Ne kadar sürdü bilmiyorum düşüncelerimin belirsizliği.

Sanki beynim bir çöp yığını. Bir çöp kamyonu gelse ya! Döksem ne varsa içimdeki pisliği… 

Birkaç insan gitse,

Birkaç anı, Birkaç söz,

Birkaç kadın, Birkaç adam.

Boşalsa beyin kıvrımlarım. Belki daha fazla beyazlığa kalır ortalık. O zaman dağılan o pislikten arta kalan tüm odalarıma yapacağım şöyle bir bahar temizliği.

Tabiatta olur mu bilmem...İnsanoğlunun yaşayan tüm bu garip hallere karşı verdiği savaşta ilk kim kılıcı çekti? Büyük umutların yerle bir olmasının ilk örneği “Shakespeare”in yazdığı piyeslere mi dayanır, yoksa ilk reddedilişimi , aşk güdülerimiz mi? 

Benim içimdeki umuttan ormanlar var. Bunların hepsini o dikti, o suladı o büyüttü. Sonra...Oralarda uçuşan kelebekler var. O kelebeklerin ömrü kısa da olsa, hiç azalmıyorlar içimde...İçim çıkıyor, sökülüyor ama bitmiyor. Şimdi ara diyorsun ya sen, ''Onu aramak, ormanı yakmak demek. " dedim ağlayarak. Yanıma gelip sarıldı, ne kadar saat ağladım bilmiyorum. Ama karar vermiştim, artık gerekirse o ormanı yakacaktım, gerekirse o ormanın içinde ben de yanacaktım. 

Acı çekerken de adil ol, diyorsun bana.

Adil ol. 

Sen değil misin inanan hayatın büyük bir kader olduğuna?

Kaderi yönlendirmek bile o büyük kader'in içindedir filan...

O yüzden şimdi adil ol.

Adil ol.

İnanmıyorsun değil mi?

Beni bilmediğim bir dünyaya attı, diyorum.

Diyorum ki, sözde kalıyor her şey...

Bir de bana adil ol, diyorsun.

"Bi şarkı seçelim, o şarkı bizim olsun"diyorsun. Ama bilmiyor ki, dinlediğim en anlamsız, en gereksiz şarkı bile bana onu hatırlatırken, hangi şarkıyı "bizim şarkımız" olarak seçebilirim ki...Çok sevdiğin bir ayakkabının ayaklarını vurması gibi, bir gün açılacak ve acıtmayacak diyorsun. Her seferinde yara bere içinde eve dönüyorsun. Bana, üzülme, diyorsun. Fakat ne yapayım, ızdırabı çok seviyorum. “Zaafı hiçbirimiz sevmeyiz” diyorsun. İşi kelime oyununa dökmüş olmayayım...Sevmek de bir zaaf değil mi? Hattâ nice üstünlüklerin, nice erdem sayılan olguların, alt yüzü zaaf’a varmaz mı?

Her şeyi bilirim diyorsun,

Ben bilirim diyorum.

Senden önce kör oldu benim gözlerim

Ama senin gördüğün değil, benim görmediğim...

Gir koluma, beni kendi cehennemine götür

Başka şeyler düşüneceğim dedittiren sana,

O içindeki yabancı,

Senden önce benle konuşan,

Ki ben, tüm yabancılaşmaların eseriyim....

Bilirim aklını tükenmelerin

İnsanları bilirim ben

Kendimi bilirim

Bin fersahtan duyarım gülüştüğünü,

Değil yalnız ardına kimlerin düştüğünü,

Kimlerin rüyasına girdiğini bilirim. 

Şarkılar dinliyorsun beni unuturken

Filmler seyrediyorsun benimle yaşamak yerine

Olmadık bir replikte, seviyorsun beni 

Dudaklarındaki gülümseme belki de benden önce bir yaşanmışlıktan

Kahve suyunun kaynadığını fark ediyorsun birden

Hayat devam ediyor sen kahveyi yudumlarken

Azıcık sev diyorum beni

Ben demezdim eskiden

Yani seni sevmiyorken...

Kendime rağmen seviyorum seni

Bir çocuk gibi güldürüyorsun beni

Gözlerimi unutuyorum

Bakmayı...

Gülüşlerin gözlerim oluyor

Biliyorum....biliyorum....biliyorum

Görmese de, çiçek açmıştı gözlerim

Biliyorum istesen en çok sen anlarsın

Ama ben bilirim diyorum

Tuzla ovarsan geçer hemen leke. Susuz hem de. Bunu biliyorum. Çoook önceden. Sen bunu bilmezsin. Kahveyi soğuk içmek ne demek bilmezsin. Son yarım yudumda içilen iki uzun karanfilli sigarayı bilmezsin.  O son yudum hiç bitmese, eve hiç dönmesem demeyi hiç bilmezsin. Çok şiirden değil, yalnızlıktan öldü. Ben biliyorum.

