قُتِلَ الْإِنْسَانُ مَا أَكْفَرَهُ (۱۷)

[از رحمت خدا]

دور باشد این انسان [مغرور]! که [به نعمت‌های معنوی و مادّی] چه ناسپاس است! (١٧)

مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ (۱۸)

خدا او را از چه چیز آفریده است؟ (١٨)

مِنْ نُطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ (۱۹)

از نُطفه‌ای آفریده، و به او [در جسم و جان و اندام] اندازۀ دقیق عطا کرده است‌ (١٩)

ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ (۲۰)

سپس راه [طاعت و سعادت] را برایش آسان ساخته (٢٠)

ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ (۲۱)

آن‌گاه او را میمیراند و در گورش می‌گذارد (٢١)

ثُمَّ إِذَا شَاءَ أَنْشَرَهُ (۲۲)

و هنگامی که بخواهد وی را زنده می‌کند (٢٢)

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا أَمَرَهُ (۲۳)

شگفتا که [با این‌همه تذکّر و پند و وسایل هدایت،] هنوز آنچه را به او فرمان داده‌اند انجام نداده! (٢٣)

كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ (۱۱)

چنین نیست که قرآن آثارش را در قُلوب آشکار نکند یقیناً این آیات مایه تذکّر و بیداری است (١١)

فَمَنْ شَاءَ ذَكَرَهُ (۱۲)

پس هرکه بخواهد، با [فهم] آن هوشیار و بیدار می‌شود (١٢)

فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ (۱۳)

[این آیات]

در صحیفه‌هایی پُرارزش، (١٣)

مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ (۱۴)

که بلندمرتبه و پاک [از هر مطلب ناروا و باطلی] است (۱۴)

بِأَيْدِي سَفَرَةٍ (۱۵)

در دست سفیرانی است (۱۵)

كِرَامٍ بَرَرَةٍ (۱۶)

که بزرگوار و نیکوکارند (۱۶)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰ (۱)

چهره درهم کشید و روی برتافت (١)

أَنْ جَاءَهُ الْأَعْمَىٰ (۲)

از این‌که آن نابینا نزد او آمد (٢)

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّىٰ (۳)

تو چه می‌دانی؟ امید است او [با شنیدنِ تعالیم اسلام] راه رشد و پاکی را بپیماید (٣)

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرَىٰ (۴)

یا پند پذیرد و پند به او سودمند رساند (۴)

أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَىٰ (۵)

اما کسی که خود را [به سبب امکانات فراوان] بی‌نیاز از پند می‌داند (۵)

فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّىٰ (۶)

تو به شدّت متوجّه او شده‌ای [که پندش دهی] (۶)

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ (۷)

درحالی‌که اگر نخواهد [خود را به رشد و پاکی برساند ،] وظیفه‌ای نسبت به او برعهده تو نیست (٧)

وَأَمَّا مَنْ جَاءَكَ يَسْعَىٰ (۸)

اما کسی که [برای شنیدن حقایق الهی] شتابان به نزدت آمد (٨)

وَهُوَ يَخْشَىٰ (۹)

درحالی‌که [همواره از عظمت پروردگارش] هراس دارد‌ (٩)

فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ (۱۰)

از او غفلت کرده، به کار دیگران می‌پردازی (١٠)

يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا (۴۲)

همواره دربارۀ قیامت از تو می‌پرسند که فرارسیدنش چه زمانی است؟ (۴۲)

فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْرَاهَا (۴۳)

تو از بسیار یادکردنش چه چیزی به دست می‌آوری؟ (۴۳)

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنْتَهَاهَا (۴۴)

آگاهی از آن فقط به پروردگارت منتهی می‌شود (۴۴)

إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشَاهَا (۴۵)

وظیفۀ تو فقط هشداردادن به کسانی است که همواره از آن می‌ترسند‌ (۴۵)

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا (۴۶)

روزی که قیامت را ببینند گویی [در دنیا] جز شام‌گاهی یا صبح‌گاهی درنگ نداشتند‌! (۴۶)

فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَىٰ (۳۴)

چون آن بزرگ‌ترین حادثه فرارسد (۳۴)

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ مَا سَعَىٰ (۳۵)

در آن روز انسان آنچه تلاش کرده به یاد می‌آورد (۳۵)

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرَىٰ (۳۶)

و دوزخ را برای هر بیننده آشکار کنند‌ (۳۶)

فَأَمَّا مَنْ طَغَىٰ (۳۷)

اما کسی که سر به طغیان برداشت (٣٧)

وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا (۳۸)

و زندگی زودگذر دنیا را [بر زندگی جاویدِ آخرت] ترجیح داد (٣٨)

فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَىٰ (۳۹)

مسلّماً تنها جایگاه او دوزخ است (٣٩)

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَىٰ (۴۰)

اما کسی که از [ایستادن در] پیشگاه پروردگارش [برای محاسبۀ اعمالش] ترسید، و نفْس خود را از [پاسخ به] خواسته‌ها[ی نامشروعش] بازداشت (۴۰)

فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَىٰ (۴۱)

بی‌تردید جایگاهش فقط بهشت است‌ (۴۱)

أَأَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ السَّمَاءُ ۚ بَنَاهَا (۲۷)

آیا آفرینشِ [دوبارۀ] شما [برای خدا] دشوارتر است یا آسمانی که آن را بنا کرد؟ (٢٧)

