Bu aydın gecede öyle mutluyum ki;

Sonsuz bir hazzın yatağında saadetin

Kaç kelime konuşulur bilmem, şamdanlar altında,

Aralık ağzından duyuyorum "uyuşuk" dediğini,

Ne kadar kucaklaştık, ne kadar değişti kollarımız.

Kimbilir kaç defa birleşti dudaklarımız.

"Sakın dönmesin Venüs'ün aydınlığı, karanlıklara,

Gözlerimle buluruz biz aşkı yoksa...

Helen'i çırılçıplak kaçırmadı mı Paris, Menelaus'un koynundan,

böyle bu hikâye, başlayıp biten.

Kaderlerimiz birleşirken, bir yanda aşkla dolduruyorduk

gözlerimizi

Özlenen bir gece geliyordu üstümüze,

Ve ışıklar diyorduk, bir daha dönmesin

Şaşarım aşkın çılgınlığını zamana bağlayanlara

sürüp gidecek güneş,

Toprak, buğday arpadan,

Sular yürüyecek çeşmelere

Balıklar kuru derelerde yüzecek

Yüceliği bilininceye değin aşkın.

Bakarsın kuruyan çiçeklerin yaprakları düşer.

Ve saplarından sepet örerler,

Bugün, geniş havasını alıyoruz aşkların

Yarın bizi de kapatacak kader.

Gerçi bütün sevgini veriyorsan da

Yine de az veriyorsun sayılır.

Bu acılarımı değiştirmem mümkün değil.

Onunla sona erecek ömrüm,

Ama böyle geceler yaşatsak da

Yıllar boyunca uzar gider yaşamam.

Birçok geceler sürsem böyle

Tanrı olurum ben de zaman içinde.

Sen iki ters bir düz kırgınlıklar örerken beş numara şişle

Yumuşacık kakaolu kekler yapardı karşı evin annesi

İmrenirdim

Mutfağındaki eksik malzemeden bihaber

Tepeleme dolu kızgınlıklar yüklerdim dişlerimin arasına

Bilmezdim anne

Karşı evin babasında bitermiş iş,

Bunu görmezdim

Hep başın ağrırdı

Başın, hep ağrırdı

Sırf bu yüzden bile bazı zamanlar Seni sevmezdim

Küçüktüm anne

Bilseydim evinde su faturası ödenmemiş

Çeşmeden akmayan suya İsyan etmezdim

Sen iki kere ikinin dört ettiğini ekmek hesabından bilirken

Mis kokulu çamaşırlar asardı karşı evin annesi

Özenirdim

Ellerindeki çamaşır suyu kokusundan rahatsız,

Çocukça bir küskünlük eklerdim gecelerime

Oysa ellerin ruhuma akarmış saçlarımdan

Ömrümü tararmış titreyen parmakların

Bilmezdim anne...

Büyümek denen illet dayanıncaya dek kapıma

Ellerinin ne muhteşem olduğunu bilmezdim...Küçüktüm anne

Yoksa,

Gün aşırı patlayan sarı ampulü,

Mumla yamayacak yüce gönlünü Ezecek kadar ezilmezdim

Sen çalı süpürgesiyle süpürürken dış kapının ağzını

Çok yeni anladım anne

Ağaran her saç telinden, üstüme düşen payımı

Çocuktum anne...

Bir bisikletim olsa bütün mutluluklar benimdi

Babam eve sarhoş gelmiş, geç gelmiş

Hepsi sabah sokağa çıktığımda biterdi,

Bilmezdim anne

Ruhuna azap olur akarmış

Bilmezdim benim annem, gözünün yaşıyla her bayram arifesi

Vitrinlere bakarmış

Yak deseler, yakacağım o dakika dünyayı

Yık deseler,

Ne şu eski divan kalacak,

Ne çiçekli perdeler...

Şimdiki aklımla ah bir sorsalar bana

Desem

Oğlum nefes nefese yararak ortalığı girdi içeri

Yumuşacık kakaolu kekler yapmış dedi karşı evin annesi

Çok geç anlıyor insan anne...

İlle de kendi annesi

İlle de kendi annesi

Herkes seni gökyüzünde aramakta

Gözlerinin görüp kovaladığı sokaklara bakmaktalar

Neredesin ey Anka?

Göster bana tüylerindeki beyazlığı

Gözlerinin yeşilinden içeyim uçsuz bucaksız ormanlarda

Sorsam, söyler misin adresini?