Her şeyi bilirim diyorsun,

Sen seni biliyor musun?

Sahi sen ne biliyorsun?

Cehennem uyruklu misafirime getto tokadı atıyorum. Yani ne bulursam fırlatıyorum. Yerden avuçladığım suyu suratına çarpınca iyice ayılıyor. Yatağımdan akan su, evde bir akarsu yatağı oluşturmuştu. Dereyi görmüştük. Hatta, derenin içindeydik. Su çeken ayakkabılarımı çıkardım. Mahmur bir neşeyle sırıttım: '' Benim nazarımda, kuduz bir maymunun ağzındaki köpük kadar bile değerin yok.'' Emekliliği yaklaşmış bir celladın aldırışsız havasına bürünmüştüm.

Bakanlık binasının çevresinde polisler nöbet tutuyor. Üniformalı, silahlı, matruş kardanadamlar. Katliamı araştıran komiser yardımcısından ayaküstü bilgi alıyorum. Çayını karıştırırken, kahvaltı haberlerini sunan gamlı bir spiker havasında konuşuyor. Caniler, işinin ehliymiş. İçeri girerken, yüzleri maskeliymiş. Kaç kişi oldukları belli değilmiş. Üç de olabilirmiş, yirmi de. 

l- İnsanlık...

a) Bir takım oyunudur.

b)  İki kişilik bir oyundur.

c) Bireysel bir oyundur.

2- Mana....

a) İnsan oluşun bir yan ürünüdür.

b) İlişkilerde beliren bir kazanımdır.

c) İnsanlık için bir önkoşuldur.

3- Özgür irade...

a) İnsanın, ifade ve davranışlarını şekillendirmesini müm­kün kılan zihinsel ve duygusal nitelikli bir kontrol sistemi­dir.

b) Acizliğimizi inkar etmede kullandığımız namevcut bir destektir.

c) Toplumsal değil, özel hayatta işleyen tercih yetisidir.

4- İhtimaller

a) Her adımda çoğalır.

b) İhtimal diye bir şey yoktur.

c) Her adımda azalır.

Üstüne ölü toprağı, mezar tozu serpilmiş, hükmen harabeleşmiş metruk binanın dördüncü katındaki odama çıktım. Geceleyin bomboş salonun pencere camındaki yansımam, melankolik bir kadavrayı andırıyordu. Son nefesimi yarım saat önce verdim. Çoğu cesetten daha fazla benziyordum ölüye. Ne yapmam gerektiği hakkında hiçbir fik­rim yok. Ölürken insan bildiğini de unutuyor. Mezardan şartlı tahliyeyle serbest bırakılmışım gibi hissediyorum. Kırk yaşıma girmemle, canımın çıkması bir oldu. Ölümden değil, gelecekten korkuyorum.

Çocuklar bir kuzuyu kucaklamadan, kelebeğin peşinden koşamadan, tavşanla bakışamadan büyüyor. Gençler, bir ağacı, üzerinde meyve yoksa tanıyamıyor.

Vicdan azabı dolu kabuslar ile adı konmamış hasretler arasındaki istikrarsız yolculuğum tam gaz sürüyor. Şiddetlenen rüzgarda, yaralar hızla kabuk bağlıyor.

Onunla tanışana kadar hayatım dantelsiz gecelik, sossuz makarna, golsüz bir maç gibiydi. 

Her şeyini paylaşıyor, dağıtıyor. Tebessümünü kimseden esirgemiyor. Ne var ki, fikirleri tehlikeli.

Hiç kimse mükemmel değildir; özellikle de ben.

Aptallığın hemen hiç masrafı yok. Kendimden biliyorum. Akıllanmaksa ateş pahası.

Geleceğe bakıyorum ve ertesi günü bile göremiyorum.

Kaderimde yazılanlar ile hayatımda olup bitenlerin birbi­rini tutmadığını hissediyorum.

Delilik, düşünmek, soru sormak ve en korkuncu iti­raz etmektir.

Kaçış, artık intihar teşebbüsü havası taşıyan bir vazgeçiş ve terkediştir.

Tersini de düşünebilirsiniz: Küresel kötülük sisteminin bir parçası olduğumuz için otomatikman suçluyuz.

Suç, artık cezalardan oluşan işleyişe direnmektir.

İhlal, artık gayri insani sınırların dışına çıkmaktır.

Kötüler, hiç kuşkusuz, iyilerin bilmediği bazı şeyleri anlamışlardır.

Her şey bir yanlışlıklar zincirinden mi ibaret? Mantı­ğın yardımı, sonuçlanan sebeplerini görmeme yetmiyordu. Çaresizliğimiz, üzüntümüzü kat be kat aşıyor. Kendimi, doğduğum günkü kadar çaresiz hissediyordum.

