หนทางคือ ข้อปฏิบัติให้ถึงความสิ้นทุกข์ ไม่ใช่หนทางที่เข้าถึงได้อย่างง่ายๆ

หากง่าย ไม่ซับซ้อน คนทั้งหลายน่าจะพ้นจากทุกข์ได้โดยง่าย

การสวด สาธยายคำสอนอันเนื่องด้วยทุกข์ ย่อมเป็นไปเพื่อให้พระสัทธรรมดำรงอยู่ได้นาน ย่อมเป็นไปเพื่อให้วิชชา วิมุตติเกิดขึ้น

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๒๐ หน้าที่ ๙๑

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๖ ทุติยญาณวัตถุสูตร

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๙ หน้าที่ ๖๑๑

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๔ หน้าที่ ๔๕๒

ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๙ หน้าที่ ๕๙๒

การอยู่จำเทวตาอุโบสถ

“พระธรรมเป็นธรรมที่ผู้ปฏิบัติจะพึงเห็นชัดด้วยตนเอง

พระธรรมเป็นธรรมที่ผู้ปฏิบัติจะพึงเห็นชัดด้วยตนเอง”

ข้าแต่ท่านพระโคดม ด้วยเหตุเพียงเท่าไรหนอ พระธรรมจึงชื่อว่าเป็นธรรมที่ผู้ปฏิบัติจะพึงเห็นชัดด้วยตนเอง ไม่ประกอบด้วยกาล ควรเรียกให้มาดู ควรน้อมเข้ามาในตนอันวิญญูชนพึงรู้เฉพาะตน

หมู่คณะสนทนาการเดินมรรค