''Gözlerin yine bilinmeyen bir boşluğa takılmıştı. Bir süre sustun, sonra konuştun. Sesin, hayat kadar yabancıydı. 

Hayat kadar acımasız, hayat kadar gerçekti.

''İçimde tanıyamadığım başka biri daha var.'' dedin. ''Ve o kadın, karşı koyamıyor.'' 

Bu gece konuğumsun...

Karanlık, yırtıcı düşler, küçük ölümlerle dolu bir ormandan geldin yanıma...

Perdenin aralığından sızan mahçup ay ışığı, yorgun bedenini okşuyor.

Kollarındaki, bacaklarındaki yaraları, yara izlerini seyrediyorum.

Yanımda öylesine masum uyuyorsun ki...Bu masumiyetinde nelerin saklı olduğunu, içinde sana da yabancı olan o kişiyi bilmeyi öyle isterdim ki...

Sahi, kimdi o? 

Sahi, o içindeki, senin bile tanıyamadığın kişi kimdi?''

Bana baktı...

Bakışlarını size tarif etmem mümkün değil...

Bir kişi kendisinden başka herkesten kaçabilir. Ve herkes, en azından bir parça delirir. 

Ona kızgın değildim. Onu anlıyordum. Ben her şeyi anlıyordum! Hiçbir yere ait olmayanları iyi tanırım. Her yere aitmiş gibi davranırlar. Yaşarken ölmeyi, ölerek yaşamayı sadece uykusuzlar bilir. Gözlerinin altında biriken her küçük torba gördükleri hayallerle doludur.

Kendimi çıkarıyorum seninle olan her davadan. Sadece kendimi değil, ellerimi de çıkarıyorum. 

Gözlerimi çıkarıyorum…

Sabah öpmelerimi çıkarıyorum.

İçten sarılışlarım kalmak istiyor ama onu da önüme katıyorum.

En sevdiğin yemeklerimi çıkarıyorum.

Adını dünyanın en güzel melodisine döndüren sesimi çıkarıyorum. Açık bıraktığında, omzunu 

örten şefkatim kalmıyor elbet.

Gecelerim de gidiyor ömründen...

En sevdiğin elbisem, dolabın kapılarını çarpıp gidiyor.

Nergise benzetirdin kokumu, kokum nergise karışıyor…

Diş fırçam ‘Hadi’ diyor.

Yatağının sol yanı bana üzgün bakıyor…

''Dolar mı sence?'' diyor, 

Saçlarım kaçıyor ellerinden..

Fırçalarım kuruyor. Duvardaki boyalar akıyor tuvalden.

Uykularımız sırtlarını dönüyor artık 

Nefeslerimiz tuğlalar örüyor aramıza...

Söylenecek sözlerimi mideme hapsediyorum, kelebeklerimi katlediyor.

Kahkahalarım kapatıyor kendini odaya. 

Çık diyorum çıkmıyor.

Yar, ‘yarım’dan çıkıyor...

Beklenen geç geliyor; geldiği sırada insan başka yerlerde oluyor. 

Belki de varlıklarından şüphe ettiğim bütün duygular içimde ama onları uyandıracak olanlar ortada yok. Sizden benimle konuşmanızı rica ediyorum, çünkü kendi suskunluğumda boğulmak üzereyim.

Her şey normale, eski haline dönüyor

Çıkarıyorum kendimi senden, elinde haksızlık kalıyor. 

Çıkarıyorum seni benden, elimde yalanın kalıyor

Çıkarıyorum hayatlarımızı birbirinden, geriye pişmanlık kalıyor                            

Dualarla düğüm attığın ipi düşünüyorum. Üç balkonlu adada, düğümlerini gevşek bıraktığın hani. Senleyken duaları düşünüyorum. Sallanarak düşlüyorum attığın düğümleri.

Sonra beyaz bir oda… Sen, kırmızı radyo ve kırmızı bisiklet. Söz sardunyalar yok...Sadece beyaz güller var. Bi de altından tutulmuş kahve kupaları.

Güzel bir havada, güzel bir ülkede telaşa gelmeden yol yürümek ve yürüyüşün sonunda da hoş bir manzarayla karşılaşmak....

Aynı şehirde uyandıysak, mutlu uyanıyorum. Çok güçlü uyanıyorum. Sen varsan bu şehirde, deviremezler beni.

