Çok geç kalmıştı. Yokuş yukarı giden yolun durumu göz önüne alındığında, kamyonu çalsa bile, trenle arasındaki mesafeyi kapatmak gibi bir şansı yoktu.Tren ana hatta geçmek üzere yavaşça ilerliyor, vagonlar birer yılan gibi kıvrılıyordu. Harry, duyduğu acıyı yok sayarak, daha hızlı koşmak için kendini zorladı. Belki trene yetişmesi için hala bir şansı olabilirdi. Çok geç kalmıştı. Manevra alanının bir ucuna zar zor varmıştı ki, tren diğer hatta geçmiş, lokomotif hızlandıkça gürültüsü  gırtlaktan gelen bir kükreme gibi yükselmişti. Dünyanın hemen hemen birçok yerinde bulunmuş olmasına rağmen, bir yere gitmeyi her zaman huzursuzluk verici bir deneyim olarak görmüştü.  Bir parşömene yazılıydı:  ''Huzur sıvısı, kuruntuyu yatıştıracak, kaygıyı yumuşatacak bir iksir. Ancak unutmayın. Eğer karışımın maddelerini katarken beceriksizlik ederseniz, içen kişi derin ve belki asla uyanmayacağı bir uykuya dalabilir.'' Bu yazın her günü böyle geçmişti. Gerginlik, beklenti, geçici rahatlamalar ve sonra yeniden tırmanan gerginlik. Ve daima, giderek aklından çıkarması daha da zor hale gelen bir soru:  

''Neden henüz bir şey olmamıştı?''  Belki yüzüncü kere kendi kendine " Bunu düşünme "dedi. Hagrid'in dediği gibi, başa gelecek olan gelirdi. Bir saat içinde gölün güney batısına varmış, hızını derin sularda rahatça seyredecek kadar düşünmeden önce, epey yakınlaştığını fark etmişti. Akşam karanlığı çökmek üzereydi. Etrafa bakan Harry, sonunda evinde olduğunu hissetti. Bu arada bekleyeceği hiçbir şeyi de yoktu, yine huzursuz, tedirgin edici bir gece dışında. Madam Pomfrey'e göre, düşünceler hemen hemen her şeyden daha derin yara izleri bırakabilirdi. Görünmez bir engel onu dünyanın geri kalanından ayırıyordu. O, damgalı bir adamdı. O eşsiz vücuda can veren ruhun kendisi de sıra dışıydı mutlaka. Doğa neden öyle bir kap yaratsındı ki, içine daha da değerli bir şey koymayacaksa? Kederi gözyaşı dökmeyecek kadar derinmiş gibi görünüyordu. Acı, ayak bileklerinden itibaren, tüm vücuduna saplanırken o konuşmayı hatırladı. "Hissettiklerinin utanılacak bir yanı yok, Harry", dedi Dumbledore."Tersine. Böyle acı hissedebilmen senin en büyük gücündür." Yine karşısına çıkmıştı işte: Neye inanacağını seçmek. Dünyasının her atomu bir anda parçalanıp tekrar bir araya gelmişti. Ve bu dünyanın ebedi ve sağlam görünmesi komikti. Bir dokunuşta dağılıverecekti. Çünkü ansızın her şey incelmiş, kırılgan bir hal almıştı. İçinde, hissetmek ya da incelemek istemediği korkunç bir boşluk vardı. Zaten ilk kurbanlar, hep en suçsuz olanlardır. 

''Aslında ölümden çok daha kötü şeylerin olduğunu anlayamaman, senin en büyük zaafın olmuştur her zaman.'' "Ama niye hayatımızı bu kadar zorlaştırmak zorunda?" 

“-Hakikati bilmenden çok, mutluluğunla ilgileniyordum. Kendi planımdan çok, senin iç huzurunla ilgileniyordum. Plan başarısızlığa uğradığı takdirde, yitirilecek hayatlardan çok, senin hayatınla ilgileniyordum. 

