Time For Europe

Η συνεχής άνοδος της Τεχνητής Νοημοσύνης και η ενσωμάτωση της σε όλες σχεδόν τις ανθρώπινες παραγωγικές δραστηριότητες έχουν εγείρει ερωτήματα και προβληματισμούς σχετικά με την επίδραση της στο μέλλον της ανθρωπότητας. Από τη μία μεριά, πολλοί ισχυρίζονται πως η άνοδος της τεχνητής νοημοσύνης θα κάνει καλύτερη τη ζωή των ανθρώπων, ενώ άλλοι ανησυχούν πως η πρόοδος στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης θα επηρεάσει το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος στην σύγχρονη εποχή.

Η ψηφιακή ζωή αυξάνει τις ανθρώπινες ικανότητες και αλλάζει την πατροπαράδοτη αξία του ανθρώπου στον παραγωγικό τομέα. Τα συστήματα που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη έχουν εξαπλωθεί στην πλειοψηφία της ανθρώπινης κοινότητας με πληροφορίες και συνδεσιμότητα που αγγίζουν άνευ προηγουμένου διαστάσεις. Ωστόσο, άνευ προηγουμένου φαίνονται να παρουσιάζονται και οι απειλές που ελλοχεύουν μέσα από την νέα πραγματικότητα της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Πώς η Τεχνητή Νοημοσύνη αναθεωρεί και επαναπροσδιορίζει πολλές πλευρές της καθημερινής ζωής; Πώς ο αυτοματισμός πρόκεται να πάρει τη θέση του ανθρώπου σε πολλά πεδία;

Άραγε, τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης;

Καλεσμένος του επεισοδίου είναι ο Γιώργος Γιαννακόπουλος, διδάκτορας τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ) με περισσότερα από 15 χρόνια σχετικής ενασχόλησης. Είναι ερευνητής ΕΛΕ Β’ στο ΕΚΕΦΕ "Δημόκριτος", ενώ έχει συνιδρύσει τη μη-κερδοσκοπική εταιρεία ανοικτής καινοτομίας SciFY (Επιστήμη για σένα), που ασχολείται με την αξιοποίηση επιστημονικής γνώσης για την κοινωνία. Ο κος Γιαννακόπουλος διδάσκει, από το 2017, σε μεταπτυχιακά μαθήματα σχετικά με την ΤΝ και την επιστήμη δεδομένων. Συμμετέχει σε επιστημονικές κοινότητες ανά τον κόσμο (EACL, EurAI, EETN), αλλά και σε εθνικά επιστημονικά όργανα (ΤΕΣ-ΕΣΕΤΕΚ), ενώ έχει συνεισφέρει στην εθνική στρατηγική για την ΤΝ. Επιπλέον, έχει συγγράψει το βιβλίο "Τεχνητή νοημοσύνη: μια διακριτική απομυθοποίηση" από τις εκδόσεις Ροπή, ένα από τα κορυφαία προτεινόμενα βιβλία από την Google και τα Public για όσους αναζητούν να πληροφορηθούν γύρω από την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Music from Uppbeat (free for Creators!):

https://uppbeat.io/t/roo-walker/awakening

License code: TXFLGK8VWDBX2ZJD

«Ρίξε μια ζαριά καλή και όπου βγει. Μην την λυπάσαι. Εξάλλου, το νόημα είναι περάσουμε καλά». Είναι, όμως, αυτό το νόημα; Όταν μαζεύομαστε στα σπίτια φίλων και συγγενών, η πιο συνήθης ερώτηση που κάνουμε είναι: «Μήπως έχεις μια Μονόπολη να περάσουμε την ώρα μας;». Έτσι, λοιπόν, μαζευόμαστε σε έναν κύκλο με φίλους και συγγενείς και αρχίζουμε να παίζουμε. Λάθος, αρχίζουμε να διαπραγματευόμαστε.

