هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ الْجُنُودِ (۱۷)

آیا گزارش آن سپاهیان به تو رسیده است؟ (١٧)

فِرْعَوْنَ وَثَمُودَ (۱۸)

[سپاهیان]

فرعون و ثَمود (١٨)

بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي تَكْذِيبٍ (۱۹)

[،فقط آنان اِنکارکننده وحی و نبوّت نبودند]

بلکه کافرانِ [قوم تو] در اِنکاری سخت‌ترند (١٩)

وَاللَّهُ مِنْ وَرَائِهِمْ مُحِيطٌ (۲۰)

البته خداوند از هر سو به آنان احاطه دارد (٢٠)

بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَجِيدٌ (۲۱)

[،پندار کافران دربارۀ قرآن پنداری یاوه و موهوم است]

بلکه این قرآن کتابی پُرفایده و بلندمرتبه است (٢١)

فِي لَوْحٍ مَحْفُوظٍ (۲۲)

که در لوح محفوظ قرار دارد‌ (٢٢)

إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ (۱۲)

یقیناً کیفر پروردگارت بسیار شدید است (١٢)

إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَيُعِيدُ (۱۳)

اوست که [آفرینش را] آغاز می‌کند، و [پس از فروپاشیدنش] بازمی‌گرداند (١٣)

وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ (۱۴)

او بسیار آمرزنده و دوستدار [مؤمنان] است‌ (۱۴)

ذُو الْعَرْشِ الْمَجِيدُ (۱۵)

صاحبِ عرش و بلندمرتبه است (۱۵)

فَعَّالٌ لِمَا يُرِيدُ (۱۶)

آنچه را بخواهد انجام می‌دهد (۱۶)

إِنَّ الَّذِينَ فَتَنُوا الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ الْحَرِيقِ (۱۰)

کسانی که مردان و زنان باایمان را مورد شکنجه [چون زنده‌زنده سوزاندن،] قرار دادند آنگاه بعد از آن توبه نکردند عذاب دوزخ و آتش سوزان برای آنان حتمی است (١٠)

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ۚ ذَٰلِكَ الْفَوْزُ الْكَبِيرُ (۱۱)

بی‌تردید مؤمنانی که کارهای شایسته انجام داده‌اند، برای آنان بهشت‌هایی است که از زیر [درختان] آن نهرها جاری است، این است کامیابی بزرگ‌! (١١)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الْبُرُوجِ (۱)

سوگند به آسمان که دارای برج‌هاست‌! (١)

وَالْيَوْمِ الْمَوْعُودِ (۲)

سوگند به روزی که [برای حسابرسی اعمال] وعده داده شده! (٢)

وَشَاهِدٍ وَمَشْهُودٍ (۳)

سوگند به شاهد! [که پیامبر است،] و مورد مشاهده! [که اعمال امّت است] (٣)

قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ (۴)

از رحمت [خدا] اصحاب خندق دور باشند (۴)

النَّارِ ذَاتِ الْوَقُودِ (۵)

آن آتشی که آتش‌گیره‌اش فراوان بود (۵)

إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ (۶)

هنگامی که در کنارش نشسته بودند (۶)

وَهُمْ عَلَىٰ مَا يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ (۷)

و [در کمال بی‌رحمی] سوزاندن مؤمنان را [در خندقِ آتش] نظاره‌گر بودند (٧)

وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَنْ يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ (۸)

و چیزی از مؤمنان ناپسندشان نبود مگر این‌که به خداوند توانای شکست‌ناپذیرِ ستوده خصال ایمان داشتند! (٨)

الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ وَاللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ (۹)

خداوندی که مالکیت و فرمانروایی آسمان‌ها و زمین در سیطرۀ اوست، و بر هرچیزی حاضر و شاهد است (٩)

فَلَا أُقْسِمُ بِالشَّفَقِ (۱۶)

سوگند به سرخی کنار افق [هنگام غروب خورشید]! (۱۶)

وَاللَّيْلِ وَمَا وَسَقَ (۱۷)

سوگند به شب و آنچه را [از موجودات پراکنده در خانه‌ها و لانه‌ها] جمع می‌کند! (١٧)

وَالْقَمَرِ إِذَا اتَّسَقَ (۱۸)

سوگند به ماه! چون بَدر کامل می‌شود (١٨)

لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَنْ طَبَقٍ (۱۹)

