Eskiden köpeğim gibiydi şiir

Ne zaman üzülsem hissederdi

Ve yanıma gelirdi

Yaşlı bir köpek şimdi şiirim

Ne kulağı duyuyor ne yüreği...

O zamanlar öyle yaralıydım ki

Bunu yalnızca bir hayvan anlayabilirdi

Hayvandan anladığım bir şey varsa, insanlardan hiç anlamadığımdır hayatta

Anladım ki:

Bir insanda hayvan şart

Bazıları ağaçtan toplar kelimelerini

Bazıları taştan çıkarır şiirini

Bazıları aşkını çölden…

Ben, hiçbirinden…

Geceye kalmış gibi olurum

Benimki ne şiir ne keder

Onların terkettiği gölgeyi bulsam, bana yeter

Sen de denize inen bir sokak

Ben de başkente giden bir ev

Yağmur yağınca şairler aranmalı

Ve onlara elmadan sormalı, nedir sır?

Yoksa

Elma da, sır da, şair de unutulmalı yağmurda

Ve “Susanlara hiçbir şey sormamalı”

Sana bir elma borcum var ama

Elma biliyor, sen bilmiyorsun bunu

Benim şiirden başka kederim yoktur

-Şiirde tren yok, bu ne kederdir?

Öleceği zaman

Hayvanlar gibi saklanmak istiyor ya insan

Saklanacak bir yeri olmalı

Aşka, çocukluğa, anneye, şiire

Yoksa fazla gelir ölüm

Ve...eksik ölür insan

Suyu görünce taşmak istiyorum

Onun bir bardağı var, benim hiç kimsem

…

Bir dize daha olacaktı burada ama

Aklım suya gitti, unuttum

Anne ağladığında, gördüm çocuğun büyüdüğünü

Hayvan ağladığında,

Ağacın küstüğünü duydum

Eski yazıda;

‘Yüz’ yazmak resimdi

‘Göz’ yazmak aşk

Ve şiir derlerdi ‘söz’ yazmaya

Öyleyse bir ilgisi olmalı

‘Güz’ yazmanın kalple

Ve ‘yaz’ı çocuklukla yazmanın

Sabah çok zordur....

Şiirden de zor

Bir sabah uyandığında,

Göğsünün ortasında kara bir delik,

Büyük bir yara

Ve aynaya baktığında,

Yüzündeki çizgilerin arkasında,

Kayıp bir çocuk, büyük bir yumru

Hep yalnız uyuyup, yalnız uyanınca

Yalnız bitirip, yalnız başlayınca

Yalnız boğulup, yalnız kurtulunca,

Yalnız kırılıp, yalnız onarınca

Yalnız vurulup, yalnız kanayınca

Yalnız arayıp, yalnız bulununca, içinde

Bir ölüm sessizliği yüzünde

Yalnızlık şimdi bir küçük şehir

Yollarından kar erir gelir

Üşütür bizi

Ellerindeki yağmur değil…

Uykusuz bir gece

Ve saat epey geç

Aklımda bir sorum var

Ve elimde bir cevap

Sabah olsa, ben bi kere sızsam

Ve sonra tekrar uyanıp da konuşsam

Bu dünya çok elips

Adımı bile koymuşlar benden habersiz

Belki konuşmak da yaşamak gibi

Dün gece bir rüya gördüm anne...

Ayaklarım yalınayak…

Koştum…

Hiç düşmedim, yaralanmadım anne…

Hiç utanmadım bile…

Gökkuşağının sekizinci rengini gördüm!

Kimse ağlamıyor, herkes mutluydu…

Ama çok üzüldüm çok üzdüler beni

Çarptım!

Ama ağlamadım

Ağlamak; kayıp çocuk bu şehirde.

Kaçtım! Ama ağlamadım

Ağlamak; düğüm gözlerimde.

Saçtım!

Ama toplamadım kalbimi

Kalbim kayıp bu şehirde.

Yaktım!

Ama ağlamadım

Ağlamak bana yasak içimde!

