พระธรรมนำชีวิต

ตอน พึ่งพาวางใจในอะไร Ep.1724

ชีวิตของเราอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เราจึงพยายามสร้างความมั่นคงให้กับตัวเองด้วยสิ่งที่เราสามารถสะสมได้ ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สินเงินทอง ความสำเร็จ หรือสิ่งต่าง ๆ ที่ทำให้เรารู้สึกปลอดภัย แต่ทั้งหมดนี้ไม่สามารถรับประกันอนาคตของเราได้ เยเรมีย์ 17:11–13 เตือนเราว่า สิ่งที่เราสะสมนั้นมันอาจสูญหายไปได้ แต่พระเจ้าทรงเป็นความหวังและเป็นแหล่งน้ำแห่งชีวิตที่ไม่มีววันหายไป และไม่มีอะไรสามารถมาทดแทนได้

'เหมือนนกกระทาที่ฟักไข่ซึ่งมันไม่ได้ออกเอง คนที่ได้ความมั่งมีมาอย่างไม่เป็นธรรมก็เช่นกัน พอถึงวัยกลางคน มันก็พรากจากเขาไป และในตอนปลายของเขา เขาจะเป็นคนโฉดเขลา ' เยเรมีย์ 17:11

ภาพนี้ถูกนำมาเปรียบเทียบกับคนที่สะสมความมั่งคั่งไว้ด้วยความไม่เป็นธรรม หมายถึง คดโกง กดขี่ ได้มาซึ่งมิชอบ สิ่งที่เขาได้มาอย่างไม่เป็นธรรมนั้นแม้จะดูเหมือนสร้างความมั่นคงให้กับชีวิต แต่ในที่สุดเขาจะต้องสูญเสียมันไป พระวจนะของพระเจ้าไม่ได้บอกว่าการมีทรัพย์สินเป็นสิ่งผิด แต่กำลังเตือนถึงความมั่นคงที่ได้มาอย่งผิดวิธี และการวางใจในทรัพย์สินที่สะสมไว้ นี่ทำให้เราต้องถามตัวเองว่า สิ่งที่เรากำลังทุ่มเทสะสมอยู่เป็นสิ่งที่มีคุณค่าถาวร หรือเป็นเพียงสิ่งที่วันหนึ่งมันจะพรากจากเราไป?

'ที่ตั้งแห่งสถานนมัสการของเราทั้งหลาย เป็นพระที่นั่งรุ่งเรืองซึ่งตั้งอยู่สูงตั้งแต่เดิมนั้น ' เยเรมีย์ 17:12

ทรัพย์สินอาจหายไป อำนาจอาจเปลี่ยนแปลง และสิ่งที่เราคิดว่ามั่นคงก็พังลงได้ แต่พระเจ้าทรงยิ่งใหญ่ผู้สูงสุด ทรงพระสิริ พระที่นั่งของพระองค์ตั้งอยู่สูงและมั่นคง พระองค์จึงทรงสมควรเป็นศูนย์กลางแห่งความหวังและการนมัสการของเรา

'ข้าแต่พระยาห์เวห์ ความหวังแห่งอิสราเอล บรรดาคนเหล่านั้นที่ละทิ้งพระองค์จะต้องอับอาย บรรดาคนทั้งปวงในแผ่นดินที่หันไปจากเราจะต้องถูกจารึกไว้ เพราะเขาได้ละทิ้งพระยาห์เวห์ผู้เป็นแหล่งน้ำแห่งชีวิตเสีย ' เยเรมีย์ 17:13

คำว่า ความหวัง ในบริบทนี้มีความหมายถึง ความหวังหรือผู้ที่เป็นความหวัง พระเจ้าไม่ได้เป็นเพียงผู้ที่ให้ความหวัง แต่พระองค์ทรงเป็นความหวัง และอีกภาพนึงที่ชัดเจนมากคือ พระองค์เป็นแหล่งน้ำแห่งชีวิต ในดินแดนที่ยูดาห์ตั้งอยู่เป็นดินแดนที่แห้งแล้ง แหล่งน้ำหมายถึงชีวิตและความหวัง ตรงนี้กำลังบอกว่า การละทิ้งพระเจ้าไม่ใช่เพียงการหันไปเชื่อสิ่งอื่น แต่คือการละทิ้งผู้เป็นความหวังและเป็นแหล่งน้ำแห่งชีวิต ตรงนี้สอดคล้องกับเยเรมีย์ 2:13 ที่กล่าวถึงการที่ประชาชนละทิ้งพระองค์ผู้ทรงเป็นน้ำพุแห่งชีวิตแล้วหันไปขุดบ่อแตกที่เก็บน้ำไม่ได้ วันนี้เราก็อาจทำสิ่งเดียวกันอยู่ เราอาจไม่ได้กราบไหว้รูปเคารพ แต่เราก็กำลังพยายามสร้างความมั่นคงด้วยเงิน งาน ความสามารถ ความสัมพันธ์ หรือสิ่งที่เราสามารถควบคุมได้ จนสิ่งเหล่านั้นเป็นที่เราวางใจแทนที่พระเจ้า สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งผิดในตัวมันเอง แต่เมื่อเราวางใจในสิ่งเหล่านั้นแทนที่พระเจ้า สิ่งเหล่านั้นก็ไม่สามารถกลายเป็นที่พึ่งพาแทนพระเจ้าได้แน่นอน

อะไรคือสิ่งที่เรากำลังใช้เป็นหลักประกันว่าชีวิตของเราจะมั่นคง? วันนึงเราอาจสูญเสียสิ่งที่อยู่ในมือ แต่ว่าวันนั้นเรายังมีพระเจ้าผู้ทรงเป็นความหวัง เป็นแหล่งน้ำแห่งชีวิต ขอให้เราอย่าวางใจไว้กับสิ่งที่เราสะสมจนลืมพระเจ้าผู้ทรงเป็นแหล่งชีวิต เพราะสิ่งที่อยู่ในมือของเรานั้นอาจจะหายไป แต่พระเจ้าผู้ทรงเป็นความหวังของเราจะไม่มีวันที่จะสูญหายไป

'ส่วนพวกที่มั่งคั่งในชีวิตนี้ จงกำชับพวกเขาไม่ให้เย่อหยิ่ง หรือมุ่งหวังในทรัพย์ที่ไม่ยั่งยืน แต่ให้มุ่งหวังในพระเจ้าผู้ประทานทุกสิ่งแก่เราอย่างบริบูรณ์ เพื่อให้เราได้ชื่นชม ' 1 ทิโมธี 6:17

วันนี้เราต้องกลับมาถามตัวเองว่า เรากำลังใช้ชีวิตเพื่อสะสมอะไร และเรากำลังวางความหวังไว้ที่ไหน เพราะท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่เราสะสมอาจถูกพรากไปจากเราได้ แต่พระเจ้าทรงเป็นความหวัง และเป็นแหล่งน้ำแห่งชีวิต ไม่ทางพรากไปจากเรา

วุฒิ วงศ์สรรเสริญ

คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่144)

คนไม่มีงานศพ?

“แม้ว่าคนหนึ่งคนใดมีลูกสักร้อยคน และมีอายุยืนยาว

ไม่ว่าเขาจะอยู่นานหลายปีแต่จิตใจเขาไม่ได้อิ่มด้วยความมั่งคั่งเลย

และไม่มีงานฝังศพของตนด้วย

ข้าพเจ้าว่าลูกที่เกิดมาแท้งเสียยังดีกว่าคนนั้น”

~ปัญญาจารย์ 6:3 THSV11

“A man may have a hundred children and live many years; yet no matter how long he lives, if he cannot enjoy his prosperity and does not receive proper burial, I say that a stillborn child is better off than he.”

~Ecclesiastes 6:3 NIV

พระธรรมปัญญาจารย์ 6:3 ข้อนี้

เป็นข้อพระคัมภีร์ที่พูดเรื่อง “ความหมายของชีวิต” ได้ลึกซึ้งยิ่ง

และคำว่า “ไม่มีงานฝังศพของตน” ช่างเป็นประโยคที่สะเทือนใจเป็นพิเศษ!

