يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلَائِكَةُ صَفًّا ۖ لَا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًا (۳۸)

روزی که روح و فرشتگان در یک صف [برای انجام مأموریت] می‌ایستند، و سخن نمی‌گویند مگر کسی که خداوند مهربان به او اجازه دهد، او هم [پس از اجازه،] سخنِ حق و درست خواهد گفت‌ (٣٨)

ذَٰلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ ۖ فَمَنْ شَاءَ اتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِ مَآبًا (۳۹)

آن روز، روزی [به تمام معنا] حق است؛ بنابراین هرکه بخواهد راه بازگشتی به‌سوی پروردگارش انتخاب کند، [تا در آن روز به خیر و سعادت برسد] (٣٩)

إِنَّا أَنْذَرْنَاكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنْتُ تُرَابًا (۴۰)

ما شما را در مورد عذابی نزدیک هشدار دادیم، [عذابِ] آن روزی که انسان آنچه را پیش فرستاده با دقّت بنگرد، و کافر همواره می‌گوید: ای‌کاش خاک بودم، [و آفریده نمی‌شدم تا این روز هولناک را ببینم!] (۴۰)

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا (۳۱)

یقیناً برای کسانی که [از خداوند اطاعت کرده، از محرّماتش] پرهیز داشتند کامیابی بزرگی است: (٣١)

حَدَائِقَ وَأَعْنَابًا (۳۲)

باغ‌هایی ویژه، و تاکستان‌هایی مخصوص‌ (٣٢)

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًا (۳۳)

و حوریانی نو‌رسیده و هَم‌سال (٣٣)

وَكَأْسًا دِهَاقًا (۳۴)

و جام‌هایی لبریز [از بادۀ طَهور]‌ (۳۴)

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا كِذَّابًا (۳۵)

در آن‌جا نه [سخن] بیهوده‌ای می‌شنوند، و نه دروغی‌ (۳۵)

جَزَاءً مِنْ رَبِّكَ عَطَاءً حِسَابًا (۳۶)

پاداشی است از سوی پروردگارت، و عطایی کافی [که تأمین‌کنندۀ همۀ خواسته‌های بهشتیان است]‌ (۳۶)

رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا (۳۷)

[همان]

پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه بین آن‌هاست، آن مهربانی که هیچ‌کس اختیار چون و چرا با او را [دربارۀ قیامت و شفاعت و بهشتیان و دوزخیان] ندارد‌ (٣٧)

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًا (۲۱)

بی‌تردید دوزخ کمین‌گاه است‌ (٢١)

لِلطَّاغِينَ مَآبًا (۲۲)

بازگشت‌گاهی است برای طغیان‌گران‌ (٢٢)

لَابِثِينَ فِيهَا أَحْقَابًا (۲۳)

سالیانی پی‌درپی و پایان‌ناپذیر در آن ماندگارند‌ (٢٣)

لَا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًا وَلَا شَرَابًا (۲۴)

در آن‌جا نه سردی و خنکی می‌چشند، و نه آشامیدنی [لذت‌بخشی]‌ (۲۴)

إِلَّا حَمِيمًا وَغَسَّاقًا (۲۵)

جز آبِ بسیار داغ، و چرکاب و خونابه (۲۵)

جَزَاءً وِفَاقًا (۲۶)

کیفری [است] هماهنگ [با عقاید و اخلاق و اعمالشان] (۲۶)

إِنَّهُمْ كَانُوا لَا يَرْجُونَ حِسَابًا (۲۷)

اینان انتظار هیچ حسابی را [در مورد خود] نداشتند‌ (٢٧)

وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا كِذَّابًا (۲۸)

و [بر این اساس] آیات ما را به شدّت انکار کردند (٢٨)

وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ كِتَابًا (۲۹)

ما همه‌چیز را برشمرده و ضبط کرده‌ایم‌ (٢٩)

فَذُوقُوا فَلَنْ نَزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا (۳۰)

پس [از حسابرسی اعمالِ ضبط‌شده به آنان گوییم: به ناچار نتیجۀ اعمالتان را] بچشید! که هرگز جز عذاب بر شما نیفزاییم‌ (٣٠)