که شما بی‌تردید از مرحله‌ای به مرحلۀ دیگر انتقال می‌یابید [؛ از حیات به مرگ، از مرگ به برزخ، از برزخ به قیامت، و از قیامت به جنّت یا دوزخ] (١٩)

فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ (۲۰)

پس اینان را چه شده که ایمان نمی‌آورند؟ (٢٠)

وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ الْقُرْآنُ لَا يَسْجُدُونَ ۩ (۲۱)

چون قرآن را بر آنان بخوانند به پرستش خداوند روی نمی‌آورند، (٢١)

بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا يُكَذِّبُونَ (۲۲)

بلکه کافران همواره به اِنکار [آن] می‌پردازند، (٢٢)

وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ (۲۳)

خداوند به آنچه [از نفاق، کینه، حسد، بُخل و خشم] در دلِ خود جمع می‌کنند داناتر است‌ (٢٣)

فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ (۲۴)

پس آنان را به عذابی دردناک خبر ده‌ (۲۴)

إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ (۲۵)

ولی برای مؤمنانی که کارهای شایسته انجام داده‌اند پاداشی جاودانه و بی‌منّت است‌ (۲۵)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ (۱)

هنگامی که آسمان بشکافد (١)

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ (۲)

و [فرمان] پروردگارش را اطاعت کند، و شایسته است که چنین باشد (٢)

وَإِذَا الْأَرْضُ مُدَّتْ (۳)

و زمانی که زمین را بگسترانند (٣)

وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ (۴)

و آنچه را در درون دارد بیرون اندازد، و کاملاً تخلیه شود (۴)

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ (۵)

و [فرمان] پروردگارش را اطاعت کند، و شایسته است که چنین باشد (۵)

يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِيهِ (۶)

ای انسان! تو با کوششی طاقت‌فرسا در حرکت به‌سوی پروردگارت هستی و در نهایت به لقایش می‌رسی‌ (۶)

فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ (۷)

پس کسی که نامۀ اعمالش را به دست راستش دهند (٧)

فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًا يَسِيرًا (۸)

با حسابگری آسانی به حسابش بپردازند (٨)

وَيَنْقَلِبُ إِلَىٰ أَهْلِهِ مَسْرُورًا (۹)

و خوش‌حال به‌سوی اهلش [که در بهشتند] بازگردد (٩)

وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ وَرَاءَ ظَهْرِهِ (۱۰)

و کسی که نامۀ اعمالش را از پشت سرش به او دهند (١٠)

فَسَوْفَ يَدْعُو ثُبُورًا (۱۱)

همواره [با حالتی اندوهبار] نابودی [خود] را درخواست می‌کند (١١)

وَيَصْلَىٰ سَعِيرًا (۱۲)

و به آتشی افروخته درآید (١٢)

إِنَّهُ كَانَ فِي أَهْلِهِ مَسْرُورًا (۱۳)

چون در دنیا میان خانواده‌اش [به سبب بی‌دینی و ثروت غرورآورش] همواره شاد بود (١٣)

إِنَّهُ ظَنَّ أَنْ لَنْ يَحُورَ (۱۴)

او می‌پنداشت که هرگز [پس از مرگش به حیات دوباره] بازنمی‌گردد (۱۴)

بَلَىٰ إِنَّ رَبَّهُ كَانَ بِهِ بَصِيرًا (۱۵)

آری [بازگشتش مقرّر شده بود]، یقیناً پروردگارش به همه اُمورش [از حیات و مرگش و دوباره زنده شدنش] بیناست (۱۵)

إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُوا مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ (۲۹)

گُنَه‌پیشگان همواره [در دنیا از روی تمسخر] به مؤمنان می‌خندیدند (٢٩)

وَإِذَا مَرُّوا بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ (۳۰)

چون بر آنان می‌گذشتند با چشمک‌زدن آنان را مسخره می‌کردند (٣٠)

وَإِذَا انْقَلَبُوا إِلَىٰ أَهْلِهِمُ انْقَلَبُوا فَكِهِينَ (۳۱)

هنگامی که به جمع خانوادۀ خود بازمی‌گشتند [با عیب‌جویی از مؤمنان و یاوه‌گفتن بر ضدّشان] به خنداندن یکدیگر می‌پرداختند! (٣١)

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوا إِنَّ هَٰؤُلَاءِ لَضَالُّونَ (۳۲)

چون مؤمنان را می‌دیدند می‌گفتند: مسلّماً اینان منحرفند (٣٢)