Başka bir deyişle, ''O'' biz seven budalaların nasıl davranmasını bekliyorsa, tam o şekilde davrandım. Gençler, yaşlıların neler düşündüğünü ve hissettiğini bilemezler. Ama ihtiyar adamlar, genç olmanın nasıl olduğunu unutmuşlarsa, suçludurlar.'' Tepelerindeki büyülü tavan, Harry'nin ruh halini yansıtıyordu: İç karartıcı bir yağmur bulutu grisi. "Neler hissettiğim konusunda konuşmak istemiyorum, tamam mı?" Harry o yaz belki yüzüncü kere kendi kendine "Bunu düşünme," dedi. Dünyada hala yemek yemek isteyen, gülen, Black'in sonsuza dek gittiğini bilmeyen, ya da buna aldırmayan insanların olması imkansız geliyordu ona. Şimdiden milyonlarca kilometre uzakta gibiydi. Şimdi bile Harry'nin bir parçası, o tülü çekmiş olsa  ona bakarken göreceğine, belki de bir kahkahasıyla onu karşılayacağına inanıyordu. Beyni bir belirsizlik boşluğundaydı sanki...Her şey bir kâbustaki kadar yanlış gelişiyordu. 

''Ama yeterince cesaretin varsa, gözüne her şey mümkünmüş gibi görünmeye başlar.'' 

Kimi zaman bir çocuk yüzünde gülümser Dünya

Uyanmamış gecelerin gündüzünde

Kavuşup, ağlayışlarda

Yorgun eller ardından, alkışlarda gülümser

Kara taşta,

Çiy damlasında 

Bir yağmur sonrası, toprağın buğulanışında

Sevgisi tütün evlerin kışında gülümser

Uçurulmuş kuşların kafesinde,

Gün kararınca duyulan dost sesinde gülümser Dünya

Bir garip ozandım yüzyıllar önce

Dönüp bir yurduma varayım dedim

Tel tel çağlamıştım halkın dilince

N'olmuş türkülerim, göreyim dedim

O zamanlar sık sık savaşılırdı

Yürek yanık, gözler yaşlı kalırdı

Aydınlık aşikar,

Karanlık sırdı

Değişmiş mi devran, sorayım dedim...

Geçmiş benim çağım...Sunalar çağı

Gördüm ki, o yeşil dağlar kelleşmiş,

Güneş değil 

Gökte kalan ateşmiş

Her gelen toprağın bağrını deşmiş

Kapansın yarası, 

Sarayım dedim...

Aşığız. Sazımız kin için çalmaz

Yanar kinler

Kararsa da kül olmaz

Bir gül açar sevgi, bin yılda solmaz

Gönül gönül gezip arayayım dedim

Öyle yıkma kendini

Öyle mahsun, öyle garip…

Nerede olursan ol

İçerde, 

Dışarda, 

Derste, 

Sırada,

Yürü üstüne üstüne,

Tükür yüzüne celladın

Fırsatçının, 

Fesatçının

Dayan kitap ile

Dayan iş ile

Tırnak ile, 

Diş ile

Umut ile, 

Sevda ile, 

Düş ile

Dayan!

Bilge'ye kızdığım için, insanlığı öldürdüm. Bana bu haksızlık yapıldığına göre, demek ki insanlık öldü, demek istedim. Aslında, Bilge'nin insanlığı öldü, demek istedim. Edebiyatı kendi kirli emellerime alet ettim. İlk acı değilsin, dedim. Son acı da olmayacağım, dedi. Sevmenin ötesini görmek istemiştim, dedim. Oradan geliyorsun, dedi. Sözcüklerden duvar örülmezmiş, dedim. Kurduğun konaklarda insanlar kendini seviyor, dedi. Yalnızlık hiç geçmiyor, dedim. Yazıyorsun ya, dedi. Ben titreyerek baktım ardından. Kötü bir yalnızlık seni incitmesin diye, avuçlarındaki hayat çizgisinden sessizce öptüm. Sen evden çıktın ya, önce duvarlar nemlendi. Çatı odalara indi. Pencereler birer örümcek ağı...Eşik çoktan darağacı. Sokaklar zülüflerinden esmiyor artık. Zaman eşyada boğuldu. Ev değil, yaprak döken bir hatıra. Yalnızlık her yerden ses veriyor. Bir elin ötekinde çırpınıyor. İnsanın yalnız ağlaması ne kadar acıymış. Beni sevdiğini nasıl bilecektim? Sadece bir macera olabilirdi.  Neden hep sadece derdik? Gerçi o zamanlarda erkek ve kadınlar birbirlerini elbise giyer gibi öylesine denerlerdi, uymayanı bir kenara atarak. Belki de olup biteni bilmeyi gerçek anlamda istemiyorum. Belki de bilmemeyi yeğliyorum. Belki bilmeye dayanamazdım. İnsanoğlunun düşüşü, masumiyetten bilgiye düşüştü. Burada sevebileceğim kimse yok. Sevebileceğim bütün insanlar ya ölü, ya da başka bir yerdeler. Nerede olduklarını kim bilebilir? Ya da şimdi adlarının ne olduğunu? Hiçbir yerde de olmayabilirler...Tıpkı benim onlar için olmadığım gibi. Ben de kayıp bir kişiyim.