Kim kiminle aynı şehirde güçlü uyanıyor ki bizim gibi?

Seninleyken hep müzik var. ''Alo'' diyor. 

''Konuşmayacak mısın?'' diyor. 

''Peki'' diyor. 

Bir vapur gibi geçiyor sesin ağır ağır. Boğazımdan değil, omuzlarımdan. Omuzlarımdan ne zaman sesin geçse, öyle işte. Tok. Güçlü. Çok yalnızım, der gibi. 

Ağır, çok ağır. Sen eve dönünce, ağır ağır... Yine. Ağır ağır özledim.

Bazı kadınlar çok güzel içiyor biliyor musun?

Ama sen kendi boşluğunu bile tekrar tekrar kendinle doldururken, öyle sakin bir öfkeyle içiyorsun ki… Tekrar tekrar…Vazgeçmeden. Hiç kırılmıyor, yere düşmüyor. Hiç. Ondan hep güzelsin. 

Onu çok özledim, derken mesela. Senden güzeli yoktu. Senden güzeli yok. Senden yalnız ve güzel su içeni yok.

Neler yaşadığını bilemem...Ama yaşayacaklarına ortak olabilirim. Hayatın yetmediği, bir hayatın var olduğunu sende gördüm. Suyun yaşamaya yetmediğini. Zamanın çok öncesinde bir sürü şarkı. Bir sürü söz. Bir sürü yol. Bir sürü kaza. Bir sürü enkaz. Bir sürü cam. Kim makasını çalmak istese, yanlış makasa gitti. Kim makasını kesmek istese yanlış ormanı kesti. Zaten hangimiz neyi ilk defa kaybediyoruz ki?

Bak mesela, ikimiz birbirimizi kaç kez kaybettik

Kaç balık öldü akvaryumda...Kaç kez ''Bu defa son.'' dedik

Sen kal, tamam mı? 

Sesi sonuna kadar aç! Sesi aç!

Biliyorum...Söylemiştin, heves etmek için bile çok geç

Galiba ben yağmaktan çoktan vazgeçmiş bir yağmurum

Yeraltından geçmeyen seslere tokat gibi çarpıyor sesin. Duvardan duvara çarpıyor sesin. Beyaz koltuktan siyah koltuğa çarpıyor sesin. Sesin aşkı arayanlara çarpıyor en çok.

O sesin var ya, ahşap merdivenlere de çarpıyor, Beyoğlu’nda demir raylarda tökezleyenlere de, sabahın beş kırk beşinde...

Bazıları güzel şeyler duyuyor hala sabahın beş kırk beşinde.

Bazıları hala radyoda müziğini arıyor.

Kırmızı bir radyoya sekiz yaş günü gibi bakan bir kadın var mesela üst katta.

Ama sen hep gel tamam mı? Sen hep kal...

Dualarla düğüm attığın ipi düşünüyorum. Ne olursun, ne olursun...Ne olursun ipi tut.

Baştan çıkarıcı bir fotoğrafımı çek

Hüznümün parıltısını saçsın.

Bir fotoğraf...İçindeki tebessüm itirafın köşesinde dursun.

Bir fotoğrafımı çek yıkanırken aynamın arkasında

Bir fotoğraf...

Etrafımı sarıp, şalıma dönüştüğüm saatte.

Bir fotoğraf, ellerimi öptüğüm anda

Bir fotoğrafımı çek, yırtarken bütün bu fotoğrafları.

Bir Varmış, bir yokmuş...

Bu masalı sen bozdun

Evvel zaman içinde bitti

Ayna, söyleme bana

Söylediğin her şey yalan

Ayna Söyleme Bana

Söylediğin her şey yalan

Öpme, sakın uyandırma beni

Kalbine dönen, yola bıraktığım izleri gözünü hiç kırpmadan sildin

Ayna, Söyleme Bana

Söylediğin her şey yalan

Kalbur saman içinde kaybolduk ikimiz de 

Akşam, alacakaranlığında dolaşırken,

Sıkıcı bir şey gibi üstlene yüklendiği saatte,

Sanki kaybettiğin bir şeyi bulamıyormuşçasına...

Ayna silinir, gider öteki

Kitaplar yalnızca ölümü erteler

Ne sözcükler geçti elimin değdiği yerden

Ne ezgiler döküldü dilimden durup dururken

Günlerim neye benzerdi kalbimin çığlığı yokken?