وَمَا أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حَافِظِينَ (۳۳)

درحالی‌که کافران را به نگهبانی آنان نفرستادند [که تشخیص هدایت و انحرافِ مؤمنان با ایشان باشد] (٣٣)

فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ (۳۴)

پس امروز مؤمنان به کافران می‌خندند (۳۴)

عَلَى الْأَرَائِكِ يَنْظُرُونَ (۳۵)

بر تخت‌های آراسته و زینت‌شده تکیه داده می‌نگرند (۳۵)

هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ (۳۶)

که آیا کافران به کیفر آنچه همواره انجام می‌دادند رسیده‌اند؟! (۳۶)

كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ (۱۸)

چنین نیست [که این اَبلَهان دربارۀ نیکان می‌پندارند، بلکه] همانا پروندۀ نیکوکاران در بلندترین مرتبه است (١٨)

وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ (۱۹)

تو چه میدانی بلندترین مرتبه چیست؟ (١٩)

كِتَابٌ مَرْقُومٌ (۲۰)

سرنوشتی حتمی [چون بهشت برای نیکوکاران] است‌ (٢٠)

يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ (۲۱)

که مقرّبان همواره بر آن شاهد و حاضر هستند (٢١)

إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ (۲۲)

بی‌تردید نیکوکاران در نعمتی فراوانند (٢٢)

عَلَى الْأَرَائِكِ يَنْظُرُونَ (۲۳)

بر تخت‌های زینت شده، [مناظر زیبای بهشت و نعمت‌ها را] می‌نگرند (٢٣)

تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ (۲۴)

در چهره‌هایشان شادابی آن نعمت‌های فراوان را [به روشنی] می‌شناسی‌ (۲۴)

يُسْقَوْنَ مِنْ رَحِيقٍ مَخْتُومٍ (۲۵)

به آنان از باده‌ای ناب و گوارا و مُهر و موم شده می‌نوشانند (۲۵)

خِتَامُهُ مِسْكٌ ۚ وَفِي ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ (۲۶)

مُهر و مومش مُشک است، این [نعمت‌ها] است که رقابت‌کنندگان باید برای به‌دست‌آوردنش آن با یکدیگر رقابت کنند (۲۶)

وَمِزَاجُهُ مِنْ تَسْنِيمٍ (۲۷)

[بادۀ نابِ مُهر و موم شده]

مخلوطی از [شربت چشمۀ] «تَسنیم» است (٢٧)

عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ (۲۸)

چشمه‌ای که همواره مقرّبان از آن می‌نوشند (٢٨)

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ مَا كَانُوا يَكْسِبُونَ (۱۴)

چنین نیست [که آنان می‌پندارند]، بلکه گناهانی که همواره مرتکب شده‌اند بردل‌هایشان چِرک و زَنگار بسته، [به این علت حقایق متّکی بر دلیل را افسانه می‌پندارند] (۱۴)

كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ (۱۵)

به‌راستی چنین نیست [که گمان برده‌اند]، اینان [به سبب عقاید و اعمال شیطانی و ناروایشان] در آن روز از [قُرب و رحمت و پاداش] پروردگارشان محرومند (۱۵)

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُو الْجَحِيمِ (۱۶)

سپس یقیناً وارد دوزخ خواهند شد (۱۶)

ثُمَّ يُقَالُ هَٰذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ (۱۷)

آن‌گاه [به آنان] گفته شود: این است آن دوزخی که همواره اِنکارش می‌کردید (١٧)

كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ (۷)

چنین نیست [که خیال می‌کنند با کم‌فروشی پرونده‌ای نخواهند داشت،] قطعاً پروندۀ بدکاران در «سِجّین است» (٧)

وَمَا أَدْرَاكَ مَا سِجِّينٌ (۸)

و تو، چه می‌دانی که سِجّین چیست؟ (٨)

كِتَابٌ مَرْقُومٌ (۹)

سرنوشتی حتمی [چون سِجّین است که برای خائنان] مقرّر شده (٩)

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (۱۰)

در آن روز وای بر اِنکار‌کنندگان! (١٠)

الَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ (۱۱)

آنان‌که همواره روز جزا را اِنکار می‌کنند (١١)

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ (۱۲)

و آن را جز هر متجاوزِ گنه‌پیشه‌ای اِنکار نمی‌کند (١٢)

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ (۱۳)

چون آیات ما را بر او بخوانند می‌گوید: این افسانه‌های پیشینیان است (١٣)