Aslında sevgi üzerine çok konuşmamak gerek. Sevmek üzerine, bu denli hoyrat, bu denli gelişigüzel konuşulunca, içim çok acıyor. Çünkü sevgi ne zaman ortalıktan çekilse, ne zaman kendimize bile fazla gelmeye başlasak, sevgi üzerine umutsuz bir telaşla konuşmaya başlıyoruz. Sanki böyle anlarda sevgisizlikten ruhumuz kavruluyor. İşte o zaman, yana yakıla, sanki ruh çağırır hoyrat.

Sevgi, dostluk, incelikler üzerine istesek de konuşamazdık onunla. Birkaç kez denemedik değil, denedik ama olmadı, beceremedik. Böyle anlarda ikimizi de garip, hiç tahmin etmediğimiz bir utanç, bir endişe kaplıyordu. Sanki bütün bunlar üzerine konuşursak birbirimize duyduğumuz sevgimizi incitecek, örseleyecek diye hep tedirginlik duyduk...Aşk çiçekleniyor ve etrafındaki her şeyi de çiceklendiriyordu: Aşk, dünyanın tüm çiçeklerinden daha parıltılı, daha hoş kokuluydu.

Hayatımın çiçekleri döküldü. İçimde neler olduğunu hissetmiyor musunuz? Anlamıyor musunuz? Konuşmakta bile güçlük çekiyorum. Tam şu­ramda...Verin elinizi, tam şuramda bir şey, taş gibi, ağır bir şey duruyor. Derin bir acı duyuyormuşum gibi. Garip değil mi? Acı da, sevinç de insanda aynı etkiyi yapıyor. Soluğumuz kesiliyor, insanın ağlayası geliyor. Ağlasam belki rahatlarım; tıpkı büyük acılarda olduğu gibi...

Sonra sen çıkıp geldin, gelip beni ruhumun zindanlarından kurtardın. Bana gerçeğin ne olduğunu öğrettin.

Birbirimize duyduğumuz sevgi, kimi zamanlar yaralarımızın kabuğunu öylesine inceltir, bu dünyadan öylesine kopartır, öylesine şaşkın, çaresiz yapardı ki, böyle zamanlarda nefes almaktan bile çekinir hale gelirdik. Ben birini çok sevdim mi, adını kimseye söylemem. Bir parçasını başkasına vermek gibi gelir bana. Hayatının geri kalanını birisiyle geçirmek istediğini anladığın zaman, hayatının geri kalanının bir an önce başlamasını dilersin.

"Sevmek, sevdiğiniz kişinin her şeyini sevmektir," sözü inanın, sıradan, laf olsun diye söylenmiş bir söz değildir. Her gün yan yana, baş başa oturmak kolay iş değildir.Birbirinin iyi yanlarından zevk alıp, kötü yanlarına kızmamak için büyük bir yaşama deneyi için sevgi gereklidir. Bir gün bir şeyi ister­sin, ertesi gün tutkuyla, ölesiye ona bağlanırsın. Daha ertesi gün onu istediğinden utanırsın, arzun yerine geldiği için ha­yata lanet edersin. İşte insan hayatta kendi isteğinin peşinden serbestçe giderse böyle olur. Bastığımız yeri yoklayarak yü­rümeliyiz; bazı şeylerden gözlerimizi çevirmeliyiz. Hayat budur işte.

Biliyor musun benim içimde ne yakıcı, ne de kurtarıcı hiçbir ateş yanmadı. Hiç bilmediğim bir tutkunun taklidini yapabilirim belki. Ama beni ateş gibi kavuran bir tutkunun taklidini yapamam. Sana hem bedenimin, hem de ruhumun gözleriyle baktım. Çiçekleri sevdim, başka bir şeyin sevilebileceğini bilmediğim zamanlarda. Sevmenin, dünyayı sevmek olduğunu senden öğrendim. Eşyaların gülümsediğini sende gördüm.

Gözyaşımın sahibi...

Ne zaman alnımı camlara dayasam,

Kanatlarını canıma batıra batıra

Sana uçuyor bütün kuşlar…

Söyleyeceklerimi hazır bulunanlardan gizlemek için, seninle dilsiz olarak konuşmak

istiyorum.

Zaten sana söyleyeceklerimi insanların arasında açıkça söylesem de, başkasının kulakları duymaz, anlamazlar.

Hani uykuda dilsiz, dudaksız söz söylerler. İşte ben uyanık iken de sözümü sana öyle söylerim.

Acılarımı kimsenin duymaması için, ben kuyunun dibinden başka yerde inlemem, feryad etmem. Ben senin gamının sırlarını mekandan da dışarı söylerim.

