Hayallerim,

Karanlıkta göz kırpıştıran Ateş böcekleridir.

Dikkat çekmeyen Sesleri, 

Mırıldanır bu gelişigüzel çizgilerde.

Zihnin uykulu karanlık mağaraları içinde,

Rüyalar, Günün kervanından dökülen parçalarla,

Yuvalarını yaparlar.

Bahar, geleceğin meyveleri için değil

Fakat bir anın kaprisi için

Çiçeklerin petallerini saçar.

Neşe kımıltısız yerin zincirinden kurtulmuş

Sayısız yapraklara doğru Koşar 

ve dans eder Bir gün için havada.

Hiçbir önem taşımayan kelimelerim

Zamanın dalgaları üstünde hafifçe dans edebilirler,

Mana ile ağırlaştıkları zaman, dibe çökerler.

Zihnin derinliklerinde güveler İnce kanatlarını büyütürler;

Ve veda ederek uçuşurlar, Gün batımı göğünde.

Kelebek ayları değil, fakat anları sayar

ve yeter zamana sahiptir.

Benim düşüncelerim, kıvılcımlar gibi, 

kanatlanmış Sürprizler üzerinde Tek bir gülüş taşıyarak giderler,

Ağaç sevgi ile bakar kendi güzel gölgesine

Buna rağmen onu hiçbir vakit kucaklayamaz.

İzin ver, güneş ışığı gibi, sevgim seni sarsın

Ve yine de aydınlık özgürlüğü versin sana.

Hatırlamanı istemek için armağanlarım çok küçüktür;

Ve bunun için

Onları sen hatırlamalısın.

Zihnim, düşüncelerinin akışında

Birdenbire yanan bir ışık gibi çalışmaya başlar,

Asla tekrarlanmayan, bir küçük ırmak gibi.

Her ne kadar o

Dünyayı Kollarında tutuyorsa da,

Gök, Sonsuzluğa kadar Uzaktadır.

Uzakta olan O,

Işık tarafından alınıp götürüldüğünde daha da yakınlaştı.

Benim durumum biraz karışık burada.

Nasıl ayrı düştüm evimden böyle? Neden her istediğimi anlatamıyorum? Neden, aynı yaşantının içinde bulunan insanlarla hiçbir ilişki kuramaz oldum? 

Buraya nasıl geldim? 

Zamanı bulamıyordu. Kendini bulamıyordu. Uykunun rahatlığından şuursuzca fırlatılmış garip bir yaratıktı. Sus, diyordu kendi kendine. Sus,

Kimse duymasın. Ellerini sıkıyordu acıtırcasına. ''Sen bir saksı çiçeğisin.

Yapraklarını birbirine sürterek varlığını duyamazsın.

Bir ormanda olmalıydın. Ölünceye kadar, yerinden kımıldamayacağını bilen bir ağacın rahatlığını duymalıydın. 

Bütün ağaçlara bakarak, 

Kimsenin yer değiştiremeyeceğini düşünerek ferahlamalıydın. Hayır...Bir su yosunu olmalısın. Suyun serinliği ve ıslaklığını duyarak dalgalanmalısın. Bütün istediğin, uçsuz bucaksız bir sudur. 

Yaşımı bilmiyorum

Ben yaşadıklarımı sayarım

Ama o gün çok gençtim, biliyorum

Sabah sıcaktı

Dallarımdan kuşlar gitti

Sonra serçe gibi gülen kızlar gelip, yamacıma tünedi

Ben insanları bilmem

Dokunuşları bilirim her türlü

O sabah yolcularının, çok gençti dokunuşları

Sırtlarında rüzgarlar vardı

Dallarıma değen elleri bana çok dürüst geldi

Yaşamın her zerresini seviyor belli ki...

Biri şiir okuyor

Şiir bana dokunuyor

Seslerin dokunuşunu da bilirim çünkü

Kimisi içten gelir

Kimisi kuru gürültü

Bazıları sağır eder kulakları...

Hiç duymak istemezsiniz bunu

''Sen.'' dedi. ''Şu denizin dibindeki balıklara benziyorsun. 

Onlar kadar çaresizsin. Hem birileri seni ordan çekip çıkarsın istiyorsun, hem kaçıyorsun yanına yaklaşmaya çalışan herkesten. Korkuyorsun.

Bunu inkar edeceksn. 

Hatta en çok korktuğunu inkar edeceksin...

Boğulmaktan yorulmadın mı?

Ne kadar saklayabilirsin?