Kalbimize aşk oku sap­Iandı mı, gözlerimiz "Bana karşı dürüst davranıp her şeyi berbat etme sakın" demeye başlar. Belki Şebnem'le buluşmayı denerim. Beni idamlık bir cellat yapan ufak tefek kusurlarımı belki göz ardı eder?

Geceleri seher çağına dek, benimle bulun da, gecenin birinde Ay doğuversin…Doğsun da yoldan da kurtul, kötü yoldaştan da.

Acı olsun, tatlı olsun, ne söylersen hoş… Gözün de, gönlün de ışığısın, canısın, cana canlar katarsın sen.

Ne yücelerdensin, ne aşağılardasın, ne de altı yöne sığar bir cansın…Altı yönü de ne edecekmişim? Kanlar sızan gönüldesin sen.

Başını eğ… yüzünü gördüğüm günden beri, gönül de sarhoş oldu, can da… Akıl da sevdalara düştü, çıldırıp gitti, fikir de.

Yaprak sarardı mı, ıslak kök gene yeşertir onu… Aşk yüzünden sararıp solarsan, ne diye yeşermeden ümidin kesiliyor?

Şimşek çaktı, ağaca bir ateş düştü! Büyük, amansız bir şimşek, büyük, aman bilmez bir ateştir ama, bu ateş, başka türlü bir ateştir!

Uzaktan herkes görür Ay’ın yüzünü. Fakat ne mutlu o kişiye ki Ay'ı rehin alsın.

Senin içinde öyle parlak bir ay vardır ki, gökyüzündeki güneş bile ona; "Ben sana kulum, köleyim" diye seslenip duruyor.

Der ki: Ben senim; sen değilsem bile gece gündüz dostunum senin.

Seninle ben sensiz-bensiz bir araya gelsek, tek olsak, bir olsak ne olur? Biz bir olalım da kör olsun, biri iki görenin gözü.

Ey benim güzelim! Ben, sen'in havana uymuşum! 

Sen'in aşkın, sanki bir denizdir; Canım da, o denizde bulunan bir balıktır! Sen, bir an benden yüz çevirirsen, bir an Sen'i görmezsem, balığa benzeyen canım ölür gider! 

Balıklar, sudan dışarda kalınca bir an bile yaşayamazlar, ölür giderler! Aşıklar da, sevgililerinin ayrılığına sabredemezler! 

Her ne kadar pervânenin süsü, ziyneti kanadı olsa da 

Kendi kanadımı yaktım ve söylenmedim asla 

Pervânenin kanadı bir kıvılcım ile yandı 

Mumun yanma mühleti ise geceden sabaha kadardır.

Aşk ateştir ve evi harabeye çevirir 

Ateşin huzurunda mumun gönlü ve pervânenin kanadı birdir.

Adını söyleyince sehpada sultanlar asılır,

Adını söyleyince, Eyyüb’ün sabrı tükenir,

Fatih İstanbul’dan, İstanbul Üsküdar’dan,

Üsküdar kız kulesinden utanır

Sen İran ol , ben de şahın olayım

Varsın Sultan Selim gelsin üstüme

İşte ben böyleyim, sana gelince

Dil kılıçtan keskin , 

Boynum kıldan ince

Başımı koyduğum her yerde, secde edilen odur. 

Dört köşe ve altı bucakta tapılan hep odur.

Bağ, gül, bülbül, sema, sevgili…Bütün bunlar hep bahanedir; yalnız ve asıl maksut hep odur.

İçmeden resmine bakamıyorum

Kırılırsın diye aklım çıkıyor

İçince karşına çıkamıyorum

Darılırsın diye aklım çıkıyor

Korkarım derdimi sana dökerken

Utanır gözümden yaşlar akarken

Uzunca yazamam belki okurken

Yorulursun diye aklım çıkıyor

Bu halkın kendisinden haberi bile yoktur ya,

Başkalarının ayıplarına karşı pek dik durur.

Kendi yüzümü göremem ben!

Gördüğüm,

Senin gözünde kim olduğumdur....

Tanrım beni yarattığın için sana şükürler olsun! 

Bana yanan bir anne ve seven bir baba yarattığın için şükürler olsun.

Sana şükürler olsun ki, akan suları ve bol meyveli ağaçları yarattın!

Bana çalışmam için el verdiğin için sana şükürler olsun.

Dünyanın güzelliklerini göreyim diye verdiğin gözler için şükürler olsun sana!

Güzel müzikleri duyayım diye bana verdiğin kulaklar için şükürler olsun!

Bu cehennemde kimdir tanrım, sana şükürler diyor? 

Cehennem de kimdir?

