Bir şey beklermişcesine yaşıyorum.

Bazen öyle günlerim oluyor ki,

Ne oldu, nasıl bitti şaşıyorum...

Bazı bilmem, gün nasıl başladığında,

Kayıp kayıp gidiyor dünya bıkkın bakışlarımdan.

Bir tutam sakız oluyor ağzımda zaman..

Yaşamak ne kadar çekilmez gelse de,

Bu görmek, bu sevmek, bu aziz sıcaklık tende.

Bu bir nimet,

Bu yaşamak bir şiir, harikulâde.

Sen ki,

Saçından tırnağına kadar bir hürriyete bedelsin,

Bu ılık saçlar, bu gözler; fakat her şeyden önce

Yaşadığın için güzelsin...

Ben seni arıyorum rüyalarımda

Geceler içinde bir yıldız, bir yıldızı.

İşte böyle yeşil bulutlar misali senelerce, oradan oraya elinde kaderin.

Kim bilir kaç kere üstünden geçtim,

Şarkılar söyledim karşısında

Senin mutluluğun evrenseldir. Bölüşülür

Gizlenen, gösterilmeyen, hissettirilmeyen sevginin zerre değeri, kıymeti yok gözümde.

İhtimam, dikkat, zaman eksikliğinden, sevgi ve ilgi eksikliğinden sık sık birilerini parça parça öldürüyorlar.

Şiir bir umutsuzluktur. Elbette bir umutsuzluktur. Niçin mi? Umutsuz olmayan adamlar şiir yazamaz. Umutsuz olmayan adamlar resim yapamaz, mimar olamaz. Yaratıcı olamaz. Bu dediğim elbet yaşadığımız bu dünya için bir söz....Çünkü kağıt bir umutsuzluktur. Boş bir kağıt... Tuğlalar, biriketler, çimontalar hepsi umutsuzluktur. Demirler bile umutsuzluktur."

"Onların içinden bir umudu bulmaktır şiir. Onu bulmak için yazıyorum ben de... Birdenbire, bütün bu dünyada, deli olan bu dünyada tek akıllılığı, uslanmayan akıllılığı anlatmaktır şiir. Ben haberciyim, deprem habercisiyim.''

Geceler kurşun gibi iner üstüme birden...

Hayalin çıkıp gelir uzaklardan karşıma,

Sonra yüreğimi bir sevda tutar

Ama sen duymazsın duyduğumu...

Yıkılır yolunu bekleyen şehir

Gerçi şimdi çağımız değilse de,

Bu bir kötü tecelli ki, nasıl diyeyim...Bir gün bir kara gölge görürsen gözlerimde

Akşamsa, beni uyut...

Bir nefis sabahsa eğer, ölümü ellerin ellerimde bekleyeyim...

Ben nereye adımı yazsam,

Nereyi göstersem parmaklarımla,

Orası şapkalar yüklü bir vagondur,

Nerede daralmış görsem bir adamı, akşamın güzel buğusunda, eli-ayağı tutulmuş

Bir çiçeğe uzanırken utandığını görsem, işte iğrentim yayılıyor derim,

İşte sırtlanlar soluyor ellerimde...Kuşlar çoktan kapamışlar tarlalarını.

O zaman bir üzünç aralığında -herkes gibi- başlar korkum.

Ben koşarken derelerde birikirse çocukluğum,

Gün dönerdi, benzi solardı kahkahamın

Çünkü her yerde bir göğün ufak kaldığı vardı

Akşama özgü göğsümü açardım

Ey mutlu penceresi doğanın!