Ayakların parçalanana kadar koşsan bile, 

Kendinden kaçabilir misin?

Alice'in dünyasında kahramanlar bir konunun içinden çıkamayınca, hemen başka bir konuya geçerler. '' dedi.

İçimde yaşama arzusu kalmadığı için iyileşmiyorum herhalde...

Neden bana yaşamasını öğretmediler? 

Öldükten sonra çiçeği kim ne yapsın?

İçinizden geçenleri duyar gibiyim...

Keşke acılar da, suçlar ve cezalar gibi zamanaşımına uğrasaydı.

Keşke gülmekten kahreden bir mutluluk gelse dünyaya.

Merhaba,

Son mektubumu yarım bırakmamın sebebi, yazmanın bana çok zor gelmesiydi

Yalnız başıma kalmak istediğim,

Acılarımı kimseyle paylaşmak zorunda olmadan, 

Üzülüp kederlenmeyi tercih ettiğim zamanlar oluyor

Geçmişi düşünürken, açıklanamaz şeyler geliyor aklıma

Hayatımda karşılaştığım en ufak şey bile, baNa geçmişte yaşadığım benzer olayları hatırlatıyor

Her şey içimde bir kaynama noktasına doğru ilerliyordu

Bugün hava güzel

Açık ve bulutsuz

Bu mevsimde nadiren böyle güzel günler görüyoruz bu şehirde

Doğa sonbahara dönerken, benim de dünyama sonbahar geldi

Benim mevsimim sonbahar

Sokakların tenhalaşmaya başladığı vakitler...

Tüm yapraklarını kaybetmiş bir sonbahar hüznü var şimdi yüreğimde

Anıların güzel olanları da, kederli olanları da insanı hep hüzünlendirir

Türlü sıkıntı, üzüntü içinde yaşayan insanlar için, kuşların kaygısız, masum mutluluğunu kıskanmamak mümkün değil

İnsan bazen yanı başındaki bir kitapta bütün hayatının yazılı olduğunun farkına bile varmıyor

Çocukluğum hayatımın altın çağıydı

O masumiyet çağına geri dönebilsem bir an olsun durur muydum?

Annemin de dediği gibi, aya değil ama çok daha uzaklara gittim

Zaman girmeye görsün aranıza. Öyle geride kalıyor ki her şey...

Saint Louis’i terk ettim. 

Yangın merdivenlerinden son bir defa indim.

Babamın izinden yürüdüm. Çok gezdim. Dolaştım. Kurumuş yapraklar gibi geçti yanımdan...Şehirler, rengarenktiler. Ama dallarından koparılmışlardı bir kere. Bir yerlerde konaklayabilirdim, durabilirdim bir yerlerde. Ama peşimden kovalayan bir şey vardı. Farkında olmadan üzerime geliyor, ansızın yakalıyordu beni. Bildiğim bir türkü belki de...Belki de sırça bir oyuncak… Yabancı bir şehirdeyim mesela.  Gece vakti. Yanımda kimseler yok. Rastgele bir sokağa sapıyorum. Derken biri dokunuyor omzuma. Dönüyorum, kız kardeşim.... 

Bir bira ısmarlıyorum yanımdakine yalnızlığımı giderebilmek için. Madem bugünlerde dünya yıldırımlarla aydınlanıyor, sen de söndür mumlarını kardeşim...Sen de söndür. Bir daha görüşemeyiz belki.

Ne olduğunu bilmiyorum ama içimde sanki dünya bir şeyleri bana çok görmüş gibi bir hisle yaşıyorum.

Ne kadar az yol almışım.

Yolun başındaymışım meğer

Bir yer var, biliyorum;

Bir an önce büyümek için. 

Ben bir su damlasıyım...İnatçı bir su damlasıyım. Büyümek için savaşacağım. Mutlu düşleri gerçekleştirmek için savaşacağım.

Bilir misin bekleme salonlarını küçük istasyonların?

Akşam saatleri Dünya'ya birden iner karanlık. 

Ve üstüne sinmiş is kokusuyla, hep geç kalırsın artık.

Uykusunu alamamış beden, ve tanımadığın bir koku ortalıkta. 

Belli ki çoktan gelip, gitmiş

Ve ışık ışık geçen hızlı tren durmaz bu aralıkta

Bir söylentiyle büyütülür herkes: "Gündönümü,

şenliklerin ateşleri sönmeden, geri döner

zemheri. Tipiye karışır erkenci çağla, çiğdem...

