Lütfen bana yardım edin

Şu mahalle barındaki yabancıya yardım edin

Gözlerinin siyahını açık unutmuştu, diyorum

Hayır, yağmurdan gelmiyorum

İnanmıyorsanız dinleyin...Sözlerim ıslak değil

Buraya nasıl geldiğimi de bilmiyorum

Bu kızı tanımıyorum

Daha önce hiç görmedim

Çünkü açık unutmuştu büyük, siyah gözlerini

Ve kapatmıyordu

Kimseye bakmıyordu

Yalnızca gözlerime bakılan biri olarak unutmuştu dünyayı

Unutanlar haklıdır

Çok bakmışlardır

Unutacak kadar çok bakmışlardır

Gözlerinin büyük siyahı açıktı

Çünkü orda unutmayı gördüm ben

Cennete bir merdiven...Böylece romantik olmak için romantik olmaktan başka bir şey kalmıyordu geriye

Başka hiçbir şey kalmıyordu geriye

Yine de herkes romantikti diyemem

Şaşkınlığın büyük gözleri üzerimdeyken

Gözleri siyah kız...Ya da gözlerinin siyahını açık unutan kız

Ağlamaktan daha romantik bir şey yaptı

Güldü

Sarhoş oldu

Ve iç savaşından başında kalan beresini yere düşürdü

Ve savaş bitmiş gibi,

Yalnızca o yenilmiş gibi saklanmadan yaptı bütün bunları

Ne kadar romantikti

Eldivenlerini henüz kaybetmemişti

Ama kaybedecek kadar romantikti!

Büyük, siyah gözlü kızlar romantiktir

''Hiç kimsenin, yağmurun bile böyle küçük elleri yoktur.'' şiirinden beri,

Çünkü Sheakspeare över gibi yapmadan,

Ama bir övgü olarak sevmiştir sevdiğini

Büyük, siyah gözlü kızlar, bu şiirden sonra, ilk kez bakarlar sizin gözlerinize

Ve hemen suçluluk duyarlar ve karıştırırlar

''Siz...Hangisiydiniz?'' ''Sen, ne zaman?''

''Biz ne arıyoruz peki?''

Bak, her şeyi gördük, gördük unuttuğumuz gözlerini aşkın

Onun bizi görmesinden biraz korkarak,

Açık unutulan her şeye çıplak davranarak,

Gördük...

Black&White,

Şu mahalle barı,

Camdan dışarı bakarsan, orası Dublin 

Dışarı çıkarsan, aşkın gümüş yağmuru

Elbette unutulacak kadar önemliydi

Ve yeniden konuşulması için bir tuzak olabilir şu mahalle barında, o uzak camlarda yaşayan şehrin uğultusu

Benim içimdeki uğultudan da konuşabiliriz

Belki o büyük siyah gözlü kızı şaşırtabiliriz

O beni bir şair sanıyor...Ve ilgilenmiyor

Çocukmuş,

Pinokyo'nun şarkısına yetişememiş

Parlayan her şey, altın değilmiş meğer!

Cennetten bir merdiven satın almayan kız, eski bir romantik gibi kırılabilir hepimize

Her şeyin, hiçbir şeye dönüşmesine kırılabilir

''Büyük, siyah gözlü kızlar, romantiktir ama duyarlılar hiçbir şeydir!'' demeyin ona

Bir sabah hiçlikten uyanamayabilir

''Hinlik'' ve ''hiçlik'' arasındaki rastlantıya, içindeki şiirin ölümü gibi uzanabilir...

Ben sana Hermes gibi inanmıştım

Ne kötü şey çıktın sen Bruno

Bana cenneti, cehennemi ve arafı yaşattın

Yine de emin değilim...Nesin sen

Melek misin, şeytan mı?

Melek gördüğüne tanık getiriyorsun...

Bunca büyük yemin ediyorsun

Hiç korkmuyor musun?

Gerçekten sona mi geldik?

