Sen gittin,

Ve herkes ölmeye başladı.

Önce teyzem öldü, sonra dedem, sonra babaannem. 

Ama ilk ölen hep babammış gibi geldi bana yıllarca. Öyle değilmiş, yeni anladım.

Zaten kim tam anlamıyla sağ kaldığını iddia edebilir ki?

Hissiz olmak, kolaydır.

Bir şeyi önemsemekse, cesaret ve ahlak ister.

Sen gittin, 

Ve herkes ölmeye başladı.

Yalnızlıktan çıldırmış bir çocuğun arabaları anahtarla çizmesi gibi, ruhumun kemirilişi de hep sinsiceydi. Buna rağmen ansızın berraklaştığı oluyor gözlerimin. Yağmurdan sonra saçlarını havluyla kurulaman gibi olmuyor tabi. Öptüm, ama içime çekmedim.

Sen gittin ve herkes ölmeye başladı.

Şimdi dilediğim sayfadan başlayabileceğim bir kitap öner bana. Başsız, sonsuz ve ortasız bir hikâye öner. Benimle konuşurken, bana bakarken, gerçekten beni anlıyor gibisin. Senden önce beni tanıyan kimse olmadı. Eğer...Aramızdaki işler değişirse bile, hiç yalnız kalmayacaksın. Seni hep seveceğim.

Mesafeleri oluşturan akıldır. En yakınını bile uzak görebilir insan. Bu yüzden çok azı kalbe dokunabilir...En çok da, hiç gitmemesi gerekenler gider. Veya onların gidişi en çok koyan olur. Belki de, kimi zaman gitmeleri bundandır.

Sen gittin ve herkes ölmeye başladı.

Elinden bir şey gelmemenin acısını iniş takımları olmayan melekler bilir. Bir arabanın farlarına kilitlenip kalmış sincaplar bilir. Suyun dibine ağır ağır çöken taşlar bilir. Matkapla göğsünün ortasına açılmış bir pencere düşün. Perdeyi aralayıp, kendi yarandan bakıyorsun dünyaya. Eskisi gibi acımıyor...Ve de asıl bu acıtıyor.

Sanma ki derdim güneşten ötürü...Ne çıkar bahar geldiyse?

Bademler çiçek açtıysa?

Ucunda ölüm yok ya. Hoş, olsa da korkacak mıyım zaten güneşte gelen ölümden?

Ben ki, her nisan bir yaş daha genç

Her bahar biraz daha aşığım...Korkar mıyım?

Derdim başka...

Aşk hikayesi tadında başlayan bir filmi, trajediye çevirmeye ne hakkın var? Çok şükür yaşıyoruz, çok şükür yazıyoruz diyorum ama, niye anlatıyorum bunları? Belleğin unutuşa karşı mücadelesi mi sadece? 

Ne münasebet...Bu benim senkronize yalnızlığım.

Aklımdan ne geçerse geçsin,

Hissettiğim şeyle aynıdır.

Kendime karşı samimiyim.

Genç ve yaşlıyım.

Çoğu kişi beni göremez.

Sen gittin ve herkes ölmeye başladı.

Birleşince kısa devre yapan parmak uçlarımız öldü önce. Sonra yeşil öldü benim için, sonra kahverengi. Sonra ilk öpüştüğümüz yeri kalbinden bıçakladılar. O yer, onun hisleri yok. İçi bomboş. Benim de hislerim yok. Beni incitemezsin. Hayatımda aynı anda hiç böylesine kendimden kopmuş ve bir o kadar da kendimde hissetmemiştim.

On iki yıl geçti...Şimdi onu nasıl inandırabilirim bütün bu süreyi onunla birlikte yaşadığıma? Onu unutmuş gibi yaşarken, onu düşündüğüme? 

Anlamaz...Görünüşe kapılır, anlamaz.

Diyorum ki; tüm kainat toplanıp senin ak dediğine kara derse bir gün; siyah renginin varlığını unutur, sana sarılırım. Herkes sana sırtını dönsün, tam karşında ben olurum. Hiç düşmeyiz diyemem...Düştüğün her yerden kaldıracak el olurum. Sen benim inadımsın. Anlıyor musun?

