Merhaba dünyaya gelenler!

Dünyadan gelenler!

Bütün sakinleri dünyanın

Benimki her iki yumruğum kadardır kalbim

Ya da öyle bilin alın selamımı

Adresimde sokak, şehir ismi yoktur

Uzaktan,

Çok uzaktan,

Yalnız geceleri var olan uzak bir şehirdenim

Sesimin bakıra,

Nefesimin çöl açmış rüzgara

Getirdiği ölçüdür seçtiğim

Şehir insanına geceyi getiren güneşten almışlığım...

Herkesi dünyasına alan,

Kimsenin dünyasında olmayan ben...

Boyumun inceliğini duyan herkes, kılıcını sıvazlar

Zamanın, çocuklara yürümeyi öğrettiği zamanlardı

Dünyanın değişeceği tel arabalarında taşınırdı

İzinden kaç bin hayal, rakamlar, saygı değmezdi kanunlarımıza

Ya da yetmezdi

Çiçekler...

Bir çocuğu sevmeye yetmeyecek çiçekler, 

Süsleyecek ne çok şey bulunurdu

Ama boyun bükmek, çocuklarda gıpta pınarıydı

İmrenmek yabana kalırdı..

Gülmek...O da çocuktu :)

Her şey çocuktu

Dövülür,

Ağlatılır,

Yeni baştan dövülürlerdi susturulmak için

Bilmek, kendilerinin bildiği iştir

Bağırmak, her bilinmeyenin cevabı...

Maharetimden, bol yıldızlı gecelere de kanmazdım...

Beni bekleyen şehirlere, güneşten önce girer,

Mızrak gibi inerdim şehrin yüreğine

Kurşun gibi çıkardım beklenmediğim yürekten

Benim olanları ayırdım

Benim bilinenlerden,

Gördüklerimden günahlarımı,

Duyduklarımdan beddualarını ayırdım annemin

Ve yüklenip bunları, mahmuzladım tahta atımı

Her rahatın bir gittiği yolumda, elimde değil düşünmemek...

İnsanların kar beyazı olmadığı,

Ve kuşların bir ilme konup, bedava kazandıkları uçma ilmini, 

Arı ve karıncalardaki gayretin hem çocukça hem şairane anlatmam yetmedi

Bir daha konuşursam, kalan yerlerimi yok etmekle tehdit ederler beni 

Bir ben miyim kulluk aşılanmış, kölelik zerk edilmiş kanına?

Şimdi sadece bir anne görür bunları...

Bir çocuk görür, ölürüm onunla 

Hatırlıyorum...

Anlıyormuşum...

Ben de çocuktum bir zamanlar 

''Hayat, kaybettiğin yerden başlar.''

''Çıkmaz sokakta geri adım atmak, ilerlemek sayılır.'' der eskiler. Yol doğru olsa bile, çıkmaza gidiyorsa, geri dönmeyi bilmeli insan. Bazen geriye dönmek de ilerlemektir.

Birisinin hüngür hüngür ağlayarak kurduğu bir cümlenin, hiç kimsenin gönlüne değmemesi kadar canım yandı o gece.Bir yangının ardından sadece küller kalmaz, yanmış olmak da kalır. Bunu, nerede söndürsün insan? Sonra, gırtlağımda yüklemi olmayan bir cümle ile eve döndüm. İnsan aptal olduğunu öğrenince eve döner hep. Çünkü ev seni göğsüne bastırır. Evim yok diyenin evi de kendisidir hep. Bu dünyada evsiz kimse yok. Kendini, kimsesiz ve çaresiz hissettiğin o yerde bunu anımsa.

Her yerden, herkesten dönüşümüz evedir. Hani şu dört duvardan ibaret değildir dediğimiz ev. Senin; bir arkadaşın, sevdiğin insanın dizi, ya da kimsesiz bir kaldırım taşı belki de evin.