เพราะในสมัยโบราณนั้น การได้รับการฝังศพอย่างเหมาะสมสง่างาม

ถือเป็นส่วนหนึ่งของเกียรติยศและการได้รับการยอมรับจากครอบครัว วงศ์ตระกูล

และชุมชนต่อผู้ที่จากไป

ดูเหมือนว่า ผู้เขียนกำลังกล่าวถึงคนที่ประสบความสำเร็จในชีวิตชึ่ง

1).มีลูกมากถึง 100 คน

2).มีอายุยืนยาว(นานกว่าคนทั่วไป) และ

3).มีทรัพย์สมบัติมั่งคั่งมาก

แต่ปัญหาคือ

1. ​“จิตใจเขาไม่ได้อิ่มด้วยความมั่งคั่ง”

หมายความว่า เขาอาจมีสิ่งภายนอกเต็มล้น แต่

1).หัวใจกลับว่างเปล่า และ

2).ไม่มีความสุขในชีวิต

นี่คือประเด็นสำคัญ เพราะ

“การมีชีวิตที่ยืนยาวไม่ได้หมายความว่า มีชีวิตที่มีความหมาย และ

การมีชีวิตที่มั่งคั่ง ก็ไม่ได้หมายความว่า มีชีวิตที่อิ่มเอมเปรมปรีดิ์!”

1. ​“ไม่มีงานฝังศพของตน”

ไม่ได้หมายความว่า “การมีงานศพ หรือ งานฝังศพจะทำให้ชีวิตมีคุณค่า”

แต่ปกติงาน(ฝัง)ศพ มีความสำคัญอย่างมาก เพราะเป็นการประกาศให้สังคมหรือโลก

นี้รู้ว่า

“ชีวิตของคนที่ตายนี้มีคุณค่า มีความหมาย และเป็นที่รักอย่างไรบ้าง?

และการเสียชีวิต หรือ การจากไปของเขาได้

1).สร้างความโศกเศร้าอาลัย และ

2).ส่งผลกระทบอะไรต่อ ครอบครัว ชุมชนและสังคมบ้าง?

คนที่มีคุณค่าเช่นนี้ สมควรได้รับการให้เกียรติหรือการประกาศเกียรติคุณ

ผ่านพิธีศพของเขา

ด้วยเหตุนี้ ผู้เขียนพระธรรมปัญญาจารย์จึงกล่าวว่า คนที่มีลูกนับร้อย มีความมั่งคั่ง และมีชีวิตยืนยาว แต่กลับ “ไม่มีงานฝังศพ” สำหรับตัวเขา จะเป็นเรื่องที่น่าเศร้าเสียใจยิ่งนัก เพราะเป็นการประจานอย่างเปิดเผยว่า คนที่ตายคนนี้ คือคนไร้ค่า เพราะว่า

1. ​เขามีคนอยู่รอบตัวมากมาย แต่กลับไม่มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับผู้ใดเลย
2. ​เขามีทรัพย์สมบัติมากมาย แต่กลับไม่มีความอิ่มเอมในใจ
3. ​เขามีชีวิตยืนยาว แต่กลับมีชีวิตที่ไร้ความหมาย
4. ​เขาได้ทำและมีสิ่งต่างๆมากมาย แต่กลับไม่มีมรดกแห่งความดี ความรักและความศรัทธา

ให้คนรุ่นปัจจุบันและคนรุ่นใหม่ ได้ยกย่องสรรเสริญ

ผู้เขียนจึงกล่าวทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่รุนแรงมากว่า

“ลูก(ของเขา)ที่เกิดมาและแท้งเสียไป ก็ยังดีกว่าคนนั้น”

เพื่อชี้ให้เห็นว่า

1).ความยาวของชีวิต

2).ความมั่งคั่งในชีวิต และ

3).ความสำเร็จภายนอกต่างๆ

ไม่ได้เพิ่มคุณค่าให้ชีวิตของเรา หากว่า เรามิได้ใช้สิ่งเหล่านั้นสร้างหรือเสริมสิ่งที่มี

~คุณค่าและ

~คุณประโยชน์

ให้แก่ครอบครัวทั้งฝ่ายกาย และฝ่ายวิญญาณ ชุมชน สังคม และโลกนี้

พี่น้องที่รัก

จงหยุดคิดสักนิดว่า

วันนี้ คุณกำลังเป็นเหมือนคนๆนี้หรือไม่?

จงจำไว้ว่า ไม่ว่าคุณ

~จะมีชีวิตมาแล้วนานแค่ไหน

~จะมีทรัพย์สินหรือความสำเร็จมากมายสักเพียงใด

แต่เมื่อคุณตาย ไม่มีใครจัด“งานศพอันมีเกียรติ”ให้แก่คุณ

ก็จะถือว่า เป็นโศกนาฏกรรมแห่งชีวิตของคุณ!

ดังนั้น

…จงดำเนินชีวิตของคุณให้เป็นชีวิต

~มีคุณค่า

~มีความหมาย และ

~ส่งผลกระทบในเขิงบวกต่อชีวิตของคนมากมาย ตั้งแต่เดี๋ยวนี้เป็นต้นไป

เพื่อว่า “ความตาย”จะทำอะไรต่อ“ชื่อเสียง”อันดีงามของคุณไม่ได้เลย

แต่“วันตาย”ของคุณ จะเป็นวันประกาศเกียรติคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของคุณต่อโลกนี้ !

…จะดีไหมครับ?

…………………………………

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์ 22สิงหาคม2026(ตอนที่ 144ปีที่6) #YoutubeCJCONNECT#คริสตจักรแห่งความรัก#Churchoflove #ShareTheLoveForward #ChurchOfJoy #คริสตจักรแห่งความสุข#NimitmaiChristianChurch #คริสตจักรนิมิตใหม่#ฮักกัยประเทศไทย #อัลฟ่า#หนึ่งล้านความดี

พระธรรมนำชีวิต

ตอน ผู้ทรงรู้จักเรา Ep.1723

เมื่อเราไม่รู้ว่าควรวางใจใคร บางครั้งการที่เราเลือกฟังเสียงของตัวเอง อาจจะเป็นเพราะเราคิดว่าอย่างน้อยเราก็รู้จักตัวเองดีที่สุด เยเรมีย์ 17:9–10 เตือนเราว่า แม้แต่หัวใจของเราเองก็สามารถหลอกเราเองได้ เราสามารถหาเหตุผลใกับสิ่งที่เราอยากทำ จนคิดว่าสิ่งที่เราทำนั้นถูกต้อง แต่พระเจ้าทรงรู้จักหัวใจของเราอย่างสมบูรณ์ พระองค์ทรงเห็นทั้งสิ่งที่เราทำและสิ่งที่อยู่ลึกลงภายในใจของเราด้วย

'จิตใจก็เป็นตัวล่อลวงเหนือกว่าสิ่งใดทั้งหมด มันเสื่อมทรามอย่างร้ายทีเดียว ใครจะรู้จักใจนั้นเล่า? ‘เเยเรมีย์ 17:9

จากตอนที่แล้ว เราเห็นว่าคนที่วางใจในมนุษย์จะเหมือนพุ่มไม้ในทะเลทราย แค่คนที่วางใจในพระเจ้าจะเหมือนต้นไม้ที่ปลูกไว้ริมน้ำ แล้วคำถามคือ ทำไมมนุษย์จึงเลือกวางใจผิดที่? คำตอบไม่ได้อยู่เพียงแค่ว่าเราวางใจในอะไร แต่อยู่ลึกลงไปถึงหัวใจของเราว่า ทำไมเราจึงเลือกวางใจสิ่งนั้นแทนพระเจ้า คำว่า “ใจ” ในบริบทนี้ไม่ได้หมายถึงเพียงอารมณ์ความรู้สึกเท่านั้น แต่หมายถึง ศูนย์กลางของความคิด ความปรารถนา เจตจำนง และการตัดสินใจของมนุษย์ และพระเจ้าตรัสว่าใจนั้นเป็นตัวล่อลวง หรือคดโกง จนมนุษย์ไม่สามารถหยั่งรู้สภาพของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์ ตรงนี้กำลังบอกว่า เราไม่ควรคิดว่า สิ่งที่ฉันรู้สึกต้องเป็นความจริง หรือเรารู้จักตัวเองดีที่สุด จึงรู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับตัวเราเอง เพราะหัวใจของเราสามารถหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง จนทำให้เรามองสิ่งที่ผิดว่าเป็นสิ่งถูก ลองคิดทบทวนดูนะครับว่า เรากำลังหลอกคนอื่นอยู่ หรือว่าความจริงแล้ว เรากำลังหลอกตัวเอง เราอาจจะพูดกับตัวเองว่า สิ่งที่ทำไม่เป็นไรหรอก เพราะเรามีเหตุผลมารองรับสิ่งที่เราอยากทำเสมอ ความรู้สึกไม่ใช่มาตรฐานของความจริง พระวจนะของพระเจ้าเป็นมาตรฐานแห่งความจริงที่เราต้องใช้ตรวจสอบความคิดและความรู้สึกของเรา