Adını ey yücelerin yücesi şarkılayacağım, 

Senin adını on telli utla çalacağım; 

Çünkü o çok tuhaf ve korkunç yapılmıştır

Senin defterinde benim bütün organlarım yazılmıştır 

Senin gözlerin, benim ceninimi görmüştür!

Keşke benim de güvercinler gibi kanatlarım olsaydı...

Uçsaydım ve bir dinginlik bulsaydım

Uzak bir yerlere gitseydim 

Ve çölde yuva yapsaydım. 

Şiddetli fırtınalardan kaçsaydım sığınaklara....

Çünkü yeryüzünde zorluklar ve şirretler gördüm. 

Kendi ruhumun acısından söz ediyorum, 

Kendi ruhumun acısından söz ediyorum! 

Suskunken gün boyu süren naralarımda ruhum çürüyordu

Benim hayatımın rüzgar olduğunu anımsa!

Çöllerin kaşıkçı balığı olmuşum, harabelerin baykuşu! 

Ve bir serçe gibi çatıda oturmuşum yalnız...

Boca olmuş su gibiyim ve leşler gibiyim

Ve kirpiklerimde ölümün gölgesi var! 

Kirpiklerimde ölümün gölgesi var.

Terk et beni, beni terk et! 

Çünkü günlerim nefes gibidir. 

Terk et beni dönüşü olmayan yere gitmeden önce, 

Yaptığın canı vahşi hayvanlara bırakma…

Benim hayatımın rüzgâr olduğunu anımsa 

Anımsa ki , boşunalık zamanını benim payım kılmışsın. 

Benim çevremde şenliğin şarkıları ve değirmenlerin sesi 

Ve ışıkların aydınlığı mahvolmuştur

Eyvahlar olsun bana! Çünkü ruhum, irinlerimin ortasında bilinçsiz kalmıştır!

Bize yazıklar olsun. Zira gündüz zeval bulup sona ermekte ve akşamın gölgeleri uzamakta 

Ve bizim varlığımız, kuşlarla dolu kafesler gibi, tutsaklığın iniltileriyle dolup taşmakta

Aramızda ne zamana kadar süreceğini bilen biri yoktur… 

Hasat mevsimi geçti ve yaz bitti ve biz kurtulmadık

Kanaryalar gibi ağlarız insaf için 

Aydınlığı bekleriz 

Ve şimdi, karanlıktır...

Venuz yıldızı! Bazen geceleyin çok parlak bir yıldız görürüz. 

Bu yıldızın adı Venüs’tür. Venüs yıldızı çok parlaktır. Venüs yıldızı bize çok yakındır. Venüs yıldızı bize göz kırpmaz.

''Ay, güneş, çiçek, oyun!”

Sen de birkaç çirkin şey say!”

El, baş!”

İçinde Ev olan bir cümle yap!”

Ev Karadır!

Ve sen ey sevginin soluğu! 

Seni coşturan nehir…

Bize doğru ak! Bize doğru ak!

Adrenalin sarhoşu olmuştum. Midem, tımarhane mutfağında pişmiş akrep zehri reçeliyle doluydu sanki. İkizini idam eden bir cellat gibi, şeytan görmüş bir keçi yavrusu gibi, kıyametten sağ kurtulmuş bir deli gibi ağlıyordum.

Dışarıda, çimento fabrikası bacasından çıkmış gibi pis bir gökyüzü. Dünden kalan bayat bir kar, kırıntılar halinde yağıyor. Kalabalık...Bakanlık binasının merdivenlerinden, cehennemin bodrum katına iniyorum.

Aksilikler, tesadüflerin de takviyesiyle felaket katına yükseldi. Katliam, bir şehri boyamanın en kötü yöntemidir. Bir zamanlar Çin'de şöyle denirmiş: ''Savaşta öldürülürseniz, cesedinizin düşmanın yüzüne bakmasına dikkat edin.'' Katliam besbelli kişisel bir hıncın sonucuydu.

Kalbimde kaynayan ateş kazanından yükselen duman, beynimi sarmış anlaşılan.  Şiddetlenen rüzgarda, yaralarım hızla kabuk bağlıyor. Istırabın bitişi, onu gayrimeşru kılar. Ve bu yüzden ıstırabın sonu yoktur. An'ın tadını çıkarıyordum. Tıpkı paraşütü açılmayan bir paraşütçünün rüzgarın tadını çıkardığı gibi...Görüyorsunuz ya, benim DNA'larımda duygusallığın D'si, RNA'larımda romantizmin R'si yok. Etrafınıza bir bakın, sizce de kıyamet kopmuyor mu?

Cesaretin binden fazla türü var. Dövüşten kaçmak, tek başına hiçbir şeyi kanıtlamaz. 

''-İlle de rakibinin omurgasını ağzından çıkarman filan mı gerekir?''

-Hayır...Belki de korkak olduğumun anlaşılmasından korktuğum için, adım korkağa çıkmasın diye kavgadan kaçmıyorum?