Hep mutlu olarak hayat devam etmez. İnsan bazen düşmeli, bazen yenilmeli...Çünkü düşüp kalkmak, hiç düşmeyip sürekli yürümekten daha haz verici. Yenilgiyi tadıp galip gelmek, her zaman galip geliyor olmaktan daha iyi.

Bir aynayı yok etmek için parçalamak, aynayı çoğaltmaktır. Kaçsan da kurtulamazsın bazı şeylerden. Avuçlarımızı kanatan her şeyi sıkı sıkı tutmak yerine, bazen serbest bırakmak gerekir. Bazılarımız dayanmanın bizi güçlü kıldığını zanneder. Ama bizi güçlü yapan bırakmaktır. Kırılacaksın, kırıl. Kırıldıkça keskinleş...Ama kendini daha çok kesme. İnsanın kendine açtığı yarayı hiçbir tabip iyi etmez, bilirsin.

Bir hastane koridorunun soğukluğunu iliklerine kadar hissetmemiş herkes, hüznün baki olduğuna inanır...Ama değildir. İnsanı insan yapan biraz da budur. Yenilgileri.

Artık yaşayamam sanacak, yaşayacaksın.

İnsanı hep zannettiklerinden vururlar, bilirsin.

Dağları yerinden oynatmak isteyip, bir taşı kaldıracak gücü bulamayacaksın ellerinde. Sonra yürüyeceksin içine doğru, ve ona rastlayacaksın. Birbirinin içine yürüyen iki insan mutlaka çarpışır, bilirsin. Ama her erteleyiş, hayat boyu devam edecek bir vicdan yükü olabilir. Yaşamadığın tüm gelecekler, karşında gülümseyecekler. Mezarlıkta çiçek yetiştirilmez, bilirsin.

Gecikmiş bir af dileme, söylemek için geç kalınan bir sevgi sözcüğü... Bir gün ciğere saplanıp, ölene kadar orda varolacak bir hançere dönüşebilir. Vakit varken, tam da şu an.

Zahmetli, se­vimli, değer gören ya da hiç değer görmeyen bir şeyle kar­şılaşırsan, bunun bir yarışma olduğunu hatırla. Olimpiyat oyunlarındasın. Ne ertelemek, ne uzatmak mümkündür. Gelişim gösterilip gösterilmeyeceğine dair bir gün­ün sonunda, bir eylem hakkın var. Bu, karşılaştığı her durumda, aklı dışında, hiçbir şeye değer vermeyen kimselerin benimsediği yoldur.

Sırtında kimsesiz ve unutulmuş bir sen olsan da korkma. Çünkü kaybetmenin de vahşi bir tadı var. Ben olamadığım şeylerin acısından, nefret ettiklerime dönüşerek kaçtım. Bazen bulunmak için kaybolman gerekir, bilirsin.

Yüz kere düşüp, yüz kere ayağa kalkmalı insan... Yüz kere yenilip, yüz kere kalkıp savaşmalı insan.

Ki zaten, hayat yolu yeknesak bir düzlemde çiçekli bir manzara eşliğinde ilerlemeyecek.

Bahar, insanın göğüs kafesinde saklı.

Artık kimse yalnız değil yeryüzünde

Hangi duvar yıkılmaz sorular doğruysa?

Bir gün gelirsek, hangi kent güzelleşmez?

Devriyeler çıkart şimdi

Bütün ışıkları söndür

Bak, ne güzel erken bahar açmış ağaçlar

Adını dağıtmış rüzgar...

Ben her bahar pişman olurum

Güneşe kanar baharlarım

Martı görsem, kaçacak yaz ararım

Ben yağmur ağladım

Bir şehre yağdı, 

Ben şehre ağladım, 

Yağmur yağdı

Bir bir ağladım

Şehre yağmur yağdı

Ben yağmur ağladım...

