Her şey birbirine karışmıştı. Sonra bütün evrene düzen veren ruh göründü.

Bir insanın içinde iki yan vardır: Biri iyi, biri kötü. İyi yan, kötü yanı buyruğuna aldı mı, buna kendine hakim olma diyoruz. Bunu yapanı da övmüş oluyoruz. Tersine, kötü eğitim görme, kötülerle düşüp kalkma yüzünden iyi yan zayıflar da, kötü yanın buyruğuna girerse, böyle birine de kendinin kölesi deriz. Buysa kötüleme olur.

Sana doğa bakımından güzelin ve adaletin ne olduğunu söyleyeceğim: İyi yaşamak adına arzularını dizginlemek yerine, onların mümkün olduğunca gelişmesini sağlamak, iyice geliştikleri zaman korkmadan ve ustaca ortaya çıkan istekleri yerine getirmektir. Ancak bunu herkes yapamaz. Bu nedenle de kendi arzularını serbest bırakmayanlar, utanç ve beceriksizliklerini saklayabilmek adına, arzulu olanları kötüler.

İnsanın gözü iki karşıt sebepten, iki türlü bulanır.  Biri aydınlıktan karanlığa geçişte olur, öbürü de karanlıktan aydınlığa geçişte. Acaba daha ışıklı bir dünyadan gelip karanlıklara alışamadığı için mi, yoksa bilgisizlikten aydınlığa varıp aşırı bir parlaklıkla kamaştığı için mi bulanık görüyor göz? Birincisi övülecek, ikincisi acınacak bir hâldir. Karanlığa alışmayan göz, ışıklı bir dünyadan geliyor demektir.

Ben, yanlış bir şey söylediklerinde eleştirilmekten hoşlanan, başkaları yanlış bir şey öne sürdüğünde, onların bu fikirlerini çürütmeyi seven ve eleştirmek kadar eleştirilmekten de hoşlananlardan biriyim. Hatta diyebilirim ki, düşüncemin çürütülmesini daha çok isterim. Çünkü insanın kendini kötülüklerin en büyüğünden kurtarması, başkalarını kurtarmaktan çok daha iyidir. İnsan için en büyük fenalık, onun, tartışılan konu hakkında yanlış düşüncelere sahip olmasıdır. Daha da fenası, bununla birlikte, inananlar da, bilenler kadar ikna olmuşlardır.  Gerçeği bilmek ne kadar güzelse, bilmemek de o kadar utanç vericidir. 

Apaçık bir gerçek kadar yakalaması zor bir şey yoktur. Ama gerçek asla çürütülemez.

Fikirler adına öldürülen ve fikirleri savunurken ölen insanları gördüm. Bir fikri öpemez, ona dokunamaz veya onu tutamazsınız. Fikirler kan ağlamaz. Acıyı hissetmezler. Sevmezler.

Bize insanları değil, fikirlerini hatırlamamız söylendi.

Çünkü bir adam yenilebilir, yakalanabilir, öldürülebilir, unutulabilir.

Fakat bir fikir 400 yıl sonra bile hala dünyayı değiştirebilir.

İnsan ruhunun sonsuz olduğunu, hiç yok olmadığını daha anlamadın mı?

Herhalde şölenlerde söylenen şarkıyı duymuşsundur. Bu şarkıda yaşamın iyilikleri sayılırken, en önemlisi sağlık, ikincisi güzellik, üçüncüsü de şairin dediği gibi, hilesiz kazanılmış zenginliktir, denir. Hayallerini gerçekleştirebilen insanlara zengin derim ben.

Kim bilir belki de yaşamak, ölmektir. Ölmek de yaşamak. Bilinç korkunç bir lanettir. Düşünürsün, hissedersin ve acı çekersin. Hayatta ölmeyi değil de biraz daha yaşamayı istemeni sağlayan her ne varsa, onun için mücadele etmelisin. Acının içinden geçmezsen, dışına çıkamazsın.

Geçmişin köşelerine gideceğim. Gölgeli ve karamsar köşelerine bile. 

Dayanmaya çalışıyorum.

Elimden kaydığını bildiğim bir şeye tutunmaya çalışıyorum.

Artık burada olmadığını bildiğim halde.