Gelebilir miyim seninle sonsuzluk diyarına?

Cevabını bilmediğim her sorudan irkiliyorum...

Her sıkışıklık yeni bir kapı aralıyor hayatımda

Her dönemeç, sonu gelmeyen nice köşelere götürüyor ayaklarımı

Neredesin? yahut, kiminlesin Anka?

Beni burada senden habersiz bırakma

Kimseler bilmez seninle sohbetin zevkini

Ama ben Anka,

Ben biliyorum gözlerinin yeşilinin ardındaki hikâyeyi...

Gel, otur yanıma

Yaşayamadıklarımız hep aramızda kalacak

Kimseye senden bahsetmeyeceğim

Zira, bahsetsem de inanmayacaklar sana

Çünkü sen Anka, hep aranıyorsun

İnsanlar, seni görecekleri yerlerde arıyorlar

Anka, girilmemiş gönüllere kimse bakmıyor

Kimse görmüyor senin köşedeki kızın saçlarında olduğunu

Şehrin en işlek caddesinde en kimsesizler ile berabersin

Kimine göre bir masal kuşu, kimine göre ise hayalet

Herkes sana farklı yüzler farklı anlamlar yüklüyor Anka

Ben henüz adını koyamadım

Uzak diyarlardan beklediğim biriside yok ki onun saçlarında getireyim seni

Ayrıca, bu devir senin hatırladığın zaman dilimi gibi değil

Beklemek kavramı artık çok geride kaldı

Her kelime bir sonra gelecek olana gebe duruyor

Her doğum, sancılı bir sezaryen gibi

İçimde bir şeyler birikiyor Anka

Dökmek istiyorum fakat başaramıyorum

Ama sen Anka bilirsin içimdeki bu sessizliği....

Vardır buna da bir çözümün senin

Yazdıkça koşuyorum kelimeler arasında

Tüm nefes nefese kalışlarım sana bir dize daha yaklaşabilmek için

Nice sağmaların altından geçtim bir bilsen

Hiç birinde bahsedilen hazineyi de bulamadım

Arıyor muydum, onu da bilmiyorum

Arayarak bulunur

Bulanlar mı arar hala? bu soruyu düşünüyorum

Bıraktığın yerdeyim Anka

Bir yetim saçında,

Bir garibanın ıslak ellerinde,

Hiç dokunamadığım gözlerinin yeşilinde....

Buradayım Anka

Gelirsin,

Ve de gideriz diye beklemekteyim

Biliyorum, geleceksin...

Ya soğuk bir havada, yahut sobanın başında uyuya kaldığımda

Işığın şafağa verdiğini verdin bana

Dağları gök sınırlarında sıyıran rüzgârların,

Ay ışıltısından kalan yerlerini verdin

Keseklerden seken tarla kuşlarını,

Suyun sesine koştuğunda,

Gün aydındı

Uyanmamıştı kalbin toprağı,

Uçsuz bucaksız sıfatlarla kendini tamlayan bozkırlar verdin bana

Bir gün dönersin dedin,

Bir gün dönersin,

O günün adresini kestin yıldızlardan

Hasretten kanayan şehirlerin yıkılmış yaşamlarından kalan

Kitaplarını verdin bana

Herkes unuttu beni,

Mevsimler defter tutmaz...

Yılların belleği karışık...

Uzun kışlardan sonra

Uyanan aşkın yorgun aylarını verdin

Nasıl sağaltır seni eğninde taşıyan?

Çöllerde donmaktan,

Dağlarda kurumaktan gelen ses nereye gider?

Kırılgan bir yaşamın dağdağasında,

Fırçanın resme verdiğini,

Elin başağa,

Soluğun yüreğe verdiğini verdin bana

KEKELENEREK DİLE GETİRİLECEK DÜNYA,

Onun konuğu olacağım ben,

Bir ad, terlenecek duvardan aşağıya,

Ve bir yara yalayacak o duvarı aşağıdan yukarıya.

DUYDUM Kİ, BALTA ÇİÇEK AÇMIŞ,

Duydum ki, o yer adlandırılamazmış,

Duydum ki, o yere bakan ekmek, adamı iyileştirirmiş,

Kadının o adam için pişirdiği ekmek.

Duydum ki, onlar hayat için tek sığınak derlermiş.

TAŞLARIN atılması böceklerin arkasından.

O sırada gördüm ki, içlerinden biri yalan söylemiyordu,

Çaresizliğime alıştım, diyerek

Tıpkı senin yalnızlık fırtınan gibi,

O da başardı enginlere yayılan bir sessizliği...