Savrulur erik çiçekleri. "Boy atamayan ahlat

yineler: "Geri döner zemheri..."

Ve tadını kalın kabuklar ardına saklar...

Kadınlar, ki yoklukları farkedilir.

Göçerler, trenleri tanımadan. 

Gül desem gocunur musun, her gördüğüm çiçeğe?

Her dikeni gül saysam... 

Böyle kıraçlar varmış,

dinledim: Gül diye adlandırırmış her rengi,

Ve gül kokarmış ortalık. Sonra sevdanın

ulaşmadığı kuytularda, karasevda olmuş her

tanışıklık.

Beni kalbinde kilitli halde bırakma.

Beni özgür bırak

İçimdeki ihtiyacı hisset

Bana kötü bir şey olmak üzere

Yanlış olan: benim zihnim

Ve sadece kötü düşüncelere izin verdim

Ben de en az senin kadar hayal kırıklığına uğramış haldeyim

Sadece bunu saklamakta daha iyiyim senden

Ben bu çerçeveden daha fazlasıyım

Acıyı hissedebiliyorum, utancı hissedebiliyorum

Ben bu kemiklerden daha fazlasıyım

Aşkı hissedebiliyorum ve yalnızlığı

Yatakta uzanırken bile kendimi yalnız hissediyorum

Genç olmamıza rağmen, 80 yaşında hissediyorum ben

Ve vücudum zayıf

Kalbimin benden vazgeçtiğini hisseder gibiyim

Vücudum zayıf

Akciğerlerimin benden vazgeçtiğini hisseder gibiyim

Sadece, bunun ruhumun ihtiyacı olan şey olmasından korkuyorum

Yoruldum demekten yoruldum

Bu yüzden daha az cümle kuruyorum

Kendi sesim bile yoruyor beni... 

İçimden bir şey yapmak gelmiyorsa, hiçbir şey yapmak istemiyorum

Yorgunluğum kaybetmekten değil. 

Olmayan bir yarışın kaybedeni olmaz. 

Aynı şeyi yapan ama aynılaşmaktan başka bir şey yapmayan çok ruh var. Görüyorum.

Hayattaki en büyük özgürlüğün, hiçbir şey yapmamak olduğunu iyi biliyorum. 

Az zaman, az insan var. Azala azala bitiyor çok olan.  Ne bir filmi bitirmek, ne bir romanın ilk satırını okumak istiyorum her şey göz göre göre azalırken... 

Hayat bir yarış değil. 

Hayatın bir rotası yok.

Hayatın birincisi, varış çizgisi yok. 

Bu yüzden de savaşsız ve yarışsız olanları arzuluyorum. 

Çocukluğumda yatağa yüz üstü yatıp, kulağını yatağa dayayıp, parmaklarıyla yatağa vurarak müziğini çalanları arıyorum. Çocukluğumda ve çocukluğumun en uzağındayken bile, hala müziğini arayanları arıyorum...

Hayat sımsıkı sararken, 

Hayat bir karabasan gibi göğsümün ortasında beklerken,

İnadına açık bıraktığın pencerenden odana rüzgarın sesi düşüyor

İçin ürperiyor

Rüzgarın getirdikleri ve götürdükleri hep içini ürpertiyor

Kalmaz mısın?

Uzanmaz mısın?

Sen misin, yanı başımda uzanan?

Sensin, yanı başımda uzanan

Hayat ne garip...Değil mi?

Sen yine yorulmaktan da yorulup, en yorgun yerinden yeşereceksin 

Kulağın yatağında müziğine rüzgar eşlik ederken sen yine yeşereceksin...

Bahardan geç, kışın tam ortasında!

Görünen o ki, bütün ışıklar senin için kıvılcım saçıyor

Bu yüzden,

Benimle okyanusun dibinde buluş

Zamanın donduğu yerde

Tüm evrenin başladığı yerde

Kayıp bir şeyler var aramızda

Bilmediğim halde ziyadesiyle kaybolmuş derin bir hal içindeyim

İçindeyim

Sakladığın hep bir şeyler var

Bilmediğim bir sen sanki dert olmuş gibi sana

Vazgeçmişsin

İnsan çırpındıkça bir bataklığa saplanıyor

Yaşadıkça, ölüme...

Çaresiz olmak bir şey değil

Çaresizliğini kabullenmek zor geliyor insana

Bir insanda umudu temsil ediyorsun, bir insanda çıkmaz bir sokağı. 

Bir insanda vefasın, bir insanda ihanet.

