คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่149)

หากเจอเรื่องร้ายๆในชีวิต

จะรับมืออย่างไรให้เกิดผลดี?

“เรามอบสันติสุขไว้กับพวกท่าน

สันติสุขของเราที่ให้กับท่านนั้น เราไม่ได้ให้อย่างที่โลกให้

อย่าให้ใจของท่านเป็นทุกข์ อย่ากลัวเลย”

~ยอห์น 14:27 THSV11

“Peace I leave with you; my peace I give you.

I do not give to you as the world gives.

Do not let your hearts be troubled and do not be afraid.”

~John 14:27 NIV

มีคำเตือนสติที่ดีกล่าวว่า

“อย่าถามเพียงว่า ‘ทำไมเรื่องนี้เกิดขึ้นกับฉัน?’

แต่จงถามว่า ‘พระเจ้าจะทรงสอนอะไรฉันผ่านเรื่องนี้?’”

(“Don’t only ask, ‘Why did this happen to me?’

Ask, ‘What is God teaching me through this?’”)

ดังนั้น ในยามเผชิญกับเรื่องเลวร้ายในชีวิตที่สร้างความเจ็บปวดให้แก่คุณ

ขอให้คุณกระทำตามแนวทางต่อไปนี้ แล้วชีวิตของคุณจะมีสันติสุขและจำเริญขึ้น

1. ​Pause~หยุดนิ่งสงบสักพัก อย่าเพิ่งรีบพูด หรือรีบตัดสินใจลงมือทำอะไร
2. ​Pray~อธิษฐานมอบเรื่องที่เกิดขึ้นไว้กับพระเจ้า และขอการนำทางจากพระองค์
3. ​Ponder~ใคร่ครวญไตร่ตรอง แยกแยะว่า อะไรคือสาเหตุและจะแก้ไขอย่างไร
4. ​Perspective~มีทัศนคติ เลือกมองบวกไม่ใช่ลบ จนมองเห็นทางที่ดีกว่าเดิม
5. ​Process~ปรับกระบวนวิธีปฏิบัติให้เหมาะรับมือวิกฤติและเดินหน้าต่อไป
6. ​People~เข้าใกล้กลุ่มคนที่รักและเคียงข้างเราเช่นครอบครัวและคริสตจักร
7. ​Purpose~ค้นหาวัตถุประสงค์ของพระเจ้าภายใต้เรื่องเลวร้ายนี้ให้พบและทำ
8. ​Promise~อ่าน ฟัง ใคร่ครวญและยึดพระสัญญาของพระเจ้าในการดำเนินชีวิต
9. ​Peace~ให้สันติสุขของพระคริสต์ครองใจทั้งหมดจนความทุกข์เจ็บปวดไม่มีที่ยืน
10. ​Prepare~ให้เตรียมพร้อมสำหรับคลื่นแห่งความเจ็บปวดลูกใหม่ที่จะถาโถมเข้ามา

ขอย้ำเตือนว่า

1. ​เราอาจเจอเรื่องร้ายได้ทุกเวลา

แต่อย่ายอมให้เรื่องร้าย

1).ทำร้ายเราตลอดเวลา หรือ ตลอดไป หรือ

2).มากำหนดปลายทางชีวิตเรา!

1. ​เราสามารถเลือกกำหนดชีวิตของเรา

โดยพึ่งพระคุณพระเจ้าได้เสมอ

เหมือนดังคำกล่าวที่ว่า

“อย่าให้บาดแผลจากเมื่อวาน

กลายเป็นผู้กำหนดชีวิตของเราในวันนี้”

(Don’t let yesterday’s wounds

become the author of today’s life.)

พี่น้องที่รัก

คุณเห็นด้วยหรือไม่ที่ว่า

“เราอาจเลือกไม่ได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเรา

แต่เราเลือกได้ว่าจะให้สิ่งนั้นเปลี่ยนเราเป็นคนแบบไหน”

(We may not choose what happens to us,

but we can choose what it turns us into.)

ดังนั้น ขอให้เราพึ่งพระเจ้าและเลือกตอนจบของเราเอง

ดังคำกล่าวที่ว่า

“สิ่งที่เกิดขึ้นกับเราเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราว

แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นตอนจบในเรื่องราวของเรา!”

(What happened to us may be part of the story,

but it doesn’t have to be the ending.)

…เห็นด้วยไหมครับ?

…………………………………

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์ 27สิงหาคม2026(ตอนที่ 149ปีที่6) #YoutubeCJCONNECT#คริสตจักรแห่งความรัก#Churchoflove #ShareTheLoveForward #ChurchOfJoy #คริสตจักรแห่งความสุข#NimitmaiChristianChurch #คริสตจักรนิมิตใหม่#ฮักกัยประเทศไทย #อัลฟ่า#หนึ่งล้านความดี

พระธรรมนำชีวิต

ตอน วางใจจริงไหม Ep.1727

พวกเราคริสเตียนมักพูดว่า เราวางใจพระเจ้า คำถามในวันนี้คือ ชีวิตของเรากำลังแสดงให้เห็นจริงหรือไม่ว่า เราวางใจพระองค์จริง ๆ เยเรมีย์ 17:19–27 แม้จะพูดถึงวันสะบาโตในตัวอักษร แต่ความหมายสำหรับพวกเรา คือคำถามเรื่องการวางใจในพระเจ้า และการเชื่อฟังถึงพระสัญญาของพระองค์ ก่อนที่เราจะเข้าไปในเนื้อหา ผมอยากปรับความเข้าใจ ของพวกเราในเรื่องวันสะบาโตสักหน่อย วันสะบาโตในพันธสัญญาเดิมหมายถึงวันที่เจ็ดของสัปดาห์ นั่นคือวันเสาร์ และเป็นหมายสำคัญแห่งพันธสัญญาระหว่างพระเจ้ากับอิสราเอล ดังนั้นเราไม่ควรนำคำสั่งเรื่องวันสะบาโตมาใช้เป็นกฎตายตัวกับคริสเตียน แต่เราสามารถเรียนรู้หลักการสำคัญจากตัวบริบทว่า คนของพระเจ้าถูกเรียกให้วางใจและเชื่อฟังพระองค์ และให้พระวจนะของพระเจ้ามาเป็นตัวกำหนดชีวิตของเรา

'พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าดังนี้ว่า “จงไปยืนในประตูประชาชน ซึ่งบรรดากษัตริย์แห่งยูดาห์เสด็จเข้าและเสด็จออก และในประตูทั้งหลายของเยรูซาเล็ม และกล่าวแก่พวกเขาว่า ‘จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ ท่านทั้งหลายผู้เป็นกษัตริย์ของยูดาห์ และบรรดาคนยูดาห์และชาวเยรูซาเล็มทั้งสิ้น ผู้ซึ่งเข้าทางประตูเหล่านี้ ' เยเรมีย์ 17:19-20

พระเจ้าทรงส่งเยเรมีย์ไปยืนที่ประตูประชาชน ซึ่งกำลังสื่อถึงการประกาศความจริงของพรเจ้าในที่สาธารณะ พระเจ้ากำลังนำพระวจนะของพระองค์เข้าไปแตะชีวิตประจำวันของคนทุกชนชั้นในยูดาห์ ทั้งการเดินทาง การค้าขาย และกิจกรรมต่าง ๆ ของผู้คน คำว่า จงฟัง... มีความหมายว่า ฟังแล้วต้องเชื่อฟังทำตาม

'พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า จงระวังเพื่อเห็นแก่ชีวิตของพวกเจ้า อย่าได้หาบหามอะไรในวันสะบาโต หรือนำของนั้นเข้าทางบรรดาประตูเยรูซาเล็ม และอย่าหาบหามของของเจ้าออกจากบ้านในวันสะบาโต หรือทำงานใดๆ แต่จงรักษาวันสะบาโตให้บริสุทธิ์ดังที่เราได้บัญชาบรรพบุรุษของเจ้าไว้ ' เยเรมีย์ 17:21-22

พระเจ้าทรงสั่งให้พวกเขารักษาวันสะบาโต ซึ่งในพันธสัญญาเดิมเป็นวันซึ่งพระองค์ทรงแยกไว้สำหรับพระองค์ และเป็นหมายสำคัญระหว่างพระเจ้ากับอิสราเอล เรื่องการรักษาวันสะบาโตไม่ใช่เพียงแค่เรื่องของวันหนึ่งในสัปดาห์ แต่กำลังเปิดเผยว่า พวกเขายอมให้พระเจ้าเป็นจอมเจ้านายเหนือชีวิตของเขาหรือไม่ จากตอนที่แล้ว เยเรมีย์รู้ว่าพระเจ้าทรงเป็นที่ลี้ภัยของเขาในวันร้าย วันนี้เราต้องกลับมาถามตัวเองว่า ถ้าเราบอกว่าเราวางใจในพระเจ้า วันนี้เราฟังเสียงของพระเจ้าด้วยการเชื่อฟังหรือไม่

'แต่พวกเขาก็ไม่ฟังหรือเงี่ยหูฟัง แต่ทำคอของเขาให้แข็ง เพื่อจะไม่ได้ยินและไม่รับคำตักเตือน’ ' เยเรมีย์ 17:23

ปัญหาของคนยูดาห์ในยุคนั้น คือพวกเขาฟังแต่ไม่เชื่อฟัง ไม่ยอมรับคำเตือน ทำให้คอของเขาให้แข็ง นี่เป็นภาะที่สัตว์ใช้งานไม่ยอมอยู่ในอำนาจของเจ้าของ เช่นกันกัน วันนี้เรายอมที่จะอยู่ใต้สิทธิอำนาจของพระเจ้าหรือไม่ หรือเราเพียงได้ยินแต่ไม่เชื่อฟัง และยังทำคอแข็งไม่ยอมรับคำเตือนอยู่หรือเปล่า ในข้อ 24-27 เป็นข้อตกลงในพระสัญญาของพระเจ้าว่า เยเรมีย์ 17:24 '“พระยาห์เวห์ตรัสว่า ถ้าพวกเจ้าเชื่อฟังเรา… ' ข้อ 25–26 บอกถึงผลของการเชื่อฟังว่า เมืองที่ยังคงอยู่ และจะมีราชวงศ์ดาวิดต่อไปประชาชนจะมีการนมัสการพระเจ้าอย่างต่อเนื่อง แต่ในข้อ 27 ได้บอกถึงสิ่งตรงกันข้าม 'แต่ถ้าเจ้าทั้งหลายไม่ฟังเรา... ' …แล้วเราจะก่อไฟไว้ในประตูเมืองเหล่านั้น และไฟนั้นจะเผาผลาญราชวังทั้งหลายของเยรูซาเล็ม และจะดับก็ไม่ได้”' พระเจ้าทรงแสดงให้เห็นทั้งสองทาง คือ การเชื่อฟังและการไ่ม่เชื่อฟัง ซึ่งตรงกันกับบริบทก่อนหน้า คือคนที่วางใจในพระเจ้า จะเหมือนต้นไม้ที่ปลูกไว้ริมน้ำ แต่ถ้าหากวางใจในมนุษย์ เขาจะเหมือนพุ่มไม้ในทะเลทราย

เราอาจพูดว่า เราวางใจพระเจ้า แต่ถ้าหากเรื่องงาน เงิน ความสำเร็จ ความสัมพันธ์ หรือความต้องการของตัวเราเองมีอำนาจเหนือพระวจนะของพระเจ้า ชีวิตของเราก็ไม่จริงตามสิ่งที่ปากของเราพูด วันนี้เราจึงต้องกลับมาถามตัวเองว่า เรากำลังแสวงหาอะไรก่อนพระเจ้า ผมขอสรุปด้วยถ้อยคำของพระเยซูที่ที่เตือนให้เราแสวงหาพระเจ้าด้วยความวางใจก่อนทุกสิ่ง เพราะพระเจ้าทรงทราบทุกสิ่งที่เราต้องการแล้ว พระเยซูทรงสรุปเป็นคำสอนคำเตือนไว้ว่า

'แต่พวกท่านจงแสวงหาแผ่นดินของพระเจ้า และความชอบธรรมของพระองค์ก่อน แล้วพระองค์จะทรงเพิ่มเติมสิ่งทั้งปวงนี้ให้ ' มัทธิว 6:33

ขอให้เราไม่เพียงเป็นคนที่ได้ยินพระวจนะ แต่เราจะเป็นคนที่ฟังด้วยใจที่พร้อมเชื่อฟัง และยอมให้พระเจ้าและพระวจนะของพระองค์กำหนดวิถีชีวิตของเรา เพราะ หัวใจที่วางใจพระเจ้า จะปรากฏออกมาเป็นชีวิตที่เชื่อฟังพระองค์

วุฒิ วงศ์สรรเสริญ

คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่148)

ทำไมเจอเรื่องร้าย แต่ผลลัพธ์จึงต่างกัน?

“พี่น้องของข้าพเจ้า เมื่อพวกท่านพบกับการทดลองใจต่างๆ

ก็จงถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดียิ่ง”

~ยากอบ 1:2 THSV11

“My brothers and sisters,

be very happy when you are tested in different ways.”

~James 1:2 GW

เหตุการณ์ร้ายไม่ได้เป็นตัวกำหนดว่าเราจะกลายเป็นคนแบบไหน?

แต่สิ่งที่เกิดขึ้น “ภายในหัวใจ” หลังจากที่เกิดเหตุการณ์นั้นต่างหาก

ที่มีอิทธิพลต่อชีวิตที่เหลือทั้งหมดของเรา!

จะสุขหรือทุกข์ เมื่อเจอเหตุร้ายๆ นั้นล้วนขึ้นอยู่กับการเลือกของเราเอง!

ดังคำกล่าวที่ว่า

“บาดแผลอาจไม่ใช่สิ่งที่เราเลือก

แต่การที่เราจะให้บาดแผลนั้นกำหนดชีวิตเราอย่างไร

เป็นสิ่งที่เราค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะเลือกได้!”

(We may not choose our wounds,

but we can slowly learn to choose how they shape our lives.)

กลับมาที่คำถามว่า

“ทำไมเจอเรื่องร้ายเหมือนกัน แต่ผลลัพธ์จึงต่างกัน?”

คำตอบขึ้นอยู่กับ เราเลือกอะไรในสิ่งเหล่านี้?

1. ​เรามีมุมมองและตีความสถานการณ์นั้นอย่างไร? ~

“เหตุการณ์เดียวกัน” ไม่ได้ถูกตีความด้วยหัวใจเหมือนกัน

1).คนหนึ่งคิดว่า

“สิ่งนี้เกิดขึ้นกับฉัน แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่มีคุณค่า”

=ทำให้เกิดความรู้สึกมั่นคงในตัวตน

2).อีกคนอาจตีความว่า

“สิ่งนี้เกิดขึ้น เพราะฉันไม่ดีพอ และชีวิตคงเป็นแบบนี้ตลอดไป”

=ทำให้เกิดบาดแผลขึ้นในใจของตนเอง

1. ​เรามีใครเป็นที่พึ่ง?เราเชื่อศรัทธาในพระเจ้าอย่างไร?