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًا (۱۲)

و بر فرازتان هفت [آسمانِ] استوار بنا کردیم‌ (١٢)

وَجَعَلْنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا (۱۳)

و چراغی فروزان و حرارت‌بخش پدید آوردیم‌ (١٣)

وَأَنْزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرَاتِ مَاءً ثَجَّاجًا (۱۴)

و از ابرهای متراکم باران‌زا آبی ریزان فرستادیم‌ (۱۴)

لِنُخْرِجَ بِهِ حَبًّا وَنَبَاتًا (۱۵)

تا به‌وسیلۀ آن دانه و گیاه برویانیم‌ (۱۵)

وَجَنَّاتٍ أَلْفَافًا (۱۶)

و باغ‌هایی [از درختان] انبوه و به هم پیچیده [بیرون آوردیم]‌ (۱۶)

إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيقَاتًا (۱۷)

یقیناً روز جداسازی [مؤمنان از کافران] وعده‌گاه است‌ (١٧)

يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًا (۱۸)

روزی که در صور دمیده شود، و شما گروه‌گروه [به عرصۀ محشر] می‌آیید‌ (١٨)

وَفُتِحَتِ السَّمَاءُ فَكَانَتْ أَبْوَابًا (۱۹)

و آسمان را می‌گشایند، پس [برای عبور مؤمنان به‌سوی بهشت و کافران به طرف دوزخ،] به‌صورت درهایی [باز] می‌گردد‌ (١٩)

وَسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا (۲۰)

و کوه‌ها را [از جای خود] روان می‌کنند، پس مانند سراب می‌شوند‌ (٢٠)

أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهَادًا (۶)

آیا زمین را بستر آرامش قرار نداده‌ایم؟ (۶)

وَالْجِبَالَ أَوْتَادًا (۷)

و کوه‌ها را میخ‌هایی [برای حفظ آن از متلاشی‌شدن]؟ (٧)

وَخَلَقْنَاكُمْ أَزْوَاجًا (۸)

و شما را به‌صورت دو جنس [مرد و زن] آفریدیم‌ (٨)

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا (۹)

و خوابتان را سبب راحت و آرامش ساختیم (٩)

وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ لِبَاسًا (۱۰)

و شب را پوشش‌ (١٠)

وَجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًا (۱۱)

و روز را [عرصۀ] تأمین معیشت قرار دادیم‌ (١١)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

عَمَّ يَتَسَاءَلُونَ (۱)

[مردم]

دربارۀ چه چیزی از یکدیگر می‌پرسند؟ (١)

عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ (۲)

از آن خبر بزرگ [می‌پرسند]؟ (٢)

الَّذِي هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ (۳)

همان خبری که دربارۀ [وقوع یا عدم وقوع] آن با یکدیگر اختلاف دارند‌ (٣)

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ (۴)

نه، [اختلافشان بی‌مورد است،] مسلماً [به حتمی‌بودنِ وقوعش] آگاه می‌شوند‌ (۴)

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ (۵)

آری باز هم [اختلافشان بی‌مورد است،] یقیناً [به حتمی‌بودنِ وقوعش] آگاه می‌شوند‌ (۵)

كُلُوا وَتَمَتَّعُوا قَلِيلًا إِنَّكُمْ مُجْرِمُونَ (۴۶)

[ای منکران قیامت! در این دنیای زودگذر]

بخورید! و اندک زمانی [از امور مادّی] برخوردار باشید که شما گناه‌پیشه‌اید [و در آخرت از خوردنی‌ها و نوشیدنی‌های بهشت محرومید‌] (۴۶)

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (۴۷)

در آن روز وای بر انکار‌کنندگان‌! (۴۷)

وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ارْكَعُوا لَا يَرْكَعُونَ (۴۸)

چون به آنان گویند: در پیشگاه خداوند رکوع کنید. رکوع نمی‌کنند‌ (۴۸)

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (۴۹)

در آن روز وای بر انکار‌کنندگان‌! (۴۹)

فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ (۵۰)

[،چنانچه به قرآن ایمان نیاورند]