İnanılacak kimse kalmadı mı?

Bir 13 Cuma günü öğrettin bana, ihaneti

Sevdiğine ihanet ne kötü şey Bruno...

Nasıl paslanır insan?

Nasıl duygusuzlaşır, eşyalaşır?

Ki eşya bile tanıktı seni sevdiğime

Ki eşya bile üzülür insanın üzülmesine...

Sen, sevdiğinin üzüntüsüne bile kayıtsız kalıyorsun

Sonra birdenbire uzaylı kafan beliriyor yatağımın yanında

Senin için ne düşüneceğimi şaşırıyorum

Ya çok iyi bir şey diyorum, ya çok kötü bir şey

Galiba seni hâlâ çok seviyorum Bruno

Çok kötü bir şey olduğunu bilmeme rağmen

''...Hem insanın hayalleri azalınca, daha çabuk yıpranır. Her şeye üzülür, alınır. Hayalleri azalınca insan, daha çabuk yaşlanır. O zamanlar ne bu metruk istasyon vardı, ne de ben bu denli yitik ve kederliydim. Gençtim, masumdum ve tapardım insanlara...

Öylesine tapardım ki, ve öylesine muhtaçtım ki, sevgiye ve aşka, ne ölüme inanırdım, ne ihanete...Devrimciydim ama üniversiteye yeni başlamış biri ne kadar devrimci olursa, ben o kadar devrimciydim.

O ise vaat ediyor, eli silahlı bir anneye benziyordu. Ebedi güzel bir anneye...Ben ufak tefektim, o uzun, iri yapılı...Beni şefkatle bir kez sarıp sarmalasın, binlerce kez onun için ölmeye razıydım.

O nerede, ben orada. Tam yanı başında. O eli silahlı bir anneydi. Ve çatışmaların tam ortasındaydı hep. Tek düşüncem, onu kurşunlardan korumaktı. O ölmez de yaşarsa, bir gün beni şefkate ve sevgisine boğacaktı.

Ebediyen kurtulacaktım sevgisizlikten ve esaretten. Bunlardan emindim. Güçbela bir kuytu köşe bulup saklandığımızda, böyle zamanlar için yanımda taşıdığım beyaz mendilimi sonsuz bir gururla çıkartır, dizini temizledikten sonra, mendilimi hiç temizlemez, öyle saklardım...Mendilimdeki kan izleri, aşkın ta kendisiydi.

Bazen iki ateş arasında kalırdık. Geceleri gözleri iyi görmezdi. Onu çatışmanın ortasından kaçırmak mutluluğu bana düşerdi. O uzun, ben kısaydım. Onu elinden tutup daha önceden keşfettiğim, gizli korunaklı yerlere sürükleyerek götürmem dışardan biraz tuhaf gözükebilirdi. Ama bundan aldığım zevki hiçbir şeyden almadığımı her zaman ve her yerde itiraf edebilirim. Onun her bakışı, her söylediği, her hareketi, içimdeki aşkı biraz daha yoğunlaştırıyordu. Oysa hayatımızın her anı şiddetle doluydu. Ve şiddet, acımasızlık çoğaldıkça, sanki ona duyduğum şey, daha da yoğunlaşıyor, giderek bir tutkuya dönüşüyordu.

Beni anladığını hissederdim. Farklıydım onun gözünde. Gözü pek, inançlı, kararlı ve sevdalı biriydim. Bunu bilirdi. Ve susardı. Bir gün o da konuşacaktı, bir gün o da bana gizlediği duygularını açacaktı. Ama önemli sorumlulukları ve hiç dinmeyen mücadelemiz izin vermiyordu buna...Tartışmaların çatışmaya dönüştüğü, isli, dumanlı kahvehanelerde bir an bile olsa onu görebilmek için her şeyi göze alarak gider, onu saatlerce beklerdim.