Sen gittin ve herkes ölmeye başladı.

En çok yazları sevdik

Hiç varmadık ama huzruna

Birileri derdi şekeri ve tuzu hazır etmeli dudaklara

Sadece yorgunluk çağırırdı- devrilmiş sütunlara, 

Güneşin, dünyanın göğsüne çöktüğü vakitlerde

Soğuk limonataların,, yumuşak gölgelerin bir dünya uzağında 

Hiç varmadık, varılmayacakmış her şeyin gülüne

İşte kış geldi derken…

Bize biraz hafifti, biraz yumuşaktı taşları

Her şey ne kadar da “günaydındı, iyi akşamlardı”

Güle tutumlu bir köleydi, siyaha kaçmayan bir ışık tutkunuydu, 

bir güneş görendi

Tüm günahları toplu, tüm günahları beyazdı

Beraber binilirdi ölüşlere

Oturarak ölenler vardı, Ayakta ölenler vardı

Yirmi beş yaşında bir şair öldüğünde, hüznü

Onun büyük kamburunu seçerdik

Bir lunaparkta en hüzünlü çocuğu buluyorduk

Onu yazıyorduk, onun koyu karasını yazıyorduk

İyi geliyordu bize

Ne yazılanlar kalırdı... ne yazılmayanlar bizimle

Biraz uğultumuz vardı birkaç uzak şehirden gelir gibi

Biraz da, susuyorduk öyle kaçılırcasına

Sonbahar gelirdi, son gelirdi

Bizi tutan yaprak yaprak acıymış

Bir oyun mu aşinaydı bize?

Yoksa konuşulmuş muydu?

Bütün resimlerde bizden bir renk çalınacağı

Bütün şarkılarda bizden bir ses çalınacağı?

Durmadan o çiğ korkulara basıyorduk

Ellerimizde aynalarımız, aya tutuyorduk

Bitmezdi gecenin açtığı karanlık

Acı büsbüyük bir tanktı, kaba ve ağır ve ateşli

Belki inanmamıştık

Belki terlememişti ruhumuz küçük odalarımıza

Çekemedik tüyünü kelimelerin

Belki telaşımız yetmemişti büyük sözlere

Hikâyelere, şiirlere…

Dans etmek istiyorum seninle

Öyle pırıltılı bir gecede değil

Mesela mutfakta

Ya da bir pazar yerinde dans etmek istiyorum seninle

Belki bedensiz

Ama mutlaka gözlerinde

Dans etmek istiyorum seninle

Sen uyu

Parmaklarımın ucunda hissedeyim seni

Dans etmek istiyorum seninle

Mesela ıslanalım yağmurda

Kardan adam olsun şahidimiz

Kar taneleri gibi, dans etmek istiyorum seninle

Bir kumsalda dalgalar öperken sahili yosun koksun saçların

Çığlık çığlığa düşerken dudaklarımızdan aşk

Dans etmek istiyorum seninle

Herhangi bir vaktin sadece seninle olduğum sonsuzluğunda

Dans etmek istiyorum seninle

Ve fısıldamak kulağına: Seni seviyorum diye

Benimle dans eder misin?

İlk yaprakları yeşeriyordu ağacın

Tomurcuk tomurcuk, tek tek.

"Alayım mı onları elinden?" dedi sürünerek.

Ağaç: "Hayır" dedi, yalvararak,

"Çiçek açıncaya kadar

Onları rahat bırak."

Tomurcuklandı çiçekleri ağacın,

Ötüştü bütün kuşlar.

"Alayım mı onları elinden?" dedi,esintiyle rüzgâr.

"Hayır" dedi sallanırken ağaç, titremeden yaprak yaprak.

"Çiçek açıncaya kadar

Onları rahat bırak."

Yaz ortası sıcağında ağaç meyvesini verdi.

Çocuk dedi: "Toplayabilir miyim

Artık yemişlerini?"