Şimdi sen gidiyorsun ya,

Herkes sana benzeyecek, 

Her yanımdan geçenin yüzünde seni göreceğim

Her günaydın diyen sen olacak

Her yüzüme bakanda senin sıcaklığını hissedeceğim

Her gördüğüm resimde seni göreceğim

Her duyduğum şarkı sanki sana yazılmış gibi gelecek bana 

Bakarsın, belli mi olur? 

Ben de sana şarkılar yazarım…

İksir gibi yayılır 

Senin kanatların var

Melekler ölür mü hiç?

Bilmem...Ama ölürse mutlaka böyle ölür

Ya beni de yitir

Ya sen de git...

Senin adın, buzul mavisi

Çünkü mavilerde uyur

Sen bulunmayansın

Sen bilinmeyensin, bildiklerimiz bir damla öteye geçmez

Sen bölünmeyensin...

Hiç bıkılmayansın sen

Hiç bitmeyensin

Benden sana geçen, 

Sende beni kalkındıran ne varsa

Her sabah, güneşten ne zaman işaret alırsan,

Ne zaman dar gelirse soluğun,

Mavilere uyandır beni...

Artık kimse yalnız değil yeryüzünde

Sen varsın ya!

Kader yıldırmaz beni

Ölüm korkutmaz bir daha

Bütün yokluklar kabulüm

Sen varsın ya!

Sen geldin, 

Değişti havası dünyanın

Bulutların şekli değişti

Denizlerin rengi, 

Çiçeklerin kokusu değişti

Sen geldin, 

En güzeli ben değiştim

''...Sana kendine bakmayı öğreteceğim. 

Aynaya bakar gibi her gün, açıp ruhuna bakmayı. 

Elini, ayağını, ağzından çıkanları tanımayı, hayallerini ve fikirlerini benimsemeyi öğreteceğim sana. 

Kimse durmasa da yanında, doğru bildiğinin doğru olduğunu öğreteceğim. İçine sinmeyeni yapmamayı...

İşte bundandır 

Bu kalıba uymak için benden törpülenenler

Halbuki ben her seherinde ilk kez aşık olmazdım

Hatta bakardınız 

Karşı çıkmışım insanların gündüz gözüyle öldürülmelerine

Beni öldürmeyen şey, beni hissizleştirir...

Beni hissizleştiren şey de, muhtemelen seni öldürür

İşte bunun için bir gün anlam kazanır diye, peşin sıra dökülen göz yaşları bunlar

Ağla..Erkekler de ağlar, bilirsin

Bense, 

Koca boşlukta yer bulamayan yıldızlardan, gece düşündüklerimi süsledim

Hüngür hüngür ağlayarak kurduğu cümlenin, kimsenin gönlüne değmemiş olmasının ne demek olduğunu bilenlere,

Gırtlağındaki söylenmemiş o cümlelerle eve dönenlere,

Bir kurşunluk ihtimale tutunanlara....

Evin içinde, evsiz hissedenlere...-Bir acıyı ev bilince, eve döner insan hep.-

Söylenebilecek her sözcüğü söylemiş olmanın talan ettiği bir an var.

Susmanın yedi bıçak yemiş kadar can yaktığı bir an.

Şimdi her şey satılık tanrılara

Gölgeme değen yabancı bir elin soğukluğunu hissediyorum.

Ne zamandır böyleyim bilmiyorum.

Geleceğe yol almaktan korkuyorum.

Çırpınıp çırpınıp çıkamıyorum içimdeki dehlizden.

Mucizesini arayan kanatlarım kırık...

Kim bilir!

Yaşamak belki de böyle bir şey

Bazen bir fanusta,

Çoğu zaman ateşin içinde bir kıvılcım.

Yanmak...Hem de ne yanmak,

Kor alev oluncaya kadar,

Kül oluncaya kadar yanmak.

Çünkü kendimi sıyırdığım dünyadan, bana şarkılar bile kavuşmuyor artık

Çünkü yaptıkları şeylerden biri bu. Seni öldürmeye zorluyorlar, kendi içinde.

