"...Tanımadığım, başka bir dünyadan biri gibisiniz.   Sizinle nasıl konuşulur bilemiyorum.”

Büyümediği, gerçek dünyaya karışmadığı için üzülüyordu. ''Gerçekten bucak bucak kaçıyorum.'' diyordu. Birini sıkıntıda görünce çocuk gibi ortadan kaybolmak istiyorum.

Korkaklıktan değil; kendimi onun yerine koymaktan. İnsanların karşısında bazen de o eski utangaçlığım yüzünden dikilip kalıyorum. Gitmek gerektiği halde bir türlü uzaklaşamıyorum. Her zaman gerekenin tersini yapıyorum, çocuklar gibi. Kitaplarla, yani bir çeşit masal dünyasıyla hayatı karıştırıyorum eskisi gibi. Galiba gittikçe de düzeltilemez oluyorum bu konuda. Masalın nerede bittiğini, hayatın nerede başladığını fark edemiyorum. Bazen, suratıma bir garip bakıyorlar; o zaman uyanır gibi oluyorum.

“Benim için bütün oyunlar, romanlar, hikâyeler herkesin anladığından başka bir anlam taşıyor. Bütün hayat, bütün insanlık bu kitaplarda anlatıldı, bitirildi. Yeni bir şey yaşamak, yeni bir kitap tanımak oluyor benim için. Kitaplarla ve onların yazarlarıyla birlikte yaşıyorum. Önsözlerle yaşıyorum. Hiçbir yazar şaşırtmıyor beni: çünkü hayatlarını sonuna kadar biliyorum. Gerçek dediğiniz dünyadaysa, kimin ne yapacağı belli değil. Her gün şaşırtıyorlar beni. Yazarlarımla yaşamak daha kolay.

Bana kitap kurdu, boş hayaller kumkuması, hayatın cılız gölgesi gibi sıfatlar yakıştırılabilir.

Şövalye romanları okuya okuya kendini şövalye sanan Don Kişot’a benzetebilirsiniz beni. Hayatım ciddiye alınmasını istediğim bir oyundu.

Yeni bir dünya var. Anlıyor musun? Her şeyi geride bırakmak gerekiyor. Bir sabah kalkacaksın, arkana bakmadan...Dünya değişiyor çevrende. Ayak uyduramazsan, kayboldun demektir.

Etrafına bakınma.

Ayakkabını bağla.

Köpekleri kovala.

Balıkları denize at.

Kandilleri söndür!

Hangimizin tarihi yağmura açık değil bu şehirde?

Ölümü anlatalım, anlaşılsın için bazı hayatlar

Kan, belki kalkar odalardan

Ve akar rüyalara doğru

Yenilmiş bir gezgin kalbiyle akar

Konuşkan ay yeniden konuşuncaya kadar

İnsanların üstüne dünyanın bütün yıldırımlarını yağdırsam da, sevilmek, özlenmek istiyorum

Bütün gürültümün çocukça olduğunu aslında sevgiden, ilgiden geldiğini anlamalarını, öyle

sanmalarını istiyorum

Hayat tehlikelerle dolu

Fakat yanlış yollardan her zaman dönülebilir. Yeter ki insan, kendisine verilen fırsatı

zamanında kullanabilsin.

Şimdi balkona çıksan, sokaktan üç adam geçse

Birbirine benzemeyen

Ve birbirinin izinde

Biri sensin, sularda boğulursun

Biri sensin,

Dağ, sensin

Bir yıldız,

Çocuk korkularının gizlendiği bir renk

Bir lamba, aydınlattığı yere kan döküp bayılan

Kimse olayım diye ışıltısız suya karışan

Koşarken harflerini düşüren bir sözdür dünya

O sensin, evinden uzaktaki nehir

O sensin, aynaya yakalanmış kuş

Herkes istediği kadar koşsun. Beni anlayacak insan, oturduğum yerde de beni bulur

Oturacağım

Ve bekleyeceğim

Her günü fırsat bilip, umuda gözlerini açan herkese günaydın

İnsan önce bakışlarından yaşlanıyor, alışacaksın

Alışacaksın yüzünün meydanlarda gevezeler tarafından hırpalanmasına

Bir çocuk gitmediği şehirleri terk edecek,

Erteleyeceksin sevinçlerini

İçime sığdıramadığım bir merakla,

İçine sığamadığım odamın camına her tırmanmaya kalktığımda, dünyayla arama girdi

perdeler

O günden beridir, tüllerden ve perdelerden ve cam önü çiçeklerinden hep nefret ettim

Bu odada bir şey var, mühim bir şey.