'“เราคือพระยาห์เวห์ตรวจค้นดูจิต และทดสอบดูใจ เพื่อให้แก่ทุกคนตามพฤติการณ์ของเขา ตามผลแห่งการกระทำของเขา” ' เยเรมีย์ 17:10

ในข้อ 9 มีคำถามว่า ใครจะรู้จักใจนั้นเล่า? ข้อ 10 พระเจ้าทรงตอบด้วยการประกาศว่า พระเจ้าผู้ทรงตรวจค้นและทรงทดสอบใจ พระเจ้าทรงรู้จักส่วนลึกของมนุษย์อย่างสมบูรณ์ คำว่า “ตรวจค้น” ในภาษาเดิมมีความหมายว่า การตรวจสอบหรือการสำรวจอย่างละเอียด ส่วน “ทดสอบ” หมายถึงการทดสอบเพื่อพิสูจน์ให้เห็นสภาพที่แท้จริง พระเจ้าจึงไม่ได้เห็นเพียงสิ่งที่คนอื่นเห็น แต่พระองค์ทรงเห็นสิ่งที่อยู่ลึกลงไปในชีวิตของเราด้วย พระเจ้าทรงรู้จักเรามากกว่าที่เรารู้จักตัวเอง ในตัวบทภาษาฮีบรูกล่าวถึง ‘ใจและไต’ ซึ่งเป็นภาพที่ชี้ถึงส่วนลึกภายในของมนุษย์ สิ่งที่ซ่อนอยู่ ทั้งความคิด ความปรารถนา และแรงจูงใจ ทุกสิ่งสามารถซ่อนให้พ้นจากพระเจ้าได้ พระเจ้าตรัสต่อไปว่า “เพื่อให้แก่ทุกคนตามพฤติการณ์ของเขา ตามผลแห่งการกระทำของเขา” ตรงนี้กำลังบอกว่า พระเจ้าทรงเป็นผู้พิพากษาที่ชอบธรรม พระองค์ไม่ได้ตัดสินจากภาพลักษณ์ภายนอก แต่ทรงรู้จักความจริงของชีวิตมนุษย์อย่างสมบูรณ์ ดังนั้น เราไม่ควรเอาหัวใจของเร่มาเป็นมาตรฐานสูงสุดของชีวิต คำว่า ผมรู้สึกว่าดีไม่ได้หมายความว่าสิ่งนั้นดีในสายพระเนตรของพระเจ้า และคำว่า ผมคิดว่าไม่เป็นไรก็ไม่ได้ทำให้สิ่งที่ผิดกลายเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

'ฉะนั้นอย่าตัดสินสิ่งใดก่อนถึงเวลา จงคอยจนกว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จมา พระองค์จะทรงเปิดเผยสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความมืด และจะทรงเผยความมุ่งหมายของจิตใจทั้งหลาย เมื่อนั้นแต่ละคนจะได้รับคำชมเชยจากพระเจ้า ' 1 โครินธ์ 4:5

วันนี้เราจึงไม่ต้องหลบซ่อนจากการที่พระเจ้าทรงตรวจค้นหัวใจของเรา เพราะโดยพระคุณของพระเจ้า เราได้รับการอภัยและความรอดโดยความเชื่อในพระเยซูคริสต์แล้ว แต่เราต้องยอมให้พระเจ้าเปิดเผยสิ่งที่เราเองมองไม่เห็น ว่ามีเรื่องอะไรในชีวิตที่เรากำลังพูดว่า เรารู้สึกว่ามันถูกต้องทั้งที่พระวจนะของพระเจ้ากำลังบอกว่าไม่ใช่? ขอให้เราจะไม่ใช้หัวใจของเราที่สามารถหลอกเรามาเป็นเข็มทิศนำชีวิตของเรา แต่ขอให้เรายอมให้พระเจ้าผู้ทรงรู้จักหัวใจของเราอย่างสมบูรณ์ทรงนำเราไปในทางของพระองค์ เพราะเราอาจไม่รู้จักหัวใจของตัวเองทั้งหมด แต่พระเจ้าทรงรู้จักเราอย่างสมบูรณ์

วุฒิ วงศ์สรรเสริญ

คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่143)

เราจะอยู่อย่างไรในโลกที่ชั่วช้าทวีมากขึ้น?

“จงใช้โอกาสให้เป็นประโยชน์

เพราะว่าทุกวันนี้เป็นยุคสมัยที่ชั่วร้าย”

~เอเฟซัส 5:16 THSV11

“making the most of every opportunity,

because the days are evil.”

~Ephesians 5:16 NIV

มีคำกล่าวเตือนว่า

“สิ่งที่อันตรายไม่ใช่แค่การอยู่ท่ามกลางความชั่วร้าย แต่คือการอยู่กับความชั่วร้ายมานานจนเราไม่รู้สึกว่ามันผิดอีกต่อไป!”

(The danger is not only living among evil, but living with it so long that we no longer recognize it as wrong.)

เราจึงต้องรู้จักรับมือกับความชั่วร้ายในปลายยุคนี้ อย่างมีประสิทธิภาพ ดังนี้

1. ​Firm~เราต้องหนักแน่นมั่นคง

1).ในความเชื่อ

2).ในความจริง

3).ในความรัก

4).ในความหวัง

“เพราะว่าถึงแม้ตัวข้าพเจ้าไม่อยู่ แต่ใจก็อยู่กับท่านทั้งหลาย และมีความชื่นชมยินดีที่เห็นท่าน

อยู่กันอย่างเรียบร้อย และเห็นความเชื่อมั่นคงของพวกท่านในพระคริสต์”

~โคโลสี 2:5 THSV11

1. ​Follow~เราต้องติดตามพระคริสต์ใกล้ชิด

1).อย่างมีสติสัมปชัญญะ

2).อย่างมีสติปัญญา

3).อย่างมีใจสงบและ

4).อย่างตื่นตัวอธิษฐาน

“อวสานของสิ่งทั้งปวงมาใกล้แล้ว เพราะฉะนั้น

พวกท่านจงมีสติสัมปชัญญะ และจงรู้จักสงบใจเพื่อการอธิษฐาน”

~1 เปโตร 4:7 THSV11

1. ​Forgive ~เราต้องมีใจพร้อมให้อภัยด้วยความรักอยู่ตลอดเวลา

1).เพราะเราจะพบเจอคนที่บกพร่องไม่สมบูรณ์ทุกวัน

2).เพราะเราจะพบคนที่ทำให้เราผิดหวังอยู่ไม่ขาด

3).เพราะเราจะถูกคนบางคนกระทำผิดต่อเราเสมอ

“เหนือสิ่งอื่นใดก็คือ จงรักกันและกันให้มาก

เพราะความรักให้อภัยบาปมากมายได้”

~1 เปโตร 4:8 THSV11

1. ​Feed~เราต้องมีใจเมตตากว้างขวาง

1).เลี้ยงดูกันและกันภายในคริสตจักร

2).เลี้ยงดูผู้ลำบาก ขัดสน และยากไร้ในสังคม

“พวกท่านจงต้อนรับเลี้ยงดูกันและกันโดยไม่บ่น”

~1 เปโตร 4:9 THSV11

1. ​Flee ~เราต้องหลีกหนีจากการทดลองและออกห่างจากสมาคมของคนชั่วร้าย

1).ออกห่างจากราคะตัณหา

2).ออกห่างจากการทุ่มเถียงกัน อย่าง

ก.โง่เขลา

ข.ไม่เป็นสาระ และ

ค.ทำให้ทะเลาะกัน

“เพราะฉะนั้นท่านจงหลีกหนีจากตัณหาของคนหนุ่ม และจงมุ่งมั่นในความชอบธรรม ความเชื่อ ความรัก และสันติสุขร่วมกับพวกที่ออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยใจบริสุทธิ์ อย่ายุ่งเกี่ยวกับการทุ่มเถียงที่โง่เขลาและไม่เป็นสาระ ท่านก็รู้ว่าสิ่งเหล่านั้นทำให้เกิดการทะเลาะกัน”

~ 2 ทิโมธี 2:22-23 THSV11

1. ​Fight~เราต้องต่อสู้กับมาร หากว่าไม่มีทางเลี่ยง

“เพราะฉะนั้น พวกท่านจงนอบน้อมต่อพระเจ้า จงต่อสู้กับมาร แล้วมันจะหนีท่านไป”