''Yani kimin gözüpek, kimin tabansız olduğunu çözmek mümkün değil, öyle mi?''

Cesaret hem bir soru, hem de bir muammadır. Yalın haliyle bir mana taşımaz. Cesurca bir davranış, ancak metanet, basiret gibi dayanaklar sayesinde gerçekleştirilebilir.

''Fal bakar gibi konuşuyorsun. Zekanı en çok kendini kandırmada kullanıyorsun.'' 

İnsan, kalbiyle düşünür. Hayat yalnızca, ölülerin cevaplayabileceği bilmecelerle doludur. Belki de kaçınılabilecek tek acı, acıdan kaçınmaya çalışırken ortaya çıkan acıdır. Korkma, yaklaş karanlığa. Orada ben varım. Çaresizliğimize, zavallılığımıza. Gel, beraber ağlayalım. Korkma, ben varım.

İnsan haysiyetini boğazlayarak, kışın soğuk bir gününde, dilim bağlı, dört duvar arasına 

koydular beni. Her adam kendi dünyasını yaşıyordu.

Bir kadına tutkundum o sıra. Onu en iyi tanıyanlar, elbette ki benden önce tanıyanlardır. 

Çiçeği ve kadını.

Yaşamımda belki de ilk kez, her şeyi sağlıklı bir insan gibi irdeledim. Eskisi gibi yalnızca  heyecanın ve sabırsızlığın etkisiyle yorumlamadım. Yaşamımda belki de ilk olarak, korkmadan  düşünebilmenin ne kadar olağanüstü bir duygu olduğunu hissettim. Ve belki de ilk olarak normal bir insan gibi hissetmenin ne kadar harika olabileceğini anladım. Dünya bir ezgiyle dönüyor ve vardığın her yerde soruyorsun : “ Buraya kanatlarıyla gelmiş birisi var mı?”

O da benim gibi doğallığını yitirmişti.

Bir şeyi saklamak ya da saklamak zorunda kalan kişinin gözlerinin doğal, özgür ve samimi bakması olanaksızdır.

Ancak şimdi gerçek açığa çıkmış, ve bu ikimizi de yüreğimizden yaralamıştı. İkimiz de çok şeyler ifade eden bu sözlerin ardından suskunlukla oturuyor, ve birbirimize bakmaktan çekiniyorduk. Sessizlik sanki havayı yarıp küçük odadaki masanın üzerine, tam aramıza çökmüştü. Bu sessizliğe belki bir dakika daha dayanabilirdik; ama daha sonra ya ikimiz de boğulacaktık ya da ikimizden biri, bir sözcükle bu öldürücü, boğucu baskıyı hafifletecekti.

Adın yaramdır. Adın yaramdır! Ve yaralar iyidir. Bir insanın ruhunu ancak yaralarından görebilirsin. Yara iyidir.

 Yara, “Ben ölmedim!” demektir. 

''Kalbinizden vurulursanız sizi öldüren kurşunun sesini duymazsınız.''

Ben, Vera. Ötekiyim. Tıpkı senin gibi. Herkes gibi. Ve sen....Sen her kimsen. Senin de içinde biri var, bazen yatağa yattığında "Işığı kapatma " diyen. İçinde biri daha var. Annenin ölümüyle büyüyen. Birisi var, içten içe seni ayıplayan. Ve yine biri var, hep ayıplanmanı sağlayan. 

Kaç kişi var içinde? Saydın mı? Hiç dinledin mi onları? Ben her gün, her gece dinlerim onları. Müzik grupları bile var. Kalbe deva vaazlar. Kaderleri isminden yazılsın, hep yükselsin dedik. Ben de hep dinledim onları, bir tek ben dinledim. Biliyorum ki, ben dinlemesem de yine de söylerdi şarkılarını. 

Kaç yaşındasın demek, kaç dolunay boyunca yaşadığın anlamına geliyor. Oysa dolunayları saymak, bunun hesabının peşine düşmek pek tehlikelidir. Çünkü böylece insanların genellikle kaç dolunay yaşadığı ortaya çıkar. İlk kez, çok özel. Benzersiz. Ancak son zamanlar karşılaştırmanın ötesindedir. Onlar paha biçilmez. Ama insanlar normalde bunun son kez olduğunu bilmiyorlar. İnsanın kendine ait tek bir şansı oluyordu ve o da peşinden gitmeden olmuyordu.

Bir yara olduğunda hücreler onu kapatmak için bir araya gelir. Eğer yapmazlarsa, vücut sonunda ölür. Bir yara var ve bizim bir araya gelmemiz gerekiyor.

Varla yok arasındayım.

Hep, varla yok arasındaydım zaten.

Ben güvercinin özgürlüğüne uçarken ardında bıraktığı zerresiyim.