Bir insanda açık kapısın her zaman, bir insanda şans tanımayan.

Bir insanda sığamıyorsun dağa taşa...Bir insanda yetemiyorsun hiçbir şeye.

Bir insanın göğsünün içinde atan cansın. Bir insanda bileğinden akan kan...

Ben düşmedim Bir yerlerimi kesmedim. Kolum kırılmadı. 

Ben kötü bir hastalığa yakalanmadım, kabustan uyanmadım. 

Bendeki yara değil, kesik, kırık...

Öyle bir şey değil.

Bendeki sürekli boşluktan düşüyormuşum hissi. Devamlı koşuyor, ama bir yere varamıyormuşum gibi.

Sanki uzun bir yolculuğa çıktım. Ve yanıma hiçbir şey almadım. Sanki mühim bir işim armış da, ben onu yapmayı unutmuşum gibi hissediyorum. Sanki farkında olmadan bir şeylere veda ettim. 

Aynaya bakıyorum, bir beyazlık

Bir boşluk

Hani benim yüzüm?

Dudaklarım, ellerim, hani?

Halbuki gözlerim de görüyor

Kör değilim

Fakat sen varsın içinde

Kör eden bir karanlığın var senin

Nefes nefes yaşadığımız,

Avuç avuç içtiğimiz bir karanlığın var

Şurada bir kapı olmalı

Bir kapı olmalı şurada

Bulabilsem, kollarımı bütün gücüyle vuracağım

Korkuyorsun değil mi? Yeniden kırılmaktan, sevilmekten, yeniden sevmemekten korkuyorsun. Bir kere kırıldığın zaman, yeniden eskisi gibi olamayacağını sanıyorsun. 

Yüreğinin umut dallarını kırıp, geçen rüzgarlara küsüyorsun. 

Biri gelip, tekrar kırıp incitmesin diye kaçıyorsun tüm insanlardan. Yeniden umut etmekten korkmaya başlıyorsun. 

Biliyor musun; Ne kadar kaçsan da, umut, kırıldığın yerden yeşerir. İnsan yeniden sever, yeniden umut eder...Ve yeniden hiçbir şey olmamış gibi gülümsemeye başlar.

Derler ki :"Bir felaketten kurtulunca, ardından güzel günler gelir."

O zaman gökyüzü, biçilmiş buğday kokardı

Rüzgar serin sesli konuğuydu evlerin

Bulutlardan,

Ağaçlardan,

Saçlardan süzülen

Bir düş inceliğinde akardı sular

İnsanlar bir soru imi gibi girip çıkarlardı dar kapılardan

Mutluluk, toprağın ve güneşin eline bakardı.

O zamanlar dünya küçüktü

Ve insanlar kardeşlik kokardı yardım duygularıyla

Paylaşmak, bir sevinci ya da güçlüğü...Bir karşı koyuş biçimiydi hayata

Birbirine benzerdi ev, toprak, dam

Bir sır gibi gizlenirdi güzellik-büyüdükçe kızlar

Erkekler şapkalarının siperinde geçerdi sokaklardan

Bulutlara çobanlık ederdim ben o zaman

Bir basma entarinin eteğinde, eski desenler gibi...

Zor inanıp, güç değişen

Bunalıyoruz çocuk, bunalıyoruz

Biçim veremediğimiz şeylerin biçimini alıyoruz 

Birbirine benzerdi mevsimlerin bahçelere getirdiği renk

Evlere getirdiği telaş, sevinç, keder...

Ölümün ömrü yok

Ölümün yüreği yok

Ölümün evi yok, ekmeği yok, sevgisi yok

Bir gün olsun dokunup kendi ellerimizle, 

Aklımızla,

Yüreğimizle,

Duygularımızla,

Anlamadık...

Biz o çocukları hiç anlamadık

Biz o çocukları tanımadık hiç

Korktuk hepsinden..Neden korktuğumuzu bilmeden

Garip bir merakla bakıp arkalarından, 

Saygılı, şaşkın, küçümser, karmaşık duygular içinde bocalayıp kaldık

Bizim olmayan bir ağızla konuştuk haklarında....

Şimdi düşünüyorum da, 

Korkmayan yanımızmış o çocuklar bizim

Konuşan yanımızmış

Düşleyen yanımızmış o çocuklar bizim

Direnen yanımızmış

Düşünüyorum da, farkına varmadan, sessizce,

Kendiliğinden,

Sevmişim meğer onları ben, inanmışım

Katılmışım hatta türkülerine kendimce uzaktan uzağa...

