ԹատրON

Ամիսներ առաջ Երևանի Հովհաննես Թումանյանի անվան Ազգային Տիկնիկային թատրոնում դիտել էի «Բուկովսկի» ներկայացումը։ Տպավորիչ էր` ինչպես էր ստեղծագործական կազմը մոտ 45 րոպեում ներկայացրել Գերմանիայում ծնված ամերիկացի բանաստեղծ, վիպագիր Հենրի Բուկովսկու կյանքի պատմությունը։ 

Ապրիլի 15-ին Երևանի Թատրոնի և Կինոյի պետական ինստիտուտում արտասովոր եռուզեռ էր։ Վերաբացվում էր ուսանողական թատրոնը՝ նոր անունով՝ Ուսանողական Էքսպերիմենտալ թատրոն։ Բուհի միջանցքներում ուսանողներն ու հյուրերը ոգևորված շնորհավորում էին միմյանց, անհամբեր շտապում դեպի դահլիճ. բոլորը եկել էին դիտելու նոր թատերական հնչեղություն ստացած «Մարդիկ» ներկայացումը։

Բեմում՝ Ռուբեն Բաբայանի արվեստանոցի առաջին կուրսի ուսանողներն էին։ Նրանց բեմական քայլը դեռ առաջիններից է, բայց խորն է ու անկեղծ: 

«Վայրի երեխան» բարձրաձայնում է չհասկացվածության, անտեսվածության և համակարգային անարդարության թեմաները։

Սելին Դելբեքի այս պիեսն արդիական շեշտադրումներով ուսումնասիրում է անհատի և հասարակության բարդ փոխհարաբերությունները։

Նախորդ տարի ներկայացումը ցուցադրվել էր Գյումրիի «Մարիամ ու Երանուհի Ասլամազյան քույրերի պատկերասրահում»։

Դժվար է ամեն ինչ զրոյից սկսել, բայց, երբ ստեղծագործելու ցանկությունը մեծ է պատճառաբանությունները մի կողմ են դրվում. խոսքը դառնում է գործ։ Մի քանի ստեղծագործողներ չորս տարի առաջ հավաքվեցին, քննարկեցին ու սկսեցին աշխատել։

Այս անգամ պատմելու եմ «Էութեան» թատրոնի մասին։

🎭 «Համլետի» բազմաթիվ բեմադրություններ եմ դիտել՝ միմյանցից շատ տարբեր, զարմացնող,  երբեմն՝ անհարկի փոփոխությունների ենթարկած։ Իմ ու, կարծում եմ, շատերի սիրելի ստեղծագործությունն է։

Դա է պատճառը, որ երբ որևէ ռեժիսոր անդրադառնում է պիեսին, անպայման դիտում եմ. հետաքրքիր է՝ ինչպես են ներկայացնում բոլոր ժամանակների լավագույն մտածող-կերպարին։

Այս անգամ Երևանի Հրաչյա Ղափլանյանի անվան դրամատիկական թատրոնում եմ՝ դիտելու վերջերս բեմադրված «Համլետ» ներկայացումը։

2024 թվականին «Արմմոնո Plus»-ը մեկնարկեց նոյեմբերի 29-ին՝ Արմեն Քուշկյանի «Սասունցի Դավիթ» մոնոներկայացմամբ 🎭

50 րոպե տևող ներկայացման ընթացքում Արմեն Քուշկյանը մարմնավորում է տասից ավելի կերպար՝ յուրաքանչյուրը՝ իր բնավորությամբ, շարժուձևով, էներգետիկայով։

Ակնթարթային կերպարանափոխությունները մեծ վարպետություն են պահանջում, և եթե որոշ կերպարներ այնքան էլ շոշափելի չեն, դա ամբողջությամբ արդարացված է նման բարդ աշխատանքի դեպքում։

Մարդն այսօր, ավելի քան երբևէ, պատրաստ պետք է լինի անընդհատ փոփոխությունների։ Օր օրի զարգացող աշխարհում՝ ամեն բան այնքան արագ է տեղի ունենում, որ երբեմն չենք հասցնում դադար վերցնել, հասկանալու համար՝ ով ենք, որտեղից ենք գալիս և ուր ենք շտապում։ Իսկ գուցե, պետք էլ չէ՞ մտածել. կյանքն անցնում է. ապրել է պետք։ 

Հունվարի 30-ին և 31-ին Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնում տեղի ունեցավ «Արևի մարդիկ» իրապատման առաջնախաղը։ Այն ներկայացում է, որի հերոսները մենք ենք՝ մեր առօրյայով, նիստուկացով, դրական ու բացասական բնավորության գծերով։ Գյուղացի մարդիկ են, ովքեր իրենց առօրյայում փոքրիկ ուրախություններ են գտնում ու ապրում են իրենց կյանքը՝ հեռու զարգացած աշխարհի մի մասնիկը լինելու անհագ ցանկությունից։

2024 թվականի դեկտեմբերի 4-ին Երևանի Կամերային թատրոնում առաջնախաղ էր՝ «Ես անուն չունեմ»։ Այն Սոնա Վանի բանաստեղծությունների ժողովածուներից մեկի վերնագիրն է:

Կամերային թատրոնում մթնոլորտը միշտ յուրահատուկ է։ Դահլիճ մտնելուց առաջ կարող եք վերցնել կարմիր կամ սպիտակ գինի և զբաղեցնել ձեր տեղը։ Բեմի վրա է նստում հանդիսատեսը,  կլոր սեղանների շուրջ։

Փետրվարի 16-ին «Երվանդ Ղազանչյան» թատերասրահում դերասանուհի Զարուհի Խաչատրյանը խաղում էր «Կարոտ»  մեկ գործողությամբ տրագիկոմեդիան։ 

Դերասանուհին պատմում է՝ հերոսուհու նախատիպը հենց իր մայրն է։ Մոր անունը ներկայացման ընթացքում այդպես էլ չենք լսում, ի տարբերություն նրա երեխաների և ամուսնու։ Գուցե միտումնավոր է այդպես արել հեղինակը՝ ընդհանրացնելով բոլոր մայրերին, ու գուցե պետք է նշել՝ հայ մայրերին, նրանց բնորոշ անմնացորդ նվիրվածությունն իրենց երեխաներին։

Փետրվարի 9-ին Մհեր Մկրտչյան Արտիստական թատրոնում խաղում էին «Զառանցանք երկուսով» ներկայացումը։ 

«Զառանցանք երկուսով» ներկայացումը դիտելիս մտքում հնչող հարցերը շատ են, հաճախ չենք հասկանում՝ ինչ են խոսում, ինչից են խոսում կամ արդյոք դերակատարներից մեկը չի մոռացել կամ շփոթել տեքստը։ Այդ պահերին անմիջապես պետք է հիշել, որ աբսուրդ պիեսի հերոսներն են բեմում։