Bu dünyada her şey denge ile yönetilir:  Kazanılan ve kaybedilen! Kaybedecek bir şeyin yoksa büyürsün. Karanlığın ruhumda mayalandığını hissediyordum.

İnsan çökmeden önce kaç darbeye dayanabilir?

Direnişler böyle hoşa gidiyorsa bunun sebebi hepimizin içinde bir isyancı olması galiba.

Dünya var gücüyle tepene çökmeye çalışsa bile, başını hep dik tutacaksın.

Rakibinin gözlerini göremezsen aklından geçenleri bilemezsin.

Mutluluk şimşek gibidir, yanıp söner. Ve unutma ki gerçekler acı değildir, acılar gerçektir. Cennete ulaştığında, düşüş yıkıcıdır.

Umutsa, domino taşları gibidir. Biri düştüğünde, diğerleri takip eder. Kimsenin hayallerini ve umutlarını senden çalmasına izin verme. Unutma ki, korktukça tutsak, umut ettikçe özgürüz.

İçinde seni kemiren seni bırak. Bak nerelere varıyor gökyüzü. Hangi zamanlara. Hangi sonsuzluğa. GİT.

Gökyüzü, korkunç, güzel ve okşayıcıdır, baygın baygın bakar, yanına çağırır, okşamalarından insanın başı döner.

Yıldızlar seni yaşatacak, unutma.

Sevgili Dost,

Bir zarfı açmak kadar kalbi titreten ne vardır? 

Sizin hiç babanız öldü mü?

Benim bir kere öldü, kör oldum

Babamdan ummazdım bunu, kör oldum

Siz hiç hamama gittiniz mi?

Ben gittim, lambanın biri söndü

Gözümün biri söndü, kör oldum

Tepede bir gökyüzü vardı yuvarlak

Şöylelemesine maviydi, kör oldum

Taşlara gelince, 

Taşlar pırıl pırıldı ayna gibiydi

Taşlarda yüzümün yarısını gördüm

Bir şey gibiydi, kötü...

Yüzümden ummazdım bunu, kör oldum

Siz hiç sabunluyken ağladınız mı?

Sorarlarsa, “Ne iş yaptın bu dünyada?” diye, rahatça verebilirim yanıtını. “Yalnız kaldım. Kalabildim! Altı milyarın arasına doğdum. Ve hiçbirine çarpmadan geçtim aralarından... 

Gökten bela yağdığını düşün, senin de kaçacak, saklanacak hiç bir yerin olmadığını düşün…Ben vurulduğumda çocuk yaşımdaydım. Ben öldüğümde, dünya bilmem kaç...

Ölüm kalbe gökyüzünün neresinden iniyor? 

Tüm yaşamının bir rüya olmadığından nasıl emin olabilir insan?

Ben Ay'ı deniz üzerinde hiç görmedim.

Keşke sözcüklerden başka yolu olsaydı bilmenin. Yanılmış olmanın damakta bıraktığı acı lezzetin alacaklılığı adına, ''keşke'' diye başlayan yazılar yazmasaydı.

Sabahı, ateşler içinde bulan hastanın yalnızlığı kadar, gerçektir benim resimlerden görüp de, kalbime ithal ettiğim yangınım...Çünkü hayatım boyunca hep yanlış yaptığımı ve onların beni düzeltebileceğini düşündüm. Tam olarak nasıl açıklayacağımı bilmiyorum. Öylesine işte, aniden, hiç sebep yokken. 

Mor çiçeklere döktüm içimi, baharlar geldikçe

 Ve baharlar geçtikçe...

Bahar, bir yığın hatıranın ayrıntısında ruha dair bir hikâyedir...

Güneşin anlattıkları herkese iken, yağmurun anlattıkları herkese göre değildir.

Yolun yanlış olduğunu biliyordum. Belki dedim; her yanlışın sonu yanlış değildir, belki bir doğrusu vardır da ben bulabilirim. 

Bildiğim kadarıyla yaşam için gerekli koşulların hiçbirini yanımda getirmiş değildim.

O, rengi gören adamdı, ben rengi giyen kadın

Ya ben yaşadığım hayatı anlayamadım ya da bu hayatın hiçbir değeri yoktu. 

Daha iyisini de bulamadım, göremedim, kimse de göstermedi. 

Sen bir gelip, bir kayboluyordun, tıpkı parlak kuyrukluyıldız gibi

Bense her şeyi unutuyor, ağır ağır sönüyordum...

Bu hayatın amacı, seni karanlıkta görmemi istemekse kabul. Ben zaten seni her gece rüyamda görüyorum. Mum ışığına bile ihtiyacım yok benim. Gözlerinin parıltısı yeter bana.

Dünyada benim ihtiyaç duyduğum kadar sabır var mı?

Gösterebilir misin bana?