Bir gece vapurun güvertesinde, yıllar önce gittiği bir deniz kıyısını anlatmıştı bana. İncecik, sanki saflıktan şeffaf gibi gözüken parmaklarıyla yerden bir avuç kum almış ve yavaşça yine hayalini denize bırakmıştı. Avuçlarındaki altın kumlar denize ışıklı pullar gibi dağılıyordu. Bütün sahil, bütün deniz, bütün hayatımız ve geleceğimiz ışık içinde kalıyordu. Sanki avcundan dökülen altın kumlarla hayallerimi tasvir ediyordu. Öylesine ışıklıydı ki, hayallerimin dokunduğu her yeri ışığa boğuyordu. Onun bana duyduğu sevda, dilsiz sevda da bu ışıkla aydınlanıyordu. Ama ışıklı altın kumlar hep denize karışıyor, hayallerimiz devrimden sonraya erteleniyordu.''

İnsanım, budur basit mucizem

Bunu ten çeken dişlerimden bilirim ben

Kuşların turunç yuvasını bozdum

Bakır yırttım,

Kendir büktüm bu yüzden

Tanır mısın beni?

Yitirdim yitirilecekleri

Kırçıl kıpırtılarla dolu ağzım

Adım, kamçılı nehirlere verilsin

Hayatta çünkü hep, akmak halinde vardım

Hayatı hıncın mükemmel terazisiyle tarttım

Sarı sanrılarla yıkadım yüzümü

Kendime kelimelerden binalar yaptım

Bunu da bil,

İncinebilir her düş,

Başka nasıl olabilir?

O binalar beni kendine lehimlemesin

Yengeç kıskaçlarını yoksa, nasıl geriletirim?

İşe yarar mı acı ceviz kabuğum?

Bitlendim,

Okunmuş sular içtim korkumdan

Kara bir halka çizeceğim

İçime dolsun bet beniz, beter soluk

İçime dolsun ağaç kökleri, üşüyüş...Tarlama çamur ekeceğim

Artık baş kaldıramayacak bana ıhlamur

Gıcırdayan bacak...Böcek

Üstümden taşları birer birer kaldırdım

Asfaltlar çünkü bana uğramasın

Bana uğramasın sıska sırtlar, ürperirim

Tüm bunlardan uzakta bir ırmak

Bir ırmak gibi yerinde diretmek gerek

Bir inatla çünkü olur denizlere ulaşmak

Ben bu inatla biledim

Dudaklarım mavi

Çenem kenetli

Nasır içinde ellerim

Her biri birbirinden diri, körpe şekillere ısırır gibi baktım

Bir bitkinin ritmini, ancak böyle boşlardım?

Ki herkes bilir,

Umut, hep küçük halde bulunur

Öyle anlıyorum ki, elimde sadece tutunduğum bu ağaç gövdesi kaldI

Hayatın gürültülü bedenine sap-lan-dım

Derin gemileri ilerledi güneşin

Saçlarımda bu şuh talaşlar bundan olsa gerek..

Köprücük kemiklerimde korku, bundan...

Ve bundan uzaklık, bundan yetenekli çalım...

İnsanda acı için uygun bir tek, bir toprak bulunuyor. Durmadan da zenginleşiyor bu toprak. Geçmiş çağların acı taşkınları, bu toprağı eski bilinçlerden yeni bilinçlere taşıyıp biriktiriyor. Yeni çekilen acılar bu eski çekilen acıların zemininde, onlarla sarmalanarak yükseliyor.

Böylece her nesil, daha çok acı çekmek zo­runda kalıyor. Hem eski zamanların acılarını, hem de kendi paylarına düşeni. Eski acıları çeken kuşakların ge­lecekten intikamı bu...Başlangıçta fikir vardı. Fikir boşluğu doldur­du, dünya oldu. Biz hepimiz fikrin çocukları oluyoruz.

Gerçek­ler, gerçekten inatçı şeylerdir.

Hava baygın ve soğuk

Üşümek leziz ve faydasız...

Ölmek değil bu, için rahat olsun...