Yanlış aynalara yöneldik görünmek için

Göstermek için

Bir şeyleri unutmak için

Olmayan bir şeyleri

Olan bir şeyleri

Böyle anlarda zamanı durdurmak isterdi

Zamanı dondurdukça içimizdeki boşlukların kapanacağını düşünürdüm

Zamanı dondurunca, hep iyi ve mükemmel

Doğru olmayacağını söyledim

Söylediğim bütün sözleri topla

Dünyayı siliyorum

Ey susmak! Benim özüm sensin. 

Susmanın en kıymetsiz lütfu, insandan, korkunun da, ümidin de yok olup gitmesidir. İnsan kaderin getirdiklerine karşı susarsa, şikayet etmezse, onda ne korku kalır ne de ümit...

Beni kederlerle, belalarla yıkmadıkça, harab etmedikçe Allah, bendeki gizli hazineyi hiç bana verir mi?

Beni coşkun bir sele kaptırmadıkça, nasıl olur da beni çeker ihsan denizine götürür? 

Ben aynayım! Ben aynayım! 

Ben gevezelik eden, söz söyleyip duran kişiyim! 

Ben sustuğum için, siz benim gönül feryadımı duyamazsınız. 

Rüzgarda el sallayıp duran ağaç gibi sallanmaktayım. 

Gökyüzünde dönüp dolaşan ay gibi çarh etmedeyim....Yeryüzünde yaşadığım için çarhım yeryüzü kokuyor...Yeryüzü rengindeyim. 

Manevi okyanusa susayan olduysan,

Mesnevî adasında bir yarık aç...

Öyle yarık aç ki, her nefesinde denizden sahile doğru dönünce, gönlün varsa, gönül kabesini tavaf et

Tanrı kapısına binlerce altın torbası götürsen Tanrı, bize bir şey

getireceksen ''gönül'' getir der.

Çünkü der, altın, gümüş, kapımızda hiçbir şey değildir

Bizi istiyorsan, istediğimiz gönüldür bizim.

Hor bile olsa gönülü hor tutma, o horluğuyla gene de pek üstünler üstünüdür gönül

Ve bir dost sana kötülük yaparsa ona şöyle de: "Bana yaptığını sana bağışlıyorum. Fakat kendine yaptığını ben nasıl bağışlayayım?''

Sufi, içindeki çocuğun olur ey arkadaş!

Zira dost, kişinin öteki kendisi gibidir.

İki yol vardır: Biri senin gücünü arttıracak bir varoluş yolu; diğeri, seni yokluğa itecek yıkım yoludur.

Yarın demek, yolun şartından değildir.

Geçmişe ait olan, sözü geçmez olur

Düşünce geçmiş ve gelecek üzerine olur

Bu ikisinden kurtulunca, sorun hal olur

Sözler ve isimler tuzaklar gibidir

Tatlı söz, ömür suyumuzun çakıl taşıdır.

Söz manaya her zaman ulaşamaz,

Söylediğin söz yarım, ancak anlamı doğru ise, sözün yarımlığı, gökyüzünün kabulüdür.

Sözü bu beden gibi bil,

Anlamı da içindeki ruh gibi.

Söz yuva gibidir, 

Mana ise kuş,

Beden su yatağı, ruh ise akan sudur.

Aynalar türlü türlüdür. Yüzünü görmek isteyen cama bakar, özünü görmek isteyen cana bakar.

Küle döndüysen, yeniden güle dönmeyi bekle. 

Ve geçmişte kaç kere küle döndüğünü değil, kaç kere yeniden küllerin arasından doğrulup yeni bir gül olduğunu hatırla.

Ey benim gülen yüzüm, sevgilim...

Senin güzelliğin dünyaya dedikodudur.

Bu ne güzellik?

Bu ne yüz?,bu ne güldür ?

Acaba saçın amberi görüp mis kokulu mu olmuş ?

Bu ne saç, bu ne kahkül, bu ne zülüftür…

Aklım saçının kokusuyla doludur,

Bu ne güzel koku, bu ne ıtır, bu ne hoştur…

Gözyaşı dalgalarım taşıp başımdan aştı,

Bu ne deniz, bu ne ırmak, bu ne nehirdir...