Συμμετέχουμε σε έναν κόσμο οικονομικής δολοπλοκίας και απεμπόλησης με σκοπό να αποκτήσουμε πλούτο μέσω οικονομικών δραστηριοτήτων. Αγοράζουμε και ενοικιάζουμε ιδιοκτησίες στοχεύοντας στη συσσώρευση του πλούτου. Ξαφνικά, τίποτε άλλο δεν έχει σημασία: ο μοναδικός στόχος είναι τα λεφτά∙ είναι η συγκέντρωση των χρημάτων σε ένα και μόνο πρόσωπο. Ασχέτως εάν αυτό συνεπάγεται την οικονομική αποδυνάμωση και βιοτική εξαθλίωση των υπόλοιπων παικτών. Ή καλύτερα των υπόλοιπων συνανθρώπων. Το ρεύμα και το νέρο – τα βασικότερα δημόσια αγαθά – θα πρέπει να ιδιωτικοποιούνται και ο καθένας να πληρώνει πολλά ή και περισσότερα από πολλά. Τα πάντα κρίνονται στην ζαριά.

Άραγε, τι πιστεύετε; Κατάφερε το εκάστοτε πολιτικό σύστημα μέσω των επιτραπέζιων παιχνιδιών να φέρει «εξάρες»;

Άρης Χατζηστεφάνου «Μονόπολη:Ρίξε μια ζαριά καλή»:

https://www.efsyn.gr/themata/infowar/379818_monopoli-rixe-mia-zaria-kali

Ηλεκτρονική Διεύθυνση: [email protected]

Music from #Uppbeat (free for Creators!):

https://uppbeat.io/t/kevin-macleod/lightless-dawn

License code: GMBFPXAHIRSJDCNV

Καμιά άλλη πνευματική κατάκτηση του ανθρωπίνου γένους δεν μπορεί να συγκριθεί με την γλώσσα, το σταθερά δηλαδή οργανωμένο σύστημα συμβόλων, με το οποίο συλλαμβάνουμε, συνειδητοποιούμε και εκφράζουμε τις σκέψεις, τις επιθυμίες και τα συναισθήματα μας. Η κοινωνική συμβίωση καθώς και η εσωτερική ζωή – το ανθρώπινο γενικά σύμπαν – θα ήταν αδύνατο να υπάρξει και να αναπτυχθεί χωρίς το συγκεκριμένο όργανο που επέτρεψε να γεννηθεί ο λόγος, ο προφορικός και ο γραπτός, ο εξωτερικευμένος και ο ενδιάθετος. Είναι πραγματικά περίεργο όσο και αξιοθαύμαστο αυτό που επιτυγχάνεται με την γλώσσα: προκειμένου ο οποιοσδήποτε στοχασμός, η οποιαδήποτε έφεση ή το οποιοδήποτε συναίσθημα να εμπεδωθεί, να διευκρινιστεί ή και να υπάρξει, πρέπει να «σαρκωθεί» φραστικά, να συμβολιστεί με ένα γλωσσικό τύπο.

Σκεπτόμαστε με «λέξεις», αισθανόμαστε με «λέξεις». Αδιάφορο για εμάς αν είμαστε ή όχι σε θέση να περιγράψουμε με ακρίβεια και πληρότητα βιώματα και καταστάσεις. Εξάλλου, αυτό προϋποθέτει μια ειδική δεξιότητα καταξιωμένη με την άσκηση: τη δεξιότητα του «λέγειν». Δεν μοιάζει, όμως, είναι τόσο αδιάφορη μια τέτοιου είδους δεξιότητα, όταν «βρίσκεται στα χέρια» δημαγωγών, δημοκόπων και χειραγωγών. Για ποιο λόγο; Γιατί – χάριν σε αυτήν – κινητοποιούν τις νοητικές και συγκινησιακές δυνάμεις που φωλιάζουν στον εσωτερικό μας κόσμο. Γιατί – χάριν σε αυτήν – μπορούν να «καρφώνουν» στη σκέψη και στα αισθήματά μας λέξεις που «κραδάζουν». Φυσικά, κανείς μπορεί να αντιπαραθέσει πως μπορούμε να ξεφύγουμε από την επίδραση των «λέξεων», αρκεί να αντιδράσουμε θεληματικά στην υποβολή που ασκούν.