Ben yeryüzüne oturmuş da yeryüzünün hallerini, gökyüzüne söylemekteyim.

Ey aşıklar! Bizler yıldızlar gibi tamamıyla ateş halini almışız.

Bütün gece o ay parçasının, o güzeller güzelinin etrafında dönüp durmadayız.

Güneş doğunca yıldızlar görünmez. Bizim güneşimiz görünmezken, biz meydana çıktık ama, bil ki biz avareyiz...

Başıboş dolaşıp duruyoruz.

Dilberâ yüzün gören bülbül gül-i terden geçer

Lebleblerin tadını bilen şekerden geçer

Kan dökerse,çeşm-i giryânın nolur?

La'l-i yare dil verenler la'l u cevherden geçer

(Ey Sevgili,

Senin yüzünü görenbülbül, aşık olduğu taze gülden vazgeçer

Dudaklarını tadan papağan da artık şeker yemekten vazgeçer)

Sürekli ağlayan gözlerim, bu aşırı ağlama sonunda gözyaşı yerine kan akıtmaya başlarsa şaşırmamalı

Nitekim sevgilinin dudağına gönül verenler yakut ve cevherden vazgeçerler)

Dâr-ı dünyâ deli gönlüm gibi vîrân olsa

Ne cihân olsa, ne cân olsa, ne hicrân olsa

Bir demür tağı delip boynına almak gibidir

Her kişi âşık olurdu eğer âsân olsa

Gam-ı yâr ile sevinmez yokdur

Bir gedâ cümle, cihân mülkine sultân olsa

Hançer-i dilber ile bir cân olsa

(Dünyâ evi deli gönlüm gibi vîrân olsa; ne dünyâ olsa, ne can olsa, ne de ayrılık olsa.

Keşke sevdiğimi herkes sevseydi de hepimiz onu konuşsak, sürekli ondan söz etseydik.

Aşık olmak demir dağı delip boynuna almak gibidir; eğer bu iş kolay olsaydı herkes âşık olurdu.

Bende sevgilinin derdi var diye mutluyum; bir dilenci bütün dünyâya hâkim olsa sevinmez mi?

Sevgilinin hançeri ile baş edebilecek bir can olsaydı, hemen karşılar, can atar, ona saygı gösterirdi.)

Ey sevgili!

Gül yüzünden ayrı düşünce üzülmekten kendimi alamıyorum.

Gözümden akan kanlı yaşlarla, dünya bağını kızıl lale bahçesine döndürmek istiyorum.

İçimden, dert, eziyet ve gamlar diliyorum.

Kalbimi senin zülfünün ayrılığıyla dur duraksız biçareye döndürmek istiyorum.

Bunca perişanlık içinde aklımı darmadağın etmek istiyorum.

Ey sevgili!

Hangi yayla yeşil?

Nerde keklik çok?

Kayalar sırt sırta vermiş;

Otlar dalgalansın biz yürüdükçe,

Sular düze insin kar eridikçe,

Hangi yayla karlı? Nerde çiçek çok?

Bulutlar iç içe germiş

Bulutlar göğe perdeler germiş;

Çiğdem devşirelim, çiçek biçelim

Susayınca hep ezgiler içelim

Batmasın eline bir gül dikeni,

Çıkıp yükseklerden taş bırakalım,

Kopan sese, kalkan toza bakalım,

Tavşanlar ürkerken bu gürültüden

Kaçan tavşanlara ıslıklar çal sen

Hangi yayla yüce? Nerde kavga yok?

Gel seninle orda olalım

Sonsuzluk düşüne set değil mekan

Başın omuzumda, omzum gökte

Hangi yayla serin? Nerde suç yok?

Biz seninle orda olalım

Papatyalar, ardıçlar, çamlar yan yana

Şu heves sensin,

Şu incinmiş gurur sen,

Şu utangaç aşk,

Şu Posta Caddesi’ndeki daktilo sesi,

Çocukların okul dönüşü sevinci sen

Biz kanat çırpınca dursunlar

İlk kez görüyoruz desin görenler,

Bir sesti o

Bütün sesler içinde ayrı

Yürü diyen bir ses

Savaş diyen bir ses

Katıl diyen bir ses

Bütün dağ gölleri ışırken,

Deniz kıyısına gidelim haydi

Mavi, göğsünde uyutur biraz korkumuzu

Ben ölünce,

Hiç değilse bir fener olsam,

Kapında dursam,

Soluk donuk geceyi, aydınlığa boğsam.

Ya da limanda gemilerin uyuduğu zamanda

Gülüşürken kızlar, uyumasam,

Dar, kirli bir kanalda bir yalnıza göz kırpsam.