Muhibbi ansızın divane oldu...

Bu ne aşktır ? 

Bu ne derttir ? 

Bu ne huydur…

Senin yüzünü görmedikten sonra, yüzlerce dünya güzeli görmüşüm ne önemi var? 

Senin sözün olmadıktan, senden bahsedilmedikten sonra yaşayışın sırrını duysam ne işime yarar? 

Sen olmayınca, ben kış mevsimi gibi soğuk bir hal alıyorum. 

Halk benden hoşlanmıyor, benim yüzümden azaba giriyor, fakat seninle beraber olunca hoş bir hal alıyorum. Güllük gülistanlık kesiliyorum, huyum bahar huyuna dönüyor.  

Bozulmuş bir suyun kullanılır bir hale gelmesi için ne yapmalı? 

Onun tekrar ırmağa karışması lazımdır. Kötü huyumun düzelmesi, güzelleşmesi çaresi nedir?

Tekrar sevgilinin yüzünü görmektir.

Ey benim gülen yüzüm, ey benim hayalim, hakikâtim. İçinde sevgiliden başka hiçbir şey olmayan şu gönlüme yemin ederim ki, senin sevmediklerini ben de sevmem. 

Canımı sana feda edemezsem eğer, o can dertsiz kalmasın, gamdan kurtulmasın, başından bela eksik olmasın! 

Gözlerim senin için ağlamıyorsa eğer kararsın, hiçbir şey göremez olsun. 

Senden başkasına ümit bağışlarsam, umudum gerçekleşmesin, olmasın... Ve ben hayal kırıklığından kurtulmayayım...

Senin için yaşamıyorsam eğer, varlığım sana ait değilse, ben o varlığı istemiyorum. 

Yıkılsın gitsin. 

Gönlümde düşmanlara ait, düşmanlara karşı hiçbir dilek bulunmasın. 

Çünkü benim gönlümde senin rızanı kazanmaktan başka bir dilek yoktur. 

Sensiz geçen bir anı dahi kaza edemem, lakin ne çare ki, başa gelen senin takdirinden başka bir şey değildir. 

Şu dünyada hangi güzel, hangi güzellik vardır ki, senin güzelliğinden onda bir pırıltı bulunmasın, senin ışığının vuruşundan ibaret olmasın?

Hangi padişah, hangi emir vardır ki senin dilencin, senin yoksulun olmasın?

Yaşadıkça, kanım damarlarımda dolaştıkça, kendimden kaçıyorum. Çünkü insanın kendinden kaçması kolay değildir.  Başkasından kaçan, ondan kurtulunca rahatlar, bir yerde karar eder. Halbuki benim düşmanım da benim, benden kaçan da ben! 

Şu halde kıyamete kadar kaçmam gerek. Çünkü kaçarken kendimi de beraber götürüyorum. Kendimden nasıl kurtulabilirim ki?"

Senin ümitsiz zavallılara gizli olarak sunduğun bir şarabın mevcut olduğunu sezdikleri için, ümitsizlerin hasretle  feryadı göklere yükseliyor. 

O isterse seni kucaklasın, bağrına bassın, isterse seni istemesin, bir kenara çekilsin. 

Ey gönül! Sen mümkün oldukça  gözünü sevgiliden ayırma!

Güven içinde olduğumu bilmem hiç. Sevildiğimi, önem verildiğimi...Benim başkaları gibi arandığımı bilmem...

Dünyanın bütün suçlarını işemiş, bütün yanlışlarını ben yapmışım gibi, yaptığım her işten tedirgin oluyorum. İçimde sürekli bir horlanma korkusu. Bir kekeme tutukluğu ürkek dilimde...