1).คนหนึ่งเชื่อ แบบแค่ที่สมอง ~ไร้ความหวัง

2).อีกคนเชื่อ แบบวางใจ ไม่หวั่นไหว ~เปี่ยมด้วยความหวังใจอยู่เสมอ

1. ​เราเรียนรู้จักวิธีรับมือกับความเจ็บปวดมาก่อนหรือไม่?

1).คนหนึ่งไม่เคยเรียนรู้จักวิธีรับมือกับปัญหามาก่อนเลย แต่

2).อีกคนได้รับการฝึกฝนในการรับมือกับความเจ็บปวดมาอย่างดี

1. ​เรามีใครสักคนที่เคียงข้างและพร้อมคอยรับฟังเราหรือไม่?

1).คนหนึ่งอยู่ลำพังโดดเดี่ยว ไร้ญาติขาดมิตร

2).อีกคนหนึ่งมีกลุ่มพี่น้อง ที่พบปะสามัคคีธรรมกันอยู่ตลอดเวลา

สรุป

การที่คนสองคนเผชิญกับเหตุการณ์เลวร้ายเหมือนกัน

แต่กลับมีผลลัพธ์ในชีวิตที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิงนั้น

เป็นเรื่องที่ขึ้นอยู่กับ

1. ​"รากฐานชีวิตภายใน" ทั้ง

1).ฝ่ายจิตใจ และ

2).ฝ่ายจิตวิญญาณ

1. ​“แก่นสารแท้จริงของชีวิต” ที่ทำให้เรา"ตอบสนอง"

ต่อสิ่งที่เกิดขึ้นต่างกัน

ดังคำกล่าวที่ว่า

"น้ำเดือดหม้อเดียวกัน

ทำให้มันฝรั่งที่แข็งนิ่มลง แต่กลับทำให้ไข่ที่เปราะบางแข็งขึ้น

สิ่งที่กำหนดผลลัพธ์ไม่ใช่ความร้อนของน้ำ แต่คือ

'เนื้อแท้' ที่อยู่ข้างใน!"

(The same boiling water softens the potato, but hardens the egg...

What determines the outcome is not the heat of the water,

but the 'substance' within.)

วันนี้ หากชีวิตของคุณเจอะเจอปัญหาหรือความทุกข์ยาก เหมือนเจอน้ำร้อนเดือด

คุณคิดว่า การตอบสนองของคุณ

จะเปิดเผยว่า คุณเป็น “มันฝรั่ง”หรือ “ไข่”?

…ตอบหน่อยได้ไหม?

…………………………………

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์ 26สิงหาคม2026(ตอนที่ 148ปีที่6) #YoutubeCJCONNECT#คริสตจักรแห่งความรัก#Churchoflove #ShareTheLoveForward #ChurchOfJoy #คริสตจักรแห่งความสุข#NimitmaiChristianChurch #คริสตจักรนิมิตใหม่#ฮักกัยประเทศไทย #อัลฟ่า#หนึ่งล้านความดี

คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่147)

อคติ & ทิฐิที่ทำลายชีวิต!

“ความจองหองมาก่อนการถูกทำลาย

และใจผยองก็มาก่อนการล้ม”

~สุภาษิต 16:18 THSV11

“Pride leads to destruction,

and arrogance to downfall.”

~Proverbs 16:18 GNT

พระคัมภีร์เปิดเผยให้รู้ว่าพระเจ้าทรงรังเกียจ การมีอคติต่อกัน

เพราะว่า“อคติ ”เป็นเหตุให้เกิดการให้คุณค่าคนไม่เท่ากัน เพียงเพราะรูปลักษณ์ ฐานะ ชื่อเสียง ความสามารถ เชื้อชาติ หรือสถานะ

1. ​“ทิฐิ” หมายถึง

“ความดื้อรั้นถือดี ยึดว่าความคิดของตนถูกต้อง เย่อหยิ่ง จองหอง ไม่ยอมรับฟังผู้อื่น”

หรือ “ความเห็น/ทัศนคติเฉพาะตัว”

1. ​“อคติ” หมายถึง

“ความลำเอียง 4 แบบ ได้แก่

1).ความลําเอียงเพราะรัก

2).ความลําเอียงเพราะโกรธ

3).ความลําเอียงเพราะกลัว และ

4).ความลําเอียงเพราะเขลา“

สิ่งที่น่าเป็นห่วงก็คือ

1. ​ทั้งทิฐิและอคติ สามารถทำให้เรา

1).มองคนผิด

2).มองความจริงผิด และอาจ

3).ต่อต้านสิ่งที่พระเจ้ากำลังทำ

1. ​ ทั้งทิฐิและอคติมัก

1).เกิดร่วมกัน เป็นเหตุเป็นผลแก่กัน

2).เป็นตัวปิดกั้นความจริง และ

3).ขัดขวางการมองโลกตามความเป็นจริง

กล่าวคือ

ก).เมื่อมีอคติ (ลำเอียงเกลียดชัง)

ก็มักจะแสดงทิฐิ (ถือดี อวดดีใส่) และ

ข).เมื่อมีทิฐิ (ผยอง ยึดติดว่าฉันถูก)

ก็จะมองคนอื่นด้วยความอคติ

1. ​ทั้งทิฐิและอคติ ทำให้เกิดผลเสีย คือ

1).ไม่รับฟังเหตุผล

2).ตัดสินใจผิดเพี้ยน และ

3).สร้างความขัดแย้งและความเสียหายในสังคม

สรุปให้คมที่สุด ก็คือ

1. ​“อคติ”ทำให้เรา “ตัดสินคนก่อนรู้จักเขา”
2. ​“ทิฐิ”ทำให้เรา “รู้ว่าตัวเองผิด แต่ไม่ยอมเปลี่ยน”

พี่น้องที่รัก

1. ​อย่าให้เราเป็นคนมีทิฐิสูง ทำให้หยิ่งจองหอง เพราะจะพังลงอย่างยับเยินได้ ดังคำเตือนที่ว่า

"ทิฐิสูง ก็เหมือนตึกสูง

ยิ่งสูงก็ยิ่งเจ็บเวลาโดนถล่มจนพัง!"

(A high ego is like a tall building:

the higher it is, the harder the fall.")

1. ​อย่าให้เราเป็นคนมีอคติมาก เพราะ

“อคติอาจปิดประตูที่พระเจ้ากำลังเปิด และ

ทิฐิอาจปิดหูที่พระเจ้ากำลังใช้ตักเตือนเรา!”

(Prejudice can close the door God is opening;

pride can close the ears God is using to correct us.)

…เห็นด้วยไหมครับ?