Umut kuşunu kurşuna dizen herkes, haindir. İnsanın umudunu incitenler, katildir. 

Bu yüreğim-söylenmemiş bir şarkı

Bu gönlüm-merkez'kaçına tutulmuş kendi dünyasının

Bu izle- benim saatlerden, saatlerin benden öğrenebileceği şeyler önemini kaybetti

İfademi görüyorsunuz ya, bulanık sözlerden hazırlıyorum

Çünkü bilmek başka acı...

Acıttı, ama kanamadı...Kanasaydı geçerdi. Kanatmadı. 

Bak, ben kıl payı kaçırılmış her şeyin arkasında bıraktığı o hüzünle izliyorum hep etrafı

Dünyanın tüm denizleri gözlerindeymiş de, bir ben bakamamışım

Bak ben, tüm otobüslerin içinde senin olmayışına ağlıyorum. 

Bak ben, gittiğim her yerden sana dönüyorum, ama en çok sen yoksun.

Ben şimdi, emek vererek büyüttüğü her şeyin zayi olduğunu gören herkesin yerine ağlıyorum. Ama bu insanlar böyle kör kalmayacaklar. Böyle aptal, böyle merhametsiz, böyle taş gibi sağır ol­mayacaklar.

Bir kıraçta kuru dala

''Belki'' sularını salıp, yeşerir de, 

Al yemişler verir diye umdunuz mu?

Ardı sırsız aynalara,

Yalnızlığı silmek için, bakıp bakıp karşınızda,

Karanlığı buldunuz mu?

Aykırı isteklerde seslerin, sessizliği silip süpürdüğü odalarda oldunuz mu?

Siz hiç, duyarsız insanlara

Şiirler sundunuz mu?

Akdeniz yaraşıyor sana

Yıldızlar terler ya, sen de terliyorsun

Aynı pırıltılı burun kanatlarında hiç dinmiyor gece

Köpekler havlıyor uzaktan

Denizi tokmaklıyor balıkçılar

Bu sesler işte, sessizliğini büyüten toprak

O senin sardunyalar konuşurken sessizliğini

Hayatla yattık dün gece

Kekik kokuyor ellerim hala

Elimden düşmüyor mavi kalem 

Ben, senden öğrendim deniz yazmayı

Bunca yalnızlıklar, bunca yokluklar benim işim değil

Bu çirkinliği ben yaratmadım

Neydi beni böyle sinirli yapan şey?

Elimin titremesi,

Bir bardağa şekeri dökmeden koyamamak.

Neydi beni tedirgin eden gerçek?

Hep mi böyle olacak?

Elimde tuttuğum kaşık sallanacak mı?

Neyin havası bu üstüme sinen?

Konuşamayacak mıyım karşında?

Gölgende kayboluyorum,

Üstümde ağırlığını hissediyorum.

Herkes ters bana.

Sıkışıyorum, daralıyorum masada

Uzandığımda titriyor yine ellerim,

Ürküyor yüreğim, söyleyemiyorum.

Hepiniz aslında terssiniz bana

Ya da tam tersi.

Bir an önce özgür olduğum sokağa koşmak istiyorum.

Sevemedim  pazar kahvaltılarını,

"Olmaz olsun"  derdim için için

Yarı aç, yarı tok kalmayı o sofrada öğrendim

Hiç bir zaman tok kalkmadım hiç bir masadan.

Bilinçaltımın oyunu mu bu, bilemedim.

Çokta sorgulamadım zaten.

Senin daha elimden tutup,bir kez götürmediğin denizde kulaç atmayı öğrendim.

Sana yabancı bunlar...Görmedin hiç.

İş çıkışı oturduğun, uzandığın koltuktan ibaretti yaşantın 

Ve ben büyüyordum

Herkese, her şeye, meydan okuyordum.

Evde senden korktuğum kadar sokakta korkmuyordum

Misafir olmaya başlayınca sana,

Seni daha da tanır oldum

Sevmeye başladım.