TARLA FARESÎNİN sesiyle çıkıyorsun yukarı,

Keskin bir ayraçla,

Beni gömleğimden tenime kadar ısırıyorsun,

Seni gölgelerle ağırlaştıran konuşmamın ortasında, ağzıma bir bez kapatıyorsun...

“Oysa” demiştin, “Durma! Göğe bakalım. ”

Su gibi gidenlere, okyanus gibi gelmelere yazılmış masmavi bir şiir.

Mavinin anlamı ne büyük...

Gökyüzü kadar uçsuz,

Okyanus kadar derin,

Deniz kadar heybetli,

Göl kadar sakin,

Dere gibi oynak, Çeşme kadar gürültülü,

Bir bardak su kadar ihtiyaç dahili,

Mavi kadar ömür,

Okyanus gibi sevgili...

Önce sen mi vazgeçtin,

Yoksa ben mi bilmiyorum

Zamanı da çok mühim değil insan olmanın

Sen yazdın, ben yazdım ama ikimiz de vazgeçtik.

Önce sorularımız bitti... Nedenlerimizi attık, arzularımızı körelttik, beklentilerimizi astık

Ön yargılarımızı aforoz, ellerimizi tutsak ettik.

Dokunmadık diyorsun ya!

Bence biz hep dokunduk.

Yaralarımıza, anılarımıza, sevdiklerimize, veda edenlere, veda ettiklerimize, düşüncelerimize

Var ettiklerimize!

Yok saydıklarımıza!

Ama en çok da yüreğimize Az biraz bamtelimize

Pembeleşinceye kadar öfkemize Durduk biz çokça vakit

Kişiliğimizde, sözümüzde, yerimizde, geçmişimizde, sevgimizde Mavi ne derin kelime...

Sözcüklerinde, kaçan bakışlarında

Susan dudaklarında,

Dağılan saçlarında,

Üşüyünce ısıtan ellerinde mavi ne büyük ihtiyaç...

Herkesin üç kişiliği vardır:

Ortaya çıkardığı, sahip olduğu, sahip olduğunu sandığı...

Çok acayip bir rüya gördüm. Rüyalar, alınyazımızın ayrılmaz parçalarıdır. Pazartesi sabahın köründe kalkıp ışık hızıyla hazırlanırken, rüyamı düşündüm. Aslında yirmi iki çift ayakkabı görmüştüm. Etrafta telaşlı, şaşkın, ağlamaklı bir kalabalık. Onları işitemiyorum. Bir bina kibrit çöplerinden yapılmış bir ev gibi yanıyordu.

"Ölmek çok kolay Medusa," diye fısıldadı içime dokunan bir sesle. "Asıl sorun, ölen birinin ardından yaşamaya devam etmek." Gülümsedi. Gülümsemesi paramparçaydı. "Ya da yaşadığını zannetmek." Sakin olmak ve paramparça olmak bazen tam olarak aynı şeylerdi.

Babama gökten inen canavar sürüsüne karşı beni korumasını söylemeliyim.

-"Bu dünya sırlarla dolu güzel kızım," diye fısıldadım. Ve soğuk saç telini sıcak parmağımın etrafına sardım. "Ama sen neyi korumak için gelmiş olursan ol, seni ben koruyacağım."

Yaşamak değil, bu telaş beni öldürecek. Düşüncelerim küller gibi uçuşuyordu. O gün anladım ki, avarelik büyük bir konsantrasyon gerektiriyor. Teknoloji, uygarlık, emniyeti dışlıyor. Peki ya ben? Bu alçak tavanlı şehirde, kazasız belasız ne kadar yükseğe çıkabilirdim?

Her şeyi göze alarak koştuğun yolun sonu her zaman uçuruma çıkardı. Bazen otuz katlı bir binanın tepesindesindir bulutlar arkadaşındır; bazense kendini o binanın tepesinden boşluğa bırakırsın, hiçbir bulut seni tutmaz. Bildiğim bir şey varsa, talih ve talihsizlik aynı kuyudaki iki kovadır. O kuyularda yaşayan masal devleri için tasarlanmış gözlüğümün üzerinden etrafı seyrediyordum. Bazen kalp en çok da burada verdiği kararlar yüzünden böyle kambur olurdu.