Bu dünya soğuk.

Rüzgâr genelde ters yöne eser.

Limon ağaçları kurur.

Bahaneler hep hazır.

Güzel günler çabuk geçer.

İçimiz hep bir hoşçakal ülkesi..

Mağlup mu desem, mahcup mu?

Ama ikisi de değil,

Ben garip, sen güzel, dünya umutlu...

Öyle tuhafım bu akşamüstü.

Beni nasıl istersen öyle çağırabilirsin

Hiçbir şey söyleyemem

Farklı bir dünya... Biliyorum. Gözlerim surat asmanın riskinde olsa dahi, Uzun zamandır arkanda yer alıyorum. Nasıl gözlerinde olabilirim?

Çok yalnız bir düşün içindeyken bile, Senin için burada bekliyor olacağım.

Sonsuza kadar dağılmışçasına

Lütfen beni ara

Kalbim donsa da, ruhum seni hiç unutmayacak

Adın üç kere geçti saçma sapan bir filmde

Yalnız olsam çok ağlardım ama annem bakıyordu

Muhtemelen sonsuza kadar sürer bu.

Başka kim olsa sıkılır, annem sıkılmaz.

Tanıdığım tek büyücü sensin...Elinden her şey gelir senin.

Tekrar doğursan beni?

Beni tekrar çocuk yapsan?

Çok üzdüler beni anne, kızsana hepsine...

Büyümüşüm ben, öyle söylüyor herkes.

Öyle mi gerçekten? Dizlerin...Başımı yaslama mesafesinin uzağında mı gerçekten?

Görülecek, işitilecek, tadılacak, okunacak, yazılacak, yapılacak o kadar çok şey birikiyor ki,

Bundan sonra hayatımın bütün bunlara yetişmeyeceğinden korkuyorum.

Bu çağın içinden, evde kavga olunca kulaklarını tıkayıp avaz avaz şarkı söyleyen bir çocuk gibi geçip gitmek istiyorum.

Arzulanan bir şeyin kaybedilmesi, istenmeyen bir şeyin yaşanmasıdır.

Bazen gönül yorgunluğudur

En çok sonbahara ve gecelere yakışır.

Çünkü hüzün, hisleri olanların harcıdır.

Sözcükler anlamını her zaman yitirirdi ama yeminler tutulmak için edilirdi

Bir şeye birlikte ağlamak için insan olmak yeterliyken, bir duruma birlikte gülebilmek için

aynı kültür havzasının akarsuyu olmak gerekirdi

Ağlamak için hissetmek gerekliyken, gülmek için anlamak da gerekirdi

Aslında çok soru sormak, cevapları duymamak için zaman kazanmak gibi oluyor

Benzemiyor artık hiçbir şey bildiklerime

Renk değişiyor çünkü

Kalmak zorundayım burada. Üzerimi örtmek ve beklemek zorundayım. Yokmuşum gibi yapmak ve sızım sızım sızlamak zorundayım.

Dünyanın kirli yüzünü silmek istedim. Pirüpak bir alnı öpmek ve reklam panolarını kaldırımlardan sökmek istedim.

Devletler ve insanlar arası diplomasiden tiksindim. Kin tutmadım...Böylece hayata tutundum. Yıldızım parlar, sanma ki söner.

Bana çok daha sıkı sarıldı. Sanki kaçıp gitmemden korkuyormuş gibi sarıldı. Ama senden kaçamadım. Seni yok sayamadım. Sen kocaman çöllerde bir kalabalık gibisin. Kocaman denizlerde ender bir balık gibisin. Bir ısıtır, bir üşütür, bir ağlatır, bir güldürür. Sen hem bir hastalık, hem de sağlık gibisin.

Sende gördüğümü görecekler diye ödüm kopuyor. 

Konuşmak küçülmüş, küçülmüş

Adı değişmiş, susmak olmuş

Ağlamak, büyümüş büyümüş

Adı değişmiş, susmak olmuş

Onu kırmış olmalı yaşamında birisi

Dinledikçe susması, düşündükçe susması...