~ยากอบ 4:7 THSV11

1. ​Fear ~เราต้องดำเนินชีวิตและรับใช้ด้วยความยำเกรงพระเจ้าอย่างจริงใจ

“ดังนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงทราบว่าจะช่วยคนที่ยำเกรงพระเจ้าพ้นจากการทดลองได้

อย่างไร และทรงทราบวิธีกักขังคนชั่วไว้ให้รับโทษเมื่อถึงวันพิพากษา”

~2 เปโตร 2:9 THSV11

1. ​Fulfill~ เราต้องใช้ทุกโอกาสทำให้แผนการของพระเจ้าก้าวหน้าและสำเร็จ

“ข้าพเจ้าแน่ใจอย่างนี้ว่าพระองค์ผู้ทรงเริ่มต้นการดีไว้ในพวกท่าน

จะทรงทำให้สำเร็จจนถึงวันแห่งพระเยซูคริสต์”

~ฟีลิปปี 1:6 THSV11

พี่น้องที่รัก

ขอให้เราอยู่ในโลกที่ชั่วร้ายและเยือกเย็นในยุคสุดท้ายนี้อย่าง

1.เกิดผล และ

2.เกิดประโยชน์อันมากล้นด้วยความรักอันอบอุ่น

1).ที่มาจากองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา

2).ที่ทำให้เราทุกคน

~มีชีวิตที่บริสุทธิ์ และ

~มีความสุข ไปด้วยกัน

จนถึงวันสุดท้ายของยุคนี้ หรือ วันที่พระเยซูคริสต์เสด็จมารับเราไปอยู่กับพระองค์ด้วยกัน

…อาเมนไหมครับ?

…………………………………

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์ 21สิงหาคม2026(ตอนที่ 143ปีที่6) #YoutubeCJCONNECT#คริสตจักรแห่งความรัก#Churchoflove #ShareTheLoveForward #ChurchOfJoy #คริสตจักรแห่งความสุข#NimitmaiChristianChurch #คริสตจักรนิมิตใหม่#ฮักกัยประเทศไทย #อัลฟ่า#หนึ่งล้านความดี

พระธรรมนำชีวิต

ตอน วางใจใครอยู่ Ep.1722

บางครั้งปัญหาของเราไม่ใช่เราไม่มีที่พึ่ง แต่คือการที่เราเลือกที่พึ่งผิดที่ เมื่อชีวิตต้องเผชิญกับวิกฤต สิ่งแรกที่เราหันไปพึ่งพามักจะเปิดเผยความจริงว่า เราวางใจในใคร ในช่วงเวลาที่อาณาจักรยูดาห์กำลังต้องเผชิญกับมหาอำนาจอย่างอัสซีเรียและบาบิโลน กษัตริย์และผู้นำของยูดาห์ต้องตัดสินใจว่า เขาจะต้องพึ่งพาใครเพื่อความอยู่รอด หลายครั้งผู้นำของยูดาห์หันไปเลือกพึ่งอียิปต์และกำลังของมนุษย์ แทนที่จะวางใจในพระเจ้า เยเรมีย์ 17:5–8 ได้เปรียบเทียบชีวิตของคนสองแบบ คนหนึ่งวางใจในมนุษย์ อีกคนหนึ่งวางใจในพระเจ้า เมื่อเราใช้เวลากับพระเจ้าในวันนี้ ผมอยากถามว่า เมื่อเราต้องเผชิญกับวิกฤต หัวใจของเราวางใจในใครหรืออะไร

'พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “คนที่วางใจในมนุษย์ และให้เนื้อหนังเป็นกำลังของเขา และใจของเขาหันออกจากพระยาห์เวห์ คนนั้นก็เป็นที่แช่งสาป เขาเป็นเหมือนพุ่มไม้ที่อยู่ในทะเลทราย และจะไม่เห็นสิ่งดีที่มาถึง เขาจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินที่แตกระแหงในถิ่นทุรกันดาร ในแผ่นดินเค็มที่ไม่มีคนอาศัย ' เยเรมีย์ 17:5-6

คำว่า “วางใจ” ในภาษาเดิมหมายถึง การไว้วางใจ หรือการฝากความมั่นคงไว้กับใครบางคน ปัญหาในข้อนี้จไม่ใช่การรับความช่วยเหลือจากมนุษย์ เพราะพระเจ้าไม่ได้ห้ามเราให้ช่วยเหลือกัน แต่ปัญหาคือการทำให้มนุษย์เป็นแหล่งความมั่นคงสูงสุด จนหัวใจหันออกจากพระเจ้า พระเจ้าทรงใช้ภาพของพุ่มไม้ในทะเลทราย เพื่อแสดงให้เห็นชีวิตที่อยู่ในสภาพแห้งแล้งและขาดความมั่นคง เมื่อพึ่งมนุษย์แทนที่การพึ่งพาพระเจ้า ชีวิตก็ไม่สามารถสัมผัสความอุดมสมบูรณ์ที่แท้จริงได้ แม้ว่าจะยังมีชีวิตอยู่แต่คือจะอยู่ในสภาพแห้งแล้งและเปราะบาง พระเจ้าทรงเตือนพวกเขามายาวนาน แต่พวกเขาก็ยังไปพึ่งพากำลังของมนุษย์ อิสยาห์ 31:1 ก็เตือนถึงคนที่ลงไปอียิปต์เพื่อขอความช่วยเหลือและพึ่งพาม้า รถรบ และกำลังทหาร แต่ไม่ได้พึ่งพาวางใจในองค์พระผู้เป็นเจ้า นี่ก็เป้นปัญหาที่เกิดกับเราบ่อย ๆ คือเมื่อเกิดปัญหา เรามักพึ่งคน พึ่งความสามารถ พึ่งเงิน หรือพึ่งสิ่งที่เราควบคุมได้ก่อน แล้วจึงค่อยนึกถึงพระเจ้า สิ่งที่เราวางใจในวันที่มีวิกฤต จะเปิดเผยความจริงในใจว่าเราวางใจในใครหรือวางใจในสิ่งใด

'“คนที่วางใจในพระยาห์เวห์ย่อมได้รับพระพร คือผู้ที่ความวางใจของเขาอยู่ในพระยาห์เวห์ เขาเป็นเหมือนต้นไม้ที่ปลูกไว้ริมน้ำ ซึ่งหยั่งรากของมันออกไปข้างลำน้ำ เมื่อแดดส่องมาถึงก็ไม่กลัว เพราะใบของมันคงเขียวอยู่เสมอ และไม่กระวนกระวายในปีที่แห้งแล้ง เพราะมันไม่หยุดที่จะเกิดผล” ' เยเรมีย์ 17:7-8

คำว่า วางใจ ในข้อ 7 เป็นคำเดียวกับข้อ 5 เลยแต่ความแตกต่างอยู่ที่ว่าเขาเลือกวางใจในใคร พระวจนะของพระเจ้าไม่ได้บอกว่า คนที่วางใจพระเจ้าจะไม่มีฤดูแล้ง แต่บอกว่าในปีที่แห้งแล้ง ต้นไม้นั้นยังคงไม่หยุดเกิดผล เพราะเขาเป็นเหมือนต้นไม้ที่ปลูกไว้ริมน้ำ คำนี้ไม่ได้ถึงมันงอกขึ้นมาเองข้างริมน้ำ แต่หมายถึงต้นไม้ที่ถูกตั้งหรือปลูกไว้ในบริเวณที่มีน้ำหล่อเลี้ยงอย่างมั่นคง แม้ชีวิตจะต้องเผชิญกับความทุกข์และความแห้งแล้ง เขาไม่จำเป็นต้องกลัวจนสูญเสียความมั่นคง เพราะรากของชีวิตหยั่งมีแหล่งน้ำที่หล่อเลี้ยงเขา นั่นคือพระเจ้า นี่คือความแตกต่างระหว่างคนที่วางใจในมนุษย์กับคนที่วางในในพระเจ้า ปัญหาขอวเราที่เจอนั้นไม่ได้น้อยไปกว่ากัน คนที่วางใจในมนุษย์นั้นจะเหี่ยวแห้ง แต่คนที่วางใจในพระเจ้า แม้ก็ยังต้องเผชิญปัยหาและความทุกข์ พวกเขาจะผ่านไปได้ เพราะพวกเขามีแหล่งชีวิตที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อม

พระวจนะของพระเจ้าตอนนี้กำลังบอกเราว่า ความเชื่อไม่ได้หมายความว่า เราจะไม่เจอวิกฤตปัญหา แต่กำลังบอกว่า เมื่อวิกฤตปัญหามาถึง เรารู้ว่า เราจะหยั่งรากอยู่ที่ไหน เป้าหมายของต้นไม้ไม่ใช่แค่เพียงไม่ตาย แต่คือการไม่หยุดที่จะเกิดผล ชีวิตที่วางใจพระเจ้าจึงไม่ถูกวัดจากการไม่มีปัญหา แต่วัดจากการที่แม้อยู่ท่ามกลางปัญหา เรายังคงดำเนินชีวิตอย่าซื่อสัตย์กับพระเจ้า และยังเกิดผลตามพระประสงค์ของพระเจ้าอยู่

วุฒิ วงศ์สรรเสริญ

คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่142)

จะอยู่อย่างไร ในโลกที่ความรักเยือกเย็นลง?