Her yerde köpeksi koklaşmaların sürüp gittiği vardı

Anlatacak şeyleri vardı,

Böyle korkunç bir sonbaharda

Çiçek açamama korkusuyla erguvan,

Yiten ümitlerinden yorgun düşer

Ümit dolu tebessümüyle tomurcuk verir

O baharda çiçek açar

Deniz kıyısında koşuyordum

Birden ormanın içine girdiğimi farkettim

Şimşek çaktı, gök gürledi, yağmur başladı

Ormanda yapayalnızdım

“Ne kadar somut şiirler yazıyorum” diye sevindim

Ormanı, şimşeği ve yağmuru yazmıştım

Kaplansa içerilerde bir yerdeydi

Şimdi...Onlar gerçektiler

Şimdi...Benim yazdığım gibiydiler

Bulutların arasından çıkan pembe bir ışık,

Denizin gökle birleştiği yerde, pembe bir çizgi çiziyordu

“Ufukta pembe bir çizgi vardı” diye yazabilirim ben

Bu cümlenin bu kadar somut olduğunu kim bilebilir?

Evet, somut şiirler yazıyorum ben, siz bilebilir misiniz?

“Bir zamanlar bir Romy vardı” desem,

“Ufukta pembe bir Çizgi vardı” anlar mısınız?

Ya da “Âşık ya da başka bir şey olmak”desem,

“Başka bir şey olmak” nedir bilebilir misiniz?

Bunu benim için yapar mısınız?

Çünkü ben “Bu şiir Romy´yi anlatmıyor” derseniz,

Sevinerek “Bu şiir Romy´yi anlatıyor” anlayacağım

Romy de “Unutamıyorum, ama yaşamak istiyorum” demişti,

Bunun apaçık “Unutamamak, ölüm demektir” olduğunu kim anladı?

Siz anladınız mı?

“Gitme kal” diyemedik sana Romy.'' ''Ama, gitme..Kal” dediniz mi?

Bir zamanlar Romy vardı

Evet, somut şiirler yazıyorum ben

"Çalıkuşu bugün defterinin gözyaşlarından kirlenmiş sayfalarına dökülen sonbahar yaprakları içinde müebbeden ölüyor."

Ölür müsün, öldürür müsün? Yürürken yolunda bir incecik su birikintisi gördüğü zaman telaş eden, atlamaya karar vermeden evvel üç, dört kere iskarpinlerine ve suya bakan bu adamın ağaca çıkmak istemine gel de gülme.

Fakat o, bu gece sahiden canavar kesilmişti. Yakın dallardan birini tutarak ağacın gövdesine atlıyor, daha yukarılara çıkmaya hazırlanıyordu... Bu gece ağacın üstünde onunla yüz yüze gelmek fikri nedense beni çıldırttı. Böyle bir şey olursa felaketti. Onun yeşil gözlerinin yakından baktığını görürsem, ağaç dalları arasında çarpışa çarpışa boğuşan iki yırtıcı kuşa döneceğiz. Gözlerini oyduktan sonra muhakkak aşağı atacağım. Ya onu, ya kendimi.

Fakat nedense bu çılgınlığı göstermeyi doğru bulmuyordum. Yerimden doğrularak sert bir emir verdim:

-Durunuz bakalım orada...

O, aldırmadı, hatta cevap vermedi. Çıktığı dalın üstünde doğrularak daha yukarılara bakmaya başladı.

-Durunuz, dedim. Netice fena olacak... Bilirsiniz ki ben Çalıkuşu'yum. Ağaçlar benim mülkümdür. Oralara benden başkasının ayak basmasına tahammül edemem.

-Bu ne garip konuşma Feride?

Hakikaten bu ne garip konuşmaydı!

Çaresiz, alaycı bir tavır aldım. Gelirse daha yukarılara çıkmaya hazırlanarak:

- Biliyorsunuz ki, size hürmetim vardır, dedim. Sizi ağaçtan aşağı yuvarlamaya mecbur olursam pek üzülürüm. Biraz evvel şiir okuyan sesiniz birdenbire değişerek "aman aman aman" diye bağırmaya başlarsa feci olur.