Bir masal bile yarıda bırakılmaz.

Rüzgar, güçlü kökleri olan bir ağacı yenemez.

Yaşamın tadını çıkarmak için, üstünde durulabilecek küçücük bir toprak parçası yeterlidir. Altında yatmak içinse daha da az.

Kendini hep hasta bilenin, gerçekten de bedeninde ağrılar hiç eksik olmaz. 

Sen,

Sevilmiş olan.

Hiçbir şey bunu değiştiremez.

Ağlıyordum. Bir kış günüydü. Üzgündüm. Yenilmiştim. Kahvaltısız. Yola çıktım. 

Yeşil ağaçlar görüyorum

Ve kırmızı güller görüyorum

Benim için ve senin için çiçek açtıklarını görüyorum

Ve kendi kendime düşünüyorum

Ne harika bir dünya!

Mavi gökler görüyorum

Ve de beyaz bulutlar görüyorum

Ve kendi kendime düşünüyorum

Gökkuşağının renkleri gökte çok hoş duruyor

Ayrıca yoldan geçen insanların yüzleri de 

El sıkışan arkadaşlar görüyorum

"Nasılsın?" diyorlar

Onlar aslında şunu söylüyor:

"Seni seviyorum"

Bebeklerin ağlayışını duyuyorum

Büyümelerini izliyorum

Benim hiç bilemeyeceklerimin çok dahasını öğrenecekler

Ve kendi kendime düşünüyorum

Efkar gibi yağıyordu kar.

En güzel kar, insanın çocukluğuna yağandır

Pencereye yüzümü dayar, dua ederdim

Kar yağsın, durmasın, tutsun, rütbe düşüp yağmur olmasın diye.

Hep kış günlerinde düştüm umutsuz aşklara, 

Buğulu camlara adlarını yazdım konuşamadığım kızların

Durmadan, soluklanmadan çalışıyordu toprak, evimizin bahçesinde

Kalabalıktı

Küçüktüm acıdan, yaşça.

Herkes ağlıyordu. 

Kar ağlıyordu. 

Küçüktüm. Susuyordum. Lapa lapa...Ağlar gibi.

Karda yürümek gibisi yoktur geceleri.

Işığın yalazında seyretmek kar tanelerinin dansını.

Bir de ayazda sevmek, olmadık bir kadını.

Bazen aklım almıyor; onu yalnızca ben, hem de öylesine içten, öylesine dolu dolu severken, ondan başka hiçbir şey görmez, bilmezken, ondan başka hiçbir varlığım yokken, nasıl olur da onu bir başkası da sever, sevebilir?

Ben hep kışı sevdim.

Ben hep kışın sevdim beni sevmeyenleri.

Kalbe bir bıçak gibi giren hatıraların dilsiz olduklarını anlıyorum.

Kar yağıyor

Ve ben hatırlıyorum.

Küçük kar tanesi yuvarlandı, etrafa çarptı ve çok yara aldı ama bu onu durdurmadı.

Kar tanesi acıyı kabul etti, ta ki bir çığ olana kadar.

Düştüm, düşüyorum bak

Bir acayip sendelemece

Tut elimden, kaldır

Ben gelemiyorum oraya

Beni yanına aldır

Omuzları kepekli ihtiyarlar oturuyor parkta

Ellerinde çekirdek

Hiçbir şeye şaşırmıyorlar, hayret

Tam önlerinde sendeliyorum

Düştüm düşeceğim, bak

Sen şimdi kuş olup gelsen bir trenle

Hep beraber şaşırsak

Ve ben bir daha hiç sendelemesem

Siz bayan, bilir misiniz ne çok şey demeksiniz?

İkindi rakısı gibi buğulu bir hüznü dağıtmaya bile yeter tek bir gülümsemeniz

Korku bazen çöreklenir,

Ne yapacağını bilmez ya insan

Derken akla gelirsiniz, ne hüzün kalır ne isyan.

Sabah güneşi gibi, bir gülüşü öyle sıcak, öyle güzel, 

Öyle işte, anlatmak zor.