Sadece kimseye ait olmayan bir yerde, kendimde yaşamayı seçmek...

Hepsi bu.

''...Sen o sarı duvarın önündeydin. Hayatı ve insanları seyrediyordun. Çok korkmuş, çok hırpalanmış birini bekliyordun. Kendini bekliyordun...Öylesine gülümsüyordun ki, içindeki aşk seni ödüllendirmiş gibiydi sanki...Kalbindeki sevgi sözcükleri kalbine sıkışıp kalmış gibi.

Evet, aşk olmazsa olmaz, hayati bir eylemdir. Çünkü dikkat edersen, bu dünyada hep fısıltıyla konuşuruz. Burası bize ait bir yer değildir sanki. Öyle olmadığına inandırılmışızdır bir kere...

Çünkü işgal altındadır aşksız yaşadığımız dünya toprakları. Aşk yoksa, birer esirizdir aslında.

Sadece aşık olduğumuzu hissettiğimiz insan bizi bu esaretten kurtarır. Sadece aşk götürür bizi dost kuvvetlerin olduğu yere. Ateş altında, ölümü göze alarak, meydan okurcasına, dost topraklara...O güne dek hiç ayak basmamış olsak bile, gider gitmez hemen tanıyacağımız, işte burası bizim, bize ait diyeceğimiz dost topraklara...Ben seni o sarı duvarın önünde, o , bir kapının önünde bekleyen halini sevdim.

O haline, ömrümün tüm vakitlerini harcamak istercesine. O sarı duvarın önünde, hayatı ve insanları seyreden halini...

O anını düşünüyorum da yine ve binlerce kez içinden taşan gurur yüzünden, o bakışın önünde diz çökmek istiyorum bir yere...

insan sadece aşk yüzünden yerlerde sürünürken, içi gururla dolup taşar. Öylesine bildiğin bir bakışmadır ki bu, ilk kez yaşıyor olsan bile, yıllardır içinde gezdirdiğini bildiğin için, susup o anın her gizini, her sırrını sessizce ve sevinçle yaşamak istersin...

Yıllardır gördüğün o kutsal rüyana dokunmak gibidir. İnsan sadece aşık olduğunu hissettiği an, bu kutsal rüyasına dokunabilir.

Oysa kutsal da olsa, sonuçta rüyadır bu...

Bir başına nasıl ayakta kalınır dersinden çıkan bu yanın, bu kutsal rüyayı bozar. Dağıtır, uyandırır beni bu rüyamda...

Uyandığım yer, esir olduğum yerdir. Burasıdır. Dost topraklar, rüyalarda kalmıştır. Çilekeş, umutsuz, kaybetmiş yaşlı kadınlar vardır oysa hayatımda. Ben kadınların, yaşlandıkça güzelleştiğini ilk devrimcilik günlerinde öğrenmiştim...Evet, annem, teyzem, halam, komşu kadınlar bir anda yaşlandılar, bir anda hastalandılar. Evet, onları aramakla yükümlüyüm, sormakla...

Çünkü onlar, ölüme yaklaştıkça güzelleşiyorlardı. İçimdeki senin kimsesiz bıraktığın sevgi, bunları söyler, böyle söyler bana. Onları hep hatırlıyorum, ve onlar yıprandıkça güzelleşiyorlar.

Eski bir dünya masalı mı bu? Hep aşık olduğunu sanıp, kendini kurtarılmış topraklara ulaştığını hayal ederken, ansızın güneş batar, kararır ortalık ve sen çok yol aldığını sanırken, hala bildiğin dünyada o esaret altındaki topraklarda olduğunu anlarsın...

