Nerdesin?

Meğer ne doldurulmaz bir derinlikmiş yokluğun.

Kaderde bu sensizlik de varmış.

Her insanın yüzünde, sana benzeyen bir şey aramak da varmış.

Sesini duymak varmış şarkılarda, 

Bütün kitaplarda seni okumak varmış

Kağıtlara seni yazmak varmış, 

Renk renk düşünmek varmış seni, 

Çiçek çiçek koklamak varmış.

Dudaklarımın değdiği kadehlerde,

Serin yağmurlar getiren bulutlarda,

Uzakta, 

Ama yine bu şehirdesin.

Belki karşımda değilsin

Yanılıyorum...

Bu gözler senin değil

Bak...Nasıl artıyor ellerimin sıcaklığı

Dinle...

Nasıl da çarpıyor yüreğim

Bütün sokaklarında bu şehrin, sana koşuyorum

Seni soruyorum gelip geçene

Volkanlar tutuşuyor içimde

Ormanlar yanıyor içimde

Her gece, milyonların uyuduğu bir anda, 

Devler uyanıyor içimde

Seni sevmeseydim

Bu şiiri yazmayacaktım

Bu sayfa boş kalacaktı,

Seni tanımasaydım

İmkansız olan şeyler vardır, bilirsin

Yaşlanmamak gibi, 

Ölmemek gibi

Ve seni sevmemek....Mümkün değil ki

Çıkarıp atamam içimden

Şimdi ben sana,

Seni sevmenin müthiş bir duygu olduğunu, 

Göğe bakıp dalmayı nasıl anlatayım?

Beni bunca saracak ne vardı?

Kanıma girecek,

Gözbebeklerime oturacak,

Bir senfoni gibi kulaklarımdan eksilmeyecek Ne vardı?

Hiç karşıma çıkmasaydın,

Bu kör olası gözler görmeseydi seni,

Ne vardı Güzelliğini hiç bilmeseydim?

Bir dua gibi bellemeseydim adını

Ne vardı, bütün gece Gözlerimi tavana dikerek Seni düşünmeseydim?

Özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin.

Bir kokusu var bütün çiçeklere değişmem.

Bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin, anlatılmaz.

Verdiğin bütün acılara dayanıyorsam;

Seni özlediğim içindir.

Beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni;

Seni özlediğim içindir.

Yaşıyorsam; içimde umut varsa,

Yine seni özlediğim içindir.

Ben üç bin yıldır seni arıyorum

Ne olur çekme ellerini karanlığımdan

Bir sen kaldın dünyada güzel bildiğim

Birisi bana uzun zaman önce 

Fırtına öncesi sessizlik olduğunu söyledi

Biliyorum

Bir süredir geliyordu.

Bittiğinde derler ki,

Güneşli bir günde, yağmur yağacak

Bilmek istiyorum,

Yağmuru hiç gördün mü?

Bilmek istiyorum,

Güneşli bir günde yağan yağmuru hiç gördün mü?

Dün ve günler öncesinde,

Güneş soğuk,

Ve yağmur sertti

Biliyorum

Güneş neden parlamaya devam ediyor?

Deniz neden kıyıya vuruyor?

Kuşlar neden cıvıldamaya devam ediyor?

Yıldızlar neden gökte ışıldıyor?

Gökyüzü ağlıyor

Caddelerden süzülen gözyaşlarını göremiyor musun?

Gökyüzü ağlıyor

Neden bu kadar çok gözyaşı düşüyor?

Geçmişin gölgeleri tekrar ve tekrar bana çarpıyor ama

Onlardan kurtulmaya çalıştıkça daha çok bana yapışıyorlar....

Ruhunun derinliklerine in 

Ve ilk önce kendini tanımayı öğren

Bunu yaptıktan sonra, bu hastalığa neden yakalandığını anlayacak 

Ve belki de bir daha hastalanmayacaksın

Bu bir sonun başlangıcı gibi gözükse bile,

Güçlenmemiz gerekir 

Ve karanlığın içinde güçlenemezsin

Doğu yakasında güneş battı

Eğer suçlayacak kimse yoksa, suçlayın beni

Gökyüzünde fırtına, 

Caddede ateş,

Eğer acıdan başka bir şey yoksa, üstüme koyun benim 

Eğer yıldızlar üzerime düşerse,

Ve güneş parlamayı reddederse,

O zaman prangalar bitebilir.