Biliyor musun?  

Yemek yerken, kafamı kaldırıp seni izlemeyi sevdim.

Kördüm, bilendim

Sen yoktun, ben yalnız kalmayı öğrendim

Acıya duvar gibi durmayı öğrendim

Kaybolmuş bir dilin sözcükleri gibi köksüz, bağsız durmayı öğrendim...

Bende sevmediğin ne varsa, senden türedi

Şu karanlık bakışlar, 

Şu dudaklarımdan çıkan iğrenç sözler besbelli senin eserin

Ne buldumsa, sende buldum kötülükten yana

Ne öğrendimse senden öğrendim

Çok uzundu yol, koştum durmadım. Aldırmadım yağmura... Aklımda seni kaybetmek vardı. Bir insanın sabah uykusu kadar sevdiği birini kaybetmesi. İşte alışılabilir bir şey değil bu. Senin bir daha olmayacağını söylediler, inanmadım. 

İnanmak...En zoru işte... 

Vazgeçtiysen, 

Hep sağanak yağışlarımdan....

Vazgeçtiysen, 

Bitmek bilmez kışlarımdan....

Şimdi onu nasıl inandırabilirim bütün bu süreyi onunla birlikte yaşadığıma?

Onu unutmuş gibi yaşarken, onu düşündüğüme?

Anlamaz...Görünüşe kapılır, anlamaz.

Ona tek bir cümle söyleme şansım olsaydı, bana hissettirdiklerini, yaşattırdıklarını, her şeyden önemlisi onsuz da üstesinden geldiğimi uzun uzun anlatmak yerine ''Artık canım yanmıyor..'' derdim. Canın yanmıyorsa, hissetmiyorsun demektir.

Ve hissetmemek, nefret etmekten bin beterdir.

''Sevgili 20 yaşım,

Öncelikle bu gecikmiş yanıtım için özür dilerim. Mektuplarını bir köşeye atıp unuttum sanma. Aksine, bana bıraktığın defterler dolusu mektubu başucumdaki kütüphanenin en üst rafına yerleştirdim. Sevgili 20 yaşım, o anda sırtımdan nasıl yük kalktı anlatamam. Meğer senden bana uzanan zaman boyunca ben bu yükü taşımışım. Ona öyle alışmışım ki, taşıdığımı unutmuşum. Hayır, hayır... Sana durduğum yerden hayat dersi vermek değil amacım. Öyle yaparsam kendimi inkar etmiş olurum. Bize nasıl yaşamamız gerektiğini söyleyen o kitaplardan nefret ederim. Ben, seninle dertleşiyorum şimdi. 

20 yaşına girdiğimde Türkiye kötü bir süreçten geçiyordu. Gerçi ilk gençlik yıllarımdan itibaren hep kötü süreçlerle karşılaşmıştım. Sana sus diyemem. Sükût altındır diyemem. Haksızlık için konuşacaksın. Konuşmak için konuşmayacağını öğrendin çoktan. Konuşarak varlığını ispat etmezsin. Konuşarak değil, çabalayarak var olursun.  Hiç yapmadığın bir şey yap, yardım iste, diyemem. Belki istemek, kendine yetmeye çabalamaktan çok daha kolaylaştırırdı hayatını. Ama sen, herkesi gözeterek, uygun zamanı kollarken, uykusuz gecelerde aklına sahip çıkmakta zorlandın.

Kar yağdığında, dünyanın her köşesinde soğuktan titreyen evsiz çocukların acısını hissedebildiğin gibi, o karın üzerinde yuvarlanıp, kahkahalar atan çocukların neşesini de duyabilmeye başladın. Yaptın bunları...''Yapma'' diyemem. Tümü çaresizliğindendi. Utandın kendinden. ''Utanma'' diyemem. ''Dur'' diyemem. Durmak ölmektir....En lüzumsuz meşguliyete bile değer katacaksın. Evet, cesur yaşamanın diyeti olacaktır. Ama inan, korkuyla yaşayarak bedel ödemekten evlâdır cesarete diyet ödemek. Ölüm hariç, karşısında çaresiz kalacağın hiçbir sıkıntı olmamalı. Üstelik bazı şeyleri ölüm dahi öldüremiyor, bilesin...''