Çekmeyiniz gölgenizi...Gölgeniz bile, bazen insana pervasızca hayaller kurdurur

Ne çok şeysiniz bilseniz...Ben bunu anlatamam

Birkaç şarkı, bir kaç şiir, bir kaç acemi teşebbüs

Oysa bilirim....Yetmez 

Siz hepsinden güzelsiniz.

Hey! Ben -seni seviyorum- siz diyerek söylenmez bu

Özür dilerim ama bunu bir yerde söylemeliyim..

Benden başka kimse bilmez, en çok kar yağarken güzeldin...

Nerden baksan üzünçgiller

Akşamdan kalma uyuşuk bir keyif

Seni düşünüyorum kimseye belli etmeden

Nerden baksan hasret kurusu

Nerden baksan üveylik

Altın özü arıyorum işe yaramaz kelimeler arasında

Seçip şiir yapıcam, posasından düz bir yazı

Nerden baksan yürek simyası

Bir uyku uyusam deliksiz

Gözaltı torbalarımdan kuşlar öpse

Öyle çaresiz,

Öyle yorgun,

Öyle uykusuzum ki,

Sen,

Eteklerinden kuşların su içtiği gölgende bana da bir uzanımlık yer versen

Kurumuş bir ağaç gibi

Kuşsuz, böceksiz bir ağaç

Rüzgarla sallanıyorum

Gelmezsen

Çat diye bir ses çıkacak

Ve boylu boyunca serili bir gri yıkıntı kalacak benden sonsuzluğa

Yalan değil

Gölge değil

İz hiç değil

Sanal bir serinliğe sığınan çağıl çağıl bir nehir bile değil

Çağlayan diliyle ırmamak 

Yaprağına kırmızı

Kıvrımına şarkılar

Dallarına suskun bir hayat öpücüğü

Ve...Haki yeşil bir yaz, içre yazılan sıkkın şiirlerde

Kaleler kuşatırdık, biri ölse ağlardık

Biz küllenmiş ekmekler yerdik 

İnanmış adamların övüncüyle sabırla beklerdik geceleri

Şimdi hiç birinden eser yok

 Gitti o geceler, o renk kitapları

 Dağıldı kalelerin önündeki askerler

 Çocukluk, güzün dökülen yapraklar gibi

Bir adımla gidiyorum sonsuza kadar

Güçlü bir adımla

Beni ileri götürebilecek bir adım

 Bana gerçeklerini söyle

Azimli bir kalbe sahip savaşçı,

Kırmızı gül gibi saçlar,

O değerli bakır gibi teller 

Bana getir onları

Çanların çaldığını duyarsan, ağladığını görürsün

O başkalarının üzüntüsünü alır

Ve kendi içinde taşır

Ama o gerçeği biliyor

Devam etmek herkese göre değil- ortadan ikiye ayrılmış bir kalple

O hala çocuk 

Ama belli....Bir ağırlık hissediyor 

Ve er ya da geç kırılacak

İnsanlar böyle söyleyecek: "O hiç bir şeye layık değil"

Kapıdan dışarı bile çıkamıyor

Ama bir gün başaracak

Ben ona büyüyebileceğini söyledim

Eşyalarını alıp gidebileceğini

Ama o bir canavar hissediyor onu kafeste tutan,

Yolunu mayınlarla kapatan,

Ama ben ona büyüyebileceğini söyledim

Eşyalarını alıp gidebileceğini

Ama yemek yemek istemiyor, hayır....

Yok olmak istiyor

Denizi istiyor ama sudan korkuyor

Belki de, deniz onun içindedir

Her söz, bir balta

Sırtında bir kesik

Denize açılan bir sal gibi-taşan bir nehirde

Ve belki de, nehir onun içindedir

Ateş ve soğuk olacağım

Kışın ortasında bir barınak

Senin nefes aldığın ne varsa, o olacağım

İçindekileri anlayacağım

Ve içeceğin su olacağım

İyiliğin anlamı...

Asker de olacağım

Ya da gecenin ışığı

Ve karşılığında hiç bir şey istemiyorum

Sadece bir gülümseme

Senin küçücük gözyaşlarının her biri benim yüzümde birer okyanus

Ve karşılığında hiç bir şey istemiyorum

Sadece biraz zaman...

Kalkan olacağım

Ya da gümüş kılıcın

Güneş kadar güzel...