Όμως, πόσο αμετάβλητος μπορεί να παραμείνει ο «κόσμος» μας απέναντι στη δύναμη που ασκεί η γλώσσα; Άραγε, πώς δύναται η γλώσσα να διαπλάθεται και, με την σειρά της, να διαπλάθει την πραγματικότητά του «κόσμου» μας;

Η Νικολέττα Τσιτσανούδη Μαλλίδη - Τακτική Καθηγήτρια Γλωσσολογίας και Ελληνικής Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Συνεργάτιδα του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και Ιδρύτρια και Διευθύντρια του Διεθνούς Θερινού Πανεπιστημίου «Γλώσσα, Πολιτισμός και Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας» - υπογραμμίζει τη δυνατότητα της γλώσσας να χειραγωγήσει, αλλά και να χειραγωγηθεί.

Ηλεκτρονική Διεύθυνση: [email protected]

Music from Uppbeat (free for Creators!):

https://uppbeat.io/t/roo-walker/awakening

License code: TXFLGK8VWDBX2ZJD

Η γλώσσα αποτελεί ένα πολυδύναμο εκφραστικό μέσο, αφού επιτρέπει στον άνθρωπο να εκφράσει από τις απλούστερες ιδέες ή και πληροφορίες που του είναι αναγκαίες στον καθημερινό βίο, μέχρι τα υψηλότερα διανοήματα που μπορούν να επηρεάσουν βαθύτατα ποικίλες εκφάνσεις της κοινωνίας. Χάρη στη γλώσσα, επομένως, καθίσταται εφικτή η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, καθώς μέσω αυτής είναι δυνατή η πλήρης έκφραση συναισθημάτων, ιδεών, αλλά και απλών πληροφοριών. Μάλιστα, η έκφραση των συναισθημάτων επιτρέπει στους ανθρώπους τη βάθυνση των μεταξύ τους σχέσεων, καθώς τους παρέχει τη δυνατότητα μιας πιο ουσιαστικής γνωριμίας, αλλά και την ευκαιρία τροποποίησης της συμπεριφοράς τους, όταν διαπιστώνεται πως αυτή επενεργεί αρνητικά στο άλλο άτομο. Με άλλα λόγια, η γλώσσα επιτρέπει τη δημιουργία μιας κοινωνίας. Πόσο σημαντικό είναι, λοιπόν, να μιλάμε σωστά ελληνικά; Ποια είναι η σημασία της σωστής χρήσης της γλώσσας μας;

Ηλεκτρονική Διεύθυνση: [email protected]

Music from #Uppbeat (free for Creators!):

https://uppbeat.io/t/kevin-macleod/lightless-dawn

License code: GMBFPXAHIRSJDCNV

Συγγνώμη > συν + γνώμη = αλλάζω γνώμη, μετανοώ. Μετανοώ, όμως, πραγματικά; Και πώς κάποιος μετανοεί πραγματικά; Εν τέλει, αναγνωρίζει το λάθος του ή όχι; Πώς μπορώ να καταλάβω εάν ο άλλος μετανιώνει που με πλήγωσε; Πώς εγώ οφείλω να εκφράζομαι όταν πληγώνω κάποιον; Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα τριγυρίζουν στο μυαλό μας κάθε φορά που βρισκόμαστε απέναντι από έναν αγαπημένο μας άνθρωπο και ακούμε ή διατυπώνουμε μια συγγνώμη. Κάποιες φορές επέρχεται η συμφιλίωση, ενώ άλλες φορές η ένταση κλιμακώνεται. Γιατί συμβαίνει αυτό; Άραγε, πώς είναι μια πραγματική συγγνώμη;

Η Δήμητρα Χονδροκούκη, απόφοιτη του μεταπτυχιακού προγράμματος «Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές στην Εκπαίδευση, Κατάρτιση και Έρευνα» του Πανεπιστημίου Πειραιώς με μεταπτυχιακή διατριβή πάνω στον ηθικό αποκλεισμό, την ψευδο-απολογία και τις στρατηγικές υπεκφυγής ευθυνών στις αναπαραστάσεις της έμφυλης βίας και, πλέον, ερευνήτρια του Εργαστηρίου Στρατηγικής Επικοινωνίας και Μέσων Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Πειραιώς επεξηγεί πώς εκφράζουμε ειλικρινά μια συγγνώμη.