Korku, onu cesur ve çevik yapmıştı. Tehdidime aldırmadan dallara tırmanmaya devam ediyordu. Ağaçta adeta bir kovalamaca oyununa başladık. O yaklaştıkça ben yukarılara çıkıyordum. Fakat dallar gittikçe inceliyordu. Yanıma yaklaşmıştı. Elleriyle başımı okşamak istiyor, fakat ürkütmekten korkuyordu. Fakat ne çare ki, ben dünyadaki en acemi ve vahşi kişisiydim. Onun bana doğru geldiğini gördüğüm zaman, ürkmüş biri gibi kaçıyordum, arkamdan sapan taşı yetişemiyordu. Bir aralık duvarın üstüne atlayıp kaçmayı düşündüm. Ancak, bunu yaparsam kaçamayıp, bir yerimi kırarak onun yerine benim haykırıp bağırma ihtimalim vardı. Ömür veren bir anlam taşıyordu sesi.

Mamafih ne pahasına olursa olsun, bu gece birbirimize yaklaşmamalıydık. Ben Çalıkuşu,

o da çalının kendisi…

Ben söylemedim, bilmem ama kara sevda çekenler söylerler:

Ateşten gömlek imiş derler.

Dünya öyle bir dünya ki , bildiklerinin birçoğunu saklamak lâzım. Seni muhafaza etmek, bundan sonra benim vazifem oluyor.

“… Bu gözler gülmeseler, canlı bir ıztırap gibi büyük ve derin görünecekler. Fakat gülmeye başladıkları an her şey değişiyor. O vakit küçülüyorlar, (ışıklar) içine sığmıyor, küçük pırıltılarla yanakların üstüne dökülmeye başlıyor.”

Dönemezsin geri,

Taşladığın o yollara dönüp bakmayı kes.

Tutamazsın artık,

Tutamazsın...Soğukluğundan yanar ellerin.

Göremediğin bu ızdırabın bir sonu yok.

Parçalara ayırdığın gökyüzünde, göremezsin beni.

Duramazdın değil mi?

Dönüşü olmayan kararlar aldın.

Şahsına yazılmış tonlarca sayfa,

Sayfalarca hece.

Her şeyden bihaber duruşun,

Benim aklımla sınanmaz bi gece.

Yazmazsam içim susar sandım.

Anladığım, aklımı da yitirsem

Son olmaz bu sanrı

Sözlerinle kan çanağı da olsam,

Saçlarımı da yolsam,

Yüreğimi de oysan,

Günah yazmasın sana Tanrı.

Dinleme beni...

Ansızın susar, ansızın ağlarım...

Ve öylesine garip ki halim;

Gözlerimden akan yaşlar, boğazımda düğümlenir.

Benim zahmetim bi kendime.

Sen bana sarılamazdın,

Ben, omzunda ağlayamazdım.

Karanlığın o eski kokusu yok artık...

Sanırsın ki, mum aleviyle aydınlanıp karardık.

Yanardık

Öyle derin sızlar ki canım

Kuş tüyünden de olsan, inadının ağırlığından batardık.

Akmayan göz yaşlarım,

Yudum yudum yakıyor boğazımı.

Kaşlarım çatık, öfkem kabarık

Dileklerim bir paçavraya bağlı...

Ve dahası, istesem de tutamam kollarını.

Sen bana sarılamazsın,

Ve ben, omzunda ağlayamam.

Şaşıyorum kendime, ve soruyorum.

Nasıl?

Bunca zaman, nasıl duruyorsun aklını kaçırmadan?

Bunca zaman,

Nasıl durabildin yıkılmadan, yılmadan?

Gün ağarmadan, toprağa karışmadan.

Rüyalarımda nasıl yer bulabiliyor kendine?

Hiç utanmadan, alınmadan.

Ben, sanırım biraz korkuyorum yalnızlıktan.

Ama artık biliyorum sebebini, evet

Sen bana sarılamazsın, evet...

Ve ben...

