Θεματική μήνα: ελληνικές ταινίες part 2Σε αυτό το επεισόδιο των the DutchXploiters μιλάμε για το The Favourite (2018) του Γιώργου Λάνθιμου, μια ταινία που ξεχωρίζει μέσα στη φιλμογραφία του, χωρίς όμως να είναι η πιο λανθιμική του. Συζητάμε πώς κινείται πιο κοντά στο mainstream, τι κερδίζει και τι χάνει από αυτή τη στροφή, και πώς το ύφος του Λάνθιμου φιλτράρεται μέσα από ένα πιο «στρωμένο» πλαίσιο. Εστιάζουμε στο πώς χρησιμοποιεί το σεξ ως εργαλείο για να ξεγυμνώσει τους χαρακτήρες και τις σχέσεις εξουσίας, αλλά και στο πώς οι ίντριγκες, οι ερμηνείες και οι σκηνοθετικές επιλογές λειτουργούν άλλοτε υπέρ και άλλοτε εις βάρος της ταινίας. Ένα επεισόδιο πιο ζυγισμένο, για ένα φιλμ που διχάζει και σηκώνει κουβέντα.

Θεματική μήνα: ελληνικές ταινίες part 2

Αφήνουμε πίσω το 2025 και ξεκινάμε δυναμικά το 2026 με ένα part 2 σε ελληνικό κινηματογράφο. Ελέω και της μεγάλης επιτυχίας της Σπασμένης φλέβας, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε με Οικονομίδη και το μικρό ψάρι. Μια ταινία που in typical Οικονομίδης fashion απεικονίζει την ελληνική πραγματικότητα, αλλά αυτή τη φορά με ένα τελείως διαφορετικό συναίσθημα. Αργή, ατμοσφαιρική, με την κατίφια και την απόγνωση να ξεχειλίζουν από τον φοβερό Μουρίκη αλλά και την απίστευτα καλή σκηνοθεσία και παρουσίαση της ταινίες. Με τρομερά κάδρα, πολύ καλή ηθοποιία αλλά και μουσική που σε βάζει στη μουντίλα της ταινίας. Πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και απολαύστε το μικρό ψάρι!

Το 2025 μας άφησε και είμαστε εδώ να το γιορτάσουμε όπως του αξίζει. Συζητάμε λοιπόν horror ταινίες που βγήκαν το 2025, αλλά προτείνουμε και βιβλία (όχι απαραίτητα horror) για τη συλλογή σας!

Θεματική μήνα: φιλμογραφια Dario Argento

Φτάσαμε λοιπόν στο τέλος άλλης μιας φιλμογραφίας, και δε θα μπορούσαμε να μην ασχοληθούμε με μια από τις καλύτερες ταινίες του Argento, αν όχι την καλύτερη, το Deep red ή για τους Ιταλούς φίλους μας Profondo rosso. To Deep red βγήκε το 1975 και κατά τη γνώμη μας αναδεικνύει το γιατί ο Argento είναι ένας τόσο μεγάλος σκηνοθέτης. Μιλάμε για ένα giallo το οποίο έχει δυνατές ερμηνείες, εξαιρετική σκηνοθεσία, iconic μουσική, αλλά ταυτόχρονα έχει και καλή υπόθεση η οποία δεν κλέβει στο τουίστ, όπως έχουμε επισημάνει σε άλλα giallo. Όλα αυτά την κάνουν να ξεχωρίζει ανάμεσα στα giallo και τις ταινίες του Argento, και να διεκδικεί την πρωτιά καλύτερης ταινίας του με το Suspiria. Γι'αυτό πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και απολαύστε το Deep red!

Θεματική μήνα: Dario Argento – Giallo. Συνεχίζουμε τη βουτιά μας στον κόσμο του Argento με το Phenomena (1985), μια από τις πιο παράξενες και διχαστικές ταινίες του. Εδώ ο Argento αφήνει το καθαρόαιμο giallo να μολυνθεί από υπερφυσικά στοιχεία, έντομα, παραμυθένια λογική και μια σχεδόν dreamlike αφήγηση που κινείται με τους δικούς της κανόνες.

Μιλάμε για το πώς το Phenomena μοιάζει ταυτόχρονα αθώο και σκοτεινό, για την Jennifer Connelly σε έναν ρόλο-σύμβολο, για τη μουσική που πηδά από Goblin σε metal χωρίς προειδοποίηση, και για το πώς η ταινία χτίζει ατμόσφαιρα περισσότερο με εικόνες παρά με λογική συνοχή. Φυσικά, δεν παραλείπουμε το χαρακτηριστικό dubbing και το πόσο επηρεάζει την εμπειρία.

Και επειδή πλέον το κάνουμε συστηματικά, μετράμε και εδώ πόσο Dario Argento είναι το Phenomena. Πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και ελάτε σε ένα επεισόδιο που πάει το giallo σε πολύ περίεργα μονοπάτια.

Θεματική μήνα: Φιλμογραφία Dario Argento

Συνεχίζουμε δυναμικά με τον αγαπημένο μας Ντάριο Αρτζέντο, και σήμερα έχουμε μια από τις καλύτερες ταινίες του. Το Tenebre ήταν η προσπάθεια του Argento να επιστρέψει στις giallo ρίζες του μετά το Suspiria και το Inferno, αλλά επειδή είναι ο Argento, το έκανε με το δικό του τρόπο. Βάζοντας περισσότερο αίμα και πιο graphic images, σε συνδυασμό με ένα iconic score από Massimo Morante,

Fabio Pignatelli και Claudio Simonetti, πετυχαίνει να φτιάξει ένα καταπληκτικό giallo που παίρνει τη θέση του πολύ ψηλά στη λίστα με τη φιλμογραφία του. Γι'αυτό πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και απολαύστε το Tenebre!