Ve tüm eski kelimeler, kafiyeyi bozar.

Eğer gökler taşa dönüşürse,

Bunun bir önemi olmaz bile...

Gökyüzünde yoksa cennet,

Düşmemiz için beklemez cehennem.

Başarısız olacağım ve kaybedeceğim bu savaşı

Asla karanlığın içinde unutulmayacağım

Yağmur diner, 

Karlar diner

Yıllar geçer, 

Kuşlar göçer, 

Yollar biter

Ben olmamış bir kahraman emeklisi, 

Ben bir kırmızı çarpı,

Ben uygun adım serseri,

Ben bir yanılgılar bileşimi...

Ben: yeri belli olan

Geçip gidiyorum şehrin içinden

Hayatın akışına aldırmıyorum. 

Çünkü ben suskunluk ve unutuşun sivil ifadesiyim

Gittiğim her yerden az evvel çıkmış gibiyim

Nereye bakarsam bakayım, bulamıyorum kendimi

Olduğum hiçbir yerde değilmişim gibi geliyor

Olmadığım her yerde de varmışım gibi…

Sen orada yıldızların altındasın, 

Rahatsın 

Ben burada gölgeye sığınmışım

İyileşmez hiçbir yara bilirsin

Hangi ses unutturabilir ilk bıçağın yankısını?

Hiçbir yara, hiçbir zaman iyileşmez 

Bilirsin

Şairden bir halt olmaz sabaha karşı

Sebepsiz hüzünler yazar ehliyetinde

Ne söylese yalandır alkol kontrolünde

Ve yaralar hiçbir zaman iyileşmez teninde

Derdimden kendimle kavga ediyorum

Ölümden her gece dönüyorum

Nerden aklıma esti kimbilir

Gezdim dün gece şehri şöyle bir

Herkes evinde kendi halinde

Heryerde huzur, her yerde neşe

Bir ben uykusuz 

Bir ben huzursuz

Bakmayın bazı baharlara kanıp, zaman zaman yeşerdiğime

Dallarında ölü kuşlar saklayan karlı bir kış ağacıymışım meğer

Zaaflarımı tespit edip, bana yalan söylemişler

Belirsizlikle aldatmışlar beni, olasılıkla

Sonunda kanayacağımı bile bile görmezden gelip,

Bana hiç tutmayacakları kışkırtan sözler vermişler

Kötülüğü paçalarından akan profesyonel bir şarlatan olmaya zorluyor evren, 

Çok azımız direniyor

Bakma sen etraftaki geniş kahkahalara

Her insan yalnız uyur 

Yanındakini boş ver

Her insan yalnız ölür 

Gömenler kimin umurunda?

Ben üzgünüm diyorum, dünya hala dönüyor

Her insan yalnız ağlar-bilhassa deplasmanda. Özellikle sarhoşken... Ve genelde park bankında

Boş ver bunları boş ver bunları komple boş ver

Olmaz bazen

Yaz mevsiminin ortasında yağmur yağar ve sen o pikniğe gidemezsin

Belki zorlarsın ama bu kez de her yerin çamur olur

Boş ver...

Herkes gider 

Her şey biter 

Sen iç çekişleri hatırla

Son bir kaç ayda evden çok az çıktım. Yere göğe sürtüne sürtüne sokaklardan tırmandım. 

Her yer biraz daha eskimiş. Günü aydınlatan biraz da yüzündür,

Bağışlanmayacak günahlar işlemiş, hüzünlü bir kul için.

Bir kadın neden ağlar dibi tutmuş tencereye?

Bir kadın neden ağlar dudaklarına kırmızı ruj sürerken?

Bir kadın neden ağlar örerken saçlarını? Boş ver. Anlatması güç. Yangın düşün. Ve rüzgar. Batan gemi düşün. Ve yüzme bilmeyen insanlar.