Tek başına iki kişi olmuş kendisiyle gölgesi,

Heykelini yontuyor, yalnızlığın ustası.

Yüzümde hüzünden gölgeler varsa,

O hüzün yüzündendir olsa olsa.

Bir bakıyorsunuz üç...

Bir bakacaksınız hiç...

Sana, gamına ortak bir yar olduğu ümidini verenin sözü yalandır. Sakın bu yalana kanma! O, seni kandırmak için dil dökmededir, sevinç gününde, iyilik ve varlıklı gününde bütün cihan senin dostundur. Fakat, gam gecesinin dostu pek azdır.

Gönlüm, her gün biraz daha sızlıyor, biraz daha inliyor… Merhametsiz kalbim, her gün benden biraz daha bıkıyor…

Ben, ateşten bir ağaç gördüm. O ateş beni çağırıyor. Sen, balçıktan bir kuş yaptın. Bana bir üfürünce canlanır, kanatlarımı açar, göklere uçarım. Ağacın dalı yücelerden gelmiştir de, onun için hep yükselir, yücelere gitmek ister. Ben de aslıma doğru yükseleyim.

Çünkü ben de aslımı bildim, tanıdım. Yokluğa var da, bırak, hiçbir şey olma! Bir bak da gör. Her şey yoklukta görülür. Tanınır.

Tekrar dirileceğimden şüphem yok! Şu dünya mahşerinde yüzlerce defa düşünce gibi ağlayıp, inleyerek öldüm...

Yine düşünce gibi canlanıp dirildim!

Dervişlikle aşıklık bir arada olursa sultanlıktır. Bu gam, çok kıymetli bir hazinedir. Fakat bu hazine gizlidir. Ben gönül evini kendi elimle yıktım, viran ettim. Çünkü definenin viranede saklı olduğunu bildim.

Dün, hayalin bana geldi de; “Üzülme!” dedi. “Ey derdi bana deva olan!; Ben, üzüntüyü içiyorum!” dedim!

Dedi ki: “Ben, gamı sana gölge yaptım; iki dünyayı da senin emrine verdim! Ama, eğer sen bana kavuşmak istiyorsan, ikisinden de vazgeç; hem dünya nimetlerini, ahiretteki cenneti bırak, hem de üzüntülere, kederlere dal!”

Geceleyin bir ses böler uykumu

İçim ürpermeyle dolar: Nerdesin?

Arıyorum yıllar var ki onu,

Çağıran bu senin sesin

Uçun kuşlar doğduğum yere!

Şimdi dağlarında mor sümbül vardır

Ormanlar koynunda serin bir dere

Dikenler içinde sarı gül vardır

O çay ağır akar, yorgun mu bilmem

Mehtabı hasta mı, solgun mu bilmem

Yaslı gelin gibi mahzun mu bilmem

Yüce dağ başında siyah tül vardır

Sanma ki herkesi sen sâdıkâne, yâr olur

Herkesi sen dost mu sandın? Belki ol, ağyâr olur

Sâdıkâne belki ol, bu âlemde dildâr olur

Yâr olur, ağyâr olur, dildâr olur,

Ey gönül!

Gaflettesin, insaf kıl ayâ niçin

Ey gönül!

Nefsine tazim etme, fânidir cihan

Bir dostun nasihatını dinlemeyip, kendimi bıraktım.

Benim kendime ettiğimi hiçbir düşman yapamaz.

Canım ve tenim var oldukça benden dert eksik olmaz.

Canım çıksa, tenim toprak olsa daha iyi

Çünkü bana ne can, ne de ten gerekli değil.

Ey bahçivan! Benim gönlümün ateşi gül, ahımın dumanı da servidir.

Ey gönül!

Her şey sözle anlatılmaz

Ruhumda gizli bir emel mi arar gözlerime bakıp dalan gözlerin?

Aklıma gelmedik bilmece sorar

Ey perî peyker!

Huzurunda bâzen benliğim erir,

Bazen de ne olmaz ümitler verir

Sihirdir şüphesiz bütün bu şeyler;

Bakışın zihnimi perişan eyler.