پس بعد از آن به کدام سخن [که مانند قرآن دارای استواری و استحکامِ معارف باشد] ایمان می‌آورند؟! (۵۰)

إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي ظِلَالٍ وَعُيُونٍ (۴۱)

یقیناً آنان‌که [از خداوند اطاعت کرده، از محرّماتش] پرهیز داشتند در [زیر] سایه‌ها و [کنار] چشمه‌سارهایند‌ (۴۱)

وَفَوَاكِهَ مِمَّا يَشْتَهُونَ (۴۲)

و [بهره‌مند از] میوه‌های فراوان از آنچه همواره بخواهند‌ (۴۲)

كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (۴۳)

[:به آنان گویند]

به پاداش اعمالی که پیوسته انجام می‌دادید بخورید و بیاشامید! گوارایتان باد‌! (۴۳)

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ (۴۴)

ما نیکوکاران را این‌گونه پاداش می‌دهیم‌ (۴۴)

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (۴۵)

در آن روز وای بر انکار‌کنندگان‌! (۴۵)

هَٰذَا يَوْمُ لَا يَنْطِقُونَ (۳۵)

این روزی است که [مُنکِران از شدّت ترس در دفاع از خود] سخن نمی‌گویند‌ (۳۵)

وَلَا يُؤْذَنُ لَهُمْ فَيَعْتَذِرُونَ (۳۶)

و به آنان اجازۀ عذرخواهی نمی‌دهند‌ (۳۶)

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (۳۷)

در آن روز وای بر انکار‌کنندگان‌! (٣٧)

هَٰذَا يَوْمُ الْفَصْلِ ۖ جَمَعْنَاكُمْ وَالْأَوَّلِينَ (۳۸)

امروز، روز داوری [و جداسازی بین سعادتمندان و شَقاوتمندان] است، که شما و پیشینیان را [در آن] جمع کرده‌ایم‌ (٣٨)

فَإِنْ كَانَ لَكُمْ كَيْدٌ فَكِيدُونِ (۳۹)

پس اگر [برای فرار از عذاب،] تدبیر و چاره‌ای دارید به کار گیرید! (٣٩)

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (۴۰)

در آن روز وای بر انکار‌کنندگان‌! (۴۰)

أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ كِفَاتًا (۲۵)

آیا زمین را دربرگیرندۀ [انسان‌ها و دیگر موجودات، و حافظ آنان از پرتاب‌شدن در فضا] قرار ندادیم؟ (۲۵)

أَحْيَاءً وَأَمْوَاتًا (۲۶)

هم در حال حیاتشان و هم‌زمان مرگشان (۲۶)

وَجَعَلْنَا فِيهَا رَوَاسِيَ شَامِخَاتٍ وَأَسْقَيْنَاكُمْ مَاءً فُرَاتًا (۲۷)

و در آن کوه‌های استوار و بلند پدید آوردیم، و به شما آبی گوارا نوشاندیم‌ (٢٧)

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (۲۸)

در آن روز وای بر انکار‌کنندگان‌! (٢٨)

انْطَلِقُوا إِلَىٰ مَا كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ (۲۹)

[:آن روز به آنان می‌گویند]

به‌سوی آنچه همواره انکارش می‌کردید بروید (٢٩)

انْطَلِقُوا إِلَىٰ ظِلٍّ ذِي ثَلَاثِ شُعَبٍ (۳۰)

به‌سوی سایه‌ای [از دودِ متراکم] که دارای سه شاخه است‌ (٣٠)

لَا ظَلِيلٍ وَلَا يُغْنِي مِنَ اللَّهَبِ (۳۱)

که نه خنک و آرام‌بخش است، و نه مانع از رسیدن شعلۀ آتش [به شما‌] (٣١)

إِنَّهَا تَرْمِي بِشَرَرٍ كَالْقَصْرِ (۳۲)

آن آتش شَراره‌هایی چون ساختمانی بلند پرتاب می‌کند! (٣٢)

كَأَنَّهُ جِمَالَتٌ صُفْرٌ (۳۳)

گویی آن شراره‌ها مانند شتران سیاه رنگ می‌باشند (٣٣)

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (۳۴)

در آن روز وای بر انکار‌کنندگان‌! (۳۴)