Daireme iner inmez banyoya girdim. Suyu açtım, küvete uzandım. Bildiğim bir şey varsa, hayatta en önemli şey henüz ölmemiş olmaktı. Bildiğim bir şey varsa, kum fırtınasının ortasında şekerleme yapılmaz. Bildiğim bir şey varsa, kaderin elindeki ustura pas tutmaz. Bildiğim bir şey varsa, kalbi atmayan kimsenin başı dönmez, midesi bulanmaz.

Bildiğim bir şey varsa, insan bazen unutamadığı koca bir kırgınlığa rağmen, o kırgınlığı ona veren kişiye sığınmak ister. Ve ben, boğulmaktan korktuğum denizin içinde kulaç atarken bulmuştum kendimi. Hep böyle olmaz mıydı zaten? Biri gelirdi, sizi binlerce kez kırıp döker, parçalardı, siz onu bin birinci kez affeder, bin kez kırılmış olmanızı maziye gömerdiniz. Bazı anılar, yaşandığı anda ne kadar acıttıysa, hatırlandığında da o kadar acıtırdı. Hatta belki de daha fazla acıtırdı. Kalbim neden nefes almıyordu ki? Tam şu an, kalbimin derin derin nefesler almaya ihtiyacı vardı. Kalbim, bayramlarda büyüklerin ellerini öpemedi. Bir kıza ''seni seviyorum'' diyemedi, çiçek veremedi, uçurtma uçuramadı. Cam kırmadı ve kimseyle kavga etmedi.

-''Sen zaten iyi bir adamsın. İyi adamlar da kötü şeyler yapar.''

Ama benim kalbim kitap okuyamadı, balık tutmadı, sinemaya gitmedi. Bisiklete binmedi, denize girmedi, parka eğlenemedi. Bir tişört olsun, seçip, deneyip beğenerek satın almadı. Evden kaçmadı, kuş vurmadı, şarkı mırıldanmadı, hiç koşmadı, doğum gününü kutlamadı, bir kafeteryada kahve içemedi, ağaç dikemedi. Kardan adam yapamadı. Aleladeliğin ayrıcalıklarını, monotonluğun emniyetini, normalliğin konforunu tadamadı. Ya seninkiler? diye sordum. Sözlerimi anlamadığı halde gülümsedi. Bana, onu yeryüzünde anlayan tek insanmışım gibi baktı. İhanet, sadakatin içinde saklanırdı ve en büyük ihaneti sadık olanlar ederdi.

"Sen görüyorsun," diye fısıldadı bir ninni gibi. "İçimde iyi kötü ne varsa görüyorsun. Kayboluşlarımı, yok oluşlarımı görüyorsun. Hatta o kadar görüyorsun ki, keşke beni bu kadar görmesen."

Geldi ve eksenimi yitirdim.

Geldi ve yeni bir sebebim oldu.

Ben öldüğüm zaman ve ışıltılı nisan üstümdeyken

Yağmurunda ıslanmış saçlarını savurup,

Kırık kalbinle üstüme kapanmış olsan da,

Aldırmamalıyım

Yaralısın...Yaralıyım.

Çünkü yaşıyor olmak, bazı kalpleri yaralar. Bu hayatı böyle çırılçıplak görmek, hiç korunmadan ona öylece ve yıllarca maruz kalmak, yaralar bazı insanları...

Yara açıktır ve hep içerilere işler. Hayatı senin gibi görmeyenlere anlatsan dinlemezler, dinleseler, inanmazlar. ''Biz öyle görmüyoruz, senin ruhun hasta.'' derler. Kendin gibi birini bulana dek, hastasındır.

Sevgi yoksa hayat hep bir akşamın oluşu gibidir. Kalbindeki yaranın acısı, o yürek yanması daha da büyür. Oysa dışarıda küçümsenir duyguların, alaya alınır gözyaşın.

Her gün yeni baştan yaşamak mümkün olacak mı dersin? Bir gün öncesine korkak bir bezirgânlıkla sarılmadan yaşayabilecek miyiz? Yoksa yarından korktuğumuz için, düne köle gibi bağlanacak mıyız?

Çünkü kalkınma, güçlenme zamanıdır. Binalar yükselir, çelik kablolar sarar şehri. Yatırımlar büyür. Gelişme hızlanır, uğultular yükselir ve herkes gizlice evinin altına derin siperler kazar. Duygular, anılar, sayıklamalar, tuhaf rüyalar, her şeyi bırakıp bir eve, bir adaya, uzun bir yola kapanma düşleri gömülür içine telaşlı bir nefretle.