Bana aşk elinden efsane söyler,

Öyle sermestim ki, idrak edemem dünya nedir;

Ben kimim, sâki olan kim, bu şarap acaba nedir?

Gerçi, çılgına dönen kalbim için sevgiliden bir lütuf istiyorum;

Ama sevgili çılgın gönlümün arzusunu sorsa, onu da bilmiyorum

Madem aşığı vuslata doyuran kavuşmaktan ibarettir

O halde sevenin sevilenden uzak kalmada bulduğu bu acı lezzet nedir?

Dünya ve içindekilerin hikmetini bilen değildir bilge

Bilge o kişidir ki, dünyayı da, içindekileri de bilmeye

Beni candan usandırdı, cefâdan yâr usanmaz mı?

Felekler yandı âhımdan, murâdım şem'i yanmaz mı?

(Sevgili, cefası ile beni candan usandırdı, cefa etmekten kendisi usanmaz mı?

Ahımın ateşinden gökler yandı, muradımın mumu hâlâ yanmaz mı?)

Deva-yı derd eder ihsan

Niçin kılmaz bana derman?

(Sevgili bütün aşk hastalarının derdine deva ihsan eder

Bana niçin çare bulmuyor, yoksa beni hasta sanmaz mı?)

Şeb-i hicran yanar, cânım döker kan

Uyarır halkı efgânım,

Kara bahtım uyanmaz mı?

(Ayrılık gecesinde canım yanar, ağlayan gözüm kanlı yaş döker.

İniltilerim halkı uyandırır, kara talihim uyanmaz mı?)

Gûl-i ruhsârına karşı gözümden akar su...

Bu akar sular bulanmaz mı?

(Gül yanağına karşı, gözümden kanlı gözyaşı akar.

Sevgilim! Bu gül mevsimidir, akan sular bulanmaz mı?)

Desem, ol bî-vefâ, bilmem, inanır mı, inanmaz mı?

(Sıkıntımı gizli tutardım ben

Bilmiyorum, söylesem, o vefasız inanır mı inanmaz mı?)

Değildim ben sana mâil, sen ettin aklımı

Beni tan eyleyen gafîl, seni görgeç utanmaz mı?

(Ben sana gönül vermemiştim, aklımı sen çeldin.

Beni ayıplayan şaşkın, seni görünce utanmaz mı?)

Sorun kim? Bu ne sevdâdır?

Bu sevdâdan usanmaz mı?

( Çılgın bir aşıktır, halka daima rezil olmuştur.

Ona bu nasıl bir sevdadır, bu sevdadan utanmaz mı diye sorun...)

Tayfuna tutuldum aşk deryasında

Yönümü yitirdim, yüzer dururum

Sahilde vurduğum dert adasında,

Dolmayan çilemi yazar dururum

İltifat eylesem, sus der, istemez

Şiirler söylesem, kes der, istemez

İsyankar olurum ister istemez

Canımdan usanır, bezer dururum

Aklında iki gün birini tutmaz

Deli etmek için beni, unutmaz

Bugünkü adresi yarını tutmaz

Mahalle mahalle gezer dururum

Neyler gibi inler yüreğim, yas doludur;

Sensiz kalıverdim: Bu, cehennem yoludur.

Mahşer günü? Bir Tanrı bilir.

Yazgın çiledir, gönül: Dövün, kıvran, dur.

Bak, geldi bahar: süsledi hasbahçeyi gül

Dallarda sevinç türküsü söyler bülbül

Gel gör ki, çimenlerde gezip hiç bulamam

Kalbim gibi ölgün, kanayan başka gönül.

Göklerdeki yıldızları saydım bir bir;

Gel, sevgili, gel: sabahladım: belki gelir.

Gelmezse, görünmezse içim parçalanır,

Ağlar yüreğim, suskunum: elden ne gelir?

Her gece teklifsiz rüyama girer

Uykumu bölmenin zevkine erer

Önüme bir yığın bilmece serer

Ağlaya ağlaya çözer dururum

Dertlilerden iyiliğini, lütfunu eksik etme

Yani, beni çok belalara bağımlı kıl.

Onun ayrılığından beni o kadar zayıflat ki,

Sabah rüzgârı beni ona kavuşturabilsin.

O gül, aşkın mihrâbıdır,

Tende cânım “Gül” diyor.

