu ayna parçaları gibi toparlamam lazım. Eğri oturup doğru konuşmak lazım. 

Şayet bir işi başarmak istiyorsam, onu neden bir başkasının değil, benim yapmam gerektiğine kainatı ikna etmem lazım. Biliyorum ki, hayatımın anlamlı olabilmesi için önce kendi gözümde var olmam lazım. Sonra önemli gördüğüm şeylerde katkı sunabilecek bir durumda olmam lazım. Bunun da tek yolu çalışmaktır. Farkı fark etmek için, farkında olmak lazım. 

Daha dün doğmuştum. Ve öleceğim doğmakla ölmek arasındaki mesafe "koskoca bir ömür"e saklı olduğunu söylüyor kimileri...İnanıyorum. Ölüm burada...Durmak lazım. Ciddi bir zafer için ciddi bir düşman lazım zaten.

Yine de direnmek lazım, derdim...Yine de direnmek lazım.

Kolay heyecanlanır laleler, kış geldi ya buraya.

Bak...Nasıl bembeyaz her şey, nasıl sessiz, karlar altında. 

Dingin olmayı öğreniyorum, uzanarak sessizce kendi yanıma,

Nasıl uzanmışsa ışık bu beyaz duvarlara, 

Bu ellere, 

Bu yatağa

Hiç kimseyim ben, işim yok patlamalarla.

Hemşirelere verdim adımı, 

Gündelik giysilerimi,

Yastıkla çarşaf ağzı arasına yerleştirdiler başımı

Asla kapanmayan iki beyaz gözkapağı arasındaki bir göz gibi.

Birbiri ardından geçiyor hemşireler. Dert değil onlar

Karaya doğru uçan martıları andırıyorlar beyaz . Elleriyle görüyorlar işleri. Tıpatıp aynı hepsi,

Kaç kişi olduklarını söylemek zor

Bu nedenle onlar için bir çakıltaşı bedenim, özen gösteriyorlar ona

Su nasıl üstünden geçiyorsa çakılların, nasıl yumuşatıyorsa onları,

Uyuşturuyorlar beni parlak iğneleriyle

Uyutuyorlar 

Yer inanılmaz güvenli gelmişti.

Zaten düştüğüm ve daha fazla düşmeyeceğimi bildiğim için rahattım

Kan yüzünüze sıçradığı halde, soğuğu nasıl hissedersiniz?

Yumruklarınız sıkıldığı halde, nasıl hiçbir şeye vuramazsınız?

Keskin acı, nasıl bacaklarınızdan yukarı çıkar?

Nasıl daha önce dişlerinizi bu kadar sıkmamışsınızdır?

Kendinizi daha da, daha da sıkarsanız...Nasıl daha az acır?

Kendimi koşu yolu olmayan bir dünyada yaşayan bir yarış atı gibi hissediyordum. Gitgide cansız bir makineye dönüşüyorsun. Sevmeye nereden başlayacağını biliyor olsan da, sevemiyorsun. Her düşünce bir şeytan, bir cehennem. Her şeyi yeniden yapma şansım olsaydı şayet, ah, ne kadar da farklı yapardım bu kez! 

Eve gitmek, ana rahmine geri dönmek istiyorsun. Dünyanın bütün kapılarını bir bir yüzüne kapatışını tek bir şey hissetmeksizin izliyorsun. Bir zamanlar çok iyi bildiğin o sırrı unutmuş gibisin. 

Kimle konuşabilirim? Kimden tavsiye alabilirim? Hiç kimseden. (...) Hem kimseden tavsiye almam ben, istesem de yapamam. Uğrunda yaşayacağım çok şey var, yine de anlaşılması mümkün olmayacak kadar hasta ve üzgünüm.

Ama yazmak için yaşaman gerekir, 

Öyle değil mi?

En az benim kadar mücadele etmeyi bilen birine ihtiyacım var

Ayakta kalmanın fazla ağır geldiği günlerde, ayaklarımı kucağında tutmaya razı birine

Gözlerimi kapatan ellere,

Daha ben bile ne istediğimi bilmezken, tam da ihtiyacım olanı veren birine

Konuşmasam bile...

Beni anlayan....

Şöyle diyordu sesi çalınmış biri:

Ben hiç anlaşılmadım zaten,

Anlaşıldım zannettiğimde bile, yanlış anlaşıldım.

Yıkmak istediğim duvarlara bir tuğla koyup, duvarlarımı yeniden örenler onlar değil miydi?

Kendime rağmen,

Korkuma rağmen,

Bazı yolları birlikte yürümek istediklerim değil miydi her biri?

Kar taneleri ne güzel anlatıyor, birbirlerine zarar vermeden de yol almanın mümkün olduğunu.

Şimdi öyle uzağım ki kendime,

Şimdi öyle yorgunum ki,

Şimdi öyle korkusuzum ki,

Şimdi bir o kadar sevmeye korkağım ki,

Şimdi duvarlarımı yeniden öyle bir örüyorum ki,

Her bir tuğlasını en yakınlarım veriyor.

Ben o duvarlar altında eziliyorum.

Ezildikçe içimdeki ses ölüyor.

Sessizleşiyorum.

Sessizliğim de anlaşılmıyor...

Bilmek, beni büyütür

Bilmemek, bana zarar verir

Unutmak beni özgürleştirir

Kalpler beden gibidir, hastalanır bazen

Evlerin pencerelerini tamamıyla açabilen tek bir rüzgâr biliyorum:

Beden bu...Her şeyi yaşar ve atlatır. Morluklar iyileşir, yaralar kabuk bağlar, kabuklar düşer. Bedenin iyileştirdiği her şey, ruha yük olur. Onları konuşmadan, düşünmeden, onlarla hesaplaşmazsan ruhun dolup taşar. Ruhun dolup taştığında ise, artık onu hissedememeye başlarsın. Ruhsuz olduğunu, duygusuz olduğunu sanırsın. Oysa öyle değildir. İçin o kadar doludur ki, boş olduğunu sanırsın...

Mutluluk ekip, tatlı söz biçmek istiyorum...

İstediğim bu işte