En yakın arkadaşın mavi bir adam, bir kadın olur sen böyle kalmaya inat ettikçe. Şimdi güçlenme zamanı, şimdi kalkınma zamanıdır onlara göre. İlerlemek, kendini kanıtlamak için. Büyümek denir adına...Benliğini içeri, çok daha içeri çekersin. Saklarsın kalbini. Büyük, küçük ödünlere bölersin hayatını. Uzlaşarak, susarak, görmezlikten gelerek, sıranı bekleyerek ilerlersin. Zehirlene zehirlene, adım adım batarak...

Büyümek derler adına, kuşlardan, mevsimlerden, deniz kıyılarında özgürlükten, düşlerden, sokaklardan bile korkuturlar insanı. ''Duygusallık kesin sonuç vermez, bize kesin sonuçlar gereklidir.'' derler. Somut, nesnel ve elle tutulur olmalıdır her şey. Büyümek derler adına...

Benlik içeri çekilince ve üzeri boşluklarla örtülünce büyük bir yorgunluk ve korku başlar. Korkular ve yorgunluklarla değiş tokuş edilir çılgın aşklar. Alıp başını, bilmediğin yollara düşmek, kazandıklarını tek bir jest için bir anda kaybetmeyi göze almak...Binalar yükselir, yatırımlar büyür, gelişme hızlanır, iktidar güçlenir ama insanlar umutsuzluktan delirmiş define avcıları gibi birbirlerinin gövdesinde kaybolmuş aşklarını ararlar...Büyümek derler adına, kimse kimsenin gözlerinin içine bir daha korkusuzca, saf ve duru bir su gibi bakamaz...

Aşk aslında birinin gelip, yarana dokunmasıdır. O zaman, yaranı örten, seni boğan o büyük boşluk aralanır. İşte o zaman, korkuların biter, utanç diner. Anlarsın ki, o boşluk sana ait değildir. Aslına dönersin, ilk haline, yaralı haline...Yara iyileşir mi peki? Hayır, ne kadar büyük ve güçlü olursa olsun, hiçbir aşk bu yarayı iyileştiremez. Bu yara yaşamaktandır çünkü, yaşamanın ta kendisidir.

Ama aşkı yaşayan insanlar, bu yüzden çok gururludur. Bunca acıya rağmen yaşayabildikleri, bu acıya dayanıp ayakta kalabildikleri için gururludurlar. Çünkü bu yara asla boşluk ve korkular gibi değildir, senindir, sana aittir, varoluşundur, sahicidir.

Bu yaraya dokunduktan, bu yarayı hatırlattıktan sonra çekip giden o sevgiliye derin bir öfke duyulur. Çünkü yaralı insana, kendisiyle buluştuktan sonra yeniden boşluğa düşmesi ölümden bile korkunç gelir. Çünkü korkusuzca soluk alan yaranın üzerini yine ve büyük bir hızla o eski boşluk örtmeye başlar. Unutkanlıklar, korkular, boyun eğmeler, ertelenen düşler, uzlaşmalar...

Aşk biterken yaşanan o büyük üşümek bundandır işte. Ayakta kalman, ilerlemen, kendini kanıtlaman ve büyümen için seni hep bu boşluğa çağırırlar. Büyümek dedikleri, aslında bu korkunç boşlukta hep üşümektir, hep üşümektir. Hep üşümektir, hep üşümektir.

Söyleyin Leyla’ya, beni unutsun…

Ne sıcak koynu varmış hatıraların....

İnsan yıllar sonra anlıyor bunu,

Acılar işlemeye başlayınca içine,

Duydukça kahrı derinden derine,

Ateşler basınca her yanını,

Uzayan gecelerde yok olunca umutlar,

Çareler tükenince,

İnce bir sızı derine inince,

Söyleyin Leyla’ya, beni unutsun…

Hiç yaşamamış gibi her şeyi,

Güneşi hiç görmemiş gibi,

Seyretmemiş gibi mehtabı, yıldızları,

Bana söz vermemiş gibi

Dayanamaz bütün bunlara, biliyorum...

''Yalan!'' der, başka bir şey demez,

Kötü söz söylemez,

O bilmez kini,

Sadece çeke çeke ağlar içini,

Söyleyin Leyla’ya, beni unutsun…

Aynalarda taramasın saçını,

Türküler söylemesin sevda üstüne,

Tenhalarda gezmesin yalnız başına,

Yağmur yağarken sığındığımız,

Ve adımızı yazdığımız o incir ağacının,

Bilsin artık çoktan kuruduğunu,

Sigara üstüne sigara yakmasın,

Unutsun bütün hüzzamları, nihaventleri,

Şükran ayı,

Bir daha gitmesin o sahil kahvesine,

Başka bir yerde içsin, ne olur....