Eğerken yüklü yapraklarını ağaç

"Tabii" dedi, "toplayabilirsin

Al hepsini,

Hepsi senin için."

Kendi denizlerimin dalgıcıyım ben

Bir alışkanlığı sürdürür gibiyim belki

Soluğum son aşamalarına geldi

Geçtim durdum bilincin dehlizlerinden.

Bahçeler mi yoktu? eski ve yeni

Şarkılar mı? anılara benzer

Gemiler mi yoktu? küsmüş yelkenleri

Bilirdim yol neresi

Dalardım mavilerin, güneşle buluştuğu yerden

Hevesleri, coşkuları, sevinçleri ben yaratmışım gibi, dökerdim içimden.

doğayla aradığım uyumda  ne varsa 

Çiçeğe durmuş ağaçlar gibi, iyimser...

Kendi denizlerimin dalgıcıyım ben

Bir alışkanlığı sürdürür gibiyim belki

''Zaman, yangınların en acımasızıdır.''

Şurada veya burada, 

Bir avuç insan olarak, 

Siyah beyaz bir gazete sayfasında yayınlanmış kırmızı güller gibiyiz.

Bundan dolayı olsa gerek, yazdıklarımız bir yere değmiyor, bir şeyi harekete geçirmiyor. 

Ne ölüm, ne de hayat! 

Hiçbiri kovalamıyor beni rüyalarımda

Hiçbirinin eli bana değmiyor

Varlığıma nedensizlikten delirdim ben

Hiçbir nedeni kendime yakıştıramadığımdan, hepsini giydim. Hiçbiri olmadı. Hepsi dar geldi. 

İnansaydım herhangi birine, uğruna gerekirse dünyayı kan gölüne çevirirdim. 

Okyanuslar kırmızı olurdu. 

Pıhtılaşmış kanlardan siyah dağlar yükselirdi. Ama inanamadım. Bir türlü inanamadım... 

"Madem ölmedik, 

Yaşayalım o zaman" dedik. 

"Ölümsüzüm ben" dedim Ölene kadar...

Yaşarken ölmeyi, ölerek yaşamayı sadece uykusuzlar bilir. Gözlerinin altında biriken her küçük torba, gördükleri hayallerle doludur. İnsanın kendine verebileceği en acılı cezadır uykusuzluk. Dayanılması en zor olanıdır. Sarhoşun günahının bedelini hep ayık öder. Daima.

Gün ağarıyor. Başım ağrıyor. İsmimi kendime ben verdim. Zihnim bedenimden ve dünyadan milyonlarca kilometre uzakta da olsa, ayağımın bastığı yerdeki her şeye hâkim olmalıyım, diye düşündüm hep.

Bitmeyen bir öfke, ve bitmeyen bir mutsuzluğun ifadesi...Bütün insanlara kızgınım, yaşadıkları için. Ateşle oynarım. Sabah uyandığımda okyanus beni yıkadı. -Yaşamın çürümüş bir ip olduğunu düşündü; kopan, sökülen, lif lif ayrılan, dökülen bir sicim.-  Bütün bildiklerimi kusarak hayatta kalıyorum. Diğerini yakıp, küllerini kum saatine koydum. Biraz zaman kazandım böylece. Sonuncusunu ise şimdi yazdım. İşte geliyor:

Sözlerimin sonunu duymadığın zaman,

Cümlelerimin sonunu duymadığın zaman,

Değiştiriyorum son kelimelerimi

Değiştiriyorum sonumu.

Bazı şeyleri ben size öğretebilirim. Bazılarını kitaplardan öğrenirsiniz. Ama bazı şeyler vardır ki, mutlaka görmeniz ve hissetmeniz gerekir. Her bir kar tanesinin dünyanın bir yerinde haksızlığa uğrayan bir insanın ağzından dökülen bir ah olduğunu...