Sevgili Bilge,

Bana bir mektup yazmış olsaydın, ben de sana cevap vermiş olsaydım. Ya da son buluşmamızda büyük bir fırtına kopmuş olsaydı aramızda ve birçok söz yarım kalsaydı. Birçok mesele çözüme bağlanmadan büyük bir öfke ve şiddet içinde ayrılmış olsaydık da yazmak, anlatmak, birbirini seven iki insan olarak konuşmak kaçınılmaz olsaydı. Sana durup dururken yazmak zorunda kalmasaydım. Bütün meselelerden kaçtığım gibi uzaklaşmasaydım senden de. Seni büyük bir boşluk içinde bırakmasaydım. Kendimden de kaçıyorum gibi beylik bir ifadenin içine düşmeseydim. Bu mektubu çok karışık hisler içinde yazıyorum gibi basmakalıp sözlere başvurmak zorunda kalmasaydım. Ne olurdu, bazı sözleri hiç söylememiş olsaydım? Ya da bazı sözleri hiç söylememek için kesin kararlar almamış olsaydım? Sana diyebilseydim ki, durum çok ciddi Bilge, aklını başına topla. Ben iyi değilim, seni son gördüğüm günden beri gözüme uyku girmiyor diyebilseydim. Gerçekten de o günden beri gözüme uyku girmeseydi. Hiç olmazsa arkamda kalan bütün köprüleri yıktım ve şimdi geri dönmek istiyorum, ya da dönüyorum cinsinden bir yenilgiye sığınabilseydim...Kendime, söyleyecek söz bırakmadım. Kuvvetimi büyütmüşüm gözümde. Aslına bakılırsa bu sözleri kullanmayı ya da böyle bir mektup yazmayı bile, ne sen ne aşk ne de hiçbir şey olmadığı günlerde kendime yasaklamıştım. Sen, aşk ve her şeyin olduğu günlerde böyle karar alınamazdı. Yaşamamış birinin ölü yargılarıydı bu kararlar. Şimdi her satırı, ‘Bu satırı da neden yazdım?’ diyerek öfkeyle bir öncekine ekliyorum. Aziz varlığımı son dakikasına kadar aynı görünüşle ayakta tutmak gibi bir görevim olduğunu hissediyorum. Çünkü başka türlü bir davranışım, benimle küçük de olsa bir ilişki kurmuş, benimle az da olsa ilgilenmiş insanlarca yadırganacaktır. Oysa Sevgili Bilge, aziz varlığımı artık ara sıra kaybettiğim oluyor. Fakat yaralı aklım, henüz gidecek bir ülke bulamadığı için bana dönüyor şimdilik. Biliyorum ki, bu akıl beni bütünüyle terk edinceye kadar gidip gelen aziz varlık masalına kimse inanmayacaktır. Bazı insanlar bazı şeyleri hayatlarıyla değil, ölümleriyle ortaya koymak durumundadır. Bu, bir çeşit alın yazısıdır. Bu alın yazısı da başkaları tarafından okunmazsa hem ölünür ve hem de dünya bu ölümün anlamını bilmez. Bu da bir alın yazısıdır ve en acıklı olanıdır. Bir alın yazısı da ölümün anlamını bilerek, ona bu anlamı vermesini beceremeden ölmektir ki, bazılarına göre bu durum daha acıklıdır. Ben ölmek istemiyorum. Yaşamak ve herkesin burnundan getirmek istiyorum. Bu nedenle Sevgili Bilge, mutlak bir yalnızlığa mahkûm edildim... 'Yorgunluktan ölüyorum.'' dedi arı. ''Ben de ölmekten yoruluyorum.'' dedi kelebek...Hep aynı sessizlikle geliyor gece. Hep aynı masalları dinliyorum yine. Hep aynı yüzler, hep aynı sesler peşimde. Anlatamıyorum, inandıramıyorum kendime. Hiç söyleyemediğim, söylemediğim o sözlerim. Bir gün elbet doğar güneş. Aydınlatır karanlığı. Sebebi kendiyken o gölgelerin, gülümsersin. Öyle bir dünyada yaşıyoruz ki, en kalın kitaptan çok yazısı var. Ayın, Günün ve Saatin....Kuş olmak güzel şey. Hatta bulut olmak. Gel benimle. Mutluluğun suç olmadığı yerlere gidelim. Bugün aklıma yazısız ve çizgisiz bir resim geldi. Ve benim, birdenbire yüzünü değil, gözünü değil, senin sesini göresim geldi. Neden sancılar eksik olmaz iyi insanların yüreğinden? Yaralı bir kuş gibi, uçmayı unutmuşsun...Geceleri koynunda, yalnızlık uyutmuşsun. Dalından koparılmış, ezilmiş bir çiçeksin. Mavi gök kadar güzel, Şarap kadar gerçeksin. Sen şehrim kadar güzelsin, şehrim senin kadar acılı. Güneşte, denizin sonunda mavi bir duman gibi gözümde tütüyorsun Yeşil bir erik dalı yüreğim. Sen altın tüylü bir yemiş. Sallanıyorsun. Fakat ben seni böyle bir yemiş. Ve bir duman gibi görmenin yerine. Sahiden görmek istiyorum. Sende, ben imkansızlığı seviyorum. Fakat asla ümitsizliği değil...Seni seviyorum. Avuçlarımda camdan bir parça gibi kalbimi sıkıp, parmaklarımı kanatarak kırasıya, çıldırasıya...