Anne ben geldim

Yalancı nasılsınlardan kaçıp,

Sözde iyiyimlerden, kapına vardım

Yıllardır olmayacak rüyalara aldanıp, sevgine muhtaç kaldım

Bir sırla geldim anne

Hazırım gitmeye

Arzum yelkenlerini fora etmiş, rüzgarı beklemekte

Bu durgun havada son bir soluk daha alıp, son bir kez daha bakacağım arkama sevgiyle

Son arzun nedir diye sorsalar,

Hani Anne, 

İnsanların hayatında oluyor ya, bir telefonu, tek bir sözü yetiyor, hemen geliyorlar. 

Ondan olsun istedim

Onun, 

Birinin, o’su olmak. 

Herhangi biri. Bunu o kadar çok istedim ki

Gözlerin biliyor her şeyi,

Gözlerin bir yaşama çığlığı...

Ağaç istedim serpilip salınsın diye baharda

Soğuk duvarlardan uzak, o güneşli dağlarda...

Kitap istedim

Yaprak yaprak, el el dokunmuş

Okşanıp, okunmuş...

Bana bir şey sormadan,

Anlat demeden, 

İçimde yıkılmış her yanı,

Kopmuş her dalı,

Hepsinden mühim olanı 

Kırılmış ruhumu onar.

Sadece seni görmek istiyorum güneş batarken

Bu kadar basit...

Güneş batarken seni görmek istiyorum

Başkaca bir şey yok

Son arzun nedir diye sorsalar,

Biz yanarken üzülen,

Gülerse, içten gülen yüzler istedim

Uzun bir süre kimseyle konuşmadım, içime döndüm

Dünya ile arama uzaklık koydum

Dünya güzeldi,

İçim de güzel olsun istedim. 

İçimde bir suçluluk, hatta kötülük yokmuş gibi yaparsam, yavaş yavaş kötülüğü unuturdum. 

Hiçbir şey olmamış gibi yapmaya başladım

Hiçbir şey olmamış gibi yaparsanız, 

Ve gerçekten de hiçbir şey olmuyorsa, hiçbir şey olmaz sonunda.

Ölümü de, dünyada yaşıyormuş insan

İyi ki seninle yaşadım dünyada...

Kendi içinde kaybolmuşsan, hayatının eskisi gibi olma ihtimali giderek azalıyor ve o saatten sonra nereye gideceğinin, ne yapacağının, nasıl yapacağının pek bir anlamı kalmıyor.

Bir fare de istediği yere gitmekte özgürdür, labirentin içinde kaldığı sürece.

Gazetelere konu olmayan insanlardık biz. Baskı kenarlarındaki beyaz boş alanlarda yaşıyorduk. Bu bize daha çok özgürlük verirdi. Öyküler arasındaki boşluklarda yaşardık.

Bazen insan hiçbir şey yapmak istemez. Kalmak ister işte öylece. İşler seni bekliyordur, kıpırdamazsın yerinden. Kitap oradadır, almazsın eline. Değil insanların içine karışmak, geleni de istemezsin. Ne yapıyor şu anda sevdiklerin? düşünmezsin. Kalırsın işte öyle kendinle baş başa. Onu da bulabilmişssen tabii.

Dün geldik buraya. Yine de cesareti elden bırakmamak gerek. Ciddiye almayınca her şeye katlanılır. Birazcık kaygısız olmak, bu dünyada güneşin ışığı insanların en mutlusu yapardı.