Anlatması güç. Boş ver. Bir kadın neden ağlayamaz aşka, acıya, doğuma, ölüme? Bir kadın neden ağlayamaz o her izlediğinde hıçkırtan film sahnesine?

Bir kadın artık,

Neden ağlayamaz?

Boş ver. Anlatması zor. Kül düşün. Ve rüzgar. Batmış gemi. Ve ölü insanlar. Anlatması zor. Boş ver. Durup durup geçmesin içinden ağlamak...Geceyi bu kadar sakinleştiren biraz da yüzündür. Adını andığımda, sıcak akıyor bütün nehirler

Dünyayı dolduran, 

Sözü olduran o.

Ve ben ne desem şimdi, benden değiller.

Hâlâ soruyor musun bana aşk ne demek?

O en "bir" ve "tam" olana yürümek.

Kuşun gözü küçücüktür, ama bütün vadiyi görür.

İşte böyle bir şey seni görebilmek. Yaşamımı anlamlı kılan tamamen yüzündü. Senin yüzündendi ömrümü bu kadar uzatmam.

Kalmaya sebebim yüzündü,

Senin yüzündendi sigarayı azaltmam.

Aşama serinliğini veren yokluğun,

Adını yazdığın deniz, 

Okunaksız nehirler yüzün

Bir madencinin akşamları gibi yeryüzü bana

Yaşanmaya değer ne varsa yeryüzünde, senden geliyor. Senden geliyor sevinçler. Özlemlerin tadı, aşkın ölmezliği, güzelliğin anlamı senden geliyor. Sen neredeysen, iyilik, temizlik orada, dostluk orada. İnsanlık orda, inanmak, sevmek orada. Orada en koklanmamışı çiçeklerin...Orada en tadılmamışı meyvelerin. Renklerin solmazı, şarkıların en unutulmazı orada. Zaman, senin olduğun yerde bir ağaçtır meyve veren. Duygu, senin olduğun yerde, eşittir sonsuzluğa. Senin olduğun yerde, yaşamakla ölüm birbirini tamamlar. Yaşamak da yok, ölmek de yok, sen yoksan. Varsan güçlüyüm. Varoluşundur yaşatan beni. Ölürsem, varlığına inanarak ölürüm. Dünyayı ayaklarının altına seremem. Olmadık mucizeler yaratamam sana. Dahası, belki de sana ''En çok sevdiğim şeysin.'' demem de aşk değildir. Sen benim, içimde çevirip durduğum bıçaksın. Aşk budur. Aslında sen de aynı şeyi söylüyorsun...İnsanla hayvanı ayırt etmek için yeterli değil midir? Gözlerine baktığım zaman susmanın bir sebebi olmalı...Bana kendini anlat. Korkularını, dileklerini söyle bana.  Mutluluk insanı tatlı yapar. Başarı ışıltılı...Zorluklar güçlü...Hüzün insanı insan yapar. Yenilgi mütevazi...

Bazı yaralar yararlıdır, buna inan. 

Bazı yaraların ortasından küçücük bir el, sanki geçmişe çiçek uzatır.

Bazı yaralardan sızan kanla, tüm geleceğin yıkanır.

Bazı yaralar, sayıyorum sayıyorum hiç bitmiyor.

Sayıyorum, hiç bitmiyor güller.

Sensiz hiç bitmiyor zaman.

Belki saymayı mutsuzlar bulmuştur. 

Mutsuzlar hep sayar.

Tam on gün oldu.

Gamzelerinden su içmiyor kuşlar.

Kendisinden daha dün ayrılmış gibi taze bir hasret duydum. Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Fakat kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor. Ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor.

Bir bildiğin varsa, şimdi söyle derim ben. Çünkü sabaha geç kalabilirsin. Şunu unutma ki, yeryüzünde gecikmişliğin ilacı yoktur. 

Sen Cuma gününün, hürriyet kadar kutsal olduğunu anlat onlara

Anlat insanda ölümsüz olmak yaprağının, hangi ağacın kıvranışı olduğunu

Güzün hazırladığı insan yavrularını,

Kışın insan yeteneklerini,

Baharın, insan olanaklarını anlat durmadan

Anlat onlara.