Bütün bu iç geçirmeler gökyüzüne yükseliyor, bulutlar halinde toplanıyor, sonra minicik parçalara bölünüp, sessizce insanların üzerine yağıyordu. Bizim gibi insanların, neler çektiğinin göstergesi bu. Başımıza gelen her şeye nasıl sessizce katlandığımızın...Belki de tükenmişimdir. Bir şeyler için uğraşacak çabayı kendimde bulamıyorumdur. Benim de emek vermeden güzel giden şeylere ihtiyacım vardır. Hep ben yorulmak istemiyorumdur. Yeniden inanmaya ihtiyacım vardır. Beni bana geri vermek istiyorumdur...

Ama biz, şu karşıdaki surlar gibiyiz. Hırpalanmış, dövülmüş, pek bakılacak hali kalmamış, fakat hâlâ ayakta.

Güneşten saklan

Bu kentin ne çatılarını ışıldatan ayları sayabilirsin, 

Ne de duvarlarının gerisine gizlenen bin muhteşem güneşi...

Nasıl dizlerimin üstüne çöktüğümü hatırla,

Yüksek sesle söylememe rağmen bile.

Vahşiliğin içindeki karanlığı hatırla.

Burada ölü olmam umrumda değil...

Burada ağrıyla acıyı ayırt etmeye çalışan çok insan var

Müzikte, "susma durağı" diye bir şey var.

Oraya gitmeye ne dersiniz?

''...Her insan yarasayı tanır

Tanımayanın bile, gecesinde böyle bildiği bir şey vardır

Tekrarlanan bir rüyanın, zaten ürkütücü bir yanı vardır

Bilinçaltının bir saplantıymış gibi, yerinden kımıldamayan bir şeyi durmadan kazması..

Zihninden ve kaleminden taşıralı sen, kaç beş ilme küfre vardığının farkındasın

Ama bir şeyi küfretmek için bile, varlığına, 

Var olduğun bir zaman da, susarak ikrar etmiş olmalısın

Sen beni, kendimi üzdüğümden daha üzdün

Seni daha ağır,

Daha tuzlu gözyaşlarıyla, öyle ağlar bekliyordum

Sen gönlünün hakkını, rızkını düşünmekle,

Tırnakların, ayan, parmak ucu etlerin gibi düşünmekle kalmamış, hata etmişsin...

Ve dedim ki kalbime, sana ne olduysa, olacaktır bana da...

Git yoluna,

Ye ekmeğini coşkuyla, 

Ferah gönülle iç şarabını ne yapacağını bilmiş 

Giydiğin hep beyaz olsun, 

Başından eksik olmasın merhem. 

Yaşa keyfince sevdiğin kadınla 

Günlerin gururla dolsun

O da, Tanrı'nın armağanıdır sana... 

Gurur dolu günlerin görüp göreceğindir hayatta...

Bir de güneşin altında harcadığın emek...

Yürü kalbinin gösterdiği yolda 

Gözünle gördüğünü tanı: 

Ama bil ki, 

Bütün yaptıklarının yargısına uğrayacaktır Tanrı'nın.''

''Yapabilirler. Çünkü yapabileceklerini biliyorlar.''

Tozlu ovadan

Bir titreme gelir gece,

Parkta yağmur yağıyor 

Belli belirsiz yükselir gölgesi

Nehrin güneyinde durursan her şeyi tutarsın

İyi hissedersin o müziğin çalındığını duyduğunda

Eskiden devam edemeyeceğimi sanırdım

Ve hayatın berbat  bir şarkıdan başka bir şey olmadığını....

Ama artık gerçeğin anlamını biliyorum

Şarkı söyleyen kuşları duyuyorum

Çalan sirenleri duyuyorum

Sakinleştirici alaca karanlıkta, 

Şişmiş gümüş ayın altında,

Rüzgârla beraber yürüyerek, kaktüsün çiçek açmasını seyretmeye geldim..

Bir sabah erkenden, 

Güneş doğmadan,

Ve kuşlar tatlı şarkılarını söylemeden önce,

Tuhaf bir açlık ruhumu ele geçirdi

Karaltılı gölgeler dans ettiler

Karanlıkta, kendilerini yalnız bulmaktan korkuyorlar 

Ve kendilerini hiç bulamıyorlar. 