…………………………………

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์ 25สิงหาคม2026(ตอนที่ 147ปีที่6) #YoutubeCJCONNECT#คริสตจักรแห่งความรัก#Churchoflove #ShareTheLoveForward #ChurchOfJoy #คริสตจักรแห่งความสุข#NimitmaiChristianChurch #คริสตจักรนิมิตใหม่#ฮักกัยประเทศไทย #อัลฟ่า#หนึ่งล้านความดี

พระธรรมนำชีวิต

ตอน อย่าคิดเอาคืนเอง Ep.1726

สิ่งที่รับมือได้ยากจริง ๆ คือความไม่ยุติธรรม เมื่อเราถูกเข้าใจผิด ถูกกล่าวหาหรือถูกทำร้าย เราอาจอยากตอบโต้และอยากให้คนที่ทำร้ายเราได้รับสิ่งที่เราคิดว่าเขาสมควรได้รับ เยเรมีย์ 17:17–18 ทำให้เราเห็นว่า แม้เยเรมีย์จะเจ็บปวดจากการถูกข่มเหง เขาก็นำเรื่องนั้นมาร้องทูลต่อพระเจ้า และมอบการพิพากษาไว้กับพระองค์ เพราะพระเจ้าทรงเป็นผู้พิพากษาที่ชอบธรรม

'ขออย่าทรงเป็นเหตุให้ข้าพระองค์หวาดกลัว พระองค์ทรงเป็นที่ลี้ภัยของข้าพระองค์ในวันร้าย ' เยเรมีย์ 17:17

เยเรมีย์ไม่ได้ขอให้ไม่มีวันร้าย เพราะเขารู้ว่า เมื่อวันร้ายมาถึงเขามีพระเจ้าเป็นที่ลี้ภัย คำว่า “ที่ลี้ภัย” ในภาษาเดิมหมายถึง ที่หลบภัยหรือที่กำบัง จากตอนก่อนเยเรมีย์พูดถึงพระเจ้าว่า พระองค์เป็นแหล่งน้ำแห่งชีวิต ตอนนี้เยเรมีย์ต้องใช้ชีวิตเผชิญฤดูแล้ง วันร้ายในชีวิตจริง ๆ แต่เขารู้ว่าพระเจ้าทรงเป็นที่ลี้ภัยของเขา การวางใจในพระเจ้าไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่มีวันที่ยากลำบาก แต่หมายความว่า เมื่อวันร้ายหรือวันยากลำบากมาถึง เรารู้ว่าเราจะวิ่งไปหาใคร เรารู้ว่าเรามีพระเจ้าทรงเป็นที่ลี้ภัยเป็นที่กำบังของเรา

'ขอให้ผู้ที่ข่มเหงข้าพระองค์ต้องอับอาย แต่ขออย่าให้ข้าพระองค์ต้องอับอาย ขอให้เขาครั่นคร้าม แต่อย่าให้ข้าพระองค์ครั่นคร้าม ขอทรงนำวันร้ายมาตกเหนือเขา ขอทรงทำลายเขาด้วยการทำลายซับซ้อน ' เยเรมีย์ 17:18

เยเรมีย์จบคำอธิษฐานด้วยการขอให้พระเจ้าทรงจัดการกับคนที่ข่มเหงเขา คำอธิษฐานนี้สะท้อนถึงความเจ็บปวดที่เขามี สิ่งที่สำคัญคือ เยเรมีย์นำเรื่องนั้นมามอบไว้กับพระเจ้า แทนที่จะลุกขึ้นแก้แค้นด้วยตัวเอง เราไม่สามารถควบคุมความคิดหรือการกระทำของคนอื่นได้ แต่เราสามารถเลือกได้ว่า เราจะจัดการเรื่องนั้นอย่างไร นำเรื่องนั้นไปทูลต่อพระเจ้า หรือเราจะเก็บความแค้นไว้ในใจและพยายามจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง

'นี่แน่ะ ท่านผู้เป็นที่รักของข้าพเจ้า อย่าแก้แค้น แต่จงมอบการนั้นไว้ แล้วแต่พระเจ้าจะทรงลงโทษ เพราะมีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “การแก้แค้นเป็นของเรา เราเองจะตอบแทน” ' โรม 12:19

ผมขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังเผชิญกับความไม่ยุติธรรมอยู่ เราไม่จำเป็นต้องปิดบังความรู้สึก และแกล้งทำเป็นว่าเราไม่เจ็บ ไม่เป็นไร แต่ขอให้เราไม่เก็บความโกรธแค้นไว้ในใจเพื่อรอวันเอาคืน ขอให้เรานำความเจ็บปวดนั้นมาร้องทูลต่อพระเจ้า และมอบการพิพากษาไว้กับพระองค์ เราเลือกได้จริง ๆ นะครับ ว่า เราจะตอบสนองอย่างไร อย่าให้ความไม่ยุติธรรมที่คนอื่นทำกับเรา กลายเป็นความขมขื่นที่เราเก็บไว้ในใจ แต่ขอให้เรานำเรื่องนั้นมาทูลต่อพระเจ้า เพราะพระองค์ทรงรู้จักความจริงทั้งหมด และพระเจ้าของเราทรงซื่อสัตย์และยุติธรรม ขอให้เราวางใจในพระองค์

วุฒิ วงศ์สรรเสริญ

คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่146)

อย่ากลัวเลย…เราจะอยู่กับเจ้า!

“…อย่ากลัวเลย เพราะเราได้ไถ่เจ้าแล้ว

เราได้เรียกเจ้าตามชื่อ เจ้าเป็นของเรา เมื่อเจ้าลุยข้ามน้ำ เราจะอยู่กับเจ้า และเมื่อข้ามแม่น้ำ มันจะไม่ท่วมเจ้า

เมื่อเจ้าเดินผ่านไฟ เจ้าจะไม่ถูกไหม้ และเปลวเพลิงจะไม่เผาเจ้า”

~อิสยาห์ 43:1-2 THSV11

“…Do not fear, for I have redeemed you; I have summoned you by name; you are mine. When you pass through the waters, I will be with you; and when you pass through the rivers, they will not sweep over you. When you walk through the fire, you will not be burned; the flames will not set you ablaze.”

~Isaiah 43:1-2 NIV

อิสยาห์ 43:1-2 เป็นหนึ่งในพระสัญญาที่หนุนใจมาก เพราะพระเจ้าไม่ได้เพียงตรัสว่า

“อย่ากลัวเลย”

แต่พระองค์ยังทรงอธิบายเหตุผลด้วยว่า

ทำไมเราจึงไม่ควรกลัว ไว้ดังนี้

1. ​พระเจ้าทรงไถ่เราแล้ว
2. ​พระเจ้าทรงเรียกเราตามชื่อ

“ตามชื่อ”บอกถึงความสัมพันธ์ส่วนตัวกับพระเจ้า

ที่พระองค์ทรงรู้จักเราเป็นส่วนบุคคล

1. ​พระเจ้าทรงเป็นเจ้าของเรา

“เจ้าเป็นของเรา” คือถ้อยคำที่แสดงถึงความมั่นคงว่า

~แม้ไม่มีใครเข้าใจเรา

~แม้เราสูญเสียบางสิ่ง

~แม้เราไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร

แต่เราแน่ใจได้ว่าไม่มีใครทำอะไรเราได้

ถ้าพระเจ้าไม่อนุญาต!

1. ​พระเจ้าทรงอยู่กับเรา

1).เมื่อเรา“ลุยข้ามน้ำ”พระเจ้าจะอยู่กับเรา

พระเจ้าไม่ได้สัญญาว่าเราจะไม่เจอน้ำ

แต่ตรัสว่า “เมื่อเจ้าลุยข้ามน้ำ เราจะอยู่กับเจ้า!”

ไม่ใช่ว่าเราจะไม่มีปัญหา ไม่มีความสูญเสีย

ไม่มีความเจ็บปวด หรือไม่ต้อง “ลุยน้ำ”

แต่ข่าวดีคือเราจะไม่ได้เดินผ่านสิ่งเหล่านั้นเพียงลำพัง

และไม่ว่าน้ำจะลึกหรือสถานการณ์จะหนักสักแค่ไหน

พระเจ้าก็จะทรงอยู่ด้วยกับเราเสมอไป

2).เมื่อเรา“ข้ามแม่น้ำ” พระเจ้าจะอยู่กับเรา

และไม่ปล่อยให้น้ำแห่งปัญหานั้นท่วมเรา

ไม่ว่าจะเป็นปัญหาครอบครัว ความผิดหวัง

ความสูญเสีย ความไม่แน่นอน และภาระรับ

ผิดชอบที่หนักหน่วง หรือสิ่งที่เราไม่สามารถควบคุมได้

แต่พระเจ้าตรัสว่า “มันจะไม่ท่วมเจ้า”

ดังนั้น จงจำไว้ว่า แม้สถานการณ์อาจอยู่เหนือเกินกำลัง

ของเรา แต่ก็ไม่ได้อยู่เหนือกว่าพระหัตถ์ของพระเจ้าที่จะ

จัดการ!