Bir meyhane önünde,

Dalgın düşüncelerle

Tempo tutup, şarkılara 

Sallansam

Ya da şöyle bir fener, gözleri büyümüş bir çocuğun yaktığı

Duyulup da korkunca çevresinde yalnızlığı

Dışarda camlarda fırtınanın ıslığı

Evet, hiç değilse.

Ben ölünce bir fener olsam,

Tek başına geceleri uykulardayken dünya

Gökte ayla, senli benli

Sohbete dalsam.

Var olan soluktur senin göğsünde, gönül değildir

Nerede insanlığı devindirecek güç?

O, soluğunda değildir

Aş aklını, aş

Ve ötesine geç,

Çünkü bu ışık yolu gösterir de, varacağın yer değildir

Ben, bu dünyada mıyım?

Yoksa ayrı mıyım?

Dünyayı gören biri miyim, tepeden tırnağa dünya mıyım?

Yeter ki söyleyin artık bana: ben neredeyim?

Benim ışığım, her şeyi olduğum nerede?

Damarlarda akan o, tükenmiştir artık

Zaman her zaman sürüp gitmektedir

Ama bil şunu, gerçek tektir

Gören kimmiş bugünü?

Gören kimmiş yarını?

Senin zamanın yalnızca bugün

Benlik gücü ile şu kalımlı dünyaya egemen ol

Rengin ve kokunun gizine erenlerden ol

Bir kıyın olsun, denizin kıyıya sarıldığı gibi

Ama kıyının kötülüklerinden eteğini sakınan ol

Süsleniyor bir gün daha sabahtan

Ve heyecanlı bu haritadaki aşk işareti

Mavinin türküsü Hayallere çiçek açtırıyor bir bir

İlaç gibi sevginin melodisi

Çözülüyor şehrin dili

Ve alkışlıyor her şey birbirini

Kısa yollara nasip oluyor yüreğimden kanatlanan şiir

Yürümek ne kadar güzel bu iklimde...

Aşka boyanan sözcükler var....

Mutluluk bahçesindendir

Zaman atıyor desenli adımlarını

Tebessümler hep uyanık

Ve sevda kokan her nefes, mutluluk bahçesindendi

Garip bir gezegen, garip insanlarıyla.

Zaman teslim olur, ama tanımazlar.

Protestolarını ifade etmenin yolunu bulur,

Resimler yaparlar, bunun gibi mesela:

İlk bakışta özel bir şey yok.

Su görürsün,

Bir sahil görürsün.

Akıntıya karşı zorlukla giden bir tekne görürsün.

Suyun üstünde bir köprü ve üstünde insanlar görürsün.

İnsanlar görünür şekilde adımlarını sıklaştırır,

Çünkü demin başlamıştır bir yağmur kara bir buluttan aşağıya kamçılarcasına.

Mesele şu ki, arkasından hiçbir şey olmaz.

Bulut ne biçimini ne rengini değiştirir.

Yağmur ne yoğunlaşır, ne durur.

Tekne hareketsizce süzülür.

Köprüdeki insanlar, biraz önce bulundukları yere koşarlar.

Burada araya sokuşturmadan olmayacak:

bu hiç de öyle masum bir resim değil.

Burada durdurulmuştur zaman.

Yasaları çiğnenmiştir.

Gelişen olaylara etkisi engellenmiştir.

Hakaretle defedilmiştir.

Buralarda uygun görülür bu küçük resme büyük itibar göstermek,

hayranlıkla bakıp çağdan çağa heyecanla titremek.

Bazıları için bu yeterli değil...

Boşanan yağmuru bile işitirler,

Boyunlara ve omuzlara düşen serin damlaları duyarlar,

Köprüye ve insanlara bakarlar,

Sanki orada kendilerini görmüşçesine,

Hep aynı, hiç bitirilmeyen koşuda

Ebediyen yol alınacak sonsuz bir yol boyunca

Ve utanmazlık içinde inanarak

İşin aslında böyle olduğuna...

Ben bir kayısı ağacıyım

Küçücük bir ev önünde yaşarım yapayalnız.

Yılda bir çiçek açar,

Yılda bir kayısı veririm Avuç içi kadar.

Yaz olur,

Bir kadın silkeler dallarımı,

Bir çocuk yerde bağırır, güler,

Bense hoşnut olurum.

Hem, zaten benim

Ne söğütler gibi nezaketim vardır,

Ne kavaklar gibi gururum.

Ben bir kayısı ağacıyım

üç insan severim,

Bir çocuk,

Bir genç kadın,

Bir genç adam,

Benim kadar sessiz sedasız,

En güzel ay, nisan ayı,

Toprak yumuşak yumuşak,

En güzel ay nisan ayı.