Okyanus kadar derinler bana sesleniyor

Bir bağlılık nöbeti içinde, okyanusu geçebilirim

Eminim...her zaman güneş ışığı olmayacak

Ama bir anlık ışık demeti var

Ölüm bana bakarken onların gördüklerini göremiyorum

Yaşamak için bir pencere, bir sınır görüyorum 

Yıkılmanın eşiğindeydim

Bazen sessizlik çok gürültülü gelir

Hayatta elde etmem gereken mucizeler var

Ama öncelikle biliyorum ki, mucize benim içimde başlar

Eğer görebilirsem, yapabilirim

Eğer sadece inanırsam..

Meydanın ötesinde, 

köprünün ötesinde

Değirmenlerin ötesinde,

Yığınların ötesinde

Yaklaşan fırtınanın içinde,

Talihim bir saman çöpü bile değilken, hırsım dağ kadar...

İçinde kimsenin olmadığı bu boşlukta,

Bazen geceleri sadece uzun iç çekişlerin duyuluyor

Kalbinde mutluluk veren bir sığınak bulamıyorum

Hala dolaşıyorsun

Bir adım daha yaklaşıyorum

Benim gibi kibritleri alevleri yutmak için mi yakıyorsun?

Benim gibi acı içinde misin?

Benim gibi kendine lanet fırtına mı diyorsun?

Benim gibi suçu üstlenemeyeceğinden parmakla mı gösteriyorsun?

Kalbim bir altın,

Ama ellerim soğuk. 

Kalbim bir cevher,

Ve artık gerçeğin anlamını biliyorum

Sarsılmamız ve kuşkumuz büyük olacak 

Ama bu azaptan, yeni bir yaşam doğacak.

Kimse okumuyor, herkes yazıyor.

Kimse öğrenmiyor, herkes biliyor.

Kimse susmuyor, herkes konuşuyor.

Bir şey söylemeden gidenler

Bir şey söyleyip de, unutanlar...

İnsan dersen

Ha var, ha yok.

Vefasızlık insanın büyük yalnızlığı

Küçük ölümü, kendine verdiği bir eksilme cezası

Tam kendini seveceksin, 

Ölüyorsun...

Zamanla alıştığını hissedersin. 

Yerinde duran şeylere saygı duyarsın. Seni bekletenlere ''tamam.'' dersin. Sevdiklerine zamanla dua edersin. 

Bazı şeylerin orada olduğunu bilirsin, geri getiremezsin. 

Sadece görürsün. 

Sevinirsin...Belki acı bir mutlulukla izlersin. 

Ama susmalısın, susmalıyız. 

Bazı şeyler oradadır.

Anlatacaklarım çok

Öyle şeyler görüm ki, hiçbir göz hak etmezdi böylesini

Karanlıktan hiç korkmadım. 

Gündüzden, insanlardan daha çok korkuyorum. 

Geceyi çok seviyorum...Yalnızlığı. Yani çok sevmiyorum da...Sevgi hissetmem ben. 

İnsanlardan nefret ediyorum. 

''Görev'' sözü bana ağır ve sıkıcı gelir. 

Ben görevlerimi teke indirdim...Benim görevim özgürlüğümü sürdürmek. 

O yüzden, umarım gittiğim yer kalabalık olmaz. 

Umarım ışık anlık bir olgudur da, diğer taraf kapkaradır.

Orada beni bekleyen bir gelecek varmış, es geçiyorum

Şurada beni bekleyen bir dün varmış, es geçiyorum

Burada beni bekleyen bir bugün varmış, es geçiyorum

Beni unutmaktan koru

Beni yalnızlıktan koru...

İçimdeki merhamet soğumasın

Yüzünü çevirme acımdan...

Beni taşa dönmekten koru

Umarım sana kanat verecek birini bulursun. 

Ve bu kişi, seninle uçmaya karar verir...

Umarım seni hak ettiğin kadar hak eden birini bulursun, ve umarım öyle insanlar hala hayattadır...