Mihrâbıdır gül insanın, âh eder, bülbül diyor,

Tende cânım âh eder,

DiL, beste gönül diyor,

Gül” diyor, bülbül diyor, gönül diyor

Ev hayatında, dokunulmaz, sakin

Sen şimdi bir ateş, bir yangın gibisin.

Gel hapsedeyim güzelliğini senin şiirimin karanlık şatosuna.

Sen kanapede oturuyorsun Türk usulü, bağdaş kurarak,

Farketmez....

Işıkta ya da karanlıkta hep çocuk gibi düşünüyorsun.

Hayal kurarak diziyorsun eteğine düşen boncuk tanelerini,

Sohbetin çok sıradan ve sade

Oysa görünüşün çok hüzünlü

Aşk kelimesi de çok sıradan

Haklısın....Ben başka bir sözcük bulurum.

Sen istersen, dünyadaki tüm sözcüklerin değiştiririm anlamını

Yansıtabilir mi asık yüzlü görünüşün, duygularını?

Gizli ışık veren katını yüreğinin?

Getirebilir misin geçen günleri geri?

Tutup yıldızları, yanıma oturtabilir misin?

-Hayır...

Öyleyse niçin, hüzün dolu gözlerin?

-Konuşamazsın ki, hissedemediğin şeyi...

Hayır, hayır yansın...Tutuşsun. Sevdaya kapılsın da, başına işler gelsin demiyorum. Sevda zaten karadır. Ama ben diyorum ki, sevmek bir ifade edinmektir. İfadesiyle sevilesi olur insan. İnsan bir bakışla, bir duruşla birbirinin gönlüne girer. Bir hükme varmak için sanığın ya da şüphelinin ifadesi alınır. Çünkü ifade, sözden öte, dilin tamamıdır. Boşluklara bakılır. Ki, boşluklar önemli. Kendi adıma bir adamın diplomasına, derecesine, notuna, birikimine, servetine değil boşluğuna bakarım. Bardağın boş yanına bakarım yani. İnsanın ne kadar insan kaldığı bence bıraktığı boşluklarından belli olur.

Göğü kucaklayıp getirdim sana

Kokla...

Açılırsın

Solmuşsun, benzin sararmış

Yorgun bir işçinin yüzüne benziyor yüzün

Öyle bükük bakma bana

Öyle uzak ki yerim, uzakları aşıyor

Bütün özlediklerim benden ayrı yaşıyor

Ya her şeyim, ya hiçim,

Sorma dünya ne biçim

Bir kördüğüm ki içim, çözdükçe dolaşıyor

Beyaz olmak meleklerin elleriyle okşanmaksa

Okşandım ben

Melekler okşadı ve inceltti tenimi

Ruh kattı

Hep bir çağlayan gibi senin sevdana aktım

Sen ise, sularını kaçıran bir nehir gibi uzaktın

Bu yeryüzü, bu gökyüzü iyi, güzel

Her işte bir hayır var, doğru

Bunları geçmeyelim

Biliyor musun

İçerde geceleri yıldızlara bakardım gözlerimi kapatıp

Bir yıldız tutardım sana

Sen yoktun...

Dünyanın yarısı yoktu,

Şimdi var...

Peki yıldızlar nereye gitti?

Sevgili mutlu son, beni tanısaydınız severdiniz

Kaybolacak kadar hiç yürümedim

Kış mevsimini mp3e yükleyip dinlerdim sonsuza kadar

Kalp masajı sonunda aniden alınan nefesleri bilir misiniz?

Öyleydim

Şekerliği anne duasıyla doldurmuştum,

Alır mısınız biraz?

Hem üç poşet çocuk sesi almıştım bakkaldan

Beni tanısaydınız severdiniz mutlu son, biraz daha oturun lütfen

İnanır mısınız, dünya terlediğinde sırtına havluyu ben koyuyorum

Belki de aksi oluyordur

Hayatı deli gibi alkışlıyor herkes...