Karanlık çöktüğünde parçalanıyoruz

Yapabileceğimiz ya da söyleyebileceğimiz hiçbir şey yok

O bedeninin meyvesini kaybetti

Hiç bir zaman sevgiyi tanımadı

Ama hiç baba gibi olmayan bir baba ona dedi ki "Şehirde duvarları çok güçlü bir kale var.

Onun içinde yaşarsan

Seni artık hiç bir şey incitemez

Seni artık hiç bir şey incitemez.''

Yanar döner kalemler, yazıyor bir düzüye,

"Halkın derdi, konusu artık eskidi" diye;

Bu zamanın şairi unutmalıymış onu,

Kanmayın sakın; hiç eskir mi bu konu?

Ah keşke eskiseydi, cennet olurdu her yer

Kendileri gülerken, 

halkın çektiklerini, Güçlülere anlatır, uyandırır hepsini,

Gözlerini boyuna millet üstüne çeker,

Şiir bundan daha iyi neye hizmet eder?

Bağışladım millete elimdeki sazı ben,

Savaşta bütün erler düşmana saçmaz ölüm,

Ama herkes savaşır. Hayat, savaştan doğar.

Altın buğday biçen kız, güler, türkü söyler mi?

İhtiyar rahat rahat tarlasını sürer mi?

Yiyecek götürürken çiftteki babasına, Gülüp oynar mı çocuk çayırlarda bir başına?

Ses verir mi oraklar, hışırdar mı tırpanlar?

Kafamı kurcalayan daha nice soru var...

"Son yıllarda kimbilir köylünün binbir derdi,

Hiç çekilmez mi oldu, yoksa biraz dindi mi?

Sürüp gider mi böyle bizde kölelik yine?

Çıkar gelir mi dersin bir gün onun yerine?

Hürriyet, 

köy kızının sevinçli türküsünde, Yaslar mı?

bürür yoksa bu türküyü o gün de?"

Artık hava karardı, 

yapayalnız kırlarda, Hayallerime dalıp,

yemyeşil çayırlarda, Akşam serinliğinde düşünceli gezerken

Bir ezgi, perde perde dalgalandı içimden;

Canlandı bu ezgide demin düşündüklerim

Köylünün emeğine başarılar diledim.

Onu çiğneyenlere hep lanetler yağdırdım

Uğuldayan türkümü vadiler de tekrarlar,

Yankısını çınlatır 

Orman karşılık verir, tabiat beni anlar,

Ama asıl türkümü söylediğim biri var,

Millete sundum sözde bütün şiirlerimi,

Yazık ki dinlemiyor, anlamıyor o beni.

Onsuz yaşamayı düşünemediğin birine, nasıl veda edersin?

Siz, saatleri yaşadınız. Zaman taşlarını. Niceldir saatler. Adsızdırlar. Renklerini, kokularını kişiselliklerden alırlar. Aylar, birbirinin içinden yürüyebilir. Ağustosta bile Marta gönderme vardır. Yine de gönderme, mevsim mantığıyla sınırlıdır. Günlerse bambaşka. Bir günün öbürünün önüne geçmesine izin yok. Günün gizi hem kişiselliğimizde, hem de onun kendi kişiselliğinde.

Siz, saatleri yaşadınız. Henüz sözcük haline dönüşmemiş, ya da bir sözcük karşılığı oluşmamış durumlar yarattınız. Tanığınızım.

Aylar ayları açıklıyor.

Saatler saatleri kum saatiyle açıklayabiliyor.

Açıklanmayan tek şey aşk: En büyük sayrılık ve en büyük sağlık.

Günü tam gelmemiş olarak bir yanını gizleyen duygu.

Denetçi anlamaz, tarihçi atlar, terzi bir araya getiremez, sanatçı elden kaçırır.

Sürgündük. Göçebeliğin elverişli yanlarını da yitirmiş gibiydik. 

Güneş her sabah verilmiş bir söz gibi doğuyordu.

Gerçek neydi biliyor musunuz: Her şey.

Yüz yıl sonra bu gün yaşayan hiçbir anne, hiçbir sevgili, hiçbir bebek, hiçbir balina, hiçbir örümcek, hiçbir aslan, hiçbir ceylan, hiçbir yılan var olmayacak. 