En iyi bildiğim konuda bile çekine çekine konuşuyorum. Çekilip sonra kabuğuna küskünlüğün, kendime düşlerden sığınaklar kuruyorum. Usul, sesli, içe değen, incecik bir şarkı büyütüyorum ömrüme benzeyen. Sabah kadar açık, akşam kadar acı. Rengi dört mevsimin uyumsuz karışımı. Acemi bir şarkı...Umuda ve gerçeğe böyle katlanıyorum. Bir biletle, günün en güzeli iki saatini satın alıyorum. Neden girmeyeyim ki? Baba korkusu, usta korkusu yok. Annemin zayıf elleri, mutsuz gözleri. Kardeşimin sıska, cılız gövdeleri yok...Yoksulluk yok, acı yok...Olsa da öyle kısa sürüyor ki? Dışardaki kötülükler içeride....Düşlerimi satın alıyorum, yalnızlığımı. İçimde umudun kırık aynaları. Yüreğim bunalıyor gerçeğin gergefinde. Bir biletle bırakıp gökyüzünü kağıda. Kırık tahta koltuklarda, hüzünlü alacakaranlığı yaşıyorum. Neden girmeyeyim ki? Günlerce, gecelerce avunuyorum. Bir kadın, topuklarından soyunmaya başlıyor. Kalçalarını, sonra omuzlarını açıyor. Gözleri, iklimini bilmediğim bir ülke. Saçları, dağ suları sırtının düzlüğünde akıyor, kıvranıyor, dönüyor yanarak. Elleri en olmadık yerlere dokunuyor. Karanlık bir dehlizde, kamçılanmış, bir tanımsız heyecanı yaşıyorum. Bir çift göz büyüyor karşımdaki perdede. Bir çift dudak, bir çift...Büyüyor, büyüyor ve -en tedirgin, en dağınığından. Gelip yatağıma giriyor. Bilmediğim odalarda, aydınlık, mavi. Dudakları üzüm salkımı, ağzı kuş yuvası bir kadın beni seviyor. Seyrederken, düşlerimde yeniden, yeniden bir yıldız çıkıyor. Dünya sinema perdesi değil ki...Düşlerin de bir sınırı olmalı- insanın gerçeği ile çevrili. D ö n ü y o r u m. İçimde incinmiş bir çocuk ağıdı...Avuç avuç cam kırıkları gözbebeklerimde. Düşmemek için kendime tutunuyorum. Kimselerin vakit ayırmadığı biriyim. 

Biliyorum. Bir küçücük ayrıntıyım, biliyorum. Bir sigaranın tutuluşu örneğin, içilişi ve atılışı. Öfkem biraz da bu benim. 

Siz biliyor musunuz? Saygısızsam, saldırgansam, acımasız. İlgisizlik besliyor kötü yanlarımı. 

Siz biliyor musunuz? Yakıştırarak giydiğim hiçbir şeyim yok. Öyle tiksiniyorum ki üstümdeki giysilerden. Gücüm yetse, inan, becerebilsem. Tenimi bile soyunurum yüreğimden. Zayıf yerlerim kanıyor. Adıma dönüşüyor bütün kahramanlarım. Adını soruyorlar. Adını söylemiyor. Hırçın bir yağmurum ben. Harflerim yetmez akrostiş veya kartvizit yapmaya. Şiir bir sezdirmedir diyor. Lamsız an'lar için. İzsiz, ıssız sesler kalıyor. Adsız ama elmacık kemikleri belirgin. Mısralar başlıyor saçlarının kaldığı yerden konuşmaya. Adını soruyorlar. Adını söylemiyor. Biraz da susmaktır diyor. Şiir okumak, usta işi bir tabloya yeniden bakmak. Yeniden, yeniden...Adını soruyorlar. Adını söylemiyor. Sınırsız. Şehirsiz...Adını soruyorlar. Susun diyor şiirim. Bir gölgenin yorgunluğuyum ben. Yazılması unutulmuş günahlar için bir fihrist. Bir yıl sonrası için bir ajanda. Anlatmaktan sıkılmış bir meddahım ben. O çizilen dünya var mı gerçekten? Evlerin geçim derdi yoktu gittiğim filmlerin çoğunda. Erkeklerin iş derdi...Kadınlar rahat mı rahat bütün ilişkilerinde...Sevmek tek sorunlarıydı. Bir de güzellik belki de. Varlığın güvenli korunaklarında, çocuklar büyüyordu dünyadan uzak. Çalışmadan, dövülmeden...Gittiğim filmlerin çoğunda, yalnız da olsan, arkasız da...Haklı olmak, kazanmaya yetiyordu.

Varlık, güçmüş

Varlık, güzellik

Varlık, güven

Hayatın bütün yüzlerinde gördüm bunu

İmrendim, 

İçlendim,

İncindim

Katlandım sonra simsiyah kapanıp

Okları içine dönük bir kirpi gibi, kapanıp simsiyah yalnızlığıma...