''Bir insanın yetişme tarzına en iyi ışık tutan şey, kavga ederken sergilediği davranışlardır.''

Müntekimle geze toza beş-altı ay geçirdik. 22 Kasımda bana zaten bildiğim bir şey söyledi. ''Seni seviyorum Şebnem.'' Bilmediğim şey ise, onun gönül işleri başkanlığına başvurup, bir AŞKart aldığıydı. Bundan hiç bahsetmemişti. Yani benimle ilgili hislerini, önce bana değil, resmi makamlara bildirmişti.

Beklemediğim bir biçimde, bu olay beni irkiltti.

Genellikle korkumuz, tehlikeden fazladır. İntikam, bir denge kurmanın ötesine geçti mi, bahanesi hazır bir acımasızlığa dönüşür. Benden beter bir hale dönüşmüştü.

Bilemiyor insan. Hiç bilemiyor. Yağmurdan sonra ne gelir? Pencereden içeri giren belli belirsiz esintinin kulağımıza söylediği nedir? Açık yeşil duvarın ortalarından çatıya doğru uzanan çatlak ne için? Bir kelime, neden öteki kelimeler gibi alelacele geçmeyip oyalanıyor dilimizde? Hep bir şeyi duymak istiyor gibi bir beklenti içindeyiz ama, o ne?

Akşamüstü eve dönerken, yokuştaki merdivenleri dikey olarak kesen yolda bir otomobil durdu.

Arabadan başını uzattı ve ''Şebnem!'' Bir fotoğrafımızı çeker misin?'' diye seslendi.

''Heykel yok mu?'' diye sordum. Arabadan indi, fotoğraf makinesini bana verdi. Ve arkasında sakladığı Pinokyo kuklasını yanağına dayayıp bana gülümsedi.

Fotoğrafı çekerken ''Pinokyo, yalanın sembolüdür.'' dedim.

''Yanılıyorsun Şebnem. Pinokyo, insan olma çabasını temsil eder.'' diyip, kuklayı bana uzattı. Sonra da iyi akşamlar diledi ve lambasına geri dönen cin gibi arabaya binip uzaklaştı.

Neden bazı sözler sesin bittiği yerde bitmiyor? Bilemiyor insan. Zamanın gittiği yerden dönerek durmuş bir saati elinden çeke çeke götürdüğü vakit midir? Gerçekten bilemiyor.

Elimde Pinokyoyla kalakalmıştım. Eve vardığımda Pinokyonun ağzında, rulo halinde katlanmış bir kağıt olduğunu fark ettim. Açtım baktım bir not:

''Tarihe gömülmeden önce haberleşelim.''

''Bütün dünya sana sırtını dönüp gitse de ben, burada bir yerde sana sarılmak için bekliyor olacağım. Daha iyi, daha güzel, daha farklı birisi olmana gerek yok. Sen orada öylece, olduğun gibi güzelsin. Hayat seni incitecek gibi olacak bazen, yalnız hissedeceksin. Fakat korkma! Ben varım.''

''Sahip olduğun mutluluğun kıymetini, iş işten geçince anlayacaksın.''

Ben nerenin yanlışıyım?

Hangi sokağın çıkmazı?