Ben bütün hüzünleri denemişim kendimde.

Mutlu uyumak lazım azizim...Olmuyor seninle dedi. Yutkunamadım

Madem uyku yarı ölüm halidir, O halde mutlu ölmek lazım; Her gece...

Kırdım evet, seni. Ama kırmıştın beni. 

Kim istemez mutlu olmayı?

Ama mutsuzluğa da var mısın?

Neden mi sevdim seni?

Çünkü daha imkânsız bir ihtimal yoktu.

Sen biliyor musun, seni nice sevdiğimi?

Üstüne titrediğimi?

Geldiğimi?

Gittiğimi?

Sen ve ben yok. 

Sen-ben var.

Yan yanaydık.

Ve şehir böyle mucize görmemişti.

Bir gün seni bırakırım ya

Tütünü bırakmak gibi bir şey olur bu

Evet, gün geliyor, bıkıyorum senden,

Ama İstanbul'dan bıkmak gibi bir şey olur bu.

Ben kibriti çaktığım zaman,

Her şey kırmızıydı yüzün olarak

Ben kibriti çaktığım zaman,

Çünkü her yüz bir memlekettir

Ben sigaramı yaktığım zaman,

Çünkü her sigara, bir kelimedir

Ben sigaramı yaktığım zaman,

Güz günleriydi bir şarkı olarak

Bir güvercin, 

Ben öldüğüm zaman, nice hüzünlerden yaprak yaprak....

Bir güvercin, ben öldüğüm zaman

Şimdi açsam pencereyi, beklesem

Sen gelsen

Olmaz ya hani, geliversen

Hiç bir şey sormasan

Hiç bir şey söylemesen

Sussam,

Sussan,

Sussak.

Susuşların anlattığını dinlesek

Sırt sırta otursak

Katılasıya ağlasak

Sormasak birbirimize sebebini

Sarılsam,

Sarılsan,

Sarılsak.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum

Bütün çiçeklerini getirin buraya,

Öğrencilerimi getirin, getirin buraya,

Kaya diplerinde açmış çiğdemlere benzer-Bütün köy çocuklarını getirin buraya,

Son bir ders vereceğim onlara,

Son şarkımı söyleyeceğim,

Getirin, getirin...ve sonra öleceğim.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,

Kir ve dağ çiçeklerini istiyorum,

Kaderleri bana benzeyen,

Yalnızlıkta açarlar, kimse bilmez onları

Geniş ovalarda kaybolur kokuları...

Yurdumun sevgili ve adsız çiçekleri

Hepinizi, hepinizi istiyorum, 

Gelin, görün beni,

Toprağı nasıl örterseniz öylece örtün beni.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,

Koy çiçeklerinin hepsini, hepsini,

Çoban yastığını, peygamber çiçeğini de unutmayın,

Hepsini, hepsini bir anda koklamak istiyorum.

Getirin, dünyanın bütün çiçeklerini istiyorum.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,

Ben köy öğretmeniyim, bir bahçıvanım,

Ben bir bahçe suluyordum, gönlümden,

Kimse bilmez, kimse anlamaz dilimden,

Ne güller fışkırır çilelerimden,

Kandır, hayattır, emektir benim güllerim,

Korkmadım, korkmuyorum ölümden,

Siz çiçek getirin yalnız, çiçek getirin.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,

En güzellerini saymadım çiçeklerin,

Çocukları, öğrencileri istiyorum.

Yalnız ve çileli hayatimin çiçeklerini,

Köy okullarında açan, gizli ve sessiz,

O bakımsız, ama kokusu essiz çiçek.

Kimse bilmeyecek, 

Seni,beni kimse bilmeyecek,

Seni,beni yalnızlık örtecek, yalnızlık örtecek.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,

Ben mezarsız yaşamayı diliyorum,

Ölmemek istiyorum, 

Yaşamak istiyorum.

Yetiştirdiğim bahçe yarıda kalmasın,

Tarumar olmasın istiyorum, perişan olmasın,

Beni bilse bilse çiçekler bilir, dostlarım,

Niçin yaşadığımı ben onlara söyledim,

Çiçeklerde açar benim gizli arzularım.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,

Okulun duvarı çöktü altında kaldım,

Ama ben dünya üstündeyim, toprakta,

Yaz kış bir şey söyleyen toprakta,

Çile çektim, yalnız kaldım ama yaşadım,

Yurdumun çiçeklenmesi için daima yaşadım,

Bilir bunu bahçeler, kayalar, köyler bilir.