3).เมื่อเรา“เดินผ่านไฟ” พระเจ้าจะอยู่กับเรา

ไฟเป็นภาพของ การทดลอง ความทุกข์ยาก และสถานการณ์รุนแรงในบางฤดูกาลแห่งชีวิตที่เราต้องเดินผ่าน แต่พระเจ้าสัญญาว่าไฟนั้นจะไม่เผาผลาญเรา

พี่น้องที่รัก

ขออย่าให้เรากลัว!

1. ​เมื่อเราเจอน้ำ พระเจ้าจะทรงอยู่ด้วย
2. ​เมื่อเราข้ามแม่น้ำ พระเจ้าจะทรงปกป้อง
3. ​เมื่อเราเดินผ่านไฟ พระเจ้าจะทรงคุ้มครองรักษา

ขอให้ความมั่นคงในชีวิตของเราไม่ได้อยู่ที่ว่า

“ชีวิตจะไม่มีปัญหา!”

แต่อยู่ที่ว่า

“ไม่ว่าปัญหาจะเป็นอะไร พระเจ้าจะไม่ทอดทิ้งเรา!”

นี่คือความแตกต่างระหว่าง

1).“ความเชื่อว่า เราจะไม่มีปัญหา” กับ

2).“ความเชื่อที่ว่า พระเจ้าอยู่กับเราในท่ามกลางปัญหา”

เราจึงสรุปได้ว่า

“พระเจ้าไม่ได้สัญญาว่าเราจะไม่ต้องเดินผ่านน้ำหรือไฟ

แต่พระองค์สัญญาว่า เราจะไม่ต้องเดินผ่านพวกมันเพียงลำพัง!”

(God never promised that we would avoid the waters or the fire, but He promised that we would never walk through them alone.)

…ช่างหนุนใจอย่างยิ่ง ใช่ไหมครับ?

…………………………………

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์ 24สิงหาคม2026(ตอนที่ 146ปีที่6) #YoutubeCJCONNECT#คริสตจักรแห่งความรัก#Churchoflove #ShareTheLoveForward #ChurchOfJoy #คริสตจักรแห่งความสุข#NimitmaiChristianChurch #คริสตจักรนิมิตใหม่#ฮักกัยประเทศไทย #อัลฟ่า#หนึ่งล้านความดี

พระธรรมนำชีวิต

ตอน มอบทุกความรู้สึก Ep.1725

บางครั้งเมื่อเรายืนหยัดในพระเจ้า เราอาจจะต้องเผชิญกับความกดดัน หรืออาจถูกเยาะเย้ยเพราะความซื่อสัตย์ต่อพระวจนะของพระองค์ ผมขอให้กำลังใจพวกเราทุกคนด้วยคำอธิษฐานของท่านเยเรมีย์จากเยเรมีย์ 17:14–16 เป็นช่วงเวลาที่เยเรมีย์กำลังอยู่ในแรงกดดันและถูกเยาะเย้ย เขานำความอึดอัดนั้นมาร้องทูลต่อพระเจ้า เพราะเขารู้ว่า พระเจ้าทรงรู้จักเขา พระองค์ทรงสามารถรักษาเขา และทรงเป็นที่ลี้ภัยของเขาในวันร้าย ๆ ได้

'ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงรักษาข้าพระองค์ แล้วข้าพระองค์จะได้รับการรักษา ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้รอด ข้าพระองค์จึงจะรอดได้ เพราะพระองค์ทรงเป็นที่สรรเสริญของข้าพระองค์ ' เยเรมีย์ 17:14

ท่านเยเรมีย์ไม่ได้ปฏิเสธว่าตัวเองกำลังเจ็บปวด แต่เขานำความเจ็บปวดนั้นมาหาพระเจ้าและร้องว่า “ขอทรงรักษาข้าพระองค์” และ “ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้รอด” เพราะเขารู้ว่าพระเจ้าทรงเป็นผู้เดียวที่สามารถช่วยเขาได้ ไม่ว่าเรากำลังรู้สึกอะไรอยู่ เจ็บปวด ท้อใจ ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม ขอให้เรานำความรู้สึกนั้นมาร้องทูลต่อพระเจ้าเพราะพระองค์ทรงสดับฟังคำร้องทูลของเรา และพระองค์จะทรงนำเราออกจากความรู้สึกนั้นด้วยกำลัง และในเวลาของพระองค์

'ดูสิ เขาทั้งหลายพูดกับข้าพระองค์ว่า “พระวจนะของพระยาห์เวห์อยู่ที่ไหน? ขอให้มาเถิด” ข้าพระองค์ไม่ได้รีบหนีไปจากการเป็นผู้เลี้ยงที่ติดตามพระองค์ ข้าพระองค์ไม่ประสงค์วันแห่งความหายนะ พระองค์ทรงทราบถึงสิ่งซึ่งออกมาจากริมฝีปากของข้าพระองค์ มันอยู่ต่อพระพักตร์ของพระองค์ ' เยเรมีย์ 17:15-16

ผู้คนกำลังเยาะเย้ยเยเรมีย์ เพราะสิ่งที่เขาประกาศยังไม่เกิดขึ้น หากพวกเรากำลังถูกเยาะเย้ยเพราะกำลังยืนหยัดอยู่ในถ้อยคำของพระเจ้า เราไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนเข้าใจ ขอให้เรายังคงซื่อสัตย์ต่อพระเจ้าและทำหน้าที่ที่พระองค์ทรงมอบหมายต่อไป พระองค์ทรงฃเห็นความจริงในชีวิตของเรา ทรงได้ยินคำพูดของเราและเห็นแรงจูงใจของเราว่าเป็นอย่างไรแน่นอน

'พระเจ้าทรงเป็นที่ลี้ภัยและเป็นกำลังของเรา เป็นความช่วยเหลือที่พร้อมอยู่ในยามยากลำบาก ' สดุดี 46:1

วันนี้เราไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกคนเข้าใจเรา ขอเพียงเรามั่นใจว่า พระเจ้าทรงรู้จักเรา เมื่อเราเจ็บปวด ขอให้เราวิ่งเข้าหาพระองค์ เมื่อเราถูกเข้าใจผิด ขอให้เราวางความจริงไว้ต่อพระพักตร์ของพระองค์ เมื่อเราเผชิญกับความไม่ยุติธรรม ขอให้เรามอบการพิพากษาไว้กับพระเจ้า เพราะเราเองไม่สามารถควบคุมทุกสิ่งที่จะเข้ามาในชีวิตได้ แต่เราสามารถเชื่อและวางใจได้ว่า ในวันที่เราพบกับความยากลำบาก พระเจ้าทรงเป็นที่ลี้ภัยและเป็นกำลังของเรา ขอให้เราวางใจในพระเจ้าและนำทุกความรู้สึกนั้นมามอบไว้กับพระองค์ให้พระเจ้าเป็นผู้จัดการทุกอย่างด้วยความวางใจในพระองค์

วุฒิ วงศ์สรรเสริญ

คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่145)

คนไม่มีงานศพ(2)

“บางคนอาจมีลูกหลานนับร้อยและมีอายุยืน

แต่ไม่ว่าจะอายุยืนแค่ไหน ถ้าไม่สามารถชื่นชมความรุ่งเรืองของตน

และไม่ได้รับการจัดงานศพอย่างสมเกียรติแล้ว

ข้าพเจ้าขอบอกว่าทารกที่ตายตั้งแต่เกิดยังดีกว่าเขาเสียอีก”

~ปัญญาจารย์ 6:3 TNCV

“A man may father a hundred children and live many years. No matter how long he lives, if he is not satisfied by good things and does not even have a proper burial, I say that a stillborn child is better off than he.”

