Time For Europe

«Επιστροφή στην παράδοση». Μια προτροπή. Ένα σύνθημα. Ένα σύνθημα που παίρνει νόημα και περιεχόμενο, όχι με την αντιγραφική τήρηση των

Η λέξη παράδοση είναι παράγωγο ουσιαστικό του ρήματος «παραδίδωμι» που σημαίνει δίνω κάτι στα χέρια κάποιου, εμπιστεύομαι κάτι σε κάποιον. Με αυτό τον τρόπο, γίνεται αντιληπτό πως η παράδοση αποτελεί μια μεταφορά, μια διαδικασία μεταβίβασης ηθών, εθίμων, γνώσεων ή δοξάσεων από την μια γενιά στην άλλη.

Η παράδοση δεν είναι μονοδιάστατη. Έχει πολλά μονοπάτια: Ξεκινά από το δημοτικό τραγούδι, κάνει μια στάση στα χωριά, ντύνεται με τις στολές τους και σέρνει το χορό σε όλες τις γιορτές. Το πλάτος της καλύπτει τόσες πτυχές όσες και η ζωή, από τη χαρά ως το θάνατο. Έτσι, διασώζει το ύφος με το οποίο ένας λαός ζει την καθημερινότητά του και διατυμπανίζει τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος λαός αποφασίζει να αντιμετωπίσει τη ζωή και τον κόσμο.

Όμως, παράδοση δε σημαίνει οπισθοδρόμηση. Στην πραγματικότητα, η παράδοση όχι μόνο δεν αποσυνδέεται από την πρόοδο, αλλά εξελίσσεται και συνδέεται με το παρελθόν και το παρόν κοιτάζοντας προς το μέλλον. Γιατί η ζωή του ανθρώπου δεν είναι στατική, δεν είναι στάσιμη. Γιατί με την παράδοση οι άνθρωποι κρατούν αυτό που έχουν και προσθέτουν αυτό που δημιουργούν. Για αυτό τον λόγο, η παράδοση δεν έχει ηλικία και δεν κοιτάζει ηλικία. Έτσι δεν είναι;

Η Ειρήνη Αμοργιανιώτη και ο Γεώργιος Ντούνης - φοιτητές του Τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών που ασχολούνται ενεργά με την παράδοση και συμμετέχουν σε συλλόγους εκμάθησης παραδοσιακών χορών - μιλούν για την αξία της παράδοσης.

Ηλεκτρονική Διεύθυνση: [email protected]

Music

https://uppbeat.io/t/kevin-macleod/folk-round

License

«Η ώρα της αναχώρησης έχει φτάσει, και βαδίζουμε στους δρόμους μας – εγώ να πεθάνω και εσείς να ζήσετε. Ποιο είναι καλύτερο μόνο ο Θεός γνωρίζει». Αυτή η δραματική φράση ειπώθηκε από τον Σωκράτη στο τέλος της Απολογίαςτου Πλάτωνα και συμπεριλαμβάνεται στις πιο αξιομνημόνευτες στην ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας. Η υπόδειξη ότι ο θάνατος είναι μια ευλογημένη ανακούφιση από τον πόνο που εμπεριέχει η ζωή έχει αποδειχθεί ως μια ιδιαίτερα σημαντική στιγμή στη δυτική φιλοσοφική στάση απέναντι στη ζωή και στον θάνατο.

Η Απολογία του Πλάτωνα εξιστορεί την άδικη καταδίκη του Σωκράτη σε θάνατο από το δικαστήριο της Αθήνας. Πριν φύγει από το δικαστήριο, ο Σωκράτης ζητά να μιλήσει με τους φίλους του για το θέμα της επικείμενης εκτέλεσής του. Στη συζήτηση αυτή αιτιολογεί ότι ο θάνατος δεν είναι κάτι κακό. Στην πραγματικότητα, υποστηρίζει: «Υπάρχει σοβαρά βάσιμη ελπίδα για ένα καλό αποτέλεσμα… Ο θάνατος είναι ένα από τα δύο πράγματα, είτε είναι εκμηδένιση, και οι νεκροί δεν έχουν συνείδηση του τίποτα, ή, όπως λένε, είναι πραγματικά μια αλλαγή, η μετανάστευση της ψυχής από αυτό το μέρος στο άλλο…».