Teninde sarı bir ışık yanıyor. Sarı, ihanetin tesellisiz hüznü müdür bana geçen? Beni dost topraklarına ulaştıracağını umduğum...Sen aslında bana değil, kendine düşmansın. İkiye bölmüşsün kendini. Bir yanın bir başına ayakta nasıl kalınır dersi alıyor, öbür yanın sokakta, kapının önünde hayatı, insanları seyrediyor. Ve sen derslerde ilerledikçe, başarı kazandıkça, kapıda insanları, hayatı, aşkını, ve inançlarını seyreden yanını küçümsemeye, dışlamaya başlıyorsun. Sen bir başına kalmayı öğrendikçe, beni, yaşlı ve çilekeş kadınları, işkenceye uğramışları, göç yolunda canlarını yitirmişleri görmezden gelmeye, unutmaya, unutturmaya çalışıyorsun. Aşkını, sevgini, özlemini, seni dışarıda, kapının önünde bekleyen ve hayatı, insanları seyreden yanından alıp, bir başına nasıl ayakta kalınır derslerine giden yanına yaklaştırmak istiyorsun....''

Gözlerin iki hurma ormanıdır seher vakti

Ya da ay ışığının uzaklaştığı iki balkon

Gözlerin, gülünce yapraklanır

Bir nehrin üstünde gezinen ay gibi, ışıklar raks eder

Gözlerin, şeffaf kederden bir siste batıyor

Akşamın, ellerinin okşadığı bir deniz gibi

İçinde kışın sıcaklığı,

Güzün titreyişi

Öyle her yere seyahat eden bir yolcu değil bu

Bu şehirde, sokaklarda yalpalıyor günler

Bizler diriyiz…

Zannediyorum ki, günlerde yürüyoruz

Ve yazıyoruz

Emin olmak istiyoruz

İçinde ölüm ve doğum,

İçinde karanlık ve ışık

Ruhumda, ağlayışın ürpertisi

Vahşi bir heyecan kucaklar göğü...

Aydan ürken bir çocuğun heyecanı gibi

Yaylı bulutlar, diğer bulutları içiyor

Ve damla damla eriyorlar yağmurda

Üzüm bağlarının arşında çocuklar kıkırdıyor

Ve kuşların sessizliğini gıdıklıyor ağaçlarda

Yağmurun şarkısı

Yağmur…

Yağmur…

Yağmur…

Akşam esniyor ama hâlâ bulutlarda

Döküyor bütün ağır gözyaşlarını dökebildiği kadar

Bir çocuk sayıklıyor sanki uyumadan önce

Annesinin döneceğini söylüyor

–Ki yoktur bir yıldır yanında uyandığında-

Sorunca nerede olduğunu,

Yarın dönecek diyorlar her seferinde–

Oysa fısıldaşıyor arkadaşları: Oradaydı annesi

Tepenin eteğinde uyuyor bir lahit gibi

Kendi toprağından yiyor, yağmurdan içiyor

Ağızlarımızı dolduruyor toz,

Güneş artık görünmüyor

Böyle yapması gerekiyor…

Sanki kederli bir avcı toplayıp bütün ağlarını, lanet okuyor suya,

Kadere

Ve şarkılar serpiyor ayın battığı yere

Yağmur…

Yağmur…

Bilir misin, hangi hüznü gönderir yağmur?

Nasıl hıçkıra hıçkıra dökülür oluklar?

Nasıl yitik hisseder yağmurda tek başına kalan?

Sonu yoktur bu yağmurun...

Akan kan gibi, açlar gibi

Aşk gibi, çocuklar gibi, ölüler gibi

Ve gözlerin, yağmurla dolaştırıyor beni...

Ve şimşekler Körfezin dalgaları boyunca

Sahilleri yıkıyor yıldız ve sedeflerle

Aydınlanacakmış gibi oluyor bir an

Körfeze haykırıyorum:

Ey Körfez!

Ey inci!

Sedef ve ölüm bahşeden!

Geri dönüyor sesim

Ey Körfez!

Duyar gibiyim yıldırımlarI

Duyar gibiyim yağmur içen hurma ağaçlarını...