Yağmur yağdı, çiçek açtı,

Bir hoş oldu içerim,

En güzel ay, nisan ayı.

Kavaklar uzakta upuzun,

Bir sağa, bir sola,Başı döner kavakların.

Ben bir kayısı ağacı,

Başımda çiçeklerim.

Ben bir kayısı ağacı,

Üç insan severim:

Bir çocuk,

Bir genç kadın,

Bir genç adam.

Bir tek, toprak odaları var üçünün,

Toprak odanın penceresi.

Ben bir kayısı ağacı,

Bazan eğilir bakarım odaya,

Yerde eski bir yatakla yorgan görürüm,

Duvarda bir eski kırık ayna,

Yerde bir eski kilim,

Bir eski hasır.

Bir kayısı ağacı,

Bazen eğilir bakar odaya,

Çiçeklerinden utanır.

Ayışığında gördüm üçünü.

Üçünün suratı asık.

Gökyüzü bembeyazdı.

Gökyüzü çiçeklerimin renginde.

Gökyüzünde kavaklar.

Çiçeği en önce kayısı döker.

Ben bir kayısı ağacıyım, döküyorum çiçeklerimi.

Yer beyaz beyaz, başım yeşil yeşil,

Haziran gelecek,

Güneş yakacaktır tepemi,

Kayısılarım balla, şekerle dolacaktır.

Ben bir kayısı ağacıyım.

Kötü bir düşüncedir almış beni.

Dedim, insanlar Neden yaşatılmıyor Ağaçlar kadar olsun?

Ben bir kayısı ağacı.

Şişman adam bir düşman gibi beni seyreder,

Ben şişman adamı bir düşman gibi seyrederim.

Ben bir kayısı ağacı,

Gövdemde sarı kâğıt.

Yapmayın, dedim,

Yılda bir çiçek açarım, dedim.

Etmeyin, dedim,

Ekmeğe katık oluyor kayısılarım, dedim.

Bir öğle vakti baktım,

Kavaklar uzakta upuzun,

Bir sağa, bir sola.

Gökyüzünde bir yıldız, yeryüzünde iki çocuk

Bir tekneyim, gösterin bana kıyılıkları

Kent dışında yaşardım

Gök diye bir şey vardı bir zaman

Görülürdü oradan

Bir sabah tutuştu hepsi,

Bütün canlıları yutmak için bir sabah, fışkırdı topraktan gök

Ey beni umutsuz eden kan!

Ey bütün şarkılardan artan!

Kuşatma altında vermem gerekiyor ömrümü etkileyecek kararları

Yalnız ve yuvasız uçar kartal güneşin önünde

Uzaklaşan seslerini dinliyorum hayatımın

Hemen açma kollarını...

İnsan seslerine tutunarak ilerliyorum

Benim korkum ve umutsuzluğum, artık ölmüş bir adam gibidir

Ey benim kaçınılmaz yazgım!

Saygılı dudaklarınla yarıştım

Acılardan ve hüzünlerden değil

Kaçmalardan ve korkulardan değil...

Düşündüm sonra

Belki...dedim. Doğdun ve büyüdün. Belki bundan 60 sene sonra bu dünyada olmayacaksın. Ne dertlerin kalacak geriye, ne de sıkıntıların, her biri senin ile birlikte toprağa gömülecek.

Düşündüm sonra

Çiçeklerin dalında sevilmesi gerektiğinden bahsediyorlar...Yolunmuş bir çiçeğin, bıçaklanmış bir insana benzediğinden. Peki öyleyse, evdeki vazoları dolduran çiçekler hep ölmüş insanlar mı?

Düşündüm sonra

İnsanlar ne kadar yanlış tanıyorlardı...

Anladım. Denizler boşuna devirip duruyor bir çarşaf gibi

Deniz kendini ateşe verdiğinde yananın ben olacağımı neden anlamıyor?

Anladım sonra

Hafızamda birtakım resimler, olaylar, insan yüzleri var. Bölük pörçük cümleler, gülüşmeler, hıçkırıklar var. Kendi yolunda, kendini kaybeden biriyim ben.

Anladım

Ölümün sonsuzluğunu dilerler bize. Tek bir dünyada yaşamıyoruz. Bu gezegende ne kadar insan varsa, o kadar dünya var. Hiçbir şey bu gerçeği değiştirecek kadar güçlü değil...

Bunları düşünürken gülümsedim...İnsan kendine benzeyen bir dünyayla karşılaşınca gülümsüyor. Bilinçli bir şekilde tezahür etmiyor bu, içten içe çağlıyor.