Ağaramayan gün gibi gecenin körüne tutsak,

İçlerden uzak bir sızı, evlerden ırak bir kasvet

Tanrım iki yanımda üç boyutlu duvarlar var

Rica etsem, yıksan onları...Bak, hareket edemiyorum

İttifakla ihtilaf vesilesiyim

Neredeysem ve kiminleysem, ve neredeyse vazgeçecek gibiyim

Söylüyorum bak, sen bilirsin

Kime biraz fazla yaklaşsam, delirdiğini görür gibiyim

Mitolojilerden hikaye bakıyorum kendime, trajediler beğeniyorum

Histerik kahkahalar atıyorum şelalelerle

Biliyorsun değil mi Tanrım? Çok iyi biliyorsun

İkimizde biliyoruz birbirimizi, kandırmayalım

İyi sonuçlar çıkartmanın ustasıyım ben

İlk o zaman duydum cennet denen yerin varlığını

O gün bu gündür, ne zaman gözlerim yaşarsa kulağımı uzatırım, biri bir şeyler fısıldasın diye

Çekip gitmek istediğim onlarca gecenin hepsinde, eğilir kulağıma uzaktaki bir melek

''Bekle'' der bana, duyarım, ''geçecek hepsi, bekle''

Usul usul beklerim, bilirim geçecek hepsi

Geçecek elbet hepsi, geçecek geçmesine de

Bir de uykum gelse...

Önceleri şey sanırdım, her şey kendiyle müsemma

Ağarmaz derdim saçlarım, kesilmez hiç soluğum

Ortada bir sürü şey vardır aslında, ama söyleyecek hiçbir şey yoktur. Hiçbir zaman söyleyecek fazla sözüm yoktur, onun için susarım. Durmaksızın düşünmeler, uykusuz geçen geceler, içilen şaraplar, sırf şirin gözükmek için teşebbüs edilen yalanlar; bazen kıskançlık, bazen deli eden bir sarılma isteği, görülmeyen, ama orada olduğu bilinen kocaman bir gülümseme...Nasıl da berrak. Su gibi. İnsanı haykıramayacak hale getiren şu boşluk...

Tek bir sözle üzülmeler, tek bir sözle sevinmeler, tek bir sözle ne yapacağını bilememeler ve ve özlem ve sarılma isteği...İlle de o sarılma isteği. Nasıl anlatılır bu? Sana sarılmak istiyorum. Bütün dünyaya anlayışın kollarıyla sarılmak gibi imkansız arzulara kapılmak istiyorum. Sarılmak ayakları yerden kesmek, nefesi nefese vurmaktır.

Gönlü fethetmek, sağ yana da bir kalp koymaktır.

Sarılmak,

Yarayı sarmak, hasreti orta yerinden kırmaktır."

Yazınca olmuyor işte, söyleyince de eksik. Ne kadar da uzağında söylemek, hissetmenin.

Bazen insan bin küsür kilometre uzaktayken bile o kadar çok sarmak ister ki, sonunda sarılır. Korkunç güçlü bir sarılmadır bu üstelik. Gerçek bir sarılma olmaz belki ama nedir ki zaten gerçek? Gözlerini yeterince sıkı kapatıp içindeki tüm boşlukları onunla doldurabilirsen eğer, pekala mümkündür sarılabilmek. Bu sarılmayı sözlerle anlatamazsın. En fazla sana sarılmak istiyorum dersin, o da gülümser. Sen de gülümsersin. Söz amacına ulaşamamıştır belki. Ama bilirsin, o kadar kuvvetli yummuşsundur ki gözlerini ve o kadar yürekten istemişsindir ki sarılmayı...O anlar. Cevap vermez belki ama anlar. Çünkü bilir o da, ortada bir sürü şey vardır aslında ve kelimelerin hisler karşısında hiçbir hükmü yoktur...

Uzun bir ayrılık şarkısı sataştı dudaklarıma

Hem söyledim, hem dinledim

Adımlarım belki son adımı atacak

Belki gözlerim son defa kapanacak

Göremeyeceğim gözlerini belki

Saçlarını koklayamayacağım

Bir yalnız mezar bulup, öylesine uzanacağım

Vuslat diyen notaları çizdim bütün şarkılardan

Hicran koklattım teker teker

Üslupları ters yüz ettim gizlice

Yanaklarının pembeliğinden bulaştırdım

Biz ayrılığın gül bahçesinde, yanık ve ateşli şakıyışlarıyla meşgul olan öyle bir bülbülüz ki,

Eğer bahçemizden geçecek olan saba yeli bile olsa, tutuşur yanar da ateş kesilir

Şu karşı yaylada bir güzel sevdası gözümde tüter

Bu ayrılık bize ölümden beter

Geçti dost kervanı, eyleme beni

Şu benim sevdiğim başta oturur

Bir güzelin derdi beni bitirir

Bu ayrılık bize ölüm getirir

Geçti dost kervanı, eyleme beni

Gam elinden benim zülfü siyahım

Peykan değdi, sinem yaralandı

Gel

Suna başın için ağlatma beni...