Sanki şöyle söylüyorlardı: 

Susturulanlar duyulmak için yaygara koparacaklardır, sessizce de olsa.

Zaman ne, derse, sadece bir avuç toz derim... Bahçedeki ağaçlarda toz, kireç badanalarda toz, ağzımızdaki harflerde toz, rüyalarımızın buğusunda toz, çocuklarımızın gülüşünde toz, yağmurların mavisinde toz, kapı kollarında toz, hayvanların bakışlarında toz, sevdiklerimizin seslerinde toz...Varlığım, derleyip toparlamam gereken bir şey şimdi, bir konuşmayı derleyip toparlamak gibi.

Ben bugüne kadar hiç bir ıstırabımı bilinçaltına itmeyi başaramadım. Bu yüzden çok boş kaldı orası.

Şimdi ben yalnızım.

İstanbul yalnız.

Sevgi yoksul,

Öfke aptal

Merhamet kimsesiz. Şimdi hepimiz, elimizde bir ölü dünya, koşa koşa bütün iyilikleri unutmaya çalışıyoruz. Ama bir kez geçti mi kim acıyı anımsayabilir ki?

Ondan bütün geriye kalan bir gölge, zihninde bile değil, sadece bedende. Acı insanda iz bırakır. Ancak görülmeyecek kadar derinde... Güzellik, bakmayı bilen gözdedir. Artık kendime layık olanı seçebiliyorum sayende. Bir insanın gözlerine bakıp, kalbini görebiliyorum her seferinde. Eskisi gibi değilim. Neden mi senden çok daha öndeyim? Herkesin dünyası kendi gördüğü kadardır. Sen önüne bakarken, ben uzakları ezberledim. Sen olup bitenlerle ilgilenirken, ben olmayanın izindeydim.  Çivi çiviyi sökermiş. Yalnızlığı kanatan hüzünlü şarkılar, yalnızlığa iyi gelirmiş. İşte ben bu şekilde hayata karşı direndim. Ben, bir çocukluk edip büyüdüm işte! Sen büyümüşsün ama, doğmamışsın bile. Sen doğru olanı değil, geçerli olanı seçtin. 

Şimdi sıra bağışlamada. 

Mazlumun acısını zaman bir yaşama gücüne gücüne dönüştürür de, zalimin kötülüğü ölümden sonra da sürer gidermiş.

Şimdi beni bağışlamakla uğraşma. Daha önemli şeyler var. 

Örneğin: diğerlerini koru, eğer güvenlikteyseler. 

Çok fazla acı çekmelerine izin verme. 

Ölmeleri gerekiyorsa, ölümleri çabuk olsun. Onlar için bir cennet bile sağlayabilirsin. Bunun için sana ihtiyacımız var. Cehennemi kendi başımıza da yapabiliriz.

Zaten kaç kişi kaldık şurada?

Bakın insanlık da öldü.

Siz bilmezsiniz albayım...İnsanlık tek başına kollarımda can verdi. Yanında kimseler yoktu.

Ey kalem! Bu eser senin değildir.

Ey gece! Bu seher senin değildir.

Bu çizilmiş gökyüzünün altında, en çok, yaratılmış gökyüzüne bakmayı özledim

Hayatta paylaşmaya değer bildiğin bir sır varsa eğer,

Haykırıp dağlara taşlara anlatmalıymış meğer

Burada çiçekler açmıyor,

Kuşlar süzülüp uçmuyor,

Yıldızlar ışık saçmıyor,

Geçmiyor günler, geçmiyor.

Yağmur yağınca elma ye, 

Sözcüklerin nasıl da yıkanık

Ve onlarla öp gövdemi

Ruhum yıkanır 

Bahçem yenilenir

Burada olmamın tek nedeni sensin.