“เนื่องจากความชั่วร้ายเพิ่มทวีขึ้น

ความรักของคนส่วนใหญ่จะเย็นชาลง”

~มัทธิว 24:12 TNCV

“And because wickedness is multiplied,

most men's love will grow cold.”

~Matthew 24:12 RSV

มีคำเตือนว่า

“โลกอาจทำให้คนเรารักกันน้อยลง

แต่อย่าปล่อยให้โลกสอนคุณให้รักตามอย่างโลก!”

(The world may make people love less,

but never let the world teach you to love like the world.)

รักอย่างโลก มีเงื่อนไข มีข้อแม้มากมาย มีน้อย และกำลังเยือกเย็นลง!

และหากว่า ความรักของคนในโลกกำลังเยือกเย็นลง

เราควรจะทำอะไร และอย่างไร เพื่อจะรักษาความรักในตัวเรา

ไม่ให้เยือกเย็นลงตามโลกไปด้วย?

1. ​เราต้องหมั่นดูแลรักษาความสัมพันธ์ระหว่างกับพระเยซูคริสต์

เพราะความรักแท้ไม่ได้เกิดจากมนุษย์

แต่เป็นความรักใหม่สดที่หลั่งไหลออกมาจากพระเจ้าทางพระวิญญาณบริสุทธิ์

1. ​เราต้องไม่ปล่อยให้ความผิดหวังใดๆส่งผลกระทบใจ

จนเราไม่ยอมแบ่งปันความรักที่เราได้รับมาจากพระเจ้าแก่พวกเขา

เราอาจถูกคนบางคนทำร้ายเราได้ แต่เราไม่จำเป็นต้องให้การกระทำของเขา

ทำให้เราเป็นคนแบบเดียวกับเขา

1. ​เราต้องฝึกแสดงความรักผ่านการทำความดีต่อคนอื่นๆ แม้จะ

1).ไม่มีใครทำ

2).ไม่มีใครเห็น

อย่ารอให้โลกนี้ดีขึ้นหรือน่ารักขึ้นก่อน เราจึงจะรัก เพราะเราอาจไม่มีโอกาสได้ทำเช่นนั้นเลย

1. ​เราต้องรักษาหัวใจของเราให้อ่อนโยนด้วยความรักของพระเจ้าอยู่เสมอ

การมีหัวใจที่อ่อนโยนไม่ได้แปลว่าอ่อนแอ แต่หมายถึง เรายังเข้มแข็งและสามารถรักต่อ

ไปได้ แม้ว่าจะเคยเจ็บเพราะผิดหวังในใครบางคนมาแล้วก็ตาม

1. ​เราต้องมีวินัยในการลงชีวิตอยู่ในชุมชนแห่งความรักที่รักและเชื่อฟังพระคริสต์

เราควรเป็นส่วนหนึ่งของคริสตจักร

เพราะคริสตจักรเป็นสถานที่ที่คนผิดหวังกับความรักจากคนและเหน็ดเหนื่อยกับโลกนี้

ที่ได้เข้ามาในคริสตจักรและสามารถเป็นพยานขอบคุณพระเจ้าได้ว่า

“ยังมีคนที่รัก ที่ให้อภัย ที่ห่วงใย พร้อมเดินเคียงข้างไปกับฉัน

ทั้งๆที่ฉันไม่คู่ควรกับความรักเมตตานั้นเลย!”

พี่น้องที่รัก

สิ่งที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่โลกภายนอกเต็มไปด้วยความชั่วร้าย

แต่คือ การที่เรานิ่งเฉยและปล่อยให้ความชั่วร้ายจากภายนอก

แทรกซึมหรือถาโถมเข้ามาในคริสตจักร

และทำให้ความรักของคนในคริสตจักรเยือกเย็นลงอย่างน่าใจหาย

โดยไม่ป้องกันหรือแก้ไขอะไรเลย!

คริสตจักรในยุคที่ความรักเยือกเย็นลง

จะต้องไม่เพียงแต่พูด หรือ แค่สอนเรื่องความรัก

แต่ต้อง เป็นชุมชนและสถานที่ที่ผู้คนทั้งหลาย

ได้สัมผัสความรักของพระคริสต์จริง ๆในหลากหลายช่องทาง!

คริสตจักรต้องตื่นตัวอยู่เสมอว่า

โลกไม่ได้ต้องการคริสตจักรที่เหมือนโลกมากขึ้น แต่

โลกต้องการคริสตจักรที่รักและยังคงรักทั้งคนในโบสถ์และนอกโบสถ์เสมอเหมือนกัน

ด้วยความรักดั้งเดิมที่ไม่มีเงื่อนไข เหมือนอย่างองค์พระเยซูคริสต์ที่รักเราไม่เปลี่ยนแปลง

พี่น้องที่รัก

“เมื่อความชั่วร้ายเพิ่มขึ้น

อย่าปล่อยให้ความรักของพระเจ้าในหัวใจของเราลดลง แต่

จงเป็นคนที่ดูแลรักษาไฟแห่งความรักของพระคริสต์ซึ่งให้ความอบอุ่นแก่โลกที่กำลังเยือกเย็นลงนี้!“

(When evil increases, do not let love decrease in your heart.

Be the one who keeps Christ’s fire of love burning in a world growing cold.)

…จะได้ไหมครับ?

…………………………………

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์ 20สิงหาคม2026(ตอนที่ 142ปีที่6) #YoutubeCJCONNECT#คริสตจักรแห่งความรัก#Churchoflove #ShareTheLoveForward #ChurchOfJoy #คริสตจักรแห่งความสุข#NimitmaiChristianChurch #คริสตจักรนิมิตใหม่#ฮักกัยประเทศไทย #อัลฟ่า#หนึ่งล้านความดี

พระธรรมนำชีวิต

ตอน สิ่งที่จารึกในใจ Ep.1721

ความผิดบาปบางอย่างที่เราทำจนเราไม่รู้สึกว่ามันเป็นความบาป อาจเป็นเพราะเราทำสิ่งนั้นซ้ำ ๆ จนคุ้นชิน จนคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ เยเรมีย์ 17:1–4 ทำให้เราเห็นว่า ปัญหาของยูดาห์ไม่ได้อยู่เพียงที่การกระทำภายนอก แต่บาปได้หยั่งรากลึกอยู่ในใจ และสิ่งที่อยู่ในใจนั้นก็ค่อย ๆ ปรากฏออกมาในสิ่งที่พวกเขานมัสการ จนท้ายที่สุดพวกเขาต้องรับผลของการไม่เชื่อฟังพระเจ้า

'“บาปของยูดาห์นั้นบันทึกไว้ด้วยปากกาเหล็ก ด้วยปลายเพชรจารึกไว้บนแผ่นแห่งจิตใจของเขาและบนเชิงงอนที่แท่นบูชาของเขาทั้งหลาย ' เยเรมีย์ 17:1

พระเจ้าทรงใช้ภาพของปากกาเหล็กและปลายเพชร เพื่อแสดงให้เห็นว่าบาปของยูดาห์ที่ถูกจารึกไว้อย่างลึกและชัดเจน บาปไม่ได้อยู่เพียงภายนอกแต่ถูกจารึกลงในส่วนลึกของหัวใจ คำว่า ‘ใจ’ ในความคิดแบบฮีบรู ไม่ได้หมายถึงเพียงอารมณ์ แต่หมายถึงส่วนศูนย์กลางของความคิด เจตจำนง การตัดสินใจ และความปรารถนาของมนุษย์ บาปของพวกเขาไม่ได้ถูกจารึกไว้เพียงในใจ แต่ยังอยู่บนเชิงงอนที่แท่นบูชาของพวกเขาด้วย แสดงให้เห็นว่าความบาปภายในปรากฏออกมาเป็นการนมัสการที่ผิดด้วย สิ่งที่อยู่ในใจของพวกเขาจึงไม่ได้เป็นเพียงความคิดที่ซ่อนอยู่ แต่กลายเป็นสิ่งที่พวกเขาแสดงออกต่อพระเจ้า สำหรับเราก็เช่นกัน สิ่งที่อยู่ในใจของเราจะค่อย ๆ ปรากฏออกมาให้เห็นในสิ่งที่เราเลือก สิ่งที่เราให้คุณค่า และสิ่งที่เราวางใจ ปัญหาของมนุษย์เราไม่ได้อยู่เพียงแค่พฤติกรรม แต่เริ่มจากใจ