Yoksa niye kanasın değil mi bunca yıldan sonra sesim durup dururken?

Kuş, yıldız ya da merdiven

Her şey buz gibi kötü bir işaret bana

İnsana korku veren bir dille, Ondan söz eder bütün bir dünya

Bütün o kabukların içinden bakarken oturuyorum burada

Var olabilen hemen her şeyden,

Yanlış anlaşılabilen bir cümleden korkunç bir korkuyla çekinirim ben

Ateş kadar korku verir bana su

Tutkuyla bakan ben, evet bakan, 

Aynı zamanda bakılan ben, 

Dağ olduğumu, tepe olduğumu, ışık olduğumu ama aynı zamanda altın zemini üzerinde toprak parçası olacağımı hissediyorum.

Beni işitiyor musun? Konuş...Öğret bana yeniden güneşi uyandırmayı. İlerlerken güneşi uyandırmak çok zor.

Büyük insanlar nasıl güneşi uyandırabilirler? 

Benim hikâyem ne bilmiyorum. Almam gereken dersler neler hiç bilmiyorum. Bildiğim bir şey varsa, ne yaparsan yap acizsin. 

Ama beni bir kez tanısaydınız, bir daha hiç unutamazsınız. Aklınızın bir köşesinde hep ben kalırım. Ne de olsa, kendini nasıl seviyorsan, öyle öğretirsin başkalarına seni sevmeyi.

Bu tek bu kaldı ki, 

Onunla ördüm kendimi yeniden

Artık bana diyebilirsin

''Yeniden kendi kendini ören.''

Teslim olmayı geçirmedim bir kere bile içimden

Her şey biraz kesik olmuş bende. Yarıda kalmış. Tamamlamaya kimsenin gücü yetememiş. Sesim kesik benim. Anılarım kesik. Nefes alışlarım kesik benim.

İç çeker gibi insan nefes alır mı hiç? Her şey biraz koyuymuş bende. Ses edememişim sanki. Boynumu eğmişim. Alışkanlık olmuş bunların hepsi. 

Huzur yok dermiş gibi.

''Güneş yok.'' dermiş gibi, ay yok, yıldız yok dermiş gibi. 

''Sen hiç yok.'' dermiş gibi.

Öğretirler değil mi?

İsterdim ki kelimeler çiçek çiçek eşiğime yağsın. 

İsterdim ki kelimeler yıldız yıldız aydınlatsın odamı. 

Sönen gözlerimin bütün aydınlığı kıvılcımlaşsın onlarda... 

Kelimeler buseleşsin. Ve güvercinler gibi, kuğular gibi uçsun sana...

Dostun sesi beni çağırıyor. Bir ademoğlu ölünce kalbine ne olur? 

Kan ve can çekilince ne kalır geriye? 

Benim doğmuş olmamın bir kârı var mı dünyaya?

Ölümümle, bir zerre mi yitirir görkeminden?

Niçin geldim, niçin gideceğim?

 Var mı dünyada günah işlemeyen? Söyle;

Yaşanır mı hiç günah işlemeden? Söyle;

Bana kötü deyip kötülük edeceksen,

Yüce Tanrı, ne farkın kalır benden? 

Kim biliyor cevabını?

Aklın yolları kifayetsiz bunu çözmeye...

Sadece kalp bilir hakikati.

Büyük bir şölen, ve vuslat bu

Başımın üstünde sema, dallarımın arasında bir ferah rüzgar...

Köklerim en derinlerde.

Ey kör!

Bu yer, bu gök,

Bu yıldızlar boştur, boş!

Bırak onu bunu da 

Gönlünü hoş tut, hoş!

Şu durmadan kurulup dağılan evrende, bir nefestir alacağın,

O da boştur, boş!

Ey derviş!

Sıyrıl seni gururlandıran bu azap giysisinden! 

Çıplak doğduğunu unutma...

Bir insanın elini almadan önce,

O elin, bir gün sana vurmayacağını düşün!

Geçmiş, gömmek zorunda olduğun bir ölüdür şimdi!

Yarın için

Bu ne telaş ? Ey dost! 

Emin misin ağzındaki cümlenin yarım kalmayacağından?

Şu gördüğün şekil 

Şu nakışlı kubbe , 

Şu dokuz kubbe de bir hiçtir

Benim sırrım, feryadımdan uzak değildir. Fakat her gözde onu görecek nûr, 

Her kulakta, onu işitecek, duyacak güç yoktur.

Ten candan, can da tenden gizli değildir. 