Ηλεκτρονική Διεύθυνση: [email protected]

Music from Uppbeat (free for Creators!):

https://uppbeat.io/t/roo-walker/awakening

License code: TXFLGK8VWDBX2ZJD

Τα λάθη είναι ανθρώπινα. Να κατηγορείς άλλους για αυτά είναι πολιτική. Αυτά είναι τα λόγια του Αμερικανού φαρμακοποιού και πολιτικού Hubert Humphrey.

Λόγω διαφόρων κρίσεων που κατακλείζουν την καθημερινότητα έχει ενταθεί ένα φαινόμενο, το οποίο φυσικά προϋπήρχε: η ανάγκη για απόδοση ευθυνών. Όλοι αναζητούν ευθύνες και, προπάντων, οι κυβερνήσεις. Οι κυβερνήσεις; Ναι ναι, οι κυβερνήσεις. Διότι εάν οι κυβερνήσεις δεν αναζητήσουν τον υπαίτιο, τότε κάποιος άλλος θα κάνει τη «δουλειά» για αυτούς. Επομένως, για να νιώσουμε και ως πολίτες μια αίσθηση ελέγχου και εμπιστοσύνης απέναντι στο σύστημα που λειτουργεί σωστά, οι κυβερνήσεις πρέπει να βρουν ποιος φταίει. Διότι κάποιος δεν έκανε κάτι καλά. Δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη. Ξεκινούν, λοιπόν, από τους επιστήμονες, περνούν ανάμεσα από διευθυντές σχολείων, δημάρχους, δημοσιογράφους, σταθμάρχες, μαμάδες που βγάζουν βόλτα τα παιδιά τους να παίξουν στις πλατείες, νέους που χορεύουν, σερβιτόρους που δεν χαμογελούν στον πελάτη και, τέλος πάντων, καταλήγουν στον πραγματικό ένοχο. Γιατί πάντα υπάρχει ένοχος. Απλώς ποτέ δεν είναι οι κυβερνήσεις.

Σε κάθε περίπτωση, το μεγάλο πρόβλημα εντοπίζεται στο «ανθρώπινο λάθος». Οι κυβερνήσεις δεν θα αναλάβουν ποτέ την ευθύνη για το δυστύχημα, την δυστυχία, το λάθος, τα προβλήματα. Αρνούνται πεισματικά να τοποθετηθούν μέσα σε έναν ατελή κόσμο και προτιμούν να απογοητεύονται από την πραγματικότητα μέσα στην οποία λειτουργούν. Αντιδρούν με θυμό, με κατηγορίες, με αποδιοπομπαίους τράγους, με περιφρόνηση, με υπεροψία και, φυσικά, οι δικοί τους καθρέφτες δεν δείχνουν ποτέ ελαττώματα. Τα δικά τους χέρια είναι πάντα καθαρά. Εκτός και εάν ήταν «η κακιά η ώρα». Και αυτό, βέβαια, είναι δικός μας «ανθρώπινο λάθος»∙ λάθος που τολμήσαμε να το σκεφτούμε.

Άρης Χατζηστεφάνου «Τα λάθη δεν είναι ανθρώπινα»:

https://www.efsyn.gr/themata/infowar/380684_ta-lathi-den-einai-anthropina

Ηλεκτρονική Διεύθυνση: [email protected]

Music from #Uppbeat (free for Creators!):

https://uppbeat.io/t/kevin-macleod/lightless-dawn

License code: GMBFPXAHIRSJDCNV

«Η ανθρωπότητα θα ευτυχήσει μόνον όταν ο τελευταίος γραφειοκράτης κρεμαστεί με τα έντερα του τελευταίου καπιταλιστή», «Κηρύξατε την πόλη σε κατάσταση διαρκούς ευτυχίας», «Τρέξε σύντροφε, ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου», «Η ελευθερία δεν είναι αγαθό που μας ανήκει. Είναι αυτό που μας εμπόδισαν να αποκτήσουμε οι νόμοι, οι προκαταλήψεις, η άγνοια».

Ο Μάης του ‘68 ήταν η απόδειξη ότι στις κοινωνίες του ύστερου καπιταλισμού, της υπερεξειδίκευσης, του κέρδους και του κατακερματισμού της ζωής, το αίσθημα της ευτυχίας είναι πραγματικό μονάχα όταν είναι συλλογικό και εφόσον αυτό τελεί υπό τον αστερισμό ενός ρευστού οράματος κι ενός διαρκώς υπό διαμόρφωση σχεδίου ζωής και οργάνωσης του βιώματος που διαπνέει κάθε όψη και στρώμα της ανθρωπότητας.