'บุตรหลานของเขาก็ระลึกถึงแท่นบูชาและอาเช-ราห์ทั้งหลายของเขาข้างต้นไม้เขียวสดทุกต้นและบนเนินเขาสูง ' เยเรมีย์ 17:2

ความบาปของยูดาห์ได้ส่งผลถึงคนรุ่นต่อมา เพราะพวกลูกหลานของพวกเขาเติบโตขึ้นท่ามกลางวัฒนธรรมที่คุ้นชินกับการนมัสการรูปเคารพ และนี่เป็นคำเตือนสำหรับเรา เพราะสิ่งที่เราทำซ้ำ ๆ ไม่ได้มีผลเฉพาะกับตัวเราเองเท่านั้น แต่จะกลายเป็นสิ่งที่คนรุ่นต่อไป ที่เขาจะเห็น เรียนรู้ และพวกเขาตะคิดว่า เรื่องนั้นเป็นเรื่องปกติ เราจึงต้องกลับมาถามตัวเองว่า สิ่งที่ลูกหลานของเราเห็นจากชีวิตของเรา กำลังสอนให้เขารักพระเจ้าหรือกำลังสอนให้พวกเขาพึ่งพาสิ่งอื่นมากกว่าพระเจ้า

'บนภูเขาที่อยู่กลางทุ่ง เราจะให้ทรัพย์สินและสมบัติทั้งสิ้นของเจ้าเป็นของริบ และปูชนียสถานสูงแห่งบาปของเจ้าตลอดทั่วแผ่นดินของเจ้า โดยการกระทำของเจ้าเอง เจ้าจะต้องสละมรดกซึ่งเราได้ยกให้แก่เจ้า และเราจะทำให้เจ้าปรนนิบัติศัตรูของเจ้าในแผ่นดินซึ่งเจ้าไม่รู้จัก เพราะเจ้าได้จุดไฟความโกรธของเราขึ้นซึ่งจะไหม้อยู่เป็นนิตย์” ' เยเรมีย์ 17:3-4

ผลของความบาปไม่ได้จบลงแค่การนมัสการผิด ๆ เพราะในที่สุดพวกเขาต้องเผชิญกับผลของการไม่เชื่อฟัง พระเจ้าทรงเตือนพวกเขาว่าจะต้องสูญเสียแผ่นดินและต้องไปเป็นเชลย ตรงนี้ไม่ได้หมายความว่าพระเจ้าทรงลงโทษอย่างไม่มีเหตุผล เพราะในข้อ 4 ย้ำว่า “โดยการกระทำของเจ้าเอง” พวกเขาต้องรับผลจากการเลือกของตัวเอง ขอเราอย่าปล่อยให้บาปหยั่งรากในใจของเราจนกลายเป็นเรื่องปกติ เพราะถ้าเราอนุญาตให้ความบาปนั้นครอบครองใจของเรามันจะกำหนดทิศทางชีวิตของเรา พระเจ้าไม่ได้เพียงเรียกเราให้พยายามหรือแก้ไขพฤติกรรมนั้นด้วยตัวเราเอง แต่พระเจ่าทรงสัญญาไว้ใน เยเรมีย์ 31:33 ว่า “เราจะใส่ธรรมบัญญัติของเราไว้ภายในเขา และเราจะเขียนมันไว้บนใจของเขา”

พระสัญญาเรื่องนี้ได้สำเร็จสมบูรณ์ในพระเยซูคริสต์ผู้ทรงเป็นพันธสัญญาใหม่ พระองค์ทำให้เราได้รับการอภัยบาปและชีวิตใหม่ และโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ผู้ทรงทำงานภายในเรา เพื่อให้เราใช้ชีวิตตามพระประสงค์ของพระเจ้า

'ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงตรวจค้นข้าพระองค์และทรงรู้จักจิตใจของข้าพระองค์ ขอทรงทดสอบข้าพระองค์และทรงรู้จักความคิดของข้าพระองค์ และขอทอดพระเนตรว่ามีทางชั่วใดๆ ในข้าพระองค์หรือไม่ และขอทรงนำข้าพระองค์ไปในทางนิรันดร์' สดุดี 139:23-24

ขอให้เราอธิษฐานเหมือนคำอธิษฐานนี้ ขอให้พระเจ้าทรงตรวจค้นและรู้จักจิตใจของเรา และนำเราให้อยู่ในทางของพระองค์ด้วยความรัก ด้วยการเชื่อฟัง และความยำเกรง วันนี้มีอะไรที่กำลังถูกจารึกลงในหัวใจของเรามากกว่าพระวจนะของพระเจ้าหรือเปล่า? ยัวมีบาปหรือสิ่งใดที่เรากำลังปล่อยให้หยั่งรากอยู่ในใจของเราโดยที่เรายังไม่ยอมกลับใจหรือไม่? อย่าปล่อยให้บาปนั้นค้างอยู่ในใจจนมันกลายมาเป็นสิ่งที่ควบคุมชีวิตของเรา แต่ขอให้เรายอมให้พระเจ้าทรงตรวจสอบและเปลี่ยนแปลงหัวใจของเรา เพราะสิ่งที่เราปล่อยให้จารึกลงในหัวใจ จะค่อย ๆ ปรากฏออกมาในสิ่งที่เรานมัสการ และสิ่งที่เรานมัสการจะกำหนดทิศทางชีวิตของเรา

วุฒิ วงศ์สรรเสริญ

คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่141)

รักที่เยือกเย็นลง!

ความรักของคนจำนวนมากจะเยือกเย็นลง

เพราะความอธรรมแผ่กว้างออกไป”

~มัทธิว 24:12 THSV11

“Because of the increase of wickedness,

the love of most will grow cold,”

~Matthew 24:12 NIV

พระธรรมข้อนี้เป็นคำเตือนของพระเยซูเกี่ยวกับโลกในยุคสุดท้าย

พระองค์ไม่ได้ตรัสเพียงว่า “ความชั่วจะเพิ่มขึ้น”

แต่พระองค์ตรัสว่า เมื่อความชั่วเพิ่มขึ้น ความรักของคนก็จะลดลง!

คำตรัสของพระเยซูคริสต์ในข้อนี้ หมายความว่าอะไร?

1. ​ “ความอธรรมแผ่กว้างออกไป” หมายถึงอะไร?

คำว่า ความอธรรม ไม่ได้หมายถึงเพียงอาชญากรรมร้ายแรง

แต่หมายถึงการที่มนุษย์

~ละเลยพระเจ้า

~ไม่สนใจสิ่งที่ถูกต้อง และ

~ปล่อยให้บาปกลายเป็นเรื่องปกติ

เมื่อความอธรรมเพิ่มขึ้น สิ่งที่น่ากลัวคือ คนเราจะค่อย ๆ คุ้นชินกับความผิดบาป

จนเคยชิน ไม่รู้สึกผิดอีกต่อไป

…จากที่เคยรู้สึกว่า “นี่ไม่ถูกต้อง”

กลายเป็น “ใคร ๆ ก็ทำกัน”

…จากที่เคยรู้สึกเศร้าเสียใจเมื่อเห็นคนเจ็บปวด

กลายเป็น “ไม่ใช่เรื่องของเรา!”

นี่คืออันตรายของบาป

~มันไม่ได้ทำให้หัวใจเราแข็งกระด้างในวันเดียว แต่

~มันทำให้หัวใจของเราเย็นชาลงทีละน้อย จนไร้ความรู้สึกผิด

1. ​ “ความรักจะเยือกเย็นลง” หมายความว่าอะไร?