Θεματική μήνα: Dario Argento – Giallo.

Ξεκινάμε τη νέα θεματική των The DutchXploiters με το The Bird with the Crystal Plumage (1970), την ταινία που σύστησε τον Argento και έβαλε τις βάσεις για ό,τι θα ακολουθούσε στο giallo. Μιλάμε για το στιλιζαρισμένο μυστήριο, τις έντονες χρωματικές αντιθέσεις, τη βία που γίνεται αισθητική και τη σημασία του βλέμματος, της μνήμης και της παρατήρησης.Στεκόμαστε και στο χαρακτηριστικό dubbing της εποχής, πώς επηρεάζει την αίσθηση της ταινίας και πώς έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της giallo εμπειρίας. Παράλληλα, εγκαινιάζουμε και εδώ το μέτρημα: πόσο Dario Argento είναι τελικά αυτή η πρώτη του ταινία; Ανοίγουμε τα κουτάκια, βλέπουμε πόσα από τα γνωστά του μοτίβα υπάρχουν ήδη και συγκρίνουμε με τις υπόλοιπες ταινίες του που εξετάζονται. Πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και ελάτε μαζί μας στην αρχή ενός giallo ταξιδιού που μόλις ξεκίνησε.

6 Δεκεμβρίου σήμερα και επιλέξαμε να κάνουμε κάτι ξεχωριστό. Το La Haine κλείνει φέτος 30 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε, και η αλήθεια είναι πως δυστυχώς παραμένει relevant μέχρι ακόμα. Το αριστούργημα του Matthieu Kassovitz μας μιλά για τη βία, και το ρητό "η βία γεννάει βία". Από το θέμα που καταπιάνεται, το οποίο είναι ακόμα επίκαιρο, την επιλογή να είναι ασπρόμαυρο, τις εκπληκτικές ερμηνείες, αλλά και αψεγάδιαστη σκηνοθεσία και κινηματογραφία του, το La Haine τριάντα χρόνια μετά παραμένει ένα αριστούργημα που είναι εκεί να μας θυμίζει ότι μπορεί τα χρόνια να έχουν περάσει, αλλά η κατάσταση ποτέ. Ξαναδείτε λοιπόν το La Haine στο Cinobo.

Θεματική: Φιλμογραφία Γκασπάρ Νοέ

Φτάσαμε λοιπόν στο τέλος αυτού του ταξιδιού με τον Γκασπάρ Νοέ, και προφανώς κλείνουμε με την τελευταία του (μέχρι σήμερα) ταινία, το Vortex. Μια ταινία που για πολλούς λόγους δε θυμίζει καθόλου ταινία Νοέ. Ήταν σα να περίμενε τόσα χρόνια, να φτάσει προς το τέλος της η φιλμογραφία του, ώστε να καταπιαστεί με κάτι το οποίο ούτε θα σοκάρει, ούτε θα είναι controversial. Αντ'αυτού επέλεξε να πει μια απλή ιστορία για ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, υποδυόμενοι από τους Dario Argento και Françoise Lebrun, με την τελευταία να πάσχει από άνοια. Μια κατά κάποιο τρόπο τρομακτική ιστορία για άλλη μια φορά, με τον Γκασπάρ Νοέ να μιλά για τον τρόμο του να χάνεις το μυαλό σου. Κλείνοντας, συζητάμε το τι εστί Γκασπάρ Νοέ, το πόσο σημαντικός είναι για το σινεμά, αλλά ταυτόχρονα και τα αρνητικά του που δεν μπορούμε να παραβλέψουμε. Τέλος, δίνουμε και ένα ranking των ταινιών του. Πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥΛ ΜΙΟΥΛ σας και απολαύστε το Vortex.

Θεματική μήνα: Φιλμογραφία Gaspar Noe.

Σε αυτό το επεισόδιο των the DutchXploiters, μιλάμε για το Enter the Void (2009) και βγαίνουμε από την αίθουσα περισσότερο ζαλισμένοι παρά συγκινημένοι. Η διάρκεια τεντώνεται χωρίς σαφή λόγο, η αφήγηση χάνει παλμό όταν ο πρωταγωνιστής βγαίνει τόσο νωρίς από το κάδρο, κι όσο προχωρά το φιλμ η υπομονή δοκιμάζεται. Στο φινάλε, τα τελευταία είκοσι λεπτά βουτάνε σε μια αυτάρεσκη σήραγγα με ασταμάτητες σεξουαλικές σκηνές και αυθαιρεσία που εξαντλεί. Ναι, υπάρχουν 2-3 στιγμές που μαγνητίζουν και μερικά τεχνικά κόλπα που αξίζουν αναφορά, αλλά συνολικά μιλάμε για έργο που απευθύνεται σε πολύ συγκεκριμένη μερίδα κοινού.

Και επειδή μετράμε πλέον πόσο “Gaspar Noe” είναι κάθε ταινία του, τη βαθμολογούμε στα 10. Πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και ελάτε.