Sevdiğin adamı anlat bana

Aşk gibi gelir

Öyle kederlenirim ki, ancak bir mutluluğa benzetilebilir

Yazmasam da olur

Sen bahçesin, ben kasırga

Çiçeklerin kopar burada

Ben yara gibiyim

Sen kıştasın, 

Ayakların üşür burada

Beni burada bırakma

Elimde bir çanta, şurada burada dolaşıyorum

Hep bir yerlere gideceğim sanki

Güvercinler konuyor saçlarıma 

Bir çınar yaprağı düşüyor ayaklarımın dibine

Kupkuru

Elime alıyorum, çiziyorum üstüne kalbimi

Kalbim, diyorum

Yorgunsa da, yaralıysa da, 

Burada bir başka hayat olmalı

Onu arayalım.

Hadi kalk.

Onu bulalım

Düşünmeye başlamak üzere gibiyim.

Ben burada bir kara suyum

Ben burada değirmen taşlarında buğday

Anlamakla katlanmak arasındayım

Ruhumdan zehirli bir ok ile vurulmuş gibiyim

Yolum olarak bir tek sen varsın

Kalbimi verdim, avuçlarında kalsın

Düşüyorum, düşüyorum, düşüyorum ben

Diyelim,  ki sessiz gecede poyraz…

Sis çökmüş o heybetli dağlara; yurdun da kar altında, 

Gözlerin gökyüzünde bir dolunay.

Diyelim ki sınamışsın uzaklığın ihanetini.

Seslere çarpmış sesin, ama ulaşmamış hiçbir yere nefesin…

Diyelim ki şarabın dökülmüş, suların kesik,

bu hayat seni bir oyuncak sanıyor.

Diyelim ki sana çıldırmak yasak, sana ağlamak

yasak, yarın yasak, düş yasak.

Diyelim ki üşüyorsun kısacık bir ömrün sığınağında;

Kederli bir süvari ol,

Orda, sen orda!

Yaslı bir kışa rehin düşse de günler,

kalbindeki tomurcuğu bahara büyüt;

o tomurcuk düşlerinin yağmuruyla ıslansın.

Çünkü her insan bir limandır, başucunda tekneler;

çünkü herkesin hüznü kocaman, aşkları dalgın…

Tutunduğun günlerinden solarken hayat,

bıkma sendeki insan için,

derin uçurumlar arşınlamaktan...

Yaslı bir kışa rehin düşse de günler, bir gün rüzgâr esecektir suların serinliğinden;

Bir gün kırlangıçlar geçecektir göğün genişliğinden.

Yaslı bir kışa rehin düşse de günler,

kalbindeki tomurcuğu bahara büyüt,

o tomurcuk düşlerinin yağmuruyla ıslansın;

çünkü senin de bir ütopyan varsa,

i n s a n s ı n…

Üşüyorum, 

Çevir sıcak bakışlarını üstüme 

Erisin boşluktaki beyazlık. 

Bu yalnızlık üşütüyor içimi, 

Oynuyor yerinden köşe taşlarım, 

Öyle bir gariplik sardı ki yüreğimi, 

Dokunsalar boşanacak gözyaşlarım. 

Hiçbir düşünüşe dur diyemiyorum, 

Ben, benim olmaktan çoktan çıkmışım, 

Kapalı bir kapı sanıyordum kendimi, ardına kadar açıkmışım. 

İçimde iki başlı bir adam var, 

Biri beni, biri seni düşünüyor, 

Üstelik ben de seni, ben de seni anıyorum, 

Üç dünya birbiri peşinde dönüyor. 

Üşüyorum, 

Oynuyor yerinden köşe taşlarım, 

Öyle bir gariplik sardı ki yüreğimi, 

Dokunsalar boşanacak gözyaşlarım...

