بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

وَيْلٌ لِلْمُطَفِّفِينَ (۱)

وای بر کم‌فروشان! (١)

الَّذِينَ إِذَا اكْتَالُوا عَلَى النَّاسِ يَسْتَوْفُونَ (۲)

آنان‌که چون [از مردم کالایی را با] پیمانه می‌ستانند، پُر و کامل می‌ستانند (٢)

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَوْ وَزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ (۳)

و چون [جنسی را] به مردم با پیمانه و وزن می‌دهند کم می‌گذارند (٣)

أَلَا يَظُنُّ أُولَٰئِكَ أَنَّهُمْ مَبْعُوثُونَ (۴)

آیا اینان یقین ندارند که حتماً برانگیخته می‌شوند؟! (۴)

لِيَوْمٍ عَظِيمٍ (۵)

برای روزی بزرگ (۵)

يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ (۶)

روزی که مردم در پیشگاه پروردگارشان [برای محاسبه‌شدن] به پا می‌ایستند (۶)

إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ (۱۳)

به‌راستی نیکان در نعمت فراوانی قرار دارند (١٣)

وَإِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ (۱۴)

و بی‌گمان گناه‌کاران در دوزخند (۱۴)

يَصْلَوْنَهَا يَوْمَ الدِّينِ (۱۵)

که روز جزا [با رنجی طاقت‌فرسا] در آن خواهند سوخت (۱۵)

وَمَا هُمْ عَنْهَا بِغَائِبِينَ (۱۶)

و هرگز از آن بیرون نخواهند آمد (۱۶)

وَمَا أَدْرَاكَ مَا يَوْمُ الدِّينِ (۱۷)

تو چه می‌دانی روز جزا چیست؟ (١٧)

ثُمَّ مَا أَدْرَاكَ مَا يَوْمُ الدِّينِ (۱۸)

باز هم تو چه می‌دانی روز جزا چیست؟ (١٨)

يَوْمَ لَا تَمْلِكُ نَفْسٌ لِنَفْسٍ شَيْئًا ۖ وَالْأَمْرُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ (۱۹)

روزی که کسی از کسی چیزی [از عذاب] را دفع نمی‌کند، در آن روز حکومت و فرمانروایی ویژۀ خداست‌ (١٩)

يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ (۶)

ای انسان! چه چیز تو را به پروردگار بزرگوارت مغرور کرده است؟ (۶)

الَّذِي خَلَقَكَ فَسَوَّاكَ فَعَدَلَكَ (۷)

همان کسی که تو را آفریده، و اندامت را درست و معتدل ساخته (٧)

فِي أَيِّ صُورَةٍ مَا شَاءَ رَكَّبَكَ (۸)

و تو را در هر شکلی که خواست صورت‌بندی کرده (٨)

كَلَّا بَلْ تُكَذِّبُونَ بِالدِّينِ (۹)

[،چنین نیست که برای ارتکاب گناه توجیه درستی داشته باشید]

بلکه روز جزا را انکار می‌کنید [و در فضای انکار، خود را از فرجام شوم گناه مصون می‌پندارید] (٩)

وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَافِظِينَ (۱۰)

بی‌تردید بر شما نگهبانانی گماشته‌اند (١٠)

كِرَامًا كَاتِبِينَ (۱۱)

بزرگوارانی نویسنده (١١)

يَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ (۱۲)

که آنچه را انجام می‌دهید می‌دانند [و ثبت می‌کنند] (١٢)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

إِذَا السَّمَاءُ انْفَطَرَتْ (۱)

در آن هنگام که آسمان بشکافد (١)

وَإِذَا الْكَوَاكِبُ انْتَثَرَتْ (۲)

و ستارگان پراکنده شوند (٢)

وَإِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْ (۳)

و دریاها به هم بپیوندند (٣)

وَإِذَا الْقُبُورُ بُعْثِرَتْ (۴)

و گورها زیرورو گردند (۴)

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْ (۵)

هرکسی به آنچه [از خیر و شرّ] پیش فرستاده، و [به آثاری که از خود] باقی گذاشته آگاه می‌شود (۵)

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ (۲۶)

پس [با روی‌برتافتن از قرآن] به کجا می‌روید؟! (۲۶)

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعَالَمِينَ (۲۷)

قرآن فقط وسیلۀ تذکّر و بیداری برای جهانیان است (٢٧)

لِمَنْ شَاءَ مِنْكُمْ أَنْ يَسْتَقِيمَ (۲۸)

برای هرکدام از شما که بخواهد راه مستقیم را [که راه اطاعت از خداوند و اجتناب از گناهان است] بپیماید (٢٨)

وَمَا تَشَاءُونَ إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ (۲۹)

و شما [پیمودن راه مستقیم را] نخواهید خواست مگر آن‌که پروردگار جهانیان بخواهد‌ (٢٩)

وَمَا صَاحِبُكُمْ بِمَجْنُونٍ (۲۲)

[!ای مردم مکّه]

در همنشین شما [محمّد صلی الله علیه وآله] هیچ نوع دیوانگی نیست (٢٢)

وَلَقَدْ رَآهُ بِالْأُفُقِ الْمُبِينِ (۲۳)