Senin güneşinin sevgi dolu gözleri var mı?

Yıldızların yakalıyorlar mı benim istek dolu ellerimi?

Veriyorlar mı bana yine?

Beklemesem gelir mi? 

Beklersem gelmez ki... 

Umut vardır

Beklemediğim zaman, umut vardır

Kimseden karşılık beklemiyorum. Ben monologdan yanayım. Sevgisiz acımaya karşıyım. İnşallah bu arada, hangi bardak kimindi unuturum. Çaydanlığı bezle tutmayı unuttu; elini yaktı. Parmaklarını bir süre havada salladı. Bunu daha önce yaşamıştık. Gecekonduda bile eski düzen, her yerde eski düzen. 

Korktum albayım; hiç bir şey yaşamamışım gibi geldi birdenbire bana...Anlamıyorlar, nazlanıyorum sanıyorlar. Bu dünya, hassas ruhlar için bir cehennemdi. Ve ben, o kızgın ateşlerde deri değiştirip değiştirip bilmem ki kaç bin kez yanmıştım dünyada.

Ben de büyük meseleler yüzünden harcamış olmak isterdim hayatımı. Küçük dertler yüzünden yıpranıp gitmek istemezdim. Fakat, Allah kahretsin, insan anlatmak istiyor albayım. Her masalda nasılsa göveren bir sancı var, biraz hüzzam ama çokça hicazkâr. Hatırlamak, unutmaktan sonradır. Unutmaksa, bir yalan. Gitmek zor, gitmemek dünyanın yükü. Her şeyi bir bir anlatması tamam.

Duygunun adını koymak var ya, orası tam bir hüsran. Çünkü tanımlamak, kısıtlamaktır aslı. Dünyada her insan, az çok bir felakete uğramış olabilir. Bunun için büsbütün kötümser olunur mu? Felaketler yerine, saadetleri,

 Ölmüşler yerine doğacakları,

Geçmişler yerine gelecekleri düşünmeliyim.

O halde ne duruyoruz? Daha fazla yenilme vaktimiz gelmedi mi? 

Sordum ona, "Senin de yüreğin çarpıyor mu?"

Çarpıyormuş. Herkesinki çarparmış. Ama kimininki aydınlık olurmuş, kimininki karanlık. Dışarıdan hangisinin karanlık, hangisinin aydınlık olduğu nasıl anlaşılır?

Aslında meseleler basitti. Onları karıştıran insan ihtirasıydı. Ne kadar çok insana içerliyorum bir bilseniz...Bazı şeyleri birilerine anlatmalıyım. Bir geri gidiyorum, bir ileri. Gidemiyorum.

Beynimin her hareketinde düşüncelerim acıyor, anlıyor musun ? Bütün hayatımca bu cam kırıklarını beyin zarımın üzerinde taşımak ve onları oynatmadan son derece hesaplı düşünmek zorundayım. Bugünün doktorları, insanın delirdiğini çok kolay kabul ediyorlar da, iyileştiğine inanmakta biraz nazlanıyorlar. Bu akıl hastanesi, turnikelere benziyor albayım; hani tren istasyonlarında var ya.

Aynı derinlikte olmadığın, aynı yollardan geçip yoğrulmadığın birine, kalbini anlamıyor diye gücenmek aynı manada anlamsız işte.

Senin seslendiğin yerde değil diye, seni duymuyor, anlamıyor diye kızabilir misin? Kızma. 

Ama ben, sen  gittin diye bütün güzel şeylere küstüm. Bütün güzel şarkılar artık bende anlamını kaybetti. Bütün kitaplar okunamaz oldu. Hele çiçekler senleyken kokladığım gibi değil. Bir bir soluyor. Penceremin önüne martılar uğramaz oldu. Ben hep sonbaharı yaşıyorum. Yine de anla işte. Sensiz yaşanmıyor buralarda...

Kurşun kalemin,

Bahar dallarının hatırına beni anla.

Duymak, anlaşılmak istiyorsan önce sen duy dediklerini.

Küsersem, kızarsam anla sen beni

Oyunu bozarsam anla sen beni...

Ne olur söylediklerimden fazlasını anla...

Ne olur...