Belki de aksi oluyordur

Savaşta birliğini kaybetmiş er gibi aradım sizi mutlu son

Birlikte rus ruleti oynayalım, gitmeyin

Tetiğe basmadan önce camı açarsam

Rüzgar sizi düşündüğüm anları devirir

Telaşla toplarım kırıkları

“Tahmin ediyorsun, öyleyse yanılacaksın” diye bir ses duyarız mutlu son

Korkarız

Telaşla toplarız kırıkları

Şimdi bir besmele kapıya omuz atıp içeri girse,

Yanan bir eve dalan bir anne gibi girse

Ya da besmele bir şehir olsa, olabilir bence

Çay bahçelerinde beşerli altışarlı oturan insanlar piyano tuşlarına benzeyebilir

Bir kayalıktan denizi seyretmeye benzeyebilir

Ağlarken birine sarılmak gibidir belki

Gök gürültüsünün ona dokunmak istediğine inanıyordu

Karda yürürken çıkan sesin kendisiyle konuştuğuna,

Ve yılanların dilini anladığına

Yüzyıl önce kaybolmuş bir anının, bir çukura saklanıp onu beklediğine

Yağmurda ıslanmış bir öğle vaktini, iyice sıkıp kurutabileceğine

Derste camdan bakan talebelerin birer rüzgar gülü olduğuna

Ve hızla dünyanın etrafında döndüklerine

Ve asla geriye dönmediklerine

Atmosferden başını eğip dünyaya bakan yağmurun kekelediğine inanırdı

Neyiz biz peki?

İçimize doğru büyümekten vazgeçtiğimizden beri neyiz?

İnsan mıyız?

İnsanla alakalı bir anı mı?

İnsanla ilgili bir resim mi?

Biz böyle bir hayatı ıskaladık işte mutlu son

O yüzden birlikte rus ruleti oynayalım gitmeyin

İlk sırada ergenliğim, onun gözü karadır

Sonra silahı otuz yaşıma uzatın

Siz mutlu son, hile yapabilirsiniz

Ölmenizi asla istemem

Başkalarının elleri hep gözlerimize takılan

Başkalarının hayatlarında aklımız

Başka kimse yokken yanımızda,

İkimiz müşterek bir set yapıp naylondan

Ve yıkılacağına aldırmadan,

Her tehlikeye gülümseyip, geçtiğimiz günler geliyor aklıma

Acayip hüzünleniyorum...

Sonra bir tren kalkıyor, sonra sen yok oluyorsun

Aklımı kaybediyorum, sonra bana bir şeyler oluyor

Bakakalıyorum işte ardından

Sonranın ne önemi var?

Ben ağlıyorum,

İnsanlar geçiyor yanımdan, yeryüzü insana kesiyor

Bir sen kalıyorsun

Aklımı bırakıyorum sonra

Sonra olanlar oluyor

Bir ağrı kaburgamın altında ismini fısıldıyor

Ben ki, müptelasıyım anlatmadan anlaşılmanın

Anlatmaya yeltendiğimde, sesimi çocukluğum kesiyor...

Korkmuyorum artık senden gece

Korkmuyorum hiç karanlık

Üzerime gel istersen!

Sar beni, ben kaçıp gitmem

Sesin büyür, deler geçer yırtar geceyi

Kalbim çarpar, kırar döker camdan geceyi

Gözyaşların düşer, akıtır siyah geceyi

Sen ağladıkça, ben ağladıkça evler tutuşur, alev alev yakar geceyi

Eller açılır, dua dua böler geceyi

Yağmur, yağmur yıkar geceyi

Bin kere öldüysem, bin kere dirildim geldim

Canımdan can, kan verdim ama

Adını yaşattım geldim

Yedi kat yerin dibinden beni duyabilir misin?

Bilmezsin nasıl olur insan....Nasıl olur aysız gece yalnızken?

Sevmek, defalarca aynı ateşe yürümek. Büyümek, kayıpların üstünde yükselmek,

İnanmak, kırık kanatlarla...Uçurumdan atlamak,

Savaşmak...

Kendi silahınla kendine vurulmak

Sen benim yarım kalan cümlelerimsin

Sen benim eksik kalan yerimsin

Sen benim terk ettiğim şehirlerimsin.

Düştüğüm çukur, uzanan ellerim, hiç tutunamadığım gidenlerim…

İçimde açan bu siyah şey senin

Yüzümden, derimden,

Kalbimden damlayan, yerlere saçılan bu renkler senin.