Bugün sevda candan aralandı

Gamdan hisar oldum, mekanım yurdum

İşitmez avazım, dinlemez virdim

Bir değil beş değil on değil derdim

Düğümler baş verdi, sıralandı

Gel

Hasretine vasıl olayım mı böyle?

Mecnun'a da baki kalır mı Leyla?

Ölümlü dünyadır

Gel,

Ne çekerse dertli, sinem dağ olmaz

Günler gelir geçer, ömür çoğalmaz

Yaralarım onulmaz

Göğerdi çevresi, karalandı...

Gel

Günler gelir geçer, bulunmaz fayda

Toprağım üstüme kürelendi...

Gözlerimi asmıştım yollara

Belki gelirim diyordum

Dokunurum eline diyordum

Kaç fırtınalı gece meydan okudum dalgalara

Ulaşılmazmışsın

Ulaşılmazmışsın, bilmiyordum...

Gel benim derdime bir derman eyle

Alemler derdine derman olansın

Özümün hükmüne bir ferman eyle

Alemler hükmüne ferman olansın

Yüzüne bakınca içim tutuşur,

İçime bir kızıl kor gelir, gider

Geçtiğin sokaklar şavkınla ışır,

Bastığın toprağa nur gelir gider.

Helal-i hoş olsun, gurur da, naz da

Ne olur tebessüm etsen biraz da?

Gülmezsen gökyüzü aysız kalmaz da,

Yüzün gibi mehtap zor gelir gider

Tarifin olmuyor ne kadar yazsam,

Ellerim tutmuyor resmini çizsem,

N

Ben onu istiyorum. Başka bir dost istemiyorum! Madem ki gülü buldum, dikeni istemiyorum.

Senin başka bir dostun varsa, ona git, ben başka dost istemiyorum!

Onun güzel yüzünden başka bir baht aramıyorum

Onun işinden başka bir iş istemiyorum!

Gönül ehli arasına, gönülden başka bir şey sığmaz. Sevgiliden de, gönül alıcılıktan başka bir şey beklemiyorum!

Bilmiyorum, o ilahî aşk şarabıyla nasıl yok olup gitmişim? O mekansız güzellik yüzünden neredeyim? Ne haldeyim, haberim yok!

Zaman oldu, denizin dibine düştüm. Zaman oldu, güneş gibi doğdum.

Bir zaman olur, dünya benden gebe kalır. Bir zaman da dünya gibi doğar, meydana gelirim.

Bir yere varmışım ki, dünyaya sığmıyorum.

Sen bana diyorsun ki; "Neden kendine gelmiyorsun?"

Sen, kendimi, ne olduğumu bana göster de, kendime geleyim.

Konuşmak yanlış anlaşılmaktır.

Öyleyse ne yapmalı? Susmalı mı? Hayır. Yeni bir dil, yeni bir şiir bulana kadar susmalı-bulduktan sonra ısrarla konuşmak üzere...

Meydan mı verirdim bu ayrılığa bilseydim bu kadar zor olduğunu?

Bilseydim dünyanın böyle karanlık,

Bilseydim bu kadar dar olduğunu.

Dilimden sıçrayan bir kıvılcımın, bilseydim bir anda kor olduğunu.

Bilseydim şu anki gönül acımın, senin yokluğundan var olduğunu.

Boyun mu bükmezdim sitem etmene?

Bilseydim sükutun kar olduğunu.

Sebep mi olurdum dargın gitmene?

Bilseydim küsünce sır olduğunu.

Bilseydim yüzümün dört mevsimi güz,

İçimin ağlayan nar olduğunu.

Bilseydim odamın dört duvarı buz,

Sensiz yatağımın kar olduğunu.

Fırsat mı tanırdım bu dargınlığa bilseydim bu kadar zor olduğunu?

Bilseydim zindandan daha karanlık,

Bilseydim hücreden dar olduğunu....

Gittimse aşk için, kaldımsa aşk için

Öldümse aşk için, döndümse aşk için

Ben şimdi bu şiiri harf harf yazdımsa, aşk için

Unutulmak için uyuyanlar ne bilsin?

Yaratılmışım demek sudan ve bahaneden

Bunu elbet uzaklardan birileri görür

Sonra içimizdeki tüm güzellikler ölür

İçimizdeki güzellikler, hepsi ölür, hepsi ölür, hepsi ölür

Tüm güzellikler ölür

İçimizdeki tüm güzellikler ölür

Kalbini camdan yaparsan, kıran çok olur

Demirden yaparsan, sonu pas olur.