O şehrin salıncakları düşürdü çocukları

İtfaiyecileri sözleştiler yangınla

Irmağının kıyısına çadır kuramam artık

Elimi uzatamam kapı tokmaklarına

Çaylarını içemem bildik park kahvesinin

Irmağının kıyısına çadır kuramam artık

Arkadaşlarım beni bir daha o şehre beklemesin

O şehirde çektirdiğim son hatıra resmini o gün düşürdüm cebimden,

Getirmesin bulanlar

Artık her yerim üşüyor...

O şehir benim için, avcı duvarında asılı ceylan derisi

Ben bu köşede, düşüncemin cesareti kadar yazarım.

Bastırılmış duyguların şiirini yazmalıyım

Bilmiyorum ne kadar sürecek kırgınlığım...

Karşımda öyle sessiz durup bakma bana...

İşte en çok o zaman hatırlarım o eski kalbimi. Onca insana kendimden öç alırcasına dağıttığım kalbimi, çok sevdiğim bir yabancı gibi hatırlarım. Mahcup bir özlemle çağırırım onu dağıttığım yerlerden, hayatlardan, yorgun ve bencil sevgilerden utanarak... Sanki kendi kalbimi geri çağırmak bir suçmuş gibi çağırırım. Güzellik ve soyluluk saklıdır o kalpte... Kalbimdeki kimsesiz kalmış güzelliğe ve soyluluğa vurgunumdur ben...Onu her arzulayıșımda karşıma Tanrı çıkar. Beni böyle eksik, böyle yarım, böyle susuz, böyle bir başına o bırakmıştır.

Yama tutar mı bilemem yüreğimdeki yırtık

Yüreğim kanar, alev gibi, yana yana...

Arada bir giderdim çocukluğumu bulmaya

Gitmek gelmiyor içimden büyüdüm artık

Kelebek kanatlarını kopardığı doğrudur

Şiirde tutunamamak acı bir şeydir, kendimden bilirim

Ben ne zaman kendimi Allah'ın yarattığı bütün varlıklardan üstün tutmaya başladım? Ne zaman düştü içime, geceleri beni uyutmayan, fırtınalı bir deniz gibi kabaran kalbimden, ruhumdan taşan bu kibir?

Sanmayın sinem, kanlı yaşımdan kırmızı oldu benim

Gönlüm alevdir şimdi, dışımdan görünen benim.

Su içinde boğulur isem, şaşılır mı nilüfer gibi?

Dalga vurup derya oldu yaşım, aştı başımdan benim

Saflar dizdi kipriğim, kan olup arada aktı gitti

Ah çeksem, gözyaşı denizimin dalgası başımdan aşar

Gör neler geçti bu alem içinde başımdan benim...

Dertli gönlümün halini acırdın bilseydin

Gözlerimin yaşının ne halde olduğunu görseydin.

Gül mevsimidir, havalar yumuşamak üzeredir.

Gülbahçesinde yine divan kurmuş,

Ayak üstünde selvi, kendi fidan peşindedir.

Dünya mekanına bağlanıp vermez gönül

Onun için bilir ki, an gelip geçicidir.

Bir gün hiç beklemediğim bir anda hakikat karşıma çıkacak. Daha önce hiç kimsenin ayak basmadığı dumanlı bir dağın doruğunda, cihanın tepesindeyken, tam da her şeyin sahibi ve efendisiyken, güneşten haberi olmayışı gibi buzun, kendimden habersizliğimi yüzüme vuracak. Kendini hatırlatıp, kulağıma fısıldayacak.

Kendini istediğin kadar üstün tut her şeyden...Sen zayıf ve güçsüz bir adem oğlusun. Nasıl ki bir nefes üflendi ve can bulduysan, yine bir nefestir seni sahip olduklarından koparacak olan.