Simdi sustum, örtün beni, yatırın buraya,

Dünyanın bütün çiçeklerini getirin buraya.

Bana memleket, bana su, bana tat

Bana uyku, bana rüzgâr gibi gelen sevgilim

Gülüşünü küçük bir çocuktan alan,

Yastıkta başının bıraktığı ize kurban olduğum...

Eser durursun hafızamda

Ve orada hiçbir şey yok 

Son hayalim,

Ne güzel şey seni sevmek

Elleri küçük sevgilim...Ne güzel şey seni hatırlamak

Etimde soğuk, kara, saplı bir bıçak gibi değil

Hasret ateşiyle dövülmüş sımsıcak bir demir gibi ne güzel şey düşünmek seni

Bunca kalabalıkta ve bunca yorgunluklarımın içinde son hasretim,

Sana olan hudutsuz sevdamı manolya kokulu başını kollarımın arasına alıp,

Senin o memleket gözlerine saatlerce bakmalıyım ki, anlatabileyim

Senin yanı başında ve şefkat dolu göğsünde uyumalıyım

Çünkü ben senin, her yanı çiçek açmış

Yemişlerle dolu fidana benzeyen güzel yüzüne hasret yaşayamam

Keşke bu gece, bir gelincik çiçeği takabilseydim yakana Karadeniz’in bahçelerinden

En güzel bestelerimi yalnız sana söyleyebilseydim bu gece

Mehtap uyanmadan, güne merhaba diyebilseydim

Okyanus kalbinde bir yelkenli gibi sarhoş olup, sahillere vurabilseydim

Açmaya duran çiçeğim, işitiyor musun beni?

Ustamın deyimiyle şu kâinat denen nesnenin içinde,

En çok sevdiğim yürek üzerine, en çok titrediğim insan kalbi senin göğsünün içine takılı olanıdır

Bana gururlu şeyler söyle;

Mutlu hikayeler,

Huzurlu güzellikler...

Bilirsin işte, öyle şeyler,

Umudu anlat,

İnancı..

Annesi bana bir oğlan doğurdu

Kaşsız, sarı bir oğlan

Masmavi kundağında yatan

Benim oğlan dünyaya geldiği zaman, Çocuklar doğdu Kore’de

Sarı ay çiçeğine benziyorlardı

Benim oğlan dünyaya geldiği zaman,

Çocuklar doğdu zindanlarda

Babaları kurşuna dizilmiş, bu dünyada birinci görülecek şey diye

Demir parmaklığı gördüler

Benim oğlan dünyaya geldiği zaman,

Çocuklar doğdu Anadolu’mda

Mavi gözlü, kara gözlü, elâ gözlü bebeklerdi

Benim oğlan, benim yaşıma bastığı zaman

Ben bu dünyada olmayacağım, evet...

Ama harikulâde bir beşik olacak dünya

Siyah, beyaz, sarı

Bütün çocukları sallayan mavi atlas döşeli bir beşik

Son hayalim, son hasretim, son sözüm

Nar tanem, yutkunuşum, uyanışlarımın en güzeli

İzin ver, o gözleri seveyim

Ruhumda küçük bir damla aşk var...

Bunun senin okyanusunda dağılmasına izin ver.

Kadınım benim… Kadınım…Kadınım

Kadınım benim

Öğrendim ki,

Kimseyi değiştiremezsin hayatta.

Ve kimse için de değişmemelisin.

Kimliğini kaybettiğin an, yaşamını çöpe attın demektir.

Her şeyi sen istediğin için yapacaksın, başkası senden istediği için değil.

Ve sen, sen olarak kaldığın sürece, senin yanında olanlar da mutlu olacaktır.

Bırak, hayatına eşlik etmek isteyenler gelsin seninle.

Yolun bitimine kadar gelmeleri şart değil.

Herkesin gidebileceği bir yol vardır.

Sen yeter ki, yanında yer almayı bil.