~Ecclesiastes 6:3 CSB

เราได้กล่าวไปแล้วว่า

“การไม่มีงานฝังศพของตน” หรือ “การไม่มีงานพิธีศพสำหรับตน“

จะนับว่าเป็นเรื่องที่น่าสะเทือนใจอย่างมาก

วันนี้ เราจะคุยกันในประเด็นเรื่อง “งานศพ”อีกครั้งหนึ่ง

ในประเด็นที่ว่า

“เมื่อถึงวันที่เราจากโลกนี้ไป

ผู้คนยังจะจดจำเราได้ไหม ?

และพวกเขาจะจดจำเราว่าอย่างไร?”

งานศพจึงไม่ได้เป็นเพียง แค่พิธีกรรม สำหรับคนตาย

แต่เป็นกระจกสะท้อนถึงคุณค่าชีวิตที่เขาเคยแสดงออกมา

ด้วยเหตุนี้ เมื่อคนหนึ่งคนใดจาก(โลกนี้)ไป

สิ่งสำคัญที่เหลืออยู่จึง ไม่ใช่แค่ บ้านที่ดิน รถ หรือทรัพย์สินเงินทองเพียงอย่างเดียว แต่คือ

1. ​ความรักที่เขาเคยมอบให้แก่ใครบางคน
2. ​คนบางคนที่เขาเคยสร้าง ส่งเสริม หรือฝึกฝนอบรม
3. ​ชีวิตบางชีวิตที่เขาเคยสัมผัสและมีส่วนลงชีวิตในระดับลึก
4. ​คำพูดที่เขาเคยพูด เคยสอน หรือเคยแนะนำผู้อื่น
5. ​ร่องรอยแห่งความดีมีเมตตา ที่เขาทิ้งไว้ในหัวใจของผู้คนมากมาย ฯลฯ

ดังนั้น

1. ​เราไม่ควรใช้ชีวิตอย่างไร้คุณธรรม ไร้คุณค่าหรือไร้คุณประโยชน์ต่อผู้คนหรือส่วนรวม

จนเมื่อเราตาย จะไร้ซึ่งงานศพที่มีเกียรติ

แต่ในทำนองกลับกัน

1. ​เราไม่ควรใช้ชีวิตเพียงเพื่อมุ่งให้วันหนึ่งจะมี “งานศพที่ยิ่งใหญ่”สำหรับ“ตัวเอง”

แต่เราควรใช้ชีวิตทำตามพระประสงค์ของพระเจ้า เพื่อ

1).ถวายเกียรติแด่พระเจ้า

2).แสดงความรักเมตตาต่อคนทั้งหลาย

เพื่อว่า เมื่อวันนั้น หรือ วันตายมาถึง

ผู้คนทั้งหลายจะสามารถพูดถึงเราด้วยความชื่นชมอย่างจริงใจว่า

“เขาหรือเธอเป็นพรแก่ชีวิตของฉันอย่างแท้จริง!”

พี่น้องที่รัก

ขอให้เราเข้าใจก่อนว่า

1. ​งานศพที่ดีที่สุด ไม่ใช่งานที่ยิ่งใหญ่อลังการที่สุด
2. ​งานศพที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ก็ไม่ได้พิสูจน์ว่าคนที่ตายนั้นยิ่งใหญ่ที่สุด

เพราะจำนวนคนมาร่วมงานมากมาย รายการหรูหรา และการใช้เงินมากมหาศาล นั้น ไม่ได้เป็นตัววัดคุณค่าของผู้ที่จากไป

แต่ความยิ่งใหญ่ที่แท้จริงของคนที่เป็นศพนั้น วัดได้โดยดูจาก

1. ​จำนวนคนที่ร้องไห้อาลัยรักและพูดเป็นพยานด้วยความซาบซึ้งอย่างจริงใจว่า

“ชีวิตของเขา หรือ สิ่งที่เขาทำ

ทำให้ชีวิตของฉันรอดพ้นจากความย่ำแย่ สามารถเริ่มใหม่และดีขึ้น

…และฉันอยากมาขอบคุณเขา ณ ที่นี้ !“

1. ​มรดกที่ล้ำค่าเหนือกาลเวลา ที่เขาทิ้งไว้ อาทิ

1).แบบอย่างชีวิตที่ดี

2).แรงบันดาลใจที่มอบให้แก่คนรุ่นหลัง

แม้ว่าผู้ที่จากไปนั้น จะ

~ไม่ได้มีทรัพย์สมบัติมากมาย

~ไม่มีตำแหน่งใหญ่โต และ

~ไม่มีชื่อเสียงเลื่องลือไปไกล ก็ตาม

พี่น้องที่รัก

ขอให้เราเข้าใจไว้ว่า สำหรับผู้เชื่อในพระคริสต์

ความตายไม่ใช่จุดจบสุดท้าย

และเราก็ไม่ได้มีชีวิตอยู่เพียงเพื่อจะมี

“งานศพที่น่าประทับใจ”

แต่ขอให้เราดำเนินชีวิตแบบที่

”พระเจ้าพอพระทัย

และที่คนรอบข้างพอใจ!“

ดังนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดเมื่อชีวิตของเราจบลง จึงไม่ได้อยู่ที่ว่า

~เราเหลือเงินเก็บไว้มากเท่าไร

~เรามีบ้านกี่หลังมีที่ดินกี่แปลงมากแค่ไหน

~เรามีตำแหน่งฐานะอะไรสูงส่งในสังคม หรือ

~เรามีคนมางานศพเรามากมายกี่คน?

แต่เป็นว่า

~เรารักและภักดีต่อพระเจ้าจนถึงนาทีสุดท้ายของชีวิตหรือไม่?

~เราได้แสดงความรักเมตตาต่อผู้คนที่เราอยู่ด้วยหรือที่ได้พบปะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อคนที่ลำบากขัดสนหรือยากจน หรือไม่?

~เราได้ซื่อสัตย์ต่อสิ่งที่พระเจ้ามอบหมายและทำจนสำเร็จหรือไม่? และ

~เราได้ทิ้งมรดกฝ่ายจิตวิญญาณอันดีงามอะไรไว้เบื้องหลังบ้าง?

พี่น้องที่รัก

คุณเห็นด้วยหรือไม่กับคำพูดที่ว่า

“ชีวิตที่ยืนยาว ไม่สำคัญเท่ากับชีวิตที่มีความหมาย!”

(A long life is not as important as a meaningful life.)

ดังนั้น อย่าให้เรามีเป้าหมายเพียงแค่มีอายุยืนยาวและมีความสุขส่วนตัว

เพราะชีวิตอย่างนี้ ไม่มีความหมายอะไรต่อโลก

เพราะแม้ไม่มีเรา โลกก็ไม่ได้เสียดายอะไรเลย!

และคนที่มีชีวิตแบบนี้ เวลาตาย ก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลามีงานศพซะด้วยซ้ำ!