Sustum...

Ki, incecik bir hüzündü yüzüm

Yakıştı yaşadığıma, yaşamadığıma

Yolun açık olsun…

Ben bunu ilk kez yürekten söyledim. 

Ve ben bunu ilk kez böyle yürekten söyleyince;

“Yolun açık olsun” bir dua niteliği kazandı. 

Kalbim barıştı seninle böylece

Herkes ettiğini bulur; 

Ben de, sen de… 

Bu hep böyle. 

Ne çıkar ben bir kapıyı açsam?

Açmasam ne çıkar?

Çarpıp gitsem?

Ardındaki odalar çoktan yitmiş,

Kapılar yansa, ne çıkar?

Benim şu hayatta yaptığım en iyi ikinci iş:

-Ki beni bilirsin kendimle ilgili çok hoş düşüncelerim yoktur

Benim şu hayatta yaptığım en akıllıca iş:

Oltamın ucuna, uçurtma takıp

Gökyüzü avlamaktır. 

Benim şu hayatta yaptığım en iyi sonuncu iş:

Kafamı duvarlara çarpıp çarpıp, nihayet anlamaktır.

Diyeceğim o ki; 

Kan revan bir ahmaklıktır… 

Benim şu hayatta yaptığım en iyi üçüncü iş.

Ne çıkar sarsan yaramı?

Sarmasan, öldürsen ne çıkar?

Ben çoktan tükürmüşüm ciğerimi. 

Nefes olsan, ne çıkar?

Benim şu hayatta yaptığım en berbat doksan sekizinci iş:

Almak seni,

Çoğaltmak,

Kendime katmaktır…

Benim şu hayatta yaptığım en berbat doksan dokuzuncu iş:

Tutup seni düşlerime yakıştırmaktır…

Ne çıkar rüyalarıma girsen?

Rüyalarımdan gitsen ne çıkar?

Ben çoktan ağlamışım gözlerimi… 

-Görmüyorum artık seni

Sen var olsan ne çıkar, olmasan ne çıkar?

İçi eksilmiş bir cisim...Oyunlardan arta kalan…

Gizliyor boşluğunu..

Adı: 

İnsan.

Öfkeden sızan donmuş acı bir sıvı,

Bir mum dikiliyor hayata.

Dik güneşte gölge kadar bile olsa...

Kutubum yok ki benim

Ne güneyi,

Ne kuzeyi çekeyim.

Yönüm yok ki benim ,

Ne doğuya

Ne batıya gideyim.

“Hayat, sen ne fenasın!”

Dünya, sen ne güzel...

Vaktim çok benim.

Parlıyorum rugan gibi hem ayağıma, 

Hem ruhuma.

Uzaklardan

Karanlıktan geldim,

Girdim koynuna.

İnsan mısın nesin!

Eğil de bir bak boynuma!

Boynum!

Boynum Kendine eğri,

Aleme dik boynum!

Ah benim hali ahvalim!

Çevir yüzünü!

Taşıyor işte yıllardır koltuğunun altında o kuğu, 

İstesem de öpmediğim boynumu.

Göçüp duruyorum,

Bu kirli yuvarlağın güneşinden güneşe.

Önüm yıldızkarayel,

Savrulup duruyorum göklerden sulara

Sulardan göklere.

Ah benin hali ahvalim!

Duramayan,

Kalamayan....

Korkma!

Şiirler, 

ve insanlarla yıkadım ben senin ele-avuca sığmaz içini.

Sen ey kanımdaki şeytanı ateşleyen!

Hüküm sürdüğüm toprağıma hoş geldin

Sefalar getirdin bağıma!

Şimdi ben şerefine bir incir tohumu attım,

Sana üzümler topladım şarap için.

Bu gece en güzel şarap kadehleri kırılacak avuçlarımızda

Ve çatlayacak bedenim,

Bölünüp çoğalacağım siyah saçların için.

Sen ey şahlanan damarımdaki kırmızı!

Sormayacağım, şimdiye kadar neredeydin,

Çünkü biliyorum,

Geçtiğin tüm yollar benim için....

Ve benim içtiğim tüm sular,

Onları akıttığım eller,

Beni duvardan duvara seren, çarptığım aynalar senin için.

Sakın kıpırdama; ürkütme şiiri,

Geceyi ve seslerini.