Ne sen kimse için mecburi istikametsin,

Ne de bir başkası senin için…

Seninle gelmek isteyenleri yanına al...

Belki beraber daha çok şey katabilirsiniz hayata.

Yanındaki seni mutlu ettiği sürece kalsın hayatında, zorlama kendini.

Tavanla tabanı iyi bilirim, dört kez yeniden başladım yaşamaya.  Hiç sırça köşklerim olmadı, camdan kubbelerim filan.  İyi oldu belki de. O kadar çok düştüm ki çabuk kalkmayı öğrendim sonunda. 

Hayatta en önemli şeyin tesadüfler olduğuna inanıyorum; görünürde küçük olan şeyler.

Daima hassas oldum. Daima tanımadığım insanlarla konuştum. Ve bu karşılaşmalardan muazzam öğrendim: En önemlisi bu.

Öğrendim ki, İnsanın içi de, dışı da kururmuş. Bir süre sonra gözyaşları akamaz olurmuş. İstese de ağlayamazmış artık. Acı çekmeden gelişemeyeceğimi genç yaşta öğrendim. 

Hayatımda iyi şeyler de kötü şeyler de oldu. Ama olmuş bitmiş bir olay için ağlamamayı öğrendim. Ben her şeye hor görerek değil, hoş görerek bakmayı yaşaya yaşaya öğrendim.

Gizliliği, ketumluğu erken yaşta öğrendim. Yüreğimi gizle­meyi, düşüncelerimi kendime saklamayı. Daha sonra öğrendim ki, insan kendine yatırım yapacaksa önce zihnini korkusuzca özgürleştirmesi gerekiyormuş. Keşke vaktiyle, saçma da olsa iki laf etseymişim. Susunca yok oluyormuş insan. Yüzüme susanlardan, konuşmayı öğrendim. Çok sonra öğrendim.

Ne düşündüğümü herkese söyleyebilmeyi öğrendim. Diğerlerinden bana neydi? Kendim için en iyisi bendim. Yaşayarak öğrendim.

Öğrendim ki, 

Bazı melekler, ayakkabınızın tabanını onarabilir. Ve aynı za­manda ruhunuzu da tamir ederler.

Bir şeyi daha öğrendim bu yaşımda:

Birisini zorlarsan, en doğal isteklerine karşı çıkarsan, "hayır" dersen, o iş, o birisi için çok büyük önem kazanıyor. Yapacağım diye sonuna kadar gidiyor.

Öğrendim ki,

Kazanmanın nasıl bir his olduğunu anlamak için bütün sporları yapmamız gerekmiyor. Müziği anlamak için, gelmiş geçmiş bütün müzik eserlerini dinlememiz gerekmiyor. Şaraptan zevk alabilmek için, dünyadaki bütün bağların üzümleriyle yapılmış bütün şarapları tatmamız gerekmiyor.

Yastığını koklaya koklaya öğrendim ki, 

İnsan bir kere ölmüyormuş meğer...

Korkunun yeryüzünden henüz yok olmadığını öğrendim.

Ben ateşten ve derin sulardan geçtim. Bildiğimi zannettiğim şeylerin çoğunu unuttum. Unuttuğum şeylerin çoğunu yeniden öğrendim. Uzakta olan birçok şeyi görebiliyorum ama yakında olan birçok şeyi göremiyorum.  Sonradan öğrendim ve anladım ki, insanı büyüten olaylar ya da yıllar değil, anılardı daha çok. Kısacık anlar. Günün birinde öyle bir şey oluverir ki yıllarca büyümeyen insanlar bir anda büyüyebilirler.

İnsanın yüreğine sevginin egemen olduğunu öğrendim.

Öğrendim ki, 

Aşk, fedakârlıkmış

Her şeyi feda etmek ve acıtmasına izin vermek.

Yaralanabilir olmanın asla yanlış olmadığını gördüm

Çünkü hassas kalmanın çok zor olduğu bir dünyada, sert olmayı seçmek kolay yol sadece

Ben hem kendimden bahseden şiirler yazmak istiyorum,

Hem bir tek insana, hem milyonlara seslenen şiirler

Hem bir tek elmadan, 

Hem süpürülen topraktan,

Hem zindandan dönen insan ruhundan, 

Hem bir tek insanın sevda kederlerinden bahseden şiirler yazmak istiyorum.