Sevgilinin bize misafir olarak geldiği gün, ne hoş bir gündür...Gözümüz, onun güzel yüzünü görünce, bir güzellikler diyarı olur.

Gönlümüzde ayrılık derdi varsa, onun güneş gibi parlak olan yüzünden o derde derman bulunur.

Yeşillikte gönül aydınlatan yüzün ne hoş!

Gülerek içeriye gir

Acılığı yok et!

İstediğin kadar bana bak! Bütün gücünle, dikkatinle bak

Fakat yine de beni tanımazsın. 

Çünkü benim bir değil, yüzlerce sıfatım, yüzlerce görünüşüm var.

Geçmiş, geleceği içinde saklayan sırlarla dolu bir aynadır.

Eğer o aynaya yeterince bakarsan zamanın sırrını da görürsün, hayatın manasını da.

Ben bugün beden kafesinde mahpusum

Yok olma özlemiyle sarhoş olmuşum

Varlık ayıbından kurtarırsa beni 

Yoksulluğun kulu, kölesi olurum.

Ben şarap içiyorum, doğrudur;

Aklı olan da beni haklı bulur

İçeceğimi biliyordu Tanrı,

İçmezsem, Tanrı yanılmış olur.

Yerin üstüne baktım, uykuya dalmışlar

Altına baktım, çürüyüp toprak olmuşlar

Dünyada olan biteni ben de görmekteyim;

Haksızları hep baş köşelerde görmedeyim

Nereye bakarsam bakayım,

Kendi mutsuzluğumu her yerde görmedeyim.

Niceleri geldi, neler istediler...

Sonunda dünyayı bırakıp gittiler

Sen hiç gitmeyecek gibisin değil mi?

O gidenler de hep senin gibiydiler.

Var ama senin için değil...Ruhu da, kulakları da, gözleri gibi kapalı bir kör için değil...

Ay doğmuyorsa yüzüne, 

Güneş vurmuyorsa pencerene, 

Kabahati ne güneşte ne de ay da ara! 

Gözlerindeki perdeyi arala!

Kulak eğer gerçeği anlarsa gözdür...

Kuşlar gibi bakarken,

Kuşlar gibi vurulan çocuklarla Çok yenildik, yetmez mi

Bir bankanın önünde, 

Bir koltuğun altında,

Bir ziyafetin ortasında, 

Bir günahın tenhasında büyütüp durduk siyahı...

Senin karanlığına kanat vuran yarasalar başka bir göğe germişler kendilerini

Yürekli savaşçılar olmuşlar

Gemilerini yakmışlar 

Ve silahlarını bilerken, kanlarına yansımış gece

İnsan seni nasıl aldatabilir?

Senin uyandırdığın bir insan nasıl tekrar uykuya dalabilir?

İster kutsal bir varlık ol, 

İster şeytan,

İster cennet rüzgarıyla gel, ister cehennem alevleriyle

İster iyiliğin belirtisi ol, ister kötülüğün

Öyle garip bir geliş ki bu gelişin senin,

Konuşacağım seninle

Adını söyleyeceğim sana...

Senin içine girdiğim zaman,

Dışımda kalıyorsun

Senin dışından sana bakınca, 

İçime sığmıyorsun...

Yağmurlu bir Kasım günü,

Cebimde ıslanmış bir mektup,

Zar zor toparlamışım kendimi

Biraz zaman ayırmam gerekiyor

Düşünmek için biraz zaman ayırmam gerekiyor

Böyle mektup beklenmez,

Bir mektup beklenir ancak

Onun için yazı yazmaktan korkmamalı.

Bağışla beni...

Eğer kalemimin mürekkebine arada sırada bir damla acı da karışıyorsa,

Bağışla.

İnsan önce bakışlarından yaşlanıyor, 

Alışacaksın yüzünün meydanlarda gevezeler tarafından hırpalanmasına

Bir çocuk gitmediği şehirleri terk edecek,

Erteleyeceksin sevinçlerini kendini martta sanan kedileri görünce

Su ne söyler de, çürür karanfiller vazoda?

Adına diyorlar

''Hoşgeldin bebek"

Bir göl uykusu gözlerinde...