Köylerin inleyişini duyar gibiyim

Gecenin içinde, sevimli bir yolcunun yüreği geziniyor

Yolun üzerinden renkli bir yağ akıyor

O bir derviş olup susacak

Biz dönüşü olmayan nehirlere bırakacağız

Yazı gördük mü biz, ben denizi mahrem sanan

Yağmuru bildiğine utanan...

Yağmur…

Yağmur…

Yağmur…

İnsanlar da dönüyor etrafında

Gök, bulut olur

Yağmur olur

Kimi zaman, belki yağdığına pişman olur

Ve tepenin üzerinden,

Çırpınır birden

Acılı ve yanık seslenmek ister yüreğinin derinliğinden,

Sert bir rüzgar üfler; yanmış mıdır kuş?

Biriktirmiş midir gövdesinin külünü?

Efsane: Evet, der

''Kararsız bir kuşun hikâyesiyim.

Üzüntüden gece kanat çırpan

Yıllarca keder ve inzivada yaşayan.''

Sahra devi gibi korkunçsam,

Ve eğer beni, insanların kaçtığı bir dev gibi görüyorsa,

Dokunduğumda, parmaklarımın eridiği yer, hangimizin ruhudur?

Kokusuyla dolduğumda, göğe çekilir içim.

Dağılır gövdemin harfleri,

Hepsi birbirinden eski

Hepsi birbirinden çağdaş

Bir bulut olsam, yüklenip yağsam

Dökülsem damla damla toprağıma

Bir deli nehir,

Bir asi rüzgâr olup,

Bir seher vakti sılaya varsam...

Yazdıklarımın özeti: Kuğuda boğulan havuz

Avcıların yanında poz verdiği ölü ceylan

Kendini kanatan gül imgesi

Leyla içerikli korkak kahraman

Elleriyle yüzünü kapatıyor birden

Her şeyi yakalayan gözleriyle yakalıyor

Çok sevmek de öldürür bazen

Tutkuyla bağlandığın herkes gider.

Hiçbir yara iyileşmez aslında.

Bir gün, bir köşe başında yorulursun.

Çok sevmek de öldürür bazen.

Korkulara mahkum olan düşlerin, birer birer kedere dönüşür zamanla

Ve acı otağını kurar virane yurdunda.

Su konuşur,

Dağlar dinler,

Sen susarsın.

İlkbahar gülümsedi ve erguvan açtı.

Avludaki yaşlı yasemin bile çiçek açtı

Konuş!

Suskunluk kuşu, aşiyanda

Dehşet bir ölümün üzerine kuluçkaya yatmış.

Güneş gibi, karanlıktan geldi

Kan kırmızı oldu ve gitti.

Bir an bu karanlıkta parladı ve gitti.

Çiçek açtı,

Kışın bittiğini müjdeledi

Gün etmek korkusuzca

Hem de güç kullanmadan başarmak bir işi...

Kötülüğe iyilikle karşılık vermek....

Kendi isteklerini yapmamak, hepten unutmak,

Bunlar bilgelik sayılıyor.

Uzun yıllar denedin hayatınla,

Ya kazandın, ya yitirdin...

Taşkınlıkların çoktan aştıysa da sabrını,

Gövden günahlarla kirlendiyse de,

Ve yaşıyorsan hala,

Bir “an”lık vaktin kalmıştır düşünüp toparlanmaya.

Tarihe gömüyorum acıyı ve ölümü

Yenilgiyi zafer şarkılarına

Çünkü sen geldin; kumrular geldi

İçim içime sığmıyor

Umurumda mı sanki ayrılık trenleri?

Ateşten gemiler, çöl çiçekleri

Ay tutulması, rasathaneler...

Umurumda mı sanki?

Sen geldin; çöllere yağmurlar geldi

Kokusunu unuttu dünyanın çiçekleri

Bana göre değil acı ve ölüm

Gurbet kokan bir hayatım var benim

93 harbinden kalma sokaklarında,

Gün geçtikçe sevdalar büyüdü

Sevdalar diller destan oldu

Nasıl anlatsam…

Ağaçsız, kuşsuz, gölgesiz.