Η απάντηση των φοιτητών των πανεπιστημίων της Γαλλίας έναντι του συντηριτισμού του Ντε Γκωλ δεν έμελλε να αλλάξει μονάχα το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον της Γαλλίας, αλλά ολόκληρης της Ευρώπης. Η συγκεκριμένη πολιτιστική και κοινωνική επανάσταση είχε μια και μοναδική απαίτηση από την κοινωνία: «Να ‘στε ρεαλιστές, ζητήστε το αδύνατο». Μια απαίτηση και ένα σύνθημα που συνεπήρε τον Γαλλικό λαό και οδήγησε σε κρίση το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα.

Πενήντα πέντε χρόνια αργότερα, ένα βασικό ερώτημα παραμένει καίριο: «Οι στόχοι του Μάιου του 1968 επιτεύχθηκαν;». Χμ, πολύ νωρίς για να το κρίνουμε!

«Αλλάξτε την ζωή, αλλάξτε τις οδηγίες χρήσης», «Απαγορεύεται το απαγορεύεται», «Αρνηθείτε τους ρόλους που σας δώσανε!», «Καταναλώστε λιγότερο, ζήστε περισσότερο». Συνθήματα που περιτριγυρίζουν την καθημερινότητα των ανθρώπων που παλεύουν για έναν καλύτερο κόσμο έμελλε να χτιστούν μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα κάπου κάποτε στους τοίχους της Γαλλίας. Τι πραγματικά, όμως, άλλαξαν; Ποια ήταν τα αποτελέσματα της ορμής αυτού του ανεπανάληπτου κύματος;

Η Μαρία Μενεγάκη - Διδακτόρισσα Γαλλικής και Συγκριτικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου και Ομότιμη Καθηγήτρια της Ιστορίας του Γαλλικού Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο Αθηνών - αποκαλύπτει γνωστές και άγνωστες πτυχές του «Μάη του ’68».

Ηλεκτρονική Διεύθυνση: [email protected]

Music from #Uppbeat (free for Creators!):

https://uppbeat.io/t/yeti-music/dark-light

License code: B9T1JW2AJ3CONUFY

Θριάμβευσε επί των Ιταλών, πάλεψε στα ίσα τους Γερμανούς, υπέκυψε εντέλει στο μοιραίο: Στις 27 Απριλίου 1941 τα πρώτα στρατιωτικά τμήματα της Βέρμαχτ εισέρχονταν στη συνθηκολογημένη Αθήνα χωρίς σχεδόν καθόλου θεατές και «χειροκροτητές», για να ακολουθήσουν λίγο αργότερα τα ιταλικά στρατεύματα. Από την ημέρα εκείνη μέχρι την αποχώρηση και του τελευταίου Γερμανού στρατιώτη στις 12 Οκτωβρίου 1944, η Αθήνα και όλη η Ελλάδα θα βιώσει μια τετραετία πρωτοφανών κακουχιών και στερήσεων.

H Ελλάδα υπήρξε μια από τις ελάχιστες χώρες της Ευρώπης που αντιπαρατέθηκαν τόσο πεισματικά στον κατακτητή, γράφοντας έτσι μερικές από τις πιο πικρές και, ταυτόχρονα, πιο ένδοξες σελίδες αντίστασης. Βεβαίως, η καθημερινότητα των περισσότερων Ελλήνων πολιτών, κάθε άλλο παρά ηρωϊκή φάνταζε εν μέσω μιας εκτροχιασμένης εντελώς οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Η εξασφάλιση ενός στοιχειώδους γεύματος παραδείγματος χάριν, ειδικά για τους μη έχοντες σταθερή εργασία, ήταν μια ολόκληρη περιπέτεια που απαιτούσε ώρες ή και μέρες αναζήτησης κι ακόμα περισσότερη τύχη, αν δεν γινόταν διανομή συσσιτίου κάπου κοντά.