Ne diyorum ben? Bana her şeyi veren Tanrı, niçin verdiklerinin yarısını geri alıp, bana özgüven ve yeterlilik duygusu vermedin?

''Gelecek'' öyle mi?

Gelecek zaman değil. Hayal bile demek zor. 

Gelecek, uzakta gördüğümüz her şeydir.

Hayata katlanmak için yarattığımız en güzel büyüdür.

Bir çeşit dünya cenneti.

Söyleyeceğimiz çok şey var aslında. Ama üşeniyoruz. Önceleri müthiş bir hevesle, acılarımızı  paylaşacak insan ararken etrafımızda, şimdi kimseler soru sormasın istiyoruz. 

Söyleyecek şeyimiz olmadığından değil...Söyleyeceğimiz çok şey var aslında. Ama bugüne kadar anlattıklarımız hiçbir işe yaramadığından, konuşmak istemiyoruz.

Bir yerde okumuştum. Tepenize çığ düştüğünde, bütün o karın altında atarken, neresi aşağısı, neresi yukarı anlayamaz oluyormuşsunuz. Karı itip, kurtulmak istiyor, ama yanlış yönü seçip, kendinizi daha derine, kendi mezarınıza gömüyormuşsunuz. İşte kendimi aynen böyle hissediyordum. 

Yönünü şaşırmış, arafta kalmış, pusulamdan olmuştum.

Hani nasıl biliyor musun? Ayaklarını kanatacak kadar çok aradığın o şey, sen yorulup yere çöktüğünde karşına çıkmış da artık bir önemi kalmamış gibi. Nasıl biliyor musun? Kapısında yıllarca beklediğin evden dönerken, “arkandan kapıyı açtım girmedin” diye bağırmışlar gibi.

Kendimi dile getirmeyi nasıl da öğrenmek isterdim. Kendi kendime, kendim olmadığım zamanalrda ne kadar anlatmak isterdim. Aynaları kırmadan, karalar bağlamadan, sızlamadan nasıl anlatırdım kendimi...İçimdeki o çıkmayanı, dile getirilmeyeni ama getirilmesi gerekeni nasıl getirirdim? Hep o saklanan, o hiç ortaya çıkmayan kendimi nasıl kavuştururdum kendime? 

İçimdekini duymaya ihtiyacım var. 

İçimdekinin bana ihtiyacı var. 

Dışımda şekillenen her şeye, içimdekinin bir diyeceği var. Yaşamın belki de en yüce görevi budur. ''İnsanın kendini dile getirmesi.''

Hiçbir şekilde, hiçbir zaman dile getirmediği gibi...

Dağıtamıyor hiçbir güneş ruhumdaki sisi.

Ama ben hala, yarın güzeldir, diyorum.

Bu odayı veya müziği biz istemedik, davet edildik sadece. Bu yüzden, madem karanlık etrafımızda dönelim yüzümüzü ışığa. Bolluğa minnettar olmak için, katlanalım zorluklara. Keyfin tadına varabilmemiz adına acı verilmiş bize...Ölümü reddetmemiz için hayat verilmiş bize. Bu odayı veya müziği biz istemedik...Fakat madem buradayız, dans edelim gitsin.

Ne idiysen

onu yansıtan amansız bir ayna şu beyaz kağıt.

Senin sesinle konuşur, senin gerçek sesinle

beğendiğinle değil;

senin eserindir, 

Yeniden ele geçirebilirsin belki- başladığın yere fırlatan bu kayıtsız nesneye tutunabilirsen 

eğer.

Bunca yer gezdin; aylar, güneşler gördün

ölülere, dirilere dokundun

ama bir hiç olacak bütün bu duydukların-sen bu boşluğa güvenmedikçe.

Yitirdiğini sandığın şeyleri bulacaksın belki orada:

gençliğin filizlenişini, yaşlılığın çöküşünü.

Hayatın sen ne verdiysen odur

bu boşluk sen ne verdiysen odur

bu beyaz kağıt.