Melekler geçiyor sularından gülümseyerek

Ben vedaları sevmem

Hiç gitmesin insanlar

Hele gelmemek üzere giderlerse, çok üzülürüm

Gelmemek üzere gidenler, çok sevdiklerim olur genelde

Bir de bir hikaye bırakır ki geride, noksanlığın daniskası içinde. 

Ölse, öldü dersin, ama ölmez onlar. 

Ölmesinler de...Ölürlerse bir kere daha üzülürüm. Çünkü koklayamazlar bir daha çiçek. Yazık olur. Gönlüm geniş ama odalara yerleşecek insanlar yok

İnsana ya­tırım yapmak yerine, yokluğa yatırım yapmak neden?

Bozuk olan nedir?

Yani...Neden her şey böyle bozuluyor?

Gündüz herkesindir. Beni neden hep geceye mahkum ediyorlar?

Bazen endişeli gözlerle olanı biteni izleyen küçük bir çocuk gibi davranabilirim

Kırabilirim 

Ve bunu tamir etmekte zorlanabilirim

Lakin gökyüzü hala tepemde...

Ve kuşlar hala yüreğimde...

Sanırım arkamda uzun gölgeler bırakmayacağım

Çünkü koparılmış çiçeklerden hiç taç yapmadım

Ayrılık yeşili, dedim. Kirpiklerim tanrıya değdi. Kâküllerimdeki pembe soldu. 

Arzu yeşili de aynı acıyı veriyor, dedi. Vedalar, insanı hem yıkar hem kurar, dedim. Yaşamadan bilinemez ki, dedi. Dünya bir mucize, dedim. Bu da bilinemez yaşamadan...İnsan sevgisizlikten geliyor sevgiye sanırım, dedim. Ama bu, bir gölün kendini boğmasına benziyor! ''Yaşamak nasıl bir şey sanıyorsun?'' dedim. Uzandı, yorgun aklımdan öptü. Yorgun elimden tuttu. Yorgun kalbimi akan bir suyun kalbine bıraktı.

Çocukların uçurtmalarına benziyorsun

Biliyor musun…

Rüzgârı hiç dinmeyen bir mavilikte,

Güneşli sular gibi gülümsüyor yüzün...

Ve ben çok aşağılarda,

Katı ülkesinde toprağın

Tutulmuş heyecanına,

Titreyerek izliyorum süzülüşünü…

Bir hazin hızla uzaklaşıyor veda

Ey ayrılığı andıran yakınlık

Ey susuş… 

İnce ve derin hasret

Bana benziyorsun…

Sevidir öz Türkçe

Her dilde aynı sızıyı hatırlatır yalnızlık

Bakma...Kemik sesidir sesimin içine sızan

Kırılmaktadır sabah akşam

Eklemlerim fire vermektedir ek yerlerinden

Ruhumdaki dikiş izleri belli olmaktadır

Evet, değirmende bir başak kederidir un

Ama suyla hamur olacak bir şey değildi bu kördüğüm...

Sen bir sokak oluyorsun bazı

Bazı bir koku-birinin saçına sinen

Sen bir şaka oluyorsun bazı-Durup dururken aklıma gelen

Sen bir çift göz oluyorsun bazı-Bir tek sözü bile aklında tutamayan

Herkes kötü davranıyor bana

Sözüm kesiliyor

Ve kanıyor en zayıf harfinden

Saçım çekiliyor yüzümden

Herkes bana kötü davranıyor

Yalnızlığım ki, yirmi dört saat birlikteyiz kendisiyle

O bile uğramıyor

Asıl gelmeyince gelen,

Bir ölüm haberi gibi ağaçlarım sökülüyor sonra

Başka yere ekilecekmiş süsü veriyor...

Kuru dallarımın pişmanlığına,

Ellerime yapraklar dökülüyor hak edilmiş bir sonbahardan

Herkes bana kötü davranıyor

Uğradıklarında anlıyorum....

Görmezden geliyorlar

Yol uzun, vakit kalmıyor bana

Ayaküstü kalbimi kırıp gidiyorlar

Ağzımda kendi gözyaşım birikiyor

İçin için bir tuz tadı

İçin bu kayıplar, içinizden geldiği gibi

Üzülmeniz için...