Sokağı gökyüzüyle ilişkilendiriyorum

İzinli askerlerin şapkalarından, asker şapkalarından bir gökyüzü

Nasılsa her gün yaşıyor içimde

Acılardı, yaban otlardı az az kanıyor

Ayrılıklardı, mektuplardı az az kanıyor

Hazirandı, o hepten kanıyor

Bak, bir ormanı seçiyoruz, 

İşte, yerini bulmuş ağaçlar içimizde

Sarnıçtan suluyoruz ağaçları

Ağaçlar fısıltıyla yağmurdan konuşuyor

Bir süre kül rengi çatılarda, yağmurdu az az kanayan içimde

Ben ne zamandır yalnızım

Herkes ne kadar yalnız

Güz ne kadar büyütüyor yalnızlığı

Ben, kaçar gibi yaşamalıyım

Bakışlarım bir noktaya çoğalıyor

Sağlıktı, hastalıktı, ölümdü

Belki de her şey eskisi gibi

Biz hepimiz yeniden doğuyoruz

Ağacın ağaç olduğu bir yanılsama belki

Duyun su, kuşun kuş

Belki de her şey hiç yaşanmadı

Deniz kabukları, 

Masamdaki yeşil sürahi,

Sözcükler, 

Sözcükler anlamını yitiriyor

Hepsi bir yanılsama belki

Neye dokunsam çözülüyor çünkü

Şu kadarcık yeşilliğe yer kalmıyor dünyada

Azar azar eksiliyor farkına varmıyorum

Ağaçlar kapı aralıklarından görünüyor

Annemdi, odalardan odalara geçtikçe hayal oluyor içerlerde

Sonra o erken vakitlerde perdeleri aralardı gün girsin diye

Komşunun balkonunda, çiçekler rüzgârda kokuyor

Kokuyor ya, her biri o kadar güzel ki

Belki de hepsi bir yanılsama

Çiçeklerdi, ağaçlardı, az az kanıyor

Güzel insanlar erken ölüyor

Mahzun sayılır çocuklar

Seni çocukların yanına iliştirmeliyim

Çocuklar seni daha güzelleştiriyor

İçimize yağmur yağıyor

Yağmur seni daha güzelleştiriyor

Belki her güzellik bir yanılsama

Belki de ayan beyan her şey

Ben hepsini yaşıyorum azar azar

Kendine esen, rüzgarla derinleşen bir adamın yüzü durur 

Ve ormana bakar, bu benim.

Damarların uğultusunu duyar bir sarnıçtan

Ağaçların sararmış yaprak uçları, gökyüzünün karanlık denizine dalarken 

kökler büyülü bir ışıkla aydınlanır ve toprak yabancı bir mimariye açılır,  bana ait olan.

Ötmeyen, soyu tükenmiş kuşun saati alacakaranlığı gösterir,  

Ben.

Anılar biter ve bir cumhuriyetin sınırları silinir.

Sonra ağır ağır ağaca dönüşür

Geleceğe ve sonsuzluğa uzatır yapraklarını

Sürgünde bir kral gibi, ülkesi olmayan

Bırakır kılıcını toprağa

Rüzgar ve büyüyle gelen adam

Geriye uzak bir uğultu kalır ve kimsenin ayak basmadığı bir orman.

Sen yoksun

Boşuna yağıyor yağmur

Birlikte ıslanmayacağız ki...

Boşuna bu nehrin kıyısında oturup, göremeyeceğiz ki...

Uzar gider

Boşuna yorulur yollar

Birlikte yürüyemeyeceğiz ki...

Burada yağmur yağıyor 

Aralıksız yağıyor günlerdir 

Ama sen yine de şemsiyeni almadan gel ilk otobüsle 

Buğulanan camlara usulca yüzünü çiziyorum ki,

Yüzün bir yağmur damlası olup, düşüyor yapraklarına gülün 

Güller de bozamıyor bu uzun,

Karanlık sessizliğini kentin 

Anılarını yitiriyor sokaklar 

Bezirgânlaşıyor bulvar ışıkları 

Tarih de kekemeleşiyor bazen 

Ki o zaman aşktır tek bilici 

Aşksa, yürümek gibi bir şey 

Duyabilmek kuşların gelişini...

Anısı bizsek eğer bu kentin, 

Unuttuğu türküler bizsek, 

Acıyı rehin bırakıp bir güle 

Anımsatmalıyız bunları bir bir

Sonra yürümeliyiz seninle

Sokaklara, caddelere çıkmalıyız

Belki bir aşktır bu kentin belleğini geri getirecek olan

Özlemler de, ayrılıklar da boşuna...

Seviyorum seni boşuna...

Boşuna yaşıyorum

Yaşamı bölüşemeyeceğiz ki

Burada yağmur yağıyor 

Ama sen şemsiyeni almadan gel yine de..

Özletiyor bu çılgın sağanak seni,

Sırılsıklam özletiyor, biliyor musun?