Benden nefret etmene dayanabilirim ama birini seveceksin diye ödüm kopuyor

İkindi sonrası açan lâleler, eritiyor dağlarımın kirli karını

Susuz bir denizde hırçın dalgalar, deler karanlığın kulak zarını

Sen geldin; vefakâr duygular geldi

Benim de sırlara erme çağımdır...

Buzlu bir vadide, gelindir sevda

Sevda benim sessiz ağırlığımdır

Sen geldin; bahar geldi

Evet, ben çölde her şeyi üç defa tekrar edenim.

Unutabilirdim.

Unutma imkanım olurdu.

Ben dualarını bilmiyorum.

"Ne biliyorsan yaz!" dediğini duydum,

Ne biliyorsam yazıyorum.

Yazdıklarımı saklayacak şeyler saklayan o bedevi:

Gel bul çölde beni,

Ben seni bulamıyorum,

Bulamıyorum çölde seni.

Sonbahar uzaktan bakmaktı sana

Sonbahar yeniden ölüm

Sen yok gibisin

Yokluğunu kim tamamlayacak?

Güzelyalı bir vapur olmuş körfezde

Sulara ışığını sürüyor yanılsama

İşte bir kavram, sevgimi tamamlayacak...

Sevgilim, gölgen...gölgeni görüyorum senin

Kimse bilmeyecek yerini ölüm ülkesinin

Ölüm ülkesi karanlık bir gece

Kimsenin tanıklığı yok sevgimize

Sevgilim, bu sonbahar günlerinde nadir olan şey, yok gibidir

Gece, kimsenin bilmediği bir ölüm ülkesidir...

Bir gece rüyamda on sekiz bin âlemi gördüm... Bu büyük göğü gündüz gibi, dokuz kez dolaştım...

İyi veya kötü, bütün hakikatler aslana benzer. Onlara dokununca, alemi birbirine katarlar. Hakikat, kıyısı, gibi bulunmayan büyük bir deryadır. O deryanın suyu ise baştan başa ateştir. Dalgası da inci. Ey Can! Bu hakikat ateş yağmurudur. Bir damlası yüzünden yeryüzü harabeye döner. Bir damlanın meydana getirdiği tufanda niceleri aynı gemiye biner. Niceleri de boğulur gider.

Aslında insanın aradığı her şey, her şekil, her suret düşünceden meydana gelir. Gönüle, gamdan bir peygamber gelince ötelerden diğerleri göle iner.

Gecenin gizlediği hakikat nedir? Bu tepeden tırnağa kana bulanmış gökkubbeden yağan nedir? Kendi ciğerinden akan kan mıdır? Peki kader nedir? O kanı durdurmak mı, yoksa o kanla boğulmak mıdır?

Her insan topraktan yaratılmış. Vücudunda nice gökyüzü güneşi vardır. Orada nice kuvvetli, kudretli kükremiş aslanlar, ceylanlar şekline girmiş, gizlenmişlerdir. Şu dünya âlem dedikleri gölgelikte, gerçek gerçek içinde; gölge gölge üstüneydi.

Dünya bir ırmaktı, biz bu ırmaktan dışarıdaydık aslında ve ırmağa düşen sadece gölgemizdi. Bir ırmağın üstüne düşmüş gölgeleri bir bir seçti. Dönüp geriye baktığında, çıkıp indiği bu kadar acı dağından önce, "Ben böyle değildim", bunu görebildi. Gördüğü doğru ama görmediği bir şey var, böyle olacağı bidayetten belliydi.

Benüm bu derdimi derde giriftâr olmayan bilmez

Derûn âteş-i ışka yanıp, nâr olmayan bilmez

Dünyâ evi deli gönlüm gibi vîrân olsa; ne dünyâ olsa, ne can olsa, ne de ayrılık olsa...