หมายความว่า ความรักที่เคยมี

~ต่อพระเจ้า

~ต่อคนอื่น และ

~ต่อความดีงาม ค่อย ๆ ลดลง เพราะความอธรรมแผ่กว้างออกไป

ใช่ครับ เมื่อโลกเต็มไปด้วย

~ความเห็นแก่ตัว

~การแข่งขัน แย่งชิง

~การทรยศ การหลอกลวง และ

~ความขัดแย้ง

คนเราจะเริ่มหูดว่า

“ช่างมัน ฉันไม่แคร์”

“ไม่ต้องแคร์ใคร จะได้ไม่เจ็บ”

“ใครทำอะไรกับเรา เราก็จะทำมันกลับไปอย่างนั้น”

ในที่สุด แม้เราไม่ได้กลายเป็นคนชั่ว แต่เราก็จะกลายเป็นคนที่

ไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับความชั่วอีกต่อไป

ซึ่งก็ถือว่าอันตรายมาก!

พี่น้องที่รัก

พระเยซูไม่ได้เรียกเราให้ “เย็นชาตามโลก”

พระเยซูไม่ได้บอกว่า

“เมื่อโลกเย็นชาลง พวกเจ้าก็จงเย็นชาตามไปด้วย”

แต่พระเยซู บัญชาให้ผู้เชื่อทุกคนรักษาความรักไว้ให้ได้

ในท่ามกลางโลกนี้ที่ความรักกำลังลดลง

…ยิ่งโลกมีความเกลียดกันมากเท่าไร

คริสตจักรก็ยิ่งต้องรักและแบ่งปันกันมากขึ้นเท่านั้น

…ยิ่งโลกให้อภัยกันยากมากเท่าไร

คริสเตียนก็ยิ่งควรสำแดงการให้อภัยต่อกันให้มากขึ้นเท่านั้น

…ยิ่งโลกเห็นแก่ตัวมากเท่าไร

คริสเตียนก็ยิ่งควรเสียสละให้มากขึ้นเท่านั้น

…ยิ่งโลกมืดมืดมิดมากเท่าไร

คริสเตียนหรือคริสตจักรก็ยิ่งควรส่องสว่างให้มากขึ้นเท่านั้น

พี่น้องที่รัก

เราไม่สามารถควบคุมได้ว่าโลกนี้จะมืดมิดสักแค่ไหน

แต่เราสามารถเลือกได้ว่า หัวใจของเราจะยังมีความรักอยู่ต่อไปหรือไม่?

คุณเห็นด้วยกับคำกล่าวต่อไปนี้ ที่ว่า

“เราไม่ได้ถูกเรียกให้เย็นชาไปตามโลก

แต่เราถูกเรียกมาให้ยังคงรักต่อไปอีก

จนกระทั่งถึงวันที่พระคริสต์จะเสด็จกลับมา!”

(We are not called to grow cold with the world,

but to keep loving until Christ returns.)

…คุณเห็นด้วยไหมครับ?

…………………………………

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์ 19สิงหาคม2026(ตอนที่ 141ปีที่6) #YoutubeCJCONNECT#คริสตจักรแห่งความรัก#Churchoflove #ShareTheLoveForward #ChurchOfJoy #คริสตจักรแห่งความสุข#NimitmaiChristianChurch #คริสตจักรนิมิตใหม่#ฮักกัยประเทศไทย #อัลฟ่า#หนึ่งล้านความดี

คอลัมน์ “สดแต่เช้า”ปีที่6(ตอนที่140)

สิ่งที่ผู้รับใช้ต้องการ?

“ขอทรงให้พระพักตร์ของพระองค์ทอแสงมายังผู้รับใช้ของพระองค์

และขอทรงสอนกฎเกณฑ์ของพระองค์แก่ข้าพระองค์”

~สดุดี 119:135 THSV11

“Let your face shine upon your servant;

teach me your statutes.”

~Psalms 119:135 NABRE

พระธรรมข้อนี้เป็นคำอธิษฐานที่รวม

1. ​ “พระพักตร์ของพระเจ้า” และ
2. ​“พระวจนะของพระเจ้า(กฎเกณฑ์ กฎหมาย)“ เข้าไว้ด้วยกัน

อะไรคือ สิ่งที่ผู้รับใช้ของพระเจ้าต้องการ?

1. ​“ขอทรงให้พระพักตร์ของพระองค์ทอแสงมายังผู้รับใช้ของพระองค์”

มีคำกล่าวว่า

“เมื่อพระพักตร์ของพระเจ้าทอแสงเหนือเรา

แม้แต่ชีวิตที่มืดมน ก็ยังมีแสงเพียงพอสำหรับให้เราก้าวต่อไป!”

(When God’s face shines upon us,

even a dark season has enough light for the next step.)

คำว่า “พระพักตร์ทอแสง” สื่อถึงการที่พระเจ้าสถิตอยู่กับเรา

1).ทรงหันพระพักตร์มาหาเรา

2).ทรงโปรดปราน

3).ทรงเมตตา และ

4).ทรงประทานความสว่างแก่ชีวิต ให้แก่เรา

ผู้เขียนสดุดีในตอนนี้ ไม่ได้เริ่มด้วยการขอพระเจ้าว่า

“ ขอพระองค์ทรงเปลี่ยนสถานการณ์ของข้าพระองค์!”

แต่เริ่มว่า

“ขอพระองค์ทรงหันพระพักตร์มาหาข้าพระองค์!”

ทำไมเขาทูลขออย่างนั้น? เพราะว่า

~เมื่อใดก็ตาม ที่พระพักตร์ของพระเจ้าทอแสงมายังชีวิต

~เมื่อนั้น ความมืดในใจและในความคิด ของเราก็จะหายไปทันที

พี่น้องที่รัก

เราจะไม่ต้องเดินด้วยความกลัวหรือความทุกข์กังวลโดยเพียงลำพังอีกต่อไป

แม้ว่าเราอาจไม่เห็น

~ทางข้างหน้าทั้งหมด หรือ

~ทางออก

แต่ถ้าเราเห็นพระพักตร์ของพระเจ้า เราก็มีแสงสว่างพอที่จะนำเราก้าวต่อไป

ดังนั้น ในบางสถานการณ์ สิ่งที่เราต้องการที่สุดอาจไม่ใช่คำตอบของพระเจ้า

แต่เป็น การได้สัมผัส หรือ การได้รับรู้ว่าพระเจ้ายังทรงอยู่กับเราและ

กำลังนำทางเราอยู่!

1. ​ “และขอทรงสอนกฎเกณฑ์ของพระองค์แก่ข้าพระองค์”

มีคำกล่าวว่า

“อย่าเพียงขอให้พระเจ้าทรงเปลี่ยนหนทางของเรา

แต่จงขอให้พระองค์ทรงสอนเรา ให้เดินในทางของพระองค์”

(Do not only ask God to change our path;

ask Him to teach us to walk in His path.”

ใช่ครับหลังจากที่ขอ “แสงจากพระพักตร์” ของพระเจ้าแล้ว

ผู้เขียนก็ขอ “การสอนจากพระวจนะ”(การสอนกฎเกณฑ์)จากพระเจ้าด้วย

สิ่งนี้สำคัญยิ่งเพราะ

พระเจ้าไม่ได้ทรงให้แสงสว่างแก่เรา เพียงเพื่อให้เรารู้สึกดี เท่านั้น

พระองค์ยังทรงประสงค์ให้เรารู้ว่าเราควรจะดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไรด้วย

พระวจนะของพระเจ้าไม่ได้มีไว้เพียงเพื่อปลอบใจในวันที่เราอ่อนแอ หรือกลัว

แต่ยังมีไว้เพื่อ

1).สอนเรา

2).แก้ไขเรา

3).เตือนเรา

4).ชี้ทางให้เรา และ

5).ฝึกเราให้ดำเนินอย่างถูกต้องในทางของพระเจ้า

ดังนั้นคำอธิษฐานข้างต้น ใน สดุดี 119:135 นี้จึงเหมือนกับกำลังกล่าวว่า

“ข้าแต่พระเจ้า ขอพระองค์ทรงอยู่ใกล้ข้าพระองค์ และ

เมื่อพระองค์ทรงอยู่ใกล้แล้ว ขอทรงสอนข้าพระองค์ด้วยว่า

ข้าพระองค์ควรจะดำเนินชีวิตอย่างไร?”

พี่น้องที่รัก

พระธรรมสดุดี119:135 ข้อนี้สอนเราให้แสวงหา 2 สิ่ง

1. ​พระพักตร์ของพระเจ้า — เพื่อรู้ว่า “พระเจ้าสถิตอยู่กับเรา!”
2. ​พระวจนะของพระเจ้า — เพื่อรู้ว่า “เราควรเดินต่อไปอย่างไร?”

เราไม่ควรขาดสิ่งหนึ่งสิ่งใด!