Dünya bir hayaldir, soluduğun hava, bastığın toprak, içtiğin su, yandığın ateş hayaldir. Daim sanma. Kabul et. Her kim dalmışsa bu hayale, elbet uyanacaktır bir gün. Sultan olsan kar etmez...Hakikatin ırmağında herkes üryandır. Dünya bağında vefa kokusu olmadığı için vücudunda yaraların yer yer gür olduğunu kabul et. Ey gönül! Bu dünya evinin manzarasını gördüğünü kabul et. Tutalım Feridun olup dünyayı baştan başa gezdim. Bugün yücelik meydanında istediğin gibi oklar atıp, devlet yayını çekmek için elinle kurduğunu kabul et. Dünya ülkesinde hızır ve İskender olup ömür sürdüğünü kabul et. Ancak, sonunda taht, taç ve saltanat yok olur. Bu mülkün sonu yaprak dökümüdür. Zira ecel vakti ulaşır. Kabul et. Dünya bir hayaldır, soluduğun hava, bastığın toprak, içtiğin su hayaldir. Daim sanma, kabul et.

Birlikte olduğum, sahip olduğum, sevgilim, parıldayan ayım,

Can dostum, en yakınım, layığım, güzellerin şahı sultanım...

Yaşama sebebim, ömrüm, kevser şarabım, Cennet'im

Baharım, sevincim, gündüzüm, gülen gülüm.

Sevinç kaynağım, güneşim, mum ışığım

Sevgilim senin eşsiz cemaline arslanları uysallaştıran şarabına and olsun ki, bundan sonra ben ahdin semtine uğramayacağım.

Senin şekerler tattıran dudaklarına, senin gaybı bilen gönlüne yemin ederim ki, ben ne cihanın maskarasıyım.

Sabahın saadetine senin sabah şarabının coşkun neşesine yemin ederim ki, ben senin nurunla, gökyüzünün sicilini baştan başa dürdüm, ortadan kaldırdım.

Ey ebedî şah! Kendi sakîne söyle: "Aşıkların toplandığı meclise*kim asık suratlı gelirse, benim şarap tortumun tortusunu versin.

Haydi ikilik, eskilik, yenilik kalmasın. Zira bu mecliste, bu işret yerinde, o topluluk içinde ben tekim.

Artık susarım, hep kulak ve şuur kesilirim. Çünkü ben ne bülbülüm, ne duduyum. Ben baştanbaşa şekerim ve gül dalıyım.

Ganîdir aşk ile gönlüm

Ne mülküm ne menâlim var

Ne sağ olmak murâdımdır

Ne ölmekten kaçar cânım

Cihânda hasta-i aşk olalı bir hoşça hâlim var

Ben ol hayrân-ı aşkım ki, yitirdim akl-ı idrâki

Ne âlemden haberdârım, ne kendimden hayâlim var

Cihân fânidir

Değişmem atlas-ı çarha, benim bir köhne şâlım var

İnlerim tanbur gibi, bağrım delindi ney gibi

Muhabbet meclisindeki hicran köşesi mesken oldu bana...

Buseye bir can değil seve seve bin can veririm,

Gerçi gamzen öldürür...Aşığa aman vermez.

Ama dudakların nefes gibi can verir bana.

Yanayım kelebekler gibi güzel yüzünün nurunun ışığına

Çünkü Muhibbi dedi dilber, yan bana

Aşk padişahıyım

Ve gönül, bana divan defteridir.

Dert ve sıkıntı sözlerini yazdım, bu ünvan yeter bana...

Büyük çizgileriyle tanıyorum umutsuzluğu. Kanadı yok umutsuzluğun, akşam vakti deniz kıyısında bir taraçada, toplanmış bir sofrada kalayım demiyor. Umutsuzluk bu, o bir sürü olayların dönüşü değil bu, tıpkı akşam karanlığında bir karıktan öbürüne giden tohumlar gibi. Bir taşın üstündeki yosun ya da su bardağı değil o. Kardan elenmiş bir gemi o, ya da düşen kuşlara benzetebilirsiniz, ama kanlarının en küçük bir kalınlığı yok. Büyük çizgileriyle tanıyorum umutsuzluğu. Başa takılan süslerle çevrilmiş küçük bir şey o. Umutsuzluk o. Kopçası bulunamayan inci gerdanlık, bir ipe gelmez, böyle bir

''...Beni bir şiirden mi doğurdun Anne?