Bulutlardan beyaz,

Gökyüzünden mavi aldım

Denizlerden sonsuzluk, gözlerinden umut aldım

Yıldızlardan ışık, kuşlardan haber aldım

Annemden öğüt, tanrıdan inanç aldım

Her vedanın ardında bir bekleyeni vardır kimsenin bilmediği

Ve her gözyaşının altında bir dua kimsenin duymadığı

Çevir gökyüzüne başını.

Gecelerden yalnızlık, sabahlardan umut aldım

Sesleri dinledim, gittim cesaret aldım

Gözyaşlarımdan şarkı, karanlıktan korku yaptım

İçine biraz hüzün, hüzün kattım, şarkı yaptım ben

Gözlerime bir bak...Nasıl da ıslak

Bana hoşça kal derken, onlara iyi bak

Leyla′ya, Leyla demek Mecnun′luğa taliplikmiş

Şimdi bana Leyla′dan geçmek düşer

Bu ayrılığın tek çaresiymiş

Gitmeli buralardan

Bu su kendini çoğaltıyor seni andıkça

Her teşekkürde sen muhakkak karşımdasın

Tüm şairler seni tanıyor sanki

Hep seni yazıyorlar

Ağzımda deniz kokusu

Sen unutulduğun kadar sevgilisin

Bak, bu karınca da çatladı merhamet yolunda

Seni hangi kavme tufan olarak gönderdiler?

Ah Leyla!

Ey Ademoğlunun en büyük imtihanı

Sen ve gece, siyah üstüne siyah

Bu ceylan da kan kusar Ey sevgili!

Buralardan gitmeli diyorsam,

Sen elbet beyaz olan her şeyden,

Aklımdan, şu çiy düşmüş kirpiklerimden yani

Bu yağmur seni hatırlatmalı

Bu deniz,

Bu çay bahçesi başkalarının olmalı...

Tüm mezarlıklarda geçerli referansın

Bu şehir de sen gibi artık

Gittikçe unutuldu ölüler

Gittikçe sıradanlaştı aşk

Anneler bile vazgeçti çocuklarından

Sahiİ ben nesiydim bu aşkın?

Ben olmasam da, vapur saatinde kalkacak

O kitapçı bir başka müşteriye hoşgeldin diyecek

Artık başka bedenlere iştahlanacak bu yangın ey sevgili!

Sen başkalarına hazırlanırken

İşte o gün, gözlerim gözlerin olacak

Bir bulut yükünü taşıyamayacak

Kan akacak o zaman

Geçtiğim tüm yollardan geçeceksin

Zihninde benden kalma menkıbeler,

Gözlerinde resmedilmiş karşılıksız bir sevda...

Tüm telaşlarından sıyrılıp,

Bir adım daha üsküdar, bir adım daha ayrılık

Artık bu ölüyü anmanın vakti gelmiştir ey sevgili!

''Demir parmaklıkların arkasında değilim, istediğim yere gidebilirim, istediğim her şeyi yapabilirim; ama ne yapsam, nereye gitsem hep aynı şeyleri hatırlayan belleğimin tutsağıyım sanki... Ben değil, bu zorba anılar götürüyor beni istediği yere...Sevgi nasıl bulaşıcıysa nefret de öyle bulaşıcı...Nasıl bakıyorsa insan dünyaya, öyle görüyor ne görüyorsa... Kararmışsa gönlü insanın, nereye baksa orada kararmış gönüller görüyor...Dibe vurmuşsa hayatı, kimi görse dibe vurmuş sanıyor. Hem öyle bir gece ki, bu gözlerim kapanmayı bilmiyor...Gözlerim nereye baksam varlığımın o eski bataklığına çekiyor beni...

Oysa, hayallerimin rüzgarı beni benden alıp uzaklara götürsün isterdim..

İnsanlardan ne kadar umudu kessem de yine de insansız yapamıyorum. Beni dinlemeyecekleri, asla anlamayacaklarını bilsem de onlara hayatımı anlatmayı seviyorum...Hem korkuyorum onlardan, hem korkularımdan kurtulmak için onlara sarılıyorum yinede. Sadece benim evimin duvarları değil, bütün evlerin duvarları sanki aynı ayrılık şarkısını söylüyor. Kimse tek başına bu şarkıyı dinlemeye katlanamıyor.