Ölüm korkusundan, 

Hem ölümden korkmamaktan bahseden şiirler yazmak istiyorum.

Sardunyaların, mor şebboyların suyunu vermek için bahçeye çıkıyorum.

Unutmakla unutmamak arasına gerili o sırat köprüsünden geçiyorum

İnceliğim, dal gibiliğim, ellerim…

Kıraç, boz ve kurak bir boşluktayım

Ben burada, sapların üstünde öğle uykusundayım

Dünya aşağıda, 

Dağlar uzakta,

Ben küskünüm ama şu yamaç kadar

Göl gibi misin?

Göl gibi misin?

Bir su şiirinde, gürültüyle konuşuyorsun

Her gün bir kez bu kitabın başına geçtim. Her gün bir kez dışarı çıktım. Kırık bir bulutla yürüdüm. Her gün bir insana bakıp, yüzümü yere eğdim. Her gün bir gazeteye boş gözlerle baktım. Her gün birileri konuştu, onları dinliyor gibi yaptım. Her gün bir kez “Neredeyim?” diye sordum kendime. Her gün bir kuzey kışı indi içime. Her gün karşımda duran fotoğraflarına baktım. Bir kez öfkelendim, her gün. Bir kez sordum kendime neden bu kadar bağlandın? diye. Her gün adalet ve zalimlik üzerine düşündüm. Belki de her şey...

Her gün bir barbar, bir medeni ile gezdim sokaklarda. 

Her gün bir perdeyi aralamaya çalıştım.

Her gün hiçbir şeyi anlamadığımı düşündüm. Her gün her şeyi anladığımı düşündüm. Güvercinleri yolculadım. Her gün, günlere dayanamadığımı düşündüm. Kitapları alt alta, dergileri kıvırarak yan yana dizdim. 

Ne idüğü belirsiz yerler benimle yürüdü. Gördüğüm her “cümle” bana bir bıçak gibi battı, anlamadım. 

Her gün bir taş parçası söktüm içimden. 

Her gün, uyku beni koynuna alsın diye yalvardım. 

Her gün, gün bitiyor, gece bitmiyor dedim. 

Her gün işlerin beni avutmadığını gördüm. 

Ayrılık günlerini sonradan niçin sisli bir perde gibi hatırlarız diye sordum. Öfkeni unutma dedim kendime her gün, 

Unutursan, düşersin dedim. 

Her gün en az bir saati ayakta durmaya, dimdik durmaya ayırdım. 

Ömür sözcüğünü bir kez kalbimden geçirdim...Her gün ömür sözcüğü kömür gibi tınladı içimde. Her gün sana içimden bir kez “sevgilim” diye seslendim. Her gün sana bir kez “zalim” diye seslendim. 

Her gün, yan yana oturup birbirine dikkatle bakan iki yaşlı kadını düşündüm. 

Her gün o kadınların bu fotoğrafı yırtıldı dedim. Her gün “âh” ettim bir kere, bir kere o âh’ı geri aldım. Her gün insan olmak ne çok kusur içeriyor diye düşündüm. 

Her gün bir kilidi açmaya çalıştım. Başka bir şey vardı, başka bir şey....

O damlayım ben

Varlığın bilincinde, 

Yokluğuna isyan ettiğim o acıyım ben 

Bilmediğim her an çığlıklara sığınmış bir dizeyim 

Varla yok arasında bir serzeniş,

Gece gündüz bilmez bir sızıyım 

Gözlerinden şekeri çalınmış , 

Gözlerini boşluğa adanmış biriyim ben 

Sözlüklerde üç heceye bölünmüş bir haykırışım ben

Bir bataklıkta boğulmasını seyrettiğin o umudum ben 

İnsan hayatının bir yerlerinde ölüyor.  Ruhuyla arasına yaşamak kadar uzun bir mesafe giriyor. Ölüyor insan ve yeniden diriliyor. Umut etmek için diriliyor, başlayabilmek için diriliyor, doğru dürüst bir tek cümle kurabilmek için diriliyor 

İnsan ölmeyince, umut da ölmezmiş