Umarım hiçbir zaman gökyüzüne bakmaktan vazgeçmezsin...Gök gürültülü zamanlarda bile.

Gece her şeye biraz daha şahit...Galaksiler, yıldızlar.

Umarım hiçbir zaman, küçük, güzel ayrıntıları kaçıracak kadar büyümezsin. 

Unutma, güneş her zaman, her hareketini izliyor. 

Ay’ı anlamak gerek...Ve geceyi alnından öpmek. Dünyaya şiir içirme işini, çok sevgili yıldızlara bırakıyorum.

Ay bütün sırlarını biliyor.

Unutma...En çok ağlarken yalnız olmadığını unutma.

Kendi hayatımı bir film izler gibi izliyorum. Ve bu kadar dışarıdan bakabilmek pek normal sayılmaz. 

''Birbirine bu kadar benzediklerine göre, niçin bu kadar var olan var?'' diye düşünüyordum. Birbirinin eşi bunca ağaç neye yarar ki?

Bunca boşa gitmiş ve inatla yeniden başlayarak yine boşa gitmiş bunca var olan niye? 

Her insan, kendine biraz dışarıdan bakabilir kuşkusuz. Hatta bunu yapabilmek iyi bir şey sayılır. Ama ben tamamen dışarıda kalmıştım. Ve tekrar dönebilmenin yolunu bir türlü bulamıyordum. 

Evinin anahtarını içeride unutmuş, pencerelerden evine girmeye çalışan,

Ve açık hiçbir yer bulamayan çaresiz insan gibiyim. 

Kendimi dışarıdan izliyorum. Ve nasıl içeri girebileceğim hakkında bir fikrim yok. 

Toprak, ayaklarımın arasından ikiye ayrılıyor. 

Hangi tarafa geçeceğimi bilmediğimden, durduğum yer, mezarım haline geliyor.

Sonumu küçük şeyler getirecek benim. Küçük meselelere büyük takılacağım. Kağıt kesiğinden olacak sonum. Boşluğuna geleceğim kendimin. Biliyorum.

Keşke diyorum, keşke. Hiçbir şey bilmeseydim. Suya bakıp dursaydım ömrüm boyunca. 

Bir ırmak kenarında,

Bir deniz orasında.

Bulanık çıkmış fotoğraflar gibiydim, görünümsüz

Yalnızdım, 

Karışıktım.

Beni tanıyan kimseler yoktu. Hiç yoktu.

Büyük taşların altında,

Havuzun kırık taşları arasında

Bilmezdim mutluluk nedir...Bilemezdim

Alıp başımı gitmek isterdim.

İsterdim ama, kalırdım.

Günler öylece kendi kendine geçsin diye, bir camın arkasında durdum.

Bana dokunmasın hiçbir şey, 

Hiçbir şey yarama merhem olmasın,

İyileşecekse, hiçbir şeysiz iyileşsin diye,

Bir camına arkasında durup, 

Akan hayata ve zamana baktım.

Herkesin herkesten kaçmak istediği,

Herkesin her şeyi unutmak istediği,

Herkesin, hiçbir şeye tahammül edemediği bir yer olur muhakkak

Kim inkar edebilir?

Bizim şanssızlığımız bu...Böyle anlarımız

Saçma sapan bir tesadüfle, anlamsızca kesişir

Sen, o anların ardında kuş olur, göğe yükselirsin

Ben, o anların ardında bağırırım, sesim kesilir

Yükselişi beklediği­miz yerde, çöküşü görüyoruz.

Umudumuz olduğu yerde, umut­suzluğu görüyoruz.

Kendi hatamız bu...Kendi şanssızlığımız.

İçimizde şeytan yok...İçimizde acizlik var. Tembellik var. 

İradesizlik, bilgisizlik, ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: 

Hakikatleri görmekten kaçma eğilimi var.

Ben, yüreğini yitirmiş bu zamandan korkuyorum. 

Ben bunca elin boşunalığını düşünmekten, 

Bunca yüzün yabancılaşmasından korkuyorum...