พี่น้องที่รัก

จงทำให้ชีวิตของเรา ไม่ว่าจะยาวหรือสั้น ก็ล้วนมีความหมาย

และหากเราตาย

ก็จงให้งานศพของเราเป็นงานศพ ที่คนจะจดจำตรึงใจคนยาวนานที่สุด แบบยากที่จะลืมเลือน

ขอให้สิ่งต่างๆ ที่เราทำหรือสร้างมาตลอดทั้งชีวิตจะเป็นสิ่งที่

~พระเจ้าทรงพอพระทัย

~มนุษย์ทั่วไปพอใจ

~เงินทองซื้อไม่ได้ และ

~กาลเวลาไม่อาจลบเลือน

เพราะทั้งหมดนี้ จะทำให้“งานศพ”ของเรา

เป็นพิธีรำลึกถึงเราที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เกี่ยวกับชีวิตของเราบนโลกนี้!

…อาเมนไหมครับ?

…………………………………

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์ 23สิงหาคม2026(ตอนที่ 145ปีที่6) #YoutubeCJCONNECT#คริสตจักรแห่งความรัก#Churchoflove #ShareTheLoveForward #ChurchOfJoy #คริสตจักรแห่งความสุข#NimitmaiChristianChurch #คริสตจักรนิมิตใหม่#ฮักกัยประเทศไทย #อัลฟ่า#หนึ่งล้านความดี

พระธรรมนำชีวิต

ตอน พึ่งพาวางใจในอะไร Ep.1724

ชีวิตของเราอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เราจึงพยายามสร้างความมั่นคงให้กับตัวเองด้วยสิ่งที่เราสามารถสะสมได้ ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สินเงินทอง ความสำเร็จ หรือสิ่งต่าง ๆ ที่ทำให้เรารู้สึกปลอดภัย แต่ทั้งหมดนี้ไม่สามารถรับประกันอนาคตของเราได้ เยเรมีย์ 17:11–13 เตือนเราว่า สิ่งที่เราสะสมนั้นมันอาจสูญหายไปได้ แต่พระเจ้าทรงเป็นความหวังและเป็นแหล่งน้ำแห่งชีวิตที่ไม่มีววันหายไป และไม่มีอะไรสามารถมาทดแทนได้

'เหมือนนกกระทาที่ฟักไข่ซึ่งมันไม่ได้ออกเอง คนที่ได้ความมั่งมีมาอย่างไม่เป็นธรรมก็เช่นกัน พอถึงวัยกลางคน มันก็พรากจากเขาไป และในตอนปลายของเขา เขาจะเป็นคนโฉดเขลา ' เยเรมีย์ 17:11

ภาพนี้ถูกนำมาเปรียบเทียบกับคนที่สะสมความมั่งคั่งไว้ด้วยความไม่เป็นธรรม หมายถึง คดโกง กดขี่ ได้มาซึ่งมิชอบ สิ่งที่เขาได้มาอย่างไม่เป็นธรรมนั้นแม้จะดูเหมือนสร้างความมั่นคงให้กับชีวิต แต่ในที่สุดเขาจะต้องสูญเสียมันไป พระวจนะของพระเจ้าไม่ได้บอกว่าการมีทรัพย์สินเป็นสิ่งผิด แต่กำลังเตือนถึงความมั่นคงที่ได้มาอย่งผิดวิธี และการวางใจในทรัพย์สินที่สะสมไว้ นี่ทำให้เราต้องถามตัวเองว่า สิ่งที่เรากำลังทุ่มเทสะสมอยู่เป็นสิ่งที่มีคุณค่าถาวร หรือเป็นเพียงสิ่งที่วันหนึ่งมันจะพรากจากเราไป?

'ที่ตั้งแห่งสถานนมัสการของเราทั้งหลาย เป็นพระที่นั่งรุ่งเรืองซึ่งตั้งอยู่สูงตั้งแต่เดิมนั้น ' เยเรมีย์ 17:12

ทรัพย์สินอาจหายไป อำนาจอาจเปลี่ยนแปลง และสิ่งที่เราคิดว่ามั่นคงก็พังลงได้ แต่พระเจ้าทรงยิ่งใหญ่ผู้สูงสุด ทรงพระสิริ พระที่นั่งของพระองค์ตั้งอยู่สูงและมั่นคง พระองค์จึงทรงสมควรเป็นศูนย์กลางแห่งความหวังและการนมัสการของเรา

'ข้าแต่พระยาห์เวห์ ความหวังแห่งอิสราเอล บรรดาคนเหล่านั้นที่ละทิ้งพระองค์จะต้องอับอาย บรรดาคนทั้งปวงในแผ่นดินที่หันไปจากเราจะต้องถูกจารึกไว้ เพราะเขาได้ละทิ้งพระยาห์เวห์ผู้เป็นแหล่งน้ำแห่งชีวิตเสีย ' เยเรมีย์ 17:13

คำว่า ความหวัง ในบริบทนี้มีความหมายถึง ความหวังหรือผู้ที่เป็นความหวัง พระเจ้าไม่ได้เป็นเพียงผู้ที่ให้ความหวัง แต่พระองค์ทรงเป็นความหวัง และอีกภาพนึงที่ชัดเจนมากคือ พระองค์เป็นแหล่งน้ำแห่งชีวิต ในดินแดนที่ยูดาห์ตั้งอยู่เป็นดินแดนที่แห้งแล้ง แหล่งน้ำหมายถึงชีวิตและความหวัง ตรงนี้กำลังบอกว่า การละทิ้งพระเจ้าไม่ใช่เพียงการหันไปเชื่อสิ่งอื่น แต่คือการละทิ้งผู้เป็นความหวังและเป็นแหล่งน้ำแห่งชีวิต ตรงนี้สอดคล้องกับเยเรมีย์ 2:13 ที่กล่าวถึงการที่ประชาชนละทิ้งพระองค์ผู้ทรงเป็นน้ำพุแห่งชีวิตแล้วหันไปขุดบ่อแตกที่เก็บน้ำไม่ได้ วันนี้เราก็อาจทำสิ่งเดียวกันอยู่ เราอาจไม่ได้กราบไหว้รูปเคารพ แต่เราก็กำลังพยายามสร้างความมั่นคงด้วยเงิน งาน ความสามารถ ความสัมพันธ์ หรือสิ่งที่เราสามารถควบคุมได้ จนสิ่งเหล่านั้นเป็นที่เราวางใจแทนที่พระเจ้า สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งผิดในตัวมันเอง แต่เมื่อเราวางใจในสิ่งเหล่านั้นแทนที่พระเจ้า สิ่งเหล่านั้นก็ไม่สามารถกลายเป็นที่พึ่งพาแทนพระเจ้าได้แน่นอน

อะไรคือสิ่งที่เรากำลังใช้เป็นหลักประกันว่าชีวิตของเราจะมั่นคง? วันนึงเราอาจสูญเสียสิ่งที่อยู่ในมือ แต่ว่าวันนั้นเรายังมีพระเจ้าผู้ทรงเป็นความหวัง เป็นแหล่งน้ำแห่งชีวิต ขอให้เราอย่าวางใจไว้กับสิ่งที่เราสะสมจนลืมพระเจ้าผู้ทรงเป็นแหล่งชีวิต เพราะสิ่งที่อยู่ในมือของเรานั้นอาจจะหายไป แต่พระเจ้าผู้ทรงเป็นความหวังของเราจะไม่มีวันที่จะสูญหายไป

'ส่วนพวกที่มั่งคั่งในชีวิตนี้ จงกำชับพวกเขาไม่ให้เย่อหยิ่ง หรือมุ่งหวังในทรัพย์ที่ไม่ยั่งยืน แต่ให้มุ่งหวังในพระเจ้าผู้ประทานทุกสิ่งแก่เราอย่างบริบูรณ์ เพื่อให้เราได้ชื่นชม ' 1 ทิโมธี 6:17

วันนี้เราต้องกลับมาถามตัวเองว่า เรากำลังใช้ชีวิตเพื่อสะสมอะไร และเรากำลังวางความหวังไว้ที่ไหน เพราะท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่เราสะสมอาจถูกพรากไปจากเราได้ แต่พระเจ้าทรงเป็นความหวัง และเป็นแหล่งน้ำแห่งชีวิต ไม่ทางพรากไปจากเรา

วุฒิ วงศ์สรรเสริญ

คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่144)

คนไม่มีงานศพ?