Herkes sevsin istedim beni

Suç işledim masa örtülerime

Süs mahiyetinde kimseyi sevemedim uluorta

Suç işledim 

Kayıtlara geçti

Henüz bilmiyorum ne kadarı cezadır ey halkım!

Kendini ele veren tezler,

Konumuz yoktur ey halkım!

Konuşmacınız yalnızlık illetinde

Yazılarına bir süre zarar verecektir

Kendisi yıllık gizinde

Kar bile yağmaz....

Kış kendini tanımlamaz....

Akdenizin zedeli mevsimlerinde, Seyrine buğu dayanmazdı oysa

Komikliğimiz yoktur ey halkım!

Komiğiniz kar izindedir!

Kadındır!

Saçlarında birbirine karışır teller

Sevgilinin tellerine bakışlar konar

Herkes sevdiğine canım, 

Böyle mi yazar?

Aşkımız yoktur ey halkım!

Yazımız yoktur ey salkım!

Üzümlerimiz üzünç içinde,

Şarap meylindedir....

Şiirimiz çoktur ey halkım

Şairiniz acı çekmektedir!

Bütün gün etrafıma bakındım. Hislerim ağır geldi, kendimi anlatamadım. Epeydir canımı sıkan konular vardı. Cevap vermekten korktum kendime, soramadım. Haykırmak isterdim sessizlikle geçen gecelere. 

Bir şeyler kaybetmiş gibiyim bu kargaşanın içinde. Sorsalar söyleyemem.

Arasam, bulamam. Eksildim sanırım insanların yüzünden. Ne benim artık eskisi gibi, ne de dilim gidiyor iyiyim demeye. Ne zaman iyiyim desem, kırılıp gidiyorum ertesine. Yalnızlığın bir şey öğretmediğinden, kayıtsızlığın bir şey öğretmediğinden başka hiçbir şey öğrenmedim. Bu bir aldatmacaydı...Göz alıcı ve tuzaklı bir yanılsamaydı. Yalnızdım, kendini korumak istiyordum. Dünyayla aramdaki köprüler sonsuza dek atılsın istiyordum.

Sesimizden bizi anlamayanlar vardı. Bir de sessizliğimizi bile anlayanlar. İnsan susarken daha çok şey anlatır da, anlayanı olmazmış. 

Kayıtsızlık işe yaramaz...İsteyebilir ya da istemeyebilirsin. Her gün aynı yemeği yemekle kararlı bir hareket yaptığını sanabilirsin. Kayıtsız bir halde caddelerden geçtiğini, yürüdüğünü, şehirde ikide bir yön değiştirdiğini, kalabalıkların yolunu izlediğini, gölgelerin ve çatlakların oyununu kavradığını, çözdüğünü sanıyorsun.

Sanmak...Ne müthiş bir duygu. 

İnanıyorsun. 

Koşulsuz inanmak istiyorsun.

Yanılmak...

Kocaman yanıldığını anlıyorsun.

Ne var ki hiçbir şey olmadı: hiçbir mucize, hiçbir patlama.

Gülüp eğlenmeliydim. Su gibi akmalıydım şu yaşımda. Oysa ağır ağır düşünüyorum geleceği...Kaç gecem daha böyle uykusuz geçecek? Beni felaketler değil, düşünmek mahvedecek.

Meğer ben ne kadar boş şeylere ağlamışım.

Ne manasız şeylere bel bağlamışım.

Meğer benim peşinde koştuklarım serapmış...

Hep, büyük bir çavdar tarlasında oyun oynayan çocuklar getiriyorum gözümün önüne. Binlerce çocuk. Başka kimse yok ortalıkta -yetişkin hiç kimse, yani-benden başka. Ve çılgın bir uçurumun kenarında durmuşum. 

Ne yapıyorum? Uçuruma yaklaşan herkesi yakalıyorum. Nereye gittiklerine hiç bakmadan koşarken, ben bir yerlerden çıkıyor, onları yakalıyorum. Bütün gün yalnızca bu işi yapıyorum. 