''...Geceyi seyrede seyrede öğrendim ki, ışık insanın içinde yanmıyorsa yüzüne vurmuyor. Ben ağacı severim. Canım gibi severim. Mesleğe girince öğrendim ki, bir ağaç, bir çocuk kadar kıymetlidir vatan için. Öğrendim ki, balıkların çoğu, yaşlanınca ömürlerini boşuna geçirdiklerini söyleyip yakınırlar. Sürekli sızlanıp herkesten şikayet ederler. Ben bilmek istiyorum, hayat gerçekten bir avuç yerde durmadan dönüp durmak, sonra da yaşlanıp ölüp gitmek mi, yoksa bu dünyada başka türlü yaşamak da mümkün mü? Öğrendim ki, yaraları iyileştirmek için onlarla yüzleşecek cesarete sahip olmak gerekir. Yaşamımın öyle bir noktasındayım ki, durum son derece olumsuz bile görünse, ruhsal bir sınavdan geçme fırsatını yakaladığımı görebiliyorum. Neler olup bitmekte olduğunu gözlemek ve onu yargılamak arasındaki ayrımı öğrendim. Her şeyin ruhsal zenginleşme için bir fırsat olduğunu öğrendim. Öğrendim ki, insan denilen varlığın alışamayacağı hiçbir durum, hiçbir olay yok yeryüzünde. Ama benim için gerçekten anlamlı olan şeyleri paylaşabildiğim o kadar az insan tanıdım ki, kendi içime çekilmem gerektiğini öğrendim. İsyan, insanın ruhunda olmalı. Benim işim kabullenmek. Rıza dolu bir ruhu barındırmak. Yetişirken bunu öğrendim ben. Bunu kabul ettim. Dünyayı değiştirmemeyi. Sadece ruhta bir değişim. Öyle olsun ki, dünyada bir değişim olabilsin. Dünyada hakkıyla bir değişim olabilsin. Kalbim çok şey öğrendi ve yaşadı. Ve bu sayede bilgeliği, deliliği, akıllılığı öğrendim. Ama anladım ki, bu da zor bir iş.Çünkü bilgeliğin olduğu yerde fazlaca üzüntü var. Öğrendim ki, çok şey öğrenmek isteyen kişinin çok acı çekmesi gerek...Öğrendim ki, daha güzel görünmek için ödenecek bedellerin çok daha ağırını, sahip olduğu güzelliği yüzünden ödemek zorunda kalan yaralı kadınlar var. O kadar ağır bir bedel ki, parayla falan da ödenemiyor; kanla, gözyaşıyla, hüzünle, acıyla ödemekten başka çaresi yok…Öğrendim ki, insan başarıyla değil, sevgiyle yaşar....Hep 'sen' demeyi öğrendim ki, dilimden dökülen'ben'ler azalsın. Çünkü dildeki 'ben'ler azalmadıkça, sevginin kokusu alınamaz. Öğrendim ki, insan kendi hayatından endişe ettiği için değil, içinde sevgi olduğu için yaşar. Öğrendim ki, dış dünyan ne kadar güzel görünürse görünsün, önemli olan içerde kalanlarmış. Ve iç dünyan karışıksa, sağlıksızsa, dışarıda elde attığın hiçbir şey seni mutlu edemiyor. Önemli olan bir tek an vardır. O da "şimdi"dir. Bir çocuğa ölümü sordun mu hiç? Bilmez. İyi ki. Büyüyemezdi yoksa. Ben ne zaman öğrendim bilmiyorum...Sevgi, diyorsun. Fedakârca sevmek. Tabi, söylemesi kolay. Öğrendim ki, yanlış iddialarla talep edilen sevgi, asit, araba kazası ve akciğer kanserinin toplamından daha büyük bir katil. İnsanlar birbirlerini ölümcül bir ışığında öldürür gibi sevgiyle öldürüyorlar. Doymak bilmiyorlar. Öğrendim ki, asıl önemli olan verilen kararın doğru ya da yanlış olması değil, o karan verebilmekmiş. Hem zaten "doğru" ve "yanlış" son derece öznel şeyler. Hayatımın erken dönemlerinde öğrendim ki, eğer bir şeyi istiyorsan, biraz gürültü yapsan iyi olur. Bu meslekte öğrendim ki , yönetenler bizim saçma olarak adlandırdığımız şeyler karşısında asla tınlamazlar. Üstüne üstlük bilinci köreltmek ve aklı boşaltmak için bunlardan yararlanırlar. İnsan kaybedişin böylesine yanmaz da neye yanar? Neyse, hayatımda pek kazanmadım ki, kazanmasını öğreneyim. Ama kaybetmesini, hem de şahane kaybetmesini öyle öğrendim ki, en zengin kazanışlara taş çıkartan bir ferahlık ve gönül açıklığıyla, gülerek kaybederim. Öğrendim ki, her mektup meğer ateşten önce yakarmış düştüğü yeri. Ben zekanın tek başına hiçbir anlam taşımadığını öğrendim. Sevgi ve şefkat eli değmeyen zeka ve eğitim, beş para etmez. Öğrendim ki, öğrenciliğim hiç bitmeyecek bu âlemde. Her karşılaşma, tesadüf gibi görünen her deneyim, kaderime mürekkep olmaya devam edecek. Ve ben, bu kutsal mürekkeple yazabileceğim en güzel hikâyenin kahramanı olabilmek için yürüyeceğim bu yolları.''