Ben, kağnılarla yaylılarla büyüdüm geldim

Bir ben yitirmedim galiba belleğimi

Her şey ben yaşarken oldu, bunu bilsin insanlar

Ben yaşarken koptu tufan

Ben yaşarken yeni baştan yaratıldı kâinat

Ben oysa herkes gibi

Herkesin ortasında

Burada, bu istasyonda,

Bu siyah paltolu casusun eşliğinde, en okunaklı çehremle bekliyorum

Oyundan çıkmıyorum

Anladım ki,

''Deli eder insanı bu dünya;

Bu gece, bu yıldızlar, bu koku,

Bu tepeden tırnağa çiçek açmış ağaç”

Vazgeçemediğim.''

Vücudumun çirkin kabuğu altında sevgi ile, rikkat ile dolup taşan zengin bir kalbim varmış... Ne çare ki, kimse beni sevmemiş, kalbimdeki o taşkın memba kendi kendine kurumuş. Sevgilerim nefrete, kine, bedbahtlığa kalbolmuş. İnsanlar vardır ki, menfaatleri müşterek olduğu için birbirini severler. Öyleleri vardır ki, meselâ hayatları bir arada geçtiği, yahut fikirleri, hisleri birbirine uyduğu için sevişirler. Fakat öyleleri de vardır ki, menfaatleri, hayatları, fikirleri, hisleri birbirine tamamıyla yabancıdır. Fakat buna rağmen yine birbirine karşı bir ruh incizabı duyarlar. Bence sevginin asıl makbul nev'i budur...

Bütün aşkların hikâyesi birbirine o kadar benzermiş ki...Çok mesuttun. Seviyordun, seviliyordun. Saadetin bu mertebesine çıkan bir insanın dünyadan istenilecek nesi kalabilirdi?

Sevda insanı her şekle soktuğu gibi kahraman da yapar. İnsan, vakaların selinden kendini kolay kurtaramıyor...Ona kapılıp gitmemek için bir kahraman olmalı...

Benim kabahatim düşündüğümü söylemekten ibarettir. Saadeti saklamak, derdi saklamaktan çok daha güç. Saadetin fazlası da bazen elem gibi, ümitsizlik gibi insanı hasta eder. Bazı gizli güzellikler vardır ki, ağır tesirli zehirler gibi yavaş yavaş kendini gösterir, tamamıyla anlaşılıncaya kadar aylar, yıllar geçer. Çünkü sevenler sevdikleriyle beraber geçirdikleri en mesut saatlerin farkında olmazlar. Daima daha büyük saadetler getirecek bir yarın ümit ederler...

Ben, sade gökyüzüne bakarak hayret edenler, kâinattaki büyüklüğü zihinlerine sığdıramayanlar gibi birbirlerini sevebilenlere hayret ediyordum. Siz bana en uzak yıldızlardan daha uzaksınız. İşte hakiki yalnızlık budur. Mesela bir balığa ‘lütfen beş dakika denizden çıkınız da kumsalda oturalım…Sonra yine dönersiniz’ diyebilir misin?

Gitmek, gitmek, gitmek… Pek güzel, pekala ama… Bu nazlı nazik kollarla hangi ufuklara kadar? Fakat benimki gibi insanlığın en derin, en karanlık yerlerinden gelen kaynağı belirsiz ağrılar için ne yapmalı? Siz yalnızlığın hakikî mânasını bilmiyorsunuz. İnsan yalnızlığı hariçte değil kendi içinde aramalı.

Vicdanımın sesini daima dinleyeceğim. Kalbin gözleri, vücudun gözlerinden çok daha iyi görüyor. Ben, aşkın ne hayallere sığmayacak derecede güzel bir şey olduğunu bu gece anladım. Zaten söylemiştim ya...Gece onun gözlerinde başka bir dünyaya baktıktan sonra etrafımdaki şeylerde bir tat bulmak kabil değildi.

Sen benim sarhoşluğumsun

Ne ayıldım, ne ayılabilirim

Ne de ayılmak isterim

Başım ağır, dizlerim parçalanmış

Üstüm başım çamur içinde

Yanıp sönen ışığına düşe kalka giderim

Bir şey var aramızda

Senin bakışından belli, benim yanan yüzümden...

Dalıveriyoruz arada bir

İkimiz de aynı şeyi düşünüyoruz belki

Bir şey var aramızda,

Onu buldukça kaybediyoruz isteyerek

Fakat ne kadar saklasak nafile

Bir şey var aramızda...Senin gözlerinde ışıldıyor

Benim dilimin ucunda