พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ ๑๐

หน้าที่ ๗๗

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๗ หน้าที่ ๑๕๗

วักกลิสูตร

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๘ หน้าที่ ๖๖ - ๗๐

ปฐมคิลานสูตร และ ทุติยคิลานสูตร

เสขบุคคล สัญญาวิปลาสยังมี กิจที่ต้องทำจึงยังมี

กิจที่ต้องทำนั้นก็คือ แก้ไขความรู้ความเข้าใจที่วิปลาสให้ไม่วิปลาส

ดังนั้นจึงต้องค่อยๆโยนิโสมนสิการ เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจที่ตรงตามความเป็นจริง

โยนิโสมนสิการ หรือการมนสิการไปตามสัญญาที่ไม่วิปลาส จึงเป็นอริยมรรคที่เป็นไปเพื่อละความยึดมั่นในสิ่งทั้งปวงนั่นเอง

สนทนาถึงคุณธรรมบางส่วนของท่านจิตตคหบดี

ฝั่งนี้คือธรรมชาติที่อาศัยกันเกิดขึ้น

ในสัตว์ทั้งหลาย โดยมากเป็นธรรมชาติที่อาศัยกันเกิดขึ้นที่เป็นอกุศล

ในสัตว์จำนวนน้อยนิด เป็นธรรมชาติที่อาศัยกันเกิดขึ้นที่เป็นกุศล

สัมมาทิฏฐิ คือ

ความรู้ในทุกข์(อริยสัจ ๔)

ความรู้ว่าอะไรคือกุศล อะไรคืออกุศล

ความรู้ในเรื่องอาหาร ๔

ความรู้ในปฏิจจสมุปบาท หรือความรู้ในโอกกันตสังยุต(ธรรมสิบหมวด)

สิ่งสำคัญสูงสุดที่บริษัทของพระศาสดาควรยกขึ้นมาสนทนากัน ก็คือ ปฏิปทาเพื่อให้ถึงความสิ้นทุกข์

ความรู้ความเข้าใจที่ถูกต้องหรือสัมมาทิฏฐิ นั้นเป็นประธาน เป็นหัวหน้าของอริยมรรค

การสนทนาธรรมในเรื่องเหล่านี้ย่อมเป็นประโยชน์เกื้อกูลกันได้อย่างแท้จริง

อริยสัจ ๔ เป็นเรื่องที่เห็นแจ้งแทงตลอดได้ยาก

จะเป็นลาภของผู้ที่เข้าแจ่มแจ้ง ผู้นั้นได้ดีแล้วที่แจ่มแจ้งในอริยสัจ ๔

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๒๓ หน้าที่ ๔๗๐

เวลามสูตร