เพราะว่า

1).ถ้ามีแต่ความรู้ในพระวจนะแต่ไม่ได้แสวงหาพระพักตร์

เราอาจกลายเป็นคนที่ รู้พระคัมภีร์มาก แต่หัวใจห่างจากพระเจ้า ในทางกลับกัน

2).ถ้าแสวงหาแต่ความรู้สึกให้ได้ว่าพระเจ้าทรงอยู่ด้วย แต่ไม่สนใจพระวจนะ

เราอาจใช้รู้สึกมากเกินไปในการใช้ชีวิต แต่ไม่มีหลักมั่นคงในการดำเนินชีวิต

ด้วยเหตุนี้ ชีวิตคริสเตียนของเรา จึงควรที่จะดำเนินชีวิตอย่างสมดุลโดยมีทั้ง

ก.พระพักตร์ของพระเจ้า(การสถิตอยู่ด้วยของพระองค์)

ข.พระวจนะของพระเจ้า(การสอนและการนำทางจากพระองค์)

…เห็นด้วยไหมครับ?

…………………………………

ธงชัย ประดับชนานุรัตน์ 18สิงหาคม2026(ตอนที่ 140ปีที่6) #YoutubeCJCONNECT#คริสตจักรแห่งความรัก#Churchoflove #ShareTheLoveForward #ChurchOfJoy #คริสตจักรแห่งความสุข#NimitmaiChristianChurch #คริสตจักรนิมิตใหม่#ฮักกัยประเทศไทย #อัลฟ่า#หนึ่งล้านความดี

พระธรรมนำชีวิต

ตอน พระกำลังและที่กำบังเข้มแข็ง Ep.1720

เมื่อชีวิตต้องเผชิญกับความยากลำบาก เรามักจะมองหาบางสิ่งที่จะทำให้เรารู้สึกมั่นคง หลายครั้งเราก็พยายามสร้างสิ่งเหล่านั้นขึ้นมาเพื่อเป็นที่พึ่งของเราเอง แต่เมื่อสิ่งเหล่านั้นไม่สามารถช่วยเราได้ เราก็จะรู้ว่า แท้จริงแล้วอะไรคือสิ่งที่เราพึ่งพา เยเรมีย์ 16:19–21 เตือนเราว่า สิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นไม่สามารถเป็นที่พึ่งที่แท้จริงได้ มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่ทรงเป็นกำลังและที่ลี้ภัยของเราที่เราสามารถวางใจได้ และเป้าหมายสูงสุดคือการรู้จักพระองค์

'ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระกำลังและที่กำบังเข้มแข็งของข้าพระองค์ ที่ลี้ภัยของข้าพระองค์ในวันยากลำบาก บรรดาประชาชาติจะมาเฝ้าพระองค์ จากที่สุดปลายแผ่นดินโลก และทูลว่า “บรรพบุรุษของเราไม่ได้รับมรดกใดใด นอกจากสิ่งมุสา คือสิ่งไร้ค่าซึ่งไม่มีประโยชน์อะไร ' เยเรมีย์ 16:19

แม้ว่าเยเรมีย์กำลังอยู่ท่ามกลางสถานการณ์ที่มีปัญหา เยเรมีย์ไม่ได้พูดถึงปัญหาเพียงอย่างเดียว แต่เขาหันมาประกาศว่า พระเจ้าทรงเป็นพระกำลัง เป็นที่กำบังเข้มแข็ง และที่ลี้ภัยในยามยากลำบาก คำอธิษฐานนี้เตือนเราว่า ความมั่นคงของเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าสถานการณ์รอบตัวว่ามันดีแค่ไหน แต่อยู่ที่ว่าเราเอาชีวิตไปฝากไว้กับใคร เพราะแม้ในวันที่ชีวิตต้องเดินอยูในความยากลำบาก พระเจ้าทรงยังเป็นกำลังและที่ลี้ภัยของเรา ในข้อนี้ยังพูดถึงบรรดาประชาชาติที่จะมาจากที่สุดปลายแผ่นดินโลก และพวกเขาจะยอมรับว่าสิ่งที่บรรพบุรุษของพวกเขาสืบทอดและนมัสการนั้น กลับเป็นเพียงสิ่งมุสาและสิ่งไร้ค่า เป็นเพียงรูปเคารพไม่สามารถช่วยพวกเขาได้

'มนุษย์จะสร้างพระไว้สำหรับตนเองได้หรือ? สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่พระ” ' เยเรมีย์ 16:20

คำถามนี้ฟังแล้วดูเหมือนเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่นี่คือสิ่งที่มนุษย์ก็ทำอยู่เสมอ เราพยายามสร้างสิ่งที่เราควบคุมได้ แล้วก็นำสิ่งนั้นมาเป็นที่พึ่งของชีวิต รูปเคารพในสมัยนั้นทำจากมือมนุษย์ แต่รูปเคารพในวันนี้ อาจจะไม่ได้เป็นรูปปั้นอีกต่อไป สิ่งไหนก็ตามที่เข้ามาแทนที่พระเจ้า และกลายเป็นสิ่งที่เราไว้วางใจสูงสุด สิ่งนั้นก็กลายเป็นรูปเคารพในชีวิตของเรา

'“เพราะฉะนั้น นี่แน่ะ ครั้งนี้เราจะทำให้เขารู้จัก เราจะทำให้เขารู้จักฤทธิ์เดชและฤทธานุภาพของเรา และเขาทั้งหลายจะรู้ว่านามของเราคือยาห์เวห์”' เยเรมีย์ 16:21

พระเจ้าทรงประกาศว่า พระองค์จะทรงทำให้ประชาชาติรู้จักฤทธิ์เดชและฤทธานุภาพของพระองค์ คำว่า ‘รู้จัก’ ในที่นี้ไม่ได้หมายความเพียงแค่การรู้ข้อมูลเกี่ยวกับพระเจ้า แต่หมายถึงการตระหนักและยอมรับว่า พระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงฤทธิ์และทรงพระชนม์ คำว่า ‘ฤทธิ์เดช’ ในภาษาเดิมแปลตรงตัวว่า ‘มือ’ แต่ในบริบทนี้ใช้เป็นภาพแทนกำลัง อำนาจ และการกระทำของพระเจ้า สรุปความหมายด็คือ พระเจ้าทรงนำให้บรรดาประชาติรู้ และมีประสบการณ์กับพระหัตถ์ หรืองานที่พระองค์ทรงกระทำด้วยฤธนานุภาพของพระองค์ เพื่อให้บรรดาประชาชาติรู้จักพระนามของพระองค์ นี่ทำให้เราเห็นว่า เป้าหมายของพระเจ้าไม่ได้มีเพียงแค่จัดการกับปัญหาของมนุษย์ แต่คือการนำให้มนุษย์รู้จักพระองค์ว่า พระองค์คือพระเจ้าผู้ทรงฤทธิ์และพระนามของพระองค์อยู่เหนือพระทั้งหลาย และพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าที่เราสามารถวางใจได้

'และนี่แหละคือชีวิตนิรันดร์ คือการที่พวกเขารู้จักพระองค์ ผู้ทรงเป็นพระเจ้าเที่ยงแท้องค์เดียว และรู้จักพระเยซูคริสต์ที่พระองค์ทรงใช้มา ' ยอห์น 17:3

นี่คือสิ่งที่พระเยซูตรัสไว้ ชีวิตนิรันดร์ คือการที่เขารู้จักพระองค์ พระเจ้าเที่ยงแท้แต่องค์เดียว และรู้จักพระเยซูคริสต์ การรู้จักพระเจ้าไม่ใช่เพียงการรู้แค่ข้อมูลว่าพระองค์มีอยู่ แต่คือการรู้จักพระองค์และดำเนินชีวิตในความสัมพันธ์กับพระองค์ ขอให้เรามากลับถามตัวเองว่า เรากำลังพึ่งพาใครหรืออะไรอยู่ มีใครหรือสิ่งใดที่เรากำลังพึ่งพามากกว่าพระเจ้าอยู่หรือไม่ และเรายังเชื่อหรือไม่ว่า พระเจ้าทรงเป็นกำลังและที่ลี้ภัยของเรา ขอให้เราจะไม่เพียงแสวงหาพระหัตถ์ของพระองค์เพื่อให้พระองค์ช่วยเรา แต่ขอให้เราแสวงหาพระองค์เพื่อจัรู้จักพระเจ้ามากขึ้น เพราะท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่เพียงการมีสิ่งที่จะพึ่งพา แต่คือการรู้จักพระเจ้าผู้ทรงเป็นที่พึ่งพาของเรา

วุฒิ วงศ์สรรเสริญ