Mısralar bana Anne diyor...''

Dönelim,

Döndürsün bizi kalbin akıp giden bulutlara benzeyen sesi...

Yağmursuz bir yağmura açılmış kapılardan,

Ve akılda kalan bir yokuştan..

Ve yalnız çocuklara özgü o sonsuz sinema koltuklarından

Ve çocukluktan

Dönelim

Dönelim mi biz?

Gençlikten, oralardan

Mutluluğu bir kabuk gibi saran mutsuzluklardan

Dönelim mi acıya?

Ve soralım mı acaba:

''Ey büyük yalnızlık! İnsansan eğer,

Bir kaya, dalgalar yalarken onu,

O bakarken kaskatı kalabalıklara,

Ah, kalbin bulut bulut akan sesi...''

Her şeyin, ama her şeyin çok dıştan fark edildiği

Eh belki de bir satır fazlalığı ya da bir satır eksikliği

Böyle mi olmalıydı...İnsanın mutluluğunu oluşturan şey, aynı zamanda kederinin de kaynağı

mı olmalıydı?

Yürüyor mu?

Yürümeyi mi düşünüyor?

Düşünmesi daha mı zor? Sonra koyuluyor yola?

Nereye gidecek ama, nereye varacak sanki?

Yoksa bir oyun tadı mı buluyor bunda?

Oyundan atılmaktan korkmayan bir oyuncu gibi, boş vermiş de sanki

Vaktinden önce anlamanın şaşkınlığı mı,

Vaktinde anlamanın sevinci mi?

Ya da biraz geç kalmanın o gereksiz tedirginliği mi

Hangisi?

Hayat ile insan arasındaki mesafe ne kadar deseler, cevabım, üzerindeki ağırlıkla birlikte ayağa kalkmak kadar derim...

Ama belli ki, sonundayız her şeyin

En sonunda...

Baksan,

Ben gelmiştim sanki

Yaz ustalarına kış resmi...

Duysan,

Bilmediğin bir sevgiyle mi seveceklerdi seni?

Sen, taşlıklarda sızlanan yaşlık

Sonbaharlara kapanan kapılarda unutulmuş ürpertiler gibisin

Ben, uzakları iyi bilen bir adamın yakın elleriyim

Dinliyor musun?

Dinlemesen de, olunca birdenbire oluyor bu

Bütün yıllar bütünleşiyor içimde...

Birleşip, bütünleşiyor

Sana söylüyorum:

Sevdiğini kaybeden sevdalıların yüreği kederli ve yarımdır. Onlar, sonbahardaki kavak ağaçları kadar yüksek ve yalnızdırlar. Dalları çırılçıplaktır. Fakat ne gariptir! Vuslat aşkın en sıradan hâliyken, ayrılık onu her şeyden ayıran bir yüceltişin tesiridir. O vakitten sonra aşk artık aşk değildir. Bir kara sevda, dillerden düşmeyen, yüreklere işleyen bir efsanedir.

Bazen ne kadar ağlasan, gözyaşı döksen, hüzünlü bir bakış kadar yara açmaz yüreğe...Kök salıp çınar gibi büyütmek istediğim kalbim, yoğruldukça kabardın, kabardıkça parçalanıp ufaldın...Tek bir çiçeğin kokusunda kaybetmek istiyordum kendimi... Ve yine o kokunun tarif olunmaz iksiriyle hayat bulmak, baharı yalnız o çiçekte yaşamak istiyordum...

Kapımı çalacak o beyaz gül içindi bu bekleyiş... Duygularımı en mahrem halleriyle yalnız onun için saklamıştım...

Ey yar!

Yüreğimi yar, gir içeri,

Otur, sol yanım boş.

Misafir edeyim seni.

Gönlüm sana aksın,

Yansın sana yüreğim...

Görmesin senden başkasını gözlerim....