Τα στρατεύματα κατοχής από την πρώτη στιγμή κατάσχουν και λεηλατούν προϊόντα και αγαθά για τις δικές τους ανάγκες. Η ραγδαία αύξηση των τιμών και ο υπερπληθωρισμός οφείλονταν τόσο στις ελλείψεις των βασικών ειδών όσο και στην αύξηση κυκλοφορίας του χρήματος που οδήγησε σε απανωτές υποτιμήσεις. Στις αρχές του 1944 κυκλοφόρησαν χαρτονομίσματα των 50 και 100.000 δρχ. και τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς των 500 εκ. και των 2 δισ. αντίστοιχα. Ο συνδυασμός προκλητικής κυνικότητας και αρπακτικότητας των κατακτητών, που ιδιοποιούνταν την όποια παραγωγή είχε απομείνει, της διάλυσης του κρατικού, οικονομικού και κοινωνικού ιστού, μαζί με τον Βρετανικό ναυτικό αποκλεισμό συντέλεσαν να ζήσει η Ελλάδα έναν από τους χειρότερους λιμούς σε ευρωπαϊκό έδαφος, ακόμα και για τα δεδομένα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Άραγε, πώς συνεχίζεται η ζωή μετά την Γερμανική Κατοχή; Δύνανται οι αναμνήσεις να εξαφανιστούν τόσο εύκολα;

Η μαρτυρία μιας γυναίκας, που – όντας 11 χρόνων κορίτσι – βρέθηκε αντιμέτωπη με το «τέρας» του Ναζισμού, έρχεται στο Time For Europe προκειμένου να «φωτίσει» μια «σκοτεινή» πραγματικότητα: την πραγματικότητα του φόβου, της πείνας, της απελπισίας, της αιχμαλωσίας και του σκοταδισμού.

Ηλεκτρονική Διεύθυνση: [email protected]

Music from #Uppbeat (free for Creators!):

https://uppbeat.io/t/dominique-charpentier/pourquoi-pas

License code: HZDRYS9DCKQGSC1Y

«Πιστεύω σε έναν Θεό, Πατέρα, Παντοκράτορα. Ποιητή Ουρανού και Γης». «Πιστεύω σε έναν Θεό». «Πιστεύω». Πιστεύω; Γιατί πιστεύω; Με ποιο τρόπο αποδεικνύω ότι πιστεύω; Και στην τελική, σε ποιον πιστεύω;

Εξ ορισμού, οι άνθρωποι πιστεύουμε σε κάτι το οποίο δεν γνωρίζουμε. «Πιστεύω στις δυνάμεις μου», γιατί πραγματικά δεν γνωρίζω ποιες είναι οι δυνάμεις μου. Ωστόσο, τουλάχιστον σε αυτήν την περίπτωση, γνωρίζω την ύπαρξη του εαυτού μου. Στην περίπτωση της πίστεως σε μια θρησκεία, όμως, πιστεύω σε έναν Θεό που δεν Τον έχω ποτέ γνωρίσει, αλλά – αντιθέτως – μου Tον έχουν γνωρίσει άλλοι άνθρωποι, οι οποίοι επίσης δεν Τον έχουν ποτέ γνωρίσει. Παράλογο δεν είναι; Κι όμως, ως άνθρωποι είμαστε έτοιμοι να «δώσουμε» την ζωή μας για μια ύπαρξη της οποίας δεν γνωρίζουμε την ύπαρξη.

Άραγε, είμαστε πραγματικά έτοιμοι να «δώσουμε» την ζωή μας για την πίστη μας; Ή μας έχουν προστάξει ότι είμαστε;

Μέσα από την θρησκεία μαθαίνουμε να υπακούμε και προσκυνάμε. Όμως, υπακούμε και προσκυνάμε συνήθως σε κάτι που είναι Ανώτερο από εμάς. Με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή, αναγνωρίζουμε την κατωτερότητά μας και αναζητούμε από τον Ανώτερο να μας «βάλει στον ίσιο δρόμο». Αναζητούμε, δηλαδή, την σωτηρία της ψυχής έστω και μέσα από την τιμωρία. Η αλήθεια είναι, ωστόσο, πως την σωτηρία πολλοί την αναζήτησαν. Την τιμωρία, όμως, ποιος; Σε κάθε περίπτωση, η τιμωρία αποτελεί ένα μέσο που έχει ως στόχο τον φόβο. Διότι ο φόβος εξαναγκάζει τον άνθρωπο να συμπεριφερθεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Διότι ο φόβος εξαναγκάζει τον άνθρωπο να υπακούσει.

«Μα, ο Θεός – εφόσον δεν γνωρίζουμε εάν υπάρχει – πώς μπορεί να μας τιμωρήσει σε περίπτωση που δεν υπακούσουμε;». Για αυτό τον λόγο, υπάρχουν οι απεσταλμένοι Του: ιερείς και πολιτικοί που μας προστάζουν να υπακούσουμε στις εντολές Του. «Μα, ποιες εντολές Του;». Αυτές που δημιούργησαν οι απεσταλμένοι Του. «Μα, αφού ούτε οι ίδιοι Τον έχουν συναντήσει, τότε ποιος δημιούργησε τις εντολές Του;». Μα, δημιουργούνται οι εντολές;

Ο Κωνσταντίνος Κορναράκης – Καθηγητής Χριστιανικής Ηθικής στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών –  εξετάζει εάν η θρησκεία, τελικά, είναι μια ανθρώπινη ανάγκη ή μια κοινωνική επιβολή. 

Με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να μετρούν πάνω από δέκα χρόνια στη ζωή μας, είναι σχεδόν σίγουρο ότι οι περισσότεροι, αν όχι όλοι από μας, διατηρούμε τουλάχιστον ένα λογαριασμό σε κάποιο από αυτά.

Με το Facebook, το Instagram, το Twitter και το TikTok να κρατούν τα σκήπτρα, τα social media έχουν γίνει κομμάτι της ζωής μας, της εργασίας μας αλλά και της ψυχαγωγίας μας, καθώς οι έρευνες δείχνουν ότι περνάμε όλο και περισσότερο από τον προσωπικό μας χρόνο στις εφαρμογές αυτές.

Κατά τα τελευταία χρόνια – και ιδιαίτερα κατά την περίοδο της πανδημίας – οι αλληλεπιδράσεις των χρηστών αυξήθηκαν, με τα κοινωνικά θέματα και την παγκόσμια επικαιρότητα να βρίσκονται στο επίκεντρο των συζητήσεων.

Ταυτόχρονα, οι χρήστες – ειδικότερα εκείνοι της νεαρής και μέσης ηλικίας – μοιράζονται άφθονο υλικό από την προσωπική τους ζωή όπως

Η επικαιρότητα τρέχει και η ανάγκη των χρηστών να μοιράζονται τις απόψεις αλλά και τις σκέψεις τους με άλλους χρήστες ολοένα και αυξάνεται.

Κι εδώ ακριβώς αρχίζει το πρόβλημα, η «τοξικότητα».

Ως «τοξικότητα» ορίζεται κυρίως η επίθεση μέσω του γραπτού λόγου, η εξύβριση αλλά και η «ρητορική μίσους» που εξαπολύεται από έναν ή περισσότερους χρήστες απέναντι σε μία τοποθέτηση, άποψη ή ακόμα και τη φωτογραφία ενός άλλου χρήστη.

Πολύ συχνά θύματα αυτής της τοξικότητας γίνονται δημοφιλείς λογαριασμοί, επωνύμων αλλά και απλών χρηστών των οποίων η θέση μπορεί να διαφέρει από μια κοινή πεποίθηση.

Το αποτέλεσμα είναι ένας ορυμαγδός μαζικών αρνητικών σχολίων, που πολλές φορές φτάνει στα όρια της παράνοιας, της στοχοποίησης και του μίσους.

Επομένως, τι μπορούμε να κάνουμε για να κατανοήσουμε τις αιτίες αυτής της «τοξικότητας» στο διαδίκτυο; Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε σε προσωπικό επίπεδο αυτή την συμπεριφορά;

Η ψυχολόγος και σύμβουλος ψυχικής υγείας Ακριβή Καρίμπα ρίχνει φως στην τοξικότητα των social media.

Ηλεκτρονική Διεύθυνση: [email protected]

Music from Uppbeat (free for Creators!):

https://uppbeat.io/t/ilya-kuznetsov/memory

License code: 5JAM8KJV97SUYGTB