او بی‌تردید آن [فرستادۀ ارجمند] را در افق روشن دیده است (٢٣)

وَمَا هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنِينٍ (۲۴)

و وی در ابلاغ معارف قرآن [که از عالم غیب به او وحی شده] تنگ نظر و خسیس نیست (۲۴)

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَانٍ رَجِيمٍ (۲۵)

قرآن [برخلاف پندار باطل برخی از شما] کلام شیطانِ رانده شده نیست (۲۵)

وَإِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ (۱۰)

آن زمان که نامه‌های اعمال را بگشایند‌ (١٠)

وَإِذَا السَّمَاءُ كُشِطَتْ (۱۱)

و آسمان را به شدّت برکنَند (١١)

وَإِذَا الْجَحِيمُ سُعِّرَتْ (۱۲)

و هنگامی که دوزخ را شعله‌ور سازند (١٢)

وَإِذَا الْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ (۱۳)

و بهشت را نزدیک آرَند (١٣)

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَا أَحْضَرَتْ (۱۴)

[در چنان هنگامه هولناکی]

هرکس به آنچه [از عمل] آماده کرده آگاه شود‌ (۱۴)

فَلَا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ (۱۵)

سوگند به ستارگانی که [پس از غایب‌شدنشان در روز به نقطۀ معیّنشان در شب] بازمی‌گردند! (۱۵)

الْجَوَارِ الْكُنَّسِ (۱۶)

ستارگانی که به‌سرعت می‌روند و پنهان می‌شوند (۱۶)

وَاللَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ (۱۷)

و سوگند به شب! چون با سیاهی‌اش پشت کرده، رو به صبح می‌رود (١٧)

وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ (۱۸)

و سوگند به صبح! هنگامی که می‌د‌مد (١٨)

إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ (۱۹)

که این [قرآن]، کلام فرستاده‌ای ارجمند، است (١٩)

ذِي قُوَّةٍ عِنْدَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ (۲۰)

نیرومندی که نزد صاحبِ عرش، دارای مقامی بلند است (٢٠)

مُطَاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ (۲۱)

در عالم بالا مورد اطاعت [فرشتگان]، و امین است (٢١)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ (۱)

هنگامی که خورشید را درهم پیچند (١)

وَإِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ (۲)

و ستارگان تیره و بی‌نور شوند (٢)

وَإِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْ (۳)

و کوه‌ها را [از جا برکنَند و] به حرکت آرند (٣)

وَإِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْ (۴)

و اموال با ارزش رها و بی‌صاحب شود (۴)

وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ (۵)

و حیوانات وحشی را گرد آورند (۵)

وَإِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْ (۶)

و دریاها را مشتعل و برافروخته سازند (۶)

وَإِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ (۷)

و هر کسی را با همسان خود جفت کنند، [خوب با خوب، بد با بد] (٧)

وَإِذَا الْمَوْءُودَةُ سُئِلَتْ (۸)

و از دخترِ زنده‌به گورشده بپرسند، (٨)

بِأَيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ (۹)

که به کدام گناه او را کشته‌اند؟! (٩)

فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ (۳۳)

پس هنگامی که آن صدای سهمگین کرکننده دررسد‌ (٣٣)

يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ (۳۴)

روزی که آدمی از برادرش می‌گریزد (۳۴)

وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ (۳۵)

و از مادر و پدرش (۳۵)

وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ (۳۶)

و از همسر و فرزندانش (۳۶)

لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ (۳۷)

در آن روز هرکس از آنان را گرفتاری و کاری است که برای او [از اینکه نتواند به کار دیگر بپردازد] بس است (٣٧)

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ (۳۸)

در آن روز چهره‌هایی درخشان و نورانی است (٣٨)

ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ (۳۹)

خندان و خوش‌حال (٣٩)

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ (۴۰)

و چهره‌هایی در آن روز غبار [تیره‌بختی] بر آن‌ها نشسته (۴۰)

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ (۴۱)

سیاهی ذلّت‌باری آن‌ها را پوشانده (۴۱)

أُولَٰئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ (۴۲)

آنان همان کافران بدکارند (۴۲)

فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسَانُ إِلَىٰ طَعَامِهِ (۲۴)

انسان باید با دقّت به [همۀ جوانب] خوراکش بنگرد (۲۴)

أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاءَ صَبًّا (۲۵)

که ما از آسمان آب فراوانی فرو ریختیم (۲۵)

ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا (۲۶)

سپس زمین را به‌صورتی سودمند شکافتیم (۲۶)

فَأَنْبَتْنَا فِيهَا حَبًّا (۲۷)

و در آن دانه‌های گوناگون و در حد بسیار زیاد رویاندیم (٢٧)

وَعِنَبًا وَقَضْبًا (۲۸)

و نیز انگور و سبزیجات (٢٨)

وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا (۲۹)

و درخت زیتون و خرما (٢٩)

وَحَدَائِقَ غُلْبًا (۳۰)

و باغ‌هایی پُر از درخت تناور (٣٠)

وَفَاكِهَةً وَأَبًّا (۳۱)

و میوه‌های فراوان و چراگاه (٣١)

مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ (۳۲)

تا وسیلۀ بهره‌مندی شما و دام‌هایتان باشد (٣٢)