Sen ey enseme üfleyen karayel!

İpin bir ucunu Ay’a, diğer ucunu Güneş’e bağlamıştım ben;

Sallanır dururdum ben

Ta ki sen, zamanı durdurunca, 

İşte tam o an gördüm;

Şairlerin anlattığı, takvimlerin tarihsizliğini

Ve haritaların adressizliğini.

Sen tarih, ben coğrafya,

Bedenimde kurulan yeni yasaları gez bende, 

Dolaş,

Oku ve yaz 

Girilmemiş ormanların kuytuluklarına girdik az önce,

Konuşma.

Bildiğin hiçbir kelime yetmeyecek bana!

Bastığın kuma dikkat et,

Bir serap olabilir bu gördüğün yeşillik.

Saçları rüzgârda savrulan bu kadın,

Çözülmemiş düğümlerin sahibi olabilir.

O düğümler ki, kimi kuyu kovalarına,

Kimi hilâle atılan hamaklara bağlıdır.

Sen ey fırtınaların şaşırtmadığı rotam!

Bekliyorum işte, gel çöz şifremi

Ve kilitle beni ömrünün kasasına.

Kalayım orada,

Işığının saflığında.

Konuş şimdi, sana yeni bir sözlük verdim.

Kimse duymasın, görmesin, bilmesin, koklamasın.

Sen ey kanımdaki şeytanı ateşleyen!

O gidiyor gevşek ve titrek adımlarla 

O gidiyor, 

Elinde eski bir bavul 

Kar başladı ve derin bir gece yeni başlıyor 

O işin sonunu, böyle bir başlangıca bağladı

Yağmurun altında yolunu kaybetmiş bir kuş gibi, 

Düşman çadırına benzeyen bir gecede, çölden geçmiş, 

Ve geceyi tek başına çölde geçirmiş

O gidiyor, ama nereye? Bir dostun semtine mi? 

Bir misafirhaneye mi? Ya da akrabalarının yanına mı? 

Acaba kim hiçbir şey söylemeden kabul edecek onun böylesi karışıklığını, şaşkınlığını,

perişanlığını? 

Mutluluk alevinden haber getiren aydınlık dumanı gibi,

Seher yükseldi. 

Karanlığın tozu, su buharı misali,  yeryüzünün üzerinden kalktı gitti

Onun her adımındaki uzunluk, bir cadde kadar 

Tereddütler içinde yüz hikâye bırakıyor yere 

Uyurgezer gibi istemeden yürüyen beden, bir dükkânın tezgâhına geçiyor 

Camlarda perişan görüntüsü beliriyor 

Gece, renkli saçlarına çöken karla birlikte 

O gün, 

O çiçek, o tüy ve danteller arasında 

Onun dünkü eşi, bugün başka bir adamdır 

Sermaye ve kar sayesinde yüzlerce gümüş tenlinin taptığıdır 

Ama şunu kim bilir ki, bu kadın onun yanı başında çalışmaktan bir an bile geri durmamıştır 

O adam ve o yüksek köşk ev, o sıcak kalp 

Bugün kapılarını onun yüzüne kapalı tutar 

Ey sıcak yuvalar!

Köşelerimizin birinde bile ona yer yok 

Gözyaşlarıyla yıkanmış bu gözlerin temizliğinde 

Yarının kirinden başka bir şey yok

Sizde fazla mavi var mı?

Fazla bir gökyüzü, fazla bir cumartesi, fazla bir gülüş?

Sizde fazla bir hayat var mı?

Her şey ben yaşarken oldu, bunu bilsin insanlar

Ben yaşarken koptu tufan

Ben yaşarken yeni baştan yaratıldı kâinat

Gök yarıldı, çamura can verildi

Linç edilmem için artık bütün deliller elde

Sözlerim var köprüleri geçirmez

Kimseyi ateşten korumaz kelimelerim

Haytanın biriyim ben, bunu bilsin insanlar

Ben oysa,  herkes gibi

Herkesin ortasında

Burada, bu istasyonda, 

Bu siyah paltolu casusun eşliğinde en okunaklı çehremle bekliyorum

Oyundan çıkmıyorum korkuyorum sıram geçer, biletim yanar diye

Yapamaz bunu, yapmasın bana dünya

Söyleyin