Denizden yap ki,

Giren kaybolsun,

Yüzmeyi bilen kurtulsun,

Bilmeyen boğulsun.

"Etrafımdakiler ne tıynette, ne mayada insanlar olurlarsa olsunlar... Ben kendi yolumda metin adımlarla yürüdükten sonra korkum ne?"

Evet, ben hakikaten garip, anlaşılmaz bir çocuktum. Hocalarımın zayıf damarlarını yakalamıştım. Her birinin en ziyade neden üzüleceğini gayet iyi keşfeder ve ona göre işkenceler hazırlardım. Sonra kabahatimin kolay geçiştirilecek kabahatlerden olmadığını anlıyordum. Ertesi gün muhakkak istintaka çağrılacak ve kim bilir ne olacaktım?

Biliyorsunuz ki, ben çok kapalı ve yalnız yaşıyorum. Kimsenin hiçbir şeyi ile alakadar değilim.

Masallarda, insanlar sevdiklerini ilk defa bahçeler, su başları gibi güzel yerlerde görürler. Ben kendi sevdiğimi ilk defa ölünün rahat döşeğinin yanında gördüm. Kağıt fenerlerin mumu artık tükeniyordu. Onların renkli ışıklarıyla beraber, içimdeki neşenin de sararıp solduğunu, gönlüme derin, çaresiz bir karanlığın inmeye başladığını hissediyordum.

Ben, bir vefa ve sadakat hastasıyım.

Sevdiğim şeylere ebediyen bağlanmak ihtiyatiyle dünyaya gelmişim...Mutlu muyum, yoksa mutsuz mu? Önemsiz bir soru. Öylesine coşkulu yaşıyorum ki.

Çocuklar bulunmak için saklanır, yakalanmak için kaçarlar. Aranmayanlar ve bulunmayanlar da büyüyünce benim gibi olurlar.

Bu ayrılık dakikasının bir bulut gibi üstüme çöken ağırlığına rağmen gülümsemekten kendimi alamadım. İnsanı en yakın akrabaları kalpsizce vurduktan sonra yabancılar vurmuş ne çıkar? Sevgisini de yüreğimden söküp atabilseydim... Fakat galiba buna imkân olmayacak. Kalbim çarptığı müddetçe bu damar böyle durmadan sızlanıp duracak. Fakat artık, bir köşede kendimi unutturmaktan, bir parça başımı dinlemekten gayri arzum yok. Ben konuşmaktan yoruldum, sevmem konuşmayı. Laf anlatmaktan nefret ederim; bunun kadar beni yoran şey yoktur şu hayatta.

Bizim kapımızı bu saatlerde hiç kimse çalmayacak; bu daima, böyle olacak. Dayanma noktaları yavaş yavaş aşınan, sonra günün birinde en ehemmiyetsiz bir sarsıntı ile birdenbire göçen binalara benzedim. Kalbimde bir gizli düğüm var.

Belki çocukça bir fikirdir, felsefe kitaplarında yeri yoktur ama ben saadeti ikiye ayırırım. Başkalarından alınan saadet, başkalarına verilen saadet. Benim için hakiki saadet, başkalarına verilen saadettir. İnsan sevindirmek ne güzel bir şeydir, bazen küçük bir iyilik ölünceye kadar hayır ile yâd edilmenize vesile olur.

Niçin miskin ve kanaatkâr olarak yaşamalı? Dünyada hakiki saadetler varken; niçin hayali bir saadete razı olmalı? Her şeye rağmen, uzun ve devamlı bir saadetle, hakiki bir saadetle mesut olmak istiyordu. Nasıl oluyor da bir insan, diğer bir insanı bu kadar çok mesut edebiliyor? Mesut insanlar çok ağır ihtiyarlıyorlardı. “İnsan mesut olduktan, sevdikten, sevildikten sonra her şey boştu. Onu sevmeden, ne düşünür, ne hisseder, nasıl yaşardım?

Bana öyle geliyor ki insan birini severse onu birtakım sebepler için sevmez. Nasıl söyleyeyim bilmem. Onu sevdiği için, sever. Onu, onun için sever.

''Ben sana fısıltıyla söylenmiş bir sözüm.''

