พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๒๓ หน้าที่ ๙๙

คำสอนของพระศาสดา เป็นเรื่องของปัญญา และปัญญานั้นจะพาออกจากทุกข์ทั้งปวงได้

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๒ หน้าที่ ๕๐๐

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑ หน้าที่ ๑

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๖ หน้าที่ ๑๔๓

สุสิมปริพพาชกสูตร

ฆราวาสผู้มีปัญญาดี ใส่ใจทำตามคำสอนพระศาสดา ควรอยู่จำอริยอุโบสถ

โอกกันตสังยุต

การรู้แจ้งในปฏิจจสมุปบาท เป็นเหตุให้รู้แจ้งในอริยสัจ

เพราะรู้แจ้งในทุกข์ จึงเลื่อมใสหยั่งลงมั่น จึงน้อมไปเพราะดำเนินไปให้ตรง คือเป็นผู้มีศีล มีทาน มีธรรมอันงาม แล้วอาศัยศีล อาศัยธรรมอันงาม เพื่อปรุงแต่งจิต ให้บรรลุกุศลธรรมต่อไป

ว่าด้วยการเจริญอริยมรรค ตามที่พระศาสดาตรัสสอนไว้ดีแล้วในมหาจัตตารีสกสูตรและสฬายตนวิภังคสูตร

อ.แป๊ะ ช่วยสรุปบทสนทนาในช่วงแรก และ กล่าวธรรมเรื่องภัยเวรห้าประการ รวมถึงองค์คุณของโสดาบัน