Bu çok sağlam surlu şehirden geçtim

Beni yalnız yarasalar tanıdı

Az kalsın bir bağ bekçisi beni yakalayacaktı

Adım hırsıza da çıkacaktı

Her evde kutsal kitaplar asılıydı

Okuyan kimseyi göremedim

Okusa da, anlayanı görmedim

Kanunlarını kağıtlara yazmışlar

Benim anılarım gibi

Taşa, 

Kayaya, 

Su çizgisine

Gök kıyısına, çiçek duvarına değil

El uzatmaya değer, soluk alır bir nesne bulamadım

Bir gün daha öldü

Uyusaydım

Bu katı, bu sert kente gelmeseydim

Bir kaç eski ölünün kemiğini fosforladım

Işıklarını arttırdım bin yıl sonraki çocuklar için

Yaşlı bir adamın şapkasını düşürdüm

Karpuz kopardım

Dağdan taş yuvarladım

Irmakta yıkandım

Ölümsüz çamaşırlar giyindim

Çivi yazısıyla yazılmış bir taşa oturdum

Yanımdan insanlar geçti

Bunu bana öğretmediniz

Bu kesik dansa karşı, bana bir şey öğretmediniz

Kadının üstün olduğu ama mutlu olamadığı günlere geldim 

Bunu bana öğretmediniz

Hükümdarların hükümdarlığı için halka yalvardığı,

Ama yine de eşsiz zulümler işlediği vakitlere erdim

Bunu bana söylemediniz

İnsanlar havada uçtu 

Ama yerde öldüler

Bunu bana öğretmediniz

Siz kâğıttakileri ve kelimelerdekini ve sözlerdekini nasıl sileceğimi öğretmediniz

Buna nasıl tahammül ediyorlar? 

Her günü pes etmeden, umutsuzluğa kapılmadan, intihar etmeden, siyaset tartışmaya devam ederek nasıl atlatıyorlar?

Bir kentten daha geçtim

Buğdayları yakıyorlardı

Yedikleri pirinçti

Pirinçler gibi çoğalıyorlardı

Bana sonsuz olmayan şeyleri öğretmediniz 

Baskının, zulmün, açlığın bir yerlere kıstırılıp, 

Kalmanın, susturulmanın, mutluluğun ve eski hesapların aritmetiğini bulmayı bana bıraktınız

Beni neden benimle baş başa bıraktınız?

Neden beklemediniz önce benim uykuya dalmamı? 

Neden izin verdiniz düşünmeme?

Bana düşünmemeyi neden öğretmediniz?

Sizin bana öğretmediğinizi, ben zamandan öğrendim

Kuruyan hurma dalından öğrendim

Damıtılmış petrolden öğrendim

Yavrusunu arayan bir deveden öğrendim

Hapsedilmiş yarı yanık sancaklardan öğrendim

Yıkılmış taş kemerlerden, 

Harap köprülerden öğrendim

Bir beni anan, doğuran kadınlar kaldı

Benim oğullarım...Yapraklarımı onlar okuyacaklar

Onlar taşıyacaklar

Ellerinde sayıklayan çiçekleri taşıyacaklar yüreklerinde

Evlenmeyecek olan onlardır

Denizlerin yarasını iyi eden,

Denizlere doktor olan onlardır

Sizin bana öğretmediğinizi, ben ay dedeye öğrettim

Delikanlı ateşlere öğrettim

En umutsuz bekarlara 

Kundaktaki çocuklara öğrettim

Öğrettim fundalara, keçilere, keçiyollarına

Ben kötülere iyilik saçarım

Bu ceza olur iyilere...

Kötülere kötülük yapacak kadar güçlü ve seraplı olamam

İyi bir kentte,

Omuzları birbirine dayalı iki insanın arasından geçtim, fark etmediler

Bir Kalbi kırılmaktan koruyabilsem, yaşamış olmayacağım boşuna...

Bir hayatı acıdan kurtarabilsem....

Bir ağrıyı dindirebilsem ya da

Ya da bayılan bir ardıç kuşunu,

Koyabilsem yeniden yuvasına

Yaşamış olmayacağım boşuna.

Seni yok sayacaklar, sen daha çok var olacaksın

Öldükten sonra insan nasıl dirilecekse ölmeden, 

Ben öyle dirildim...