Dünya beşten büyükmüş, ben herkesten küçükmüşüm

Çok ağlıyormuşum...Çocuk muymuşum, ayak numaram otuz sekizmiş yaşım neredeyse otuza gelmişmiş

İş bulmuşum, seni kaybetmişim,

Seni çok aramışım, sabahlara kadar aramışım,

Akşamlara kadar aramışım,

Mesajlar yazmışım, silmişim....Burnumu çeke çeke, dudaklarım titreye titreye hep buralara, bir yerlere yaza yaza çok özlemişim

Sen beni sev için...Sevmemişsin

Yine özlerim dert değil ama her şey sen beni sev diyeymiş

Ben yağmurları, ben demlik demlik yerli, kaçak bütün çayları,

Ben şu bileğimi sokan allı pullu yılanı bile senin için sevdim.

Sadece bil istedim.

Olmak istediğim her şeyi olmam, yaşamak istediğim bütün hayatları yaşamam mümkün değil

İstediğim bütün yetenekleri geliştirmem mümkün değil

İstememin nedeni ne peki ?

Hayatımda, olası bütün zihinsel ve fiziksel deneyimlerin her bir rengini, tonunu ve her çeşidini

yaşamak istiyorum

Ben bir ağacın ömrünü, bir çiçeğin cesaretini istiyorum.

Bir yağmur damlasının kuruyup çatlamış bir toprağa anlatacak ne çok şeyi var...

İfade edemediğim bir eksiklik hissi var içimde, sanki her şey başka türlü olabilirdi

Hayatımın en parlak günlerini yaşıyor olmam gerekirdi...

Her yere baktım. Nereye koyduysam artık, kendimi bir türlü bulamıyorum!

-Neden üzgün görünüyorsun?

+Çünkü bana hala sözcüklerle konuşuyorsun, ben sana duygularla bakıyorum. İyiyim dediğimde, bana inanma!

Ne düşünceleri benim düşüncelerim, ne de duyguları benim duygularımdı

Ama onun düşünceleri ve duyguları benimkilerin siyah bir yansımasıymış gibi görünecek

kadar birbirimize yakındık

Keşke düşsem diyorum.

Düşsem toparlanırım

Düşsem yerim belli olur hiç değilse

Yerimi yurdum bilir, öyle kalkarım ayağa.

Gittiğim bütün şehirler, bana geçmeyeceğini öğretti

Ama ne zaman geçmeyeceğini hiçbir zaman öğretmedi.

En harlı alevlerin ortasında bile altın nilüfer yetişir

Her zaman umut vardır

Belki sende yok, belki burada yok ama bir yerde, birilerinde var.

Şayet kalkarsam,

İçimde dizginleyemediğim atları süreceğim bozkırlara

Geçeceğim Van Gogh’un yıldızlı gecelerinden

İnsan kaybedeceği bakışa aşık olur zaten

İnsan, unutması gerekeni unutmaya nereden, nasıl başlar?

Ben seni unutmak istemiyorum.

Ben seni unutmak istemiyorum.

Sen esirliğim ve hürriyetimsin..

Çıplak bir yaz gecesi gibi yanan etimsin,

Sen memleketimsin...

Sen ela gözlerinde yeşil hareler,

Sen büyük, güzel ve muzaffer

Ve ulaşıldıkça ulaşılmaz olan hasretimsin...

Hepsi içimdeydi ya, hiçbiri benim değildi gerçekte...

Bir dakika bazen çok uzun bir zamandır

Dehşete düşecek kadar, mutluluktan âlemi dolaşacak kadar.

Bu mutluluk, bir duygu şekli değildir.

Mutluluk; bir mucize, büyük ülküdür.

Bu büyük bir cümledir bu çok büyük.

Bundan böyle, yolu yok derdim sinirlenince hani. Bundan böyle yolu bu olsa? Bütün yolların hatta bana çıksa nihayeti? Belin bükülse, başını eğsen, ''çok pişmanım.'' demesen ama çok pişman olsan gerçekten. Elini kolunu taşın altına, Gövdeni başını taşın altına. Bütün yükü desen, ben taşırım mesela?

Seni seviyorum.

Sana söyleyecek bundan daha sana ve bana ait sözüm yoktur…

Sana diyeceklerim çok birikti Tanrım... Kağıttan kumbara yaptım, Biliyorum, kağıtlar da ağaçtan Cadde kenarları, ağaçların öksürük krizleri, egzozlar Cılız ağaçlar, eski türk filmleri, ince hastalıklar… Çok ağaç yok buralarda, ağaçların dallarında çaputlar Dua ederken soyduğum elma kabukları tek parça Dualar da birikir kağıt kumbaralarda Güzel elma soyarım, bir de kağıt kumbara yaparım  Benim adım, insanların hizasına yazılmıştır Keşke yağmuru çağıracak kadar güzel olsaydım Ölüm ve acılar çatsaydı beni Düşüncem yapma çiçekler kadar gösterişli ve parlak, Sözlerim ihanete varacak doğrulukta olsaydı...