“แม้ว่าคนหนึ่งคนใดมีลูกสักร้อยคน และมีอายุยืนยาว

ไม่ว่าเขาจะอยู่นานหลายปีแต่จิตใจเขาไม่ได้อิ่มด้วยความมั่งคั่งเลย

และไม่มีงานฝังศพของตนด้วย

ข้าพเจ้าว่าลูกที่เกิดมาแท้งเสียยังดีกว่าคนนั้น”

~ปัญญาจารย์ 6:3 THSV11

“A man may have a hundred children and live many years; yet no matter how long he lives, if he cannot enjoy his prosperity and does not receive proper burial, I say that a stillborn child is better off than he.”

~Ecclesiastes 6:3 NIV

พระธรรมปัญญาจารย์ 6:3 ข้อนี้

เป็นข้อพระคัมภีร์ที่พูดเรื่อง “ความหมายของชีวิต” ได้ลึกซึ้งยิ่ง

และคำว่า “ไม่มีงานฝังศพของตน” ช่างเป็นประโยคที่สะเทือนใจเป็นพิเศษ!

เพราะในสมัยโบราณนั้น การได้รับการฝังศพอย่างเหมาะสมสง่างาม

ถือเป็นส่วนหนึ่งของเกียรติยศและการได้รับการยอมรับจากครอบครัว วงศ์ตระกูล

และชุมชนต่อผู้ที่จากไป

ดูเหมือนว่า ผู้เขียนกำลังกล่าวถึงคนที่ประสบความสำเร็จในชีวิตชึ่ง

1).มีลูกมากถึง 100 คน

2).มีอายุยืนยาว(นานกว่าคนทั่วไป) และ

3).มีทรัพย์สมบัติมั่งคั่งมาก

แต่ปัญหาคือ

1. ​“จิตใจเขาไม่ได้อิ่มด้วยความมั่งคั่ง”

หมายความว่า เขาอาจมีสิ่งภายนอกเต็มล้น แต่

1).หัวใจกลับว่างเปล่า และ

2).ไม่มีความสุขในชีวิต

นี่คือประเด็นสำคัญ เพราะ

“การมีชีวิตที่ยืนยาวไม่ได้หมายความว่า มีชีวิตที่มีความหมาย และ

การมีชีวิตที่มั่งคั่ง ก็ไม่ได้หมายความว่า มีชีวิตที่อิ่มเอมเปรมปรีดิ์!”

1. ​“ไม่มีงานฝังศพของตน”

ไม่ได้หมายความว่า “การมีงานศพ หรือ งานฝังศพจะทำให้ชีวิตมีคุณค่า”

แต่ปกติงาน(ฝัง)ศพ มีความสำคัญอย่างมาก เพราะเป็นการประกาศให้สังคมหรือโลก

นี้รู้ว่า

“ชีวิตของคนที่ตายนี้มีคุณค่า มีความหมาย และเป็นที่รักอย่างไรบ้าง?

และการเสียชีวิต หรือ การจากไปของเขาได้

1).สร้างความโศกเศร้าอาลัย และ

2).ส่งผลกระทบอะไรต่อ ครอบครัว ชุมชนและสังคมบ้าง?

คนที่มีคุณค่าเช่นนี้ สมควรได้รับการให้เกียรติหรือการประกาศเกียรติคุณ

ผ่านพิธีศพของเขา

ด้วยเหตุนี้ ผู้เขียนพระธรรมปัญญาจารย์จึงกล่าวว่า คนที่มีลูกนับร้อย มีความมั่งคั่ง และมีชีวิตยืนยาว แต่กลับ “ไม่มีงานฝังศพ” สำหรับตัวเขา จะเป็นเรื่องที่น่าเศร้าเสียใจยิ่งนัก เพราะเป็นการประจานอย่างเปิดเผยว่า คนที่ตายคนนี้ คือคนไร้ค่า เพราะว่า

1. ​เขามีคนอยู่รอบตัวมากมาย แต่กลับไม่มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับผู้ใดเลย
2. ​เขามีทรัพย์สมบัติมากมาย แต่กลับไม่มีความอิ่มเอมในใจ
3. ​เขามีชีวิตยืนยาว แต่กลับมีชีวิตที่ไร้ความหมาย
4. ​เขาได้ทำและมีสิ่งต่างๆมากมาย แต่กลับไม่มีมรดกแห่งความดี ความรักและความศรัทธา

ให้คนรุ่นปัจจุบันและคนรุ่นใหม่ ได้ยกย่องสรรเสริญ

ผู้เขียนจึงกล่าวทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่รุนแรงมากว่า

“ลูก(ของเขา)ที่เกิดมาและแท้งเสียไป ก็ยังดีกว่าคนนั้น”

เพื่อชี้ให้เห็นว่า

1).ความยาวของชีวิต

2).ความมั่งคั่งในชีวิต และ

3).ความสำเร็จภายนอกต่างๆ

ไม่ได้เพิ่มคุณค่าให้ชีวิตของเรา หากว่า เรามิได้ใช้สิ่งเหล่านั้นสร้างหรือเสริมสิ่งที่มี

~คุณค่าและ

~คุณประโยชน์

ให้แก่ครอบครัวทั้งฝ่ายกาย และฝ่ายวิญญาณ ชุมชน สังคม และโลกนี้

พี่น้องที่รัก

จงหยุดคิดสักนิดว่า

วันนี้ คุณกำลังเป็นเหมือนคนๆนี้หรือไม่?

จงจำไว้ว่า ไม่ว่าคุณ

~จะมีชีวิตมาแล้วนานแค่ไหน

~จะมีทรัพย์สินหรือความสำเร็จมากมายสักเพียงใด

แต่เมื่อคุณตาย ไม่มีใครจัด“งานศพอันมีเกียรติ”ให้แก่คุณ

ก็จะถือว่า เป็นโศกนาฏกรรมแห่งชีวิตของคุณ!

ดังนั้น

…จงดำเนินชีวิตของคุณให้เป็นชีวิต

~มีคุณค่า

~มีความหมาย และ

~ส่งผลกระทบในเขิงบวกต่อชีวิตของคนมากมาย ตั้งแต่เดี๋ยวนี้เป็นต้นไป

เพื่อว่า “ความตาย”จะทำอะไรต่อ“ชื่อเสียง”อันดีงามของคุณไม่ได้เลย

แต่“วันตาย”ของคุณ จะเป็นวันประกาศเกียรติคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของคุณต่อโลกนี้ !

…จะดีไหมครับ?

…………………………………

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์ 22สิงหาคม2026(ตอนที่ 144ปีที่6) #YoutubeCJCONNECT#คริสตจักรแห่งความรัก#Churchoflove #ShareTheLoveForward #ChurchOfJoy #คริสตจักรแห่งความสุข#NimitmaiChristianChurch #คริสตจักรนิมิตใหม่#ฮักกัยประเทศไทย #อัลฟ่า#หนึ่งล้านความดี