Ama benim ayaklarımda beni sınırlayan zincirler var. Benim ruhum, vücudum ve bütün davranışlarım anlamsız ve zayıf sosyal yasalar çerçevesinde mahpus kalmıştır. Ve ben sürekli, ne olursa olsun alışılagelmişliklerin bir adım ötesine geçmem gerektiğini düşünüyorum. Ben bu sıkıcı, kayıt ve kurallar dolu hayatı sevmiyorum... Eğer yaşamak kelimesinin manası her şeyden mahrum olmak ve ıstırap çekmekse, her an küçülmek ve bunu duymaksa, bir türlü aşamayacağı bir çemberin içinde durmadan çırpınmaksa, şüphesiz ben de, benimkiler de, en derin şekilde yaşıyorduk.

Savaş eğer sizi öldürmüyorsa, düşündürmeye başlaması kaçınılmazdır.

Keşke dört mevsimlik bir sene olsa ömür

''Keşke'' kelimesi hepten vazgeçmek için erkendir,

Telafi etmek için geç...

Mağlubiyetin takısıdır ''Keşke''...

Kaçırılmış fırsatların, bastırılmış duyguların, harcanmış hayatların, boşa yaşanmış ya da hakkıyla yaşanamamış yılların, gecikmiş itirafların ağıtıdır.

Çarpılıp çıkılmış bir kapıda, 

Yazılıp yollanmamış bir mektupta, 

Göz yumulmuş bir haksızlıkla, 

Vakit varken öpülmemiş bir elde,

Dilin ucuna gelip ertelenmiş bir sözdedir.

Feri sönmüş bir çift gözde,

Ya da yitip gitmiş bir güzelliğin ardından iç çekişte...

''Öyle demeseydim.'' diye diye sızlanır gider.

''Keşke'nin panzehiri 'iyi ki'dir.

İlki ne kadar pısırıksa, ikinci o denli yiğittir.

Işıklar sönmüşse eğer, ay ışığını seyret.

Dibi yosun tutan denizlerle ilgilenme. 

Sen dağları seyret...

Yenik düşüyorsan özlemlerine, aldırma sakın. 

Sen kalbindeki o uçsuz bucaksız sevgiyi hisset...

O kadar güçsüzüm ki, sesim bile çıkmıyor 

Saat üçtür, belki dört 

uyusaydım ya keşke 

Uyanmaktan korkmasam yüz yıl uyurum sanki 

Ağaçlar, evler, kuşlar bile uykuda 

Bir garip, bir tuhaf, bir huysuzum ki sorma. 

Sana söyleyemediklerimi bak gaybına söylüyorum 

İçinden konuşma! 

Bu yeryüzü, bu gökyüzü, iyi güzel 

Her işte bir hayır var doğru, bunları geçmeyelim 

Ama bıktım artık şerden hayır damıtmaktan 

Misal şimdi yan yana uyumak var 

Uyumamakta hayır var da 

Uyumakta ne mahsur var?

Bir güzel olsak ya senle, bu anlaşamamazlıklar niye?

Kalksak gitsek ya şimdi 

Ben anlatsam sen anlasan beraberce ağlasak 

Ağlamak anlamaktır benimle ağlasana...

Gün doğarsa denizlerin üstüne dalgalardan

Güneşin en azından bir umut olduğunu

Duymalısın her zaman

Hep çok uzun bir gemi gibi açılır suda

Bir şey taşır ufuklara, 

Çiçeklenir sonsuzlanır

Biliyorsun geçmeden gidemezsin zamanlardan

Gün doğarsa saçlarından saçlarıma

Kavga büyük bir deniz, varış yok ufuklarda

Gün doğarsa saçlarından saçlarıma

Biliyorsun, geçmeden gidemezsin zamanlardan

Gün doğarsa, gün geçmeden doğamaz çocuk uykularından

Denizlerden, kayalardan, kuytulardan, sulardan Geçmeden 

gün doğamaz karanlık dağlar gibi kuytulardan

Gün doğarsa denizlerin üstüne dalgalardan

Güneşin en azından bir umut olduğunu Duymalısın her zaman

Biliyorsun, geçmeden gidemezsin zamanlardan