Anmaya gücüm yetseydi de konuşsaydım, 

Deseydim, “Bakın yaklaşıyor, “Bakın, yaklaşıyor yaklaşmakta olan Bakın yaklaşıyor…” Çoçukların üşüdükleri anlaşılıyor bütün yaşadıklarımdan Gövdem, kuduz yarasalarla birazcık yatışıyor.  Benim gövdem, yıllar boyu sevmekle tarazlandı Öyle bir çalımlarla, gecenin çitlerinden atlardım Bir güneş sayardım kendimi denizin karşısında Çünkü çam kokularına sürtünüp ağırlaşan ruhların, inanmazdım dosyalara sığacağına Gittikçe ışıldardım dükkanlar kararırken, Hüznün o beyaz etrafına batardım....  

Benim adım bilinen bütün cevapların üstüne mühürlenmiş 

Bende kül, bende kanat, bende gizem  

Ve içinden, bir baş ağrısı gibi çınlamaktansa,

Gövdem açık bir hedef kılındı yaşama. 

Ve bu yüzden, 

Yakışıksız oluyor insanları hummalı baharlar olarak tanımlamak Ve bu yüzden, 

Göğsümde dakikalar ince parmaklar halinde geziniyor  

Bir yaprak kapatıyorum hayatımın nemli taraflarına 

Ölümden anlayan ciddi bir yaprak unutulacak diyorum, iyice unutulsun 

Neden büyük ırmaklardan bile heyecanlıydı karlı bir gece vakti bir dostu uyandırmak? 

Bir zamanlar benim de dostlarım vardı 

Gerçek dostlar. 

Ağızlarından çıkacak sözleri merak ettiğim dostlar...Sonra anlayamayacakları kadar kötü oldum yanlarında.  

Dikkatimi dağıttığında kuşlar, ben ona uyarım 

Yürümek isterim, yol bitmesin 

Otelleri sevdim 

Kiralık odaları, terk edilmiş binaları 

Tavanı yüksek evleri...  

Ben, misafir olmayı seçtim. İçimizde bir titreme var gibi... Uzun zamandır boşluğa resimler çiziyorum. Tamamlanmamaya yeminli resimler. Eksik kalıyorum hep.  Yeniliyorum sonra öfkeme. 

Rüzgara meydan okuyup, 

Biraz uyumak istiyor ağlayan gözlerim. Ne ölüm, ne de hayat!  Hiçbiri kovalamıyor beni rüyalarımda...

Hiçbirinin eli bana değmiyor. Çünkü ceplerimde hiç olmadıkları kadar 

Varlığıma nedensizlikten delirdim ben...Hiçbir nedeni kendime yakıştıramadığımdan, hepsini giydim. Hiçbiri olmadı.

İnansaydım herhangi birine, uğruna gerekirse dünyayı kan gölüne çevirirdim. Okyanuslar kırmızı olurdu.

Pıhtılaşmış kanlardan siyah dağlar yükselirdi. 

Ama inanamadım. Bir türlü inanamadım...  

Bütün  hayat bir ilüzyon Benim gibi... 

Kendimi defalarca buldum, defalarca kaybettim. En büyük hatam insanlardan cümlelerimi bitirmelerini beklemekti. Hayatımın belli bir dönemine kadar hep böyle yaptım zaten. Gözlerinin içine baktım beni bilsinler diye. Birisi gelip, “Evet, ben seni tanıyorum” desin diye bekledim. Sebebim yok.. Sebebim çok...  

Eskiden ben uyurgezerdim, kitaplarımı uyutur, gözlerinden öperdim Eskiden gökyüzüne bakınca, bulutları masal kahramanlarına benzetirdim Hayat bilgisi kitaplarında bulut isimleri, coğrafya kitaplarında bitki örtüleri... Bu yüzden belki hiçbirini öğrenemedim... Eskiden ben uyurgezerdim, korkulu rüyaların koluna girer, Çiçekleri sulamaya giderdim.…Sana diyeceklerim çok birikti Tanrım…