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّاهَا (۲۸)

سقفش را برافراشت، و آن را درست و معتدل قرار داد (٢٨)

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا (۲۹)

شَبَش را تاریک، و روزش را روشن ساخت (٢٩)

وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَاهَا (۳۰)

و زمین را پیش از آن گسترانید (٣٠)

أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءَهَا وَمَرْعَاهَا (۳۱)

و از آن، آب [فراوان و گوارای]ش را بیرون آورد، و چراگاهش را رویانید‌ (٣١)

وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا (۳۲)

و کوه‌ها را استوار ساخت (٣٢)

مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ (۳۳)

تا وسیلۀ بهره‌مندی شما و دام‌هایتان باشد (٣٣)

فَأَرَاهُ الْآيَةَ الْكُبْرَىٰ (۲۰)

پس موسی [برای گشودن راه هدایت به روی فرعون] بزرگ‌ترین معجزۀ [خود] را به او نشان داد (٢٠)

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ (۲۱)

ولی [آن معجزه را] دروغ و بی‌پایه انگاشت و [از دعوت موسی] روی برتافت (٢١)

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ (۲۲)

سپس متکبّرانه پشت [به حق] کرد و [برای نابودی موسی] دست به تلاشی همه‌جانبه زد (٢٢)

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ (۲۳)

آن‌گاه [مردم را] جمع کرد و ندا داد (٢٣)

فَقَالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَىٰ (۲۴)

و گفت: من برترین پروردگار شما هستم‌ (۲۴)

فَأَخَذَهُ اللَّهُ نَكَالَ الْآخِرَةِ وَالْأُولَىٰ (۲۵)

خداوند هم [به کیفر این ادعای باطل] او را به عذاب آخرت و دنیا دچار کرد (۲۵)

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِمَنْ يَخْشَىٰ (۲۶)

یقیناً در این [سرگذشت] برای کسی که [از فرجام دنیا و آخرتش] بترسد پندی [بسیار آموزنده] است‌ (۲۶)

هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ مُوسَىٰ (۱۵)

آیا سرگذشت موسی به تو رسیده است؟ (۱۵)

إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى (۱۶)

هنگامی که پروردگارش او را در وادی مقدّس «طُوی» ندا داد‌: (۱۶)

اذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَىٰ (۱۷)

به‌سوی فرعون برو! زیرا او طغیان کرده، [و باکی از خدا و قیامت ندارد] (١٧)

فَقُلْ هَلْ لَكَ إِلَىٰ أَنْ تَزَكَّىٰ (۱۸)

پس [به او] بگو: آیا می‌خواهی [از آلودگی‌ها] پاک و پاکیزه شوی؟ (١٨)

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ (۱۹)

من تو را به‌سوی پروردگارت راهنمایی می‌کنم تا [با شناخت او، از عظمتش] هراسان گردی [و در نتیجه از طغیان پاک شوی‌] (١٩)

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ (۶)

[،که همۀ شما برانگیخته می‌شوید]

روزی که لرزاننده [همه‌چیز را] بلرزاند (۶)

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ (۷)

درحالی‌که [لرزانندۀ] دیگری به دنبال آن درآید‌ (٧)

قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ (۸)

در آن روز دل‌هایی به شدت مضطرب گردد‌ (٨)

أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ (۹)

چشمان [صاحبان] آن دل‌ها [از ترس اوضاع قیامت] فرو می‌افتد (٩)

يَقُولُونَ أَإِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ (۱۰)

[این منکران اکنون که در دنیا هستند]

می‌گویند: آیا ما را [پس از مرگ] به همان حیاتی که در دنیا داشتیم بازمی‌گردانند؟ (١٠)

أَإِذَا كُنَّا عِظَامًا نَخِرَةً (۱۱)

[!شگفتا]

آیا وقتی استخوان‌های پوسیده و ریزریز شدیم [به زندگی دوباره برمی‌گردیم]؟! (١١)

قَالُوا تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ (۱۲)

[از روی تمسخر]

می‌گویند: بازگشت دوباره در آن زمان بازگشتی زیان‌بار است (١٢)

فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ (۱۳)

[،آری بازتان می‌گردانند]

و آن بازگشت فقط با یک بانگ عظیم و حیات‌بخش است [و بس]‌ (١٣)

فَإِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ (۱۴)

ناگهان همه بر زمین صاف و هموار [قیامت] حاضر می‌شوند‌ (۱۴)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا (۱)

سوگند به فرشتگانی که [روح بدکاران را از بدن‌هایشان] به شدّت برمی‌کَنند! (١)

وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا (۲)

و به فرشتگان پُرنشاطی که [روح مؤمنان را به آرامی] می‌ستانند! (٢)

وَالسَّابِحَاتِ سَبْحًا (۳)

و به فرشتگانی که [برای انجام مأموریت] به‌سرعت در حرکتند‌! (٣)

فَالسَّابِقَاتِ سَبْقًا (۴)

و به فرشتگانی که با جنب‌وجوشی ویژه [برای رسیدن به ارزش‌ها] بر یکدیگر پیشی می‌گیرند! (۴)

فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْرًا (۵)

و به فرشتگانی که [به فرمان خداوند] امور [آفرینش] را تدبیر می‌کنند (۵)