Çünkü, bu dünya sana tatlı bir şerbet verecek olsa, ona zehir karıştırır, öyle verir. 

Bu yüzdendir ki, bedeninde yaralar açılır.

Gül gibi bir yüzü okşamadan önce, dikenlerini çıkarmalısın bedeninden

Bak şu tarağa...Bir odun parçasıydı.

Kesildi, parçalandı

Ne acılar çekti.

Ama şimdi, bir güzelin kokulu saçlarında!

Mutlu olmaya bak şu fesad aleminde 

Zira

Bir ana bağlıyız biz. O an da bir hiçtir 

Kendini okyanusta bir damla sanma...Bir damlanın içinde kocaman bir okyanussun.

Kuru duayı bırak. Ağaç isteyen, tohum eker.

Bitkiler intihar eder mi? Hayvanlar umutsuzluktan ölür mü? Onlar ya işler ya da yok olurlar.

Yürümeye devam et, yol insanı terbiye eder.

Sabır öyle bir iptir ki, sen kopacak sanırsın, o gittikçe güçlenir. Sen bitecek sanırsın, o gittikçe çoğalır.

Her şeyin bir sonu vardır. Bundan dolayı her şey sona ulaşmayı hak eder!

Aptal her söze inanır, aklıselim sahibi ise yürüdüğü yollara dikkat eder

Her gölge bir canavarı gizlemez. Ama bazıları gizler. Bazı gölgeler nereye gidersen git seni takip eder

Anıları unutursan, yaşananları da unutursun. 

Yaşananları unutursan, geçmiş tekrar eder.

Ders, siz öğrenene kadar devam eder....

Bizi kuşatan karanlığa iskandil atılır mı? 

İçinden çıkmayacağım geceye nasıl kuyu kazılır? 

Herkesin yolu kendine varır, arama başka yerde!

Tozlu, 

Havasız, 

Işıksız koğuşta oturmadaydık suskun

Pazar günü uzuyordu

Herkes kendi düşündeydi

Ansızın ışıklı bir insan sesi yükseldi

Işıdı yüzler

''Geçmiş günler'' diyordu şarkıcı

Ama diriydi

Umutluydu sesi

Tutunup bu özlemli ezgilere, aştık zindanın duvarlarını sanki

Uzun bir geceden geçiyoruz

Karanlık bir geceden

Acımasızlığın gecesinden geçiyoruz

Dün, senin yurdunun hapisteydi en güzel çocukları

Şimdi sıra yine benim ülkemde

Güneş hapsedilebilir mi?

Bulut hapsedilebilir mi?

Hapsediliyor işte...

Gençliklerini tadamadan daha,

Güneşe doyasıya bakamadan,

Demir parmaklıklar arasına kapatılan...

Unutmak elde mi o güneşi?

Binlerce yıl öncesinin beyaz taşlarını aydınlatan acılı yurdunu unutmak elde mi senin?

Şairler vardır 

Ülkenin güneşi tutuşur şiirlerinde

Denizler nefes alır...

Şairler vardır

Şiirleri bayrak gibi yükselir alanlarda

Ve halklarına ekmek, su ve sevinç gibi gerekli....

Bir gece, ışıklı bir denizin kıyısında şiirlerimi okumuştum sana

''Unuttum. Nasıldı annemin yüzü?''

Ve sen; ''Unutmadım demek istiyorsun, değil mi?'' demiştin beni hayran bırakan bir incelikle...

Unutmadım. Unutmadım. Unutmadım hiçbir şeyi...

Bir türlü baharı getirmeyen bu mayıs ayının yağmurlu bir öğle sonrasında,

Hapishane ranzasında uzanmış yazarken bu şiiri...

Radyoda, senin ülkenin o yüreğe işleyen şarkılarından biri

Ve  karşıda, koğuşların açıldığı alanda Şair yüzlü bir asker-dalmış hayal ederken serbest kalacağı günleri

Uzun bir geceden geçiyoruz

Karanlık bir geceden

Ama geleceğiz üstesinden bu acıların da...

Ülkenin ve ülkemin bütün yiğit şairleri adına yemin ederim- Aydınlık bir şafağa ulaşana kadar dövüşeceğime

Ballı incirlerimiz, nazlı üzümlerimiz

Göklerimiz,

Denizlerimiz,

İpek bakışlı kızlarımız, 

Kara gözlü oğullarımız üstüne yemin ederim...

Ve bizi aydınlatan, bu ortak güneş üstüne