Söyleyin Leyla’ya beni unutsun…

Boşuna yakmasın evinin ışıklarını,

Açık bırakmasın perdeleri boşuna,

Hala duruyorsa çok sevdiği kuşları,

Ne olur benim için salıversin onları

Aşkmış, saadetmiş,

Bizden ne kadar uzak...

Öğrendik katı gerçeği sonunda,

Kader, tek sebep

Onunsa inandıkları, falcı kadının söylediği yalanlardı hep,

Söyleyin Leyla’ya, beni unutsun…

Köprüyü, Emirgan’ı, Bakırköy’ü silsin aklından,

Bastırsın içindeki martı çığlıklarını,

Nasılsa yıllardır taş bastık bağrımıza,

İnsanların içinde unuttuk biz olmayı,

Yalnızlığa alıştık

Bir küstük, bir barıştık

Mutsuzlukta birbirimizle yarıştık

Sonunda evlenip barklanıp

Çoluk çocuğa karıştık,

Ben O’nu çok üzdüm, çok ağlattım,

Affetsin,

Söyleyin Leyla’ya beni unutsun.

Hey günahsız arayıcı! Kara gözlerin seni aldatıyor!

Sen, hiçbir zaman beni çevremdeki karanlıklarda bulamayacaksın.

Çünkü bakışlarında istek ateşi yok.

Beni daha aydınlık istiyorsun

İstekle, benim karşımda daha alevli yan

Yoksa binlerce gözün aldatacak seni

İstek çıran daha alevli olsun

Söylenmemiş sözlerle doluyum

Tanınmamış düşüncelerle

Üstünde düşünmediğim şiirlerle

Gözyaşı ukdem dolu, dopdolu bir derttir geride kalan

Söylenmemiş sözler bir suskunluk değil; bir inilti

Şimdi ağlama zamanı. Yalnız ağlamak mümkünse yahut

Eteğindeki bir sırdaşlığa güvenmek mümkünse

Veya hiç olmazsa yüzüne açılma ihtimali olan kapılara...

Bütün bunlara rağmen, benim zindanıma gel

Tek penceresi tımarhanenin hayatına açılıyor.

Ama nasıl,

Sahiden nasıl böyle yıldızsız bir gecenin derinliğinde,

Şarkısız, sessiz kalmış zindanımı tekrar tanıyabilirsin?

Biz, karanlıktayız

Kimse aşkımıza yanmadığı için

Biz, yalnızız

Çünkü kimse bizi yanına çağırmıyor

Biz, suskunuz

Çünkü bir daha asla size geri dönmeyeceğiz

Ve başımız dik

Çünkü hiçbir şeye yok itimadımız, itimatsızlığı sevmediğimiz hâlde.

Kırık havuzun kenarında baharsız bir ağaç, kendi gömülmüş özsuyunun gücüyle çürüyor

Ve kirlilik, yavaş yavaş köklerinin parlamasına engel oluyor

Benim kölesiz, şefkatli Tanrı'm zorba ve korkunç değil

Ben ve o, umutsuz inzivâ sınırlarına sürüldük.

Ey gök!

Şeytanın yeryüzündeki ortak yazgılısı!

Senin yalnızlığın,

Ve günahsızlık ebediliği Tanrı'nın toprağında yeni bitmiş bir bitki değil

Bir arzulu göz, sizin avareliğinize asla ağlamayacak

Bu kuşatılmış gökyüzünde hiçbir yıldız görünmeyecek

Ve sizin yabancıları asla himayesine almayacak

Çünkü kalpler, artık aşikâr bir aldatmacadan başka şey değil

Ve son sığınakta kuşlar kanatlarını açmış

Umut bizi terkettiğinde,

Kavlanır kanımız

Örter patikayı su birikintileri,

Eşeler gecelerimizi bir çift açık göz

Umut bizi terkettiğinde,

İyilik kaçtığında bizden,

Körleşir ağaç kabuğu gibi yüzlerimiz

Oturaksız bir kayık gibi bulutlu gecede, karanlık denizde

Son girdaba doğru yol alıyorum

Selam umudu yok

Okşama umudu yok

Rüzgârda âsi körsem

Vurun!