Açma ayıpların eteğini sabah yeli gibi,

Toprak gibi ol ki, örter bütün gördüklerini.

İçerinden, derinlerinden âşina ol,

Dışarıdan seni kayıtsız sansınlar.

Bu öyle güzel bir yoldur ki,

Sen akıllı ol, varsın seni deli sansınlar.

Bu dünya,

Birine şükürdür öbürüne zehir

Birine lütuftur, öbürüne kahır

Sabret ki, her şey hissettiğin kadar derin ve sonsuz olsun

Sabret ki, her şey gönlünce olsun.

Gamına gamlanıp, olma mahzun

Demine demlenip olma mağrur

Ne dem baki, ne gam baki

Muhibbi dünya mekanına bağlanıp vermez gönül

Onun için bilir ki, an gelip geçicidir.

Ben zannediyordum ki, ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile götürmek için yalnızca onun dümenini ele almak kâfidir...Şimdi anlıyorum ki, değilmiş... Yollar görünmez kayalarla doluymuş. Onlara çarpmamak lazımmış. Daha fenası, gizli cereyanlar varmış ki, insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını fark etmezmiş. Tâ ki, kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar...Mektep kitaplarına geçmiş basit bir hakikattir ki, manzaralara, çehrelere, hâtıralar insandan uzaklaştığı nisbette güzelleşir, şairaneleşir; türlü bulutlara, sislere, renklere bürünür...Büyüdükçe gökyüzüne bakmayı da unutuyor insan.

Benim dünyada bir türlü zevk alamayışım, meçhul bir diyar hasretiyle yanıp tutuşuşum sebepsiz değilmiş. Yalnız kalmaya, istirahat etmeye ihtiyacım var hemşireciğim. Çok acı çektim de... Benim acıya hiç yüzüm yoktur. Dayanma noktaları yavaş yavaş aşınan, sonra günün birinde en ehemmiyetsiz bir sarsıntı ile birdenbire göçen binalara benzedim.

Zavallı Çalıkuşu, rüzgâra kapılmış sonbahar yapraklarına döndü.

Zaman hiçbir şeyi düzeltmez, sadece üzerini örter. Sakladığın acılar, bir gün mutlaka ortaya çıkar. Herkes zamanı geri alabilmek ister. Kimi eski güzel günleri tekrar yaşayabilmek için. Kimi yaptığı yanlışları düzeltebilmek için. Kimiyse sadece yaşadığını hissedebilmek için ister bunu… Gelecekten korkanlarsa, zamanı durdurmak ister. Her şey o kadar iyidir ki, bunun bozulmaması için çaba gösterirler. Ama kimse şu anın değerini bilenler kadar mutlu değildir. Geçmiş de, gelecek de onlarladır… Bazılarıysa zamanın ta kendisi gibidir. Ve her insan, zamanın dünya üzerinde bıraktığı birer yara izidir.

Küçüklüğünde sevilmeyen, okşanmayan, nazını çekecek kimse bulunmayan bir çocukta ince ve güzel hislerin doğmasına nasıl imkân tasavvur edilir?

Bizi biz yapan şeyler olmasa, ufacık bir çalıkuşu, bir müjde gibi konmasa dalımıza,

Bir umut, sızıp girmese insanın yüreğine ne anlamı var?

Gözlerinin gülüşü, çehresinin derin ve ince mânası, tebessümü, duruşu, söyleyişi... Bunların hepsinden fazla olarak fikir ve hislerindeki şairane asalet... İnsan, onu yiyip, içmeyen bir melek zannediyor. Nasıl oluyor da herkes onun için çıldırmıyor? Nasıl oluyor da hep birden kendimizi öldürmüyoruz?

Vazife vazifedir. Cesur olmak lazım. Evet, dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse, başkalarının elemi de bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle, bize kendimizi, insanlığımızın derecesini öğretir...

Sen seni bil, sen seni

Sen seni bil, sen seni,

Sen seni bilmez isen,

Alaşağı ederler seni.