Kimin gözlerine baksam, bu gördüğün ben değilim, ben aslında çok başkasıyım, diyor... Kimi sevsem, bu sevgiyle yarışacağı yerde benimle yarışıyor...Kim beni sevse, bu sevgide önce kendi yaralarını onarmaya çalışıyor. Sevgi bir eliyle çağırıyor, korku iki eliyle itiyor. Nereye gitsem, oraya benden önce anılarım gidiyor...Oraya benden önce, sevgiyi öğrenmeden önce nefreti öğrenen kadın gidiyor..

Nereden dönsem ardımda küskünlüğüm kalıyor...Kimse kurtulamıyor bu küskünlükten. Şiirler, aşk nefret etmektir, diye bitiyor...

Kendimle o kadar meşgulüm ki, biraz geç fark ediyorum yanımda orta yaşlı bir adamın oturduğunu. Uzaklara bakıp, benimle hiç ilgilenmiyormuş gibi davransa da beni düşündüğünü anlıyorum...Uzaklara baksa da hayretle ve acıyla aydınlanmış gözlerini görüyorum... Yüzüme bakmadan soruyor: Gece ne kadar sessiz değil mi?''

Sevmek kötü bir şey değil de

Sevinmek kötü

Kumruların, kumsalların, bulutların aşkına

Mecburduk da yazdık

Öylesine değil

Savrulsun diye değil

Yalandan değil

Yazmak lazımdı

Yazmasak olmazdı çünkü

Hani bazı içinde bir dal burkulur

Yeşil için

Sarı için

Mavi için

Her morun tonunda büyüyen sağrılar için

Belki, kuşlardan habersiz kanatlar için

Yol yokuş

Son ilkbahar

Uzun eskilerden gelme bir içim nefes için

Yazmak lazımdı

Yazmasak olmazdı çünkü

Erguvan görüldü bir zaman

Sonra çıkmaz oldu sokakların alayı

Kalabalık oldu yokuşlar

O yokuşların baladı oldu

Düğün oldu hatta

Boşanmalar oldu

Her sevdanın final tezi adliyeye verildi

Geri ilam oldu

Kıyılar, kumrular, göçler oldu

Yavaş,

Yavaş,

Çok yavaş

Hız'da yitirilelerin aşkına!

Çok yavaş

Yavaşın içindeki ölü şövalyeler için

Her işin bir raconu vardı

Atılan adımlar vardı

Yavaş ve eski

İşte bu yüzden yazmak lazımdı

Yazmasak, olmazdı çünkü

Sonra unutmak vardı

Hatırlamak içindi bütün resimler

Oluyordu bunlar

Ve yazmak lazımdı

Yazmasak olmazdı

Eski harfleri dağıtıyorduk komşularımıza

Hepi topu bir kere kullanmışlardı sapa bir cümlenin içinde

Yazmak lazımdı

Yazmasak olmazdı

Aslında...oldu tabii

Bir sürü yazmadığımız

Bir süre yazmadığımız

Ama o zaman da bakkalda hesapüstü kalmış oldu

Ve...kapatıyoruz manasında söndürülen ışıklar oldu

Biz ki, öğle vaktindeyiz daha

Rakıdan filan habersiz

Ve söylemeye gerek yok

Uzun, çok uzun içmeler oldu

Mürekkebe, susamış peçetelere notlar düştük

Şiircik kuşunu besledik

Gel gör ki, üç gün yaşayabildi us pas içinde

Ama olsun...yine de yazdık

Yazmasak olmazdı

Olmasa, yazmadık çünkü

Nehirde, hiç tanımadığımız

Bir tekne, hiç binmediğimiz

Bir şarkı, hiç duyulmamış

Bestelemeyi istersin de, hani nefesin yetmez nefsini güftelemeye

İşte bu yüzden yazdık

Yoksa hoşumuza mı gidiyor zannediyorsun smokin bulutlu bir gökyüzünden sözetmek?

Bir kelebeğin kararsızlığını anlatmak tırtıl kılığında?

Ya da...Bir ateşböceğinin direnişini yalancı aydınlıklara

Başta türlü olmuyor

Başka türlerde nasıl oluyor bilmem

Ama yazmak lazımdı işte

Yazmasak olmazdı çünkü