«Αν ο θάνατος είναι μια κατάσταση ανυπαρξίας», υποστηρίζει, «θα είναι σαν τον αιώνιο ύπνο, και επομένως θα είναι ένα κέρδος και τίποτα να φοβηθούμε. Αν ο θάνατος είναι η μετανάστευση της ψυχής σε έναν άλλο κόσμο, έναν πνευματικό κόσμο με αληθινούς δικαστές, τότε δεν υπάρχει και τίποτα να φοβόμαστε, διότι κανένα κακό δεν μπορεί να περιμένει έναν σωστό και δίκαιο άνθρωπο. Έτσι», καταλήγει ο Σωκράτης, «ο καλός άνθρωπος μπορεί να χαίρεται για τον θάνατο, όπως και να γνωρίζει με βεβαιότητα ότι τίποτα δεν μπορεί να βλάψει έναν καλό άνθρωπο είτε στη ζωή είτε μετά θάνατον».

Πόσο μακριά βρίσκεται η συγκεκριμένη προσέγγιση γύρω από τον θάνατο από αυτή του Χριστιανισμού και του σύγχρονου Δυτικού κόσμου;

Άραγε, μπορούμε να σκεφτούμε τον θάνατο ως κάτι χαρούμενο και όχι ως κάτι λυπηρό;

Συγγραφέας πολυάριθμων έργων μεταξύ των οποίων βρίσκεται «Ο Άνθρωπος καλαμπόκι», «Το θαύμα της αναπνοής», «Ο κανίβαλος που έφαγε έναν Ρουμάνο», «Μισή Καρδιά» και «Ο θάνατος των ανθρώπων». Ο Δημήτρης Σωτάκης ρίχνει φως στις διάφορες αντιλήψεις γύρω από τον θάνατο. 

Ηλεκτρονική Διεύθυνση: [email protected]

Music from Uppbeat (free for Creators!):

https://uppbeat.io/t/pecan-pie/what-we-became

License code: AZFYSLQW4SETX6Q1

Φόβος, φόβος, φόβος... Φοβάμαι να περπατήσω μόνος μου μέσα στο σκοτάδι, φοβάμαι να πάρω αυτή την απόφαση, φοβάμαι να συνειδητοποιήσω τι έχει συμβεί... Φόβος, φόβος, φόβος...

Τι είναι, όμως, ο φόβος; Κατά την επιστήμη της ψυχολογίας, βασικό συναίσθημα του ανθρώπου που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου.

Έχουμε επίγνωση του φόβου όταν φοβόμαστε; Συνήθως όχι! Ο φόβος αποτελεί μια φυσιολογική αμυντική αντίδραση που έχει ως στόχο να προστατεύσει τον οργανισμό από έναν επικείμενο κίνδυνο.

Τι μπορεί να φοβόμαστε; Σε κάθε περίπτωση, αυτό που φοβόμαστε είναι το μέλλον! Μελλοντικά γεγονότα, μελλοντικές καταστάσεις και μελλοντικές συμπεριφορές τις οποίες μπορούμε και θέλουμε να διαφύγουμε ή να αποφύγουμε.

Γιατί μας απασχολεί ως μονάδες, γιατί μας απασχολεί ως ομάδες, γιατί μας απασχολεί ως πολιτικά όντα;

Πόσο εύκολο είναι να ελέγξεις κάποιος τον φόβο; Άραγε, πόσο εύκολο είναι να χειραγωγήσει κάποιος τον φόβο μιας κοινωνίας;

Διδάσκουσα Διαπολιτισμικής Επικοινωνίας στο Τμήμα Μάρκετινγκ & Επικοινωνία του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενεργό μέλος στο Εργαστήριο Στρατηγικής Επικοινωνίας και Μέσων Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Πειραιά και Διδακτώρισσα Διεθνών Σχέσεων με θέμα διδακτορικής διατριβής: «Φόβος, ρίσκο και απειλή στην οικονομική κρίση των χωρών του ευρωπαϊκού νότου, η ρητορική του διεθνούς παράγοντα και οι στρατηγικές αξιοποίησης της». Η Διδακτώρισσα Μυρσίνη Δογάνη ρίχνει φως στην φύση, την ουσία και την λειτουργία του φόβου.

https://uppbeat.io/t/roo-walker/awakening

License code: TXFLGK8VWDBX2ZJD

Το έγκλημα βρίσκεται παντού. Το βλέπουμε να περνά μέσα από την οθόνη και τα πρωτοσέλιδα εφημερίδων. Κρύβεται πίσω από φράσεις όπως: «Πα-τέρας σκότωσε», «Μητέρα-τέρας ψυχρή και απόμακρη», «Αμετανόητος ο μακελάρης». Το έγκλημα εκπλήσσει, σε ρυθμούς καθημερινότητας, προκαλεί οργή και αγανάκτηση για το «πού βαδίζουμε ως κοινωνία» και εφησυχασμό στη σκέψη ότι είναι εξαίρεση. Έγκλημα στο δημόσιο λόγο είναι κυρίως η ειδεχθής πράξη, η πράξη που προκαλεί απέχθεια, αποστροφή. Το έγκλημα είναι μεμονωμένο, εξαίρεση, φαινόμενο χωρίς επίθετο. 

Όμως, το έγκλημα αιώνες πια έχει χαρακτηριστεί ως ποινικό και κοινωνικό φαινόμενο. Το έγκλημα είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα, και ως τέτοιο είναι μέρος και παράγωγο της κοινωνίας. Και εφόσον είναι μέρος της κοινωνίας, θα ρυθμίζεται με βάση τους κανόνες της. Και εάν πρέπει να χρησιμοποιηθεί σε όρους θεάματος για να ικανοποιήσει την κάθε «ένοχη» απόλαυση αυτής, τότε το έγκλημα θα χρειαστεί να εξυπηρετήσει και αυτό τον ρόλο. Πώς το έγκλημα καταφέρνει να σαγηνεύει διαρκώς το κοινό; Άραγε, γιατί το έγκλημα «πουλάει» τόσο πολύ;

Η Χριστίνα Ζαραφωνίτου - Καθηγήτρια Εγκληματολογίας στο Τμήμα Κοινωνιολογίας της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου – διαλευκάνει ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα ερωτήματα.

Ηλεκτρονική Διεύθυνση: [email protected]

Music from Uppbeat (free for Creators!):

https://uppbeat.io/t/ilya-kuznetsov/memory

License code: 5JAM8KJV97SUYGTB

Η πορνογραφία είναι μια έννοια που ορίζεται ως η δέσμευση των ενηλίκων σε φωτογραφίες, βίντεο και κείμενο ερωτικού περιεχομένου που έχουν ως στόχο να προκαλέσουν την σεξουαλική διέγερση των ατόμων.

Ωστόσο, όταν παιδιά εμπλέκονται στην συγκεκριμένη περίπτωση, τότε αυτό δεν είναι πορνογραφία. Αυτό είναι σεξουαλική κακοποίηση. Και αυτό είναι έγκλημα.

Στην ελληνική νομοθεσία, ο ποινικός κώδικας ορίζει στο άρθρο 348Α ότι « Όποιος με πρόθεση παράγει, διανέμει, δημοσιεύει, επιδεικνύει, εισάγει στην Επικράτεια ή εξάγει από αυτήν, μεταφέρει, προσφέρει, πωλεί ή με άλλον τρόπο διαθέτει, αγοράζει, προμηθεύεται, αποκτά ή κατέχει υλικό παιδικής πορνογραφίας ή διαδίδει ή μεταδίδει πληροφορίες σχετικά με την τέλεση των παραπάνω πράξεων, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή».

Ωστόσο, οι παραπάνω ποινές μεταβάλλονται, αν πρόκειται για δράση τελούμενη κατ’ επάγγελμα ή κατά συνήθεια, αν έχει προκληθεί βλάβη και εκμετάλλευση παιδιού που νοσεί ψυχικά ή σωματικά, αν υπάρχει απειλή και κακοποίηση του ανήλικου παιδιού και αν πρόκειται για άτομο που δεν έχει συμπληρώσει το 15ο έτος της ηλικίας του, με ποινή κάθειρξης ως δέκα έτη και χρηματική ποινή.

Πρόκειται ίσως από τις χειρότερες μορφές ανομίας, με θύματα μικρά παιδιά που δεν έχουν καμία γνώση και βρίσκονται εκτεθειμένα στον σκληρό κόσμο του διαδικτύου, ο οποίος πλέον φαντάζει αφιλόξενος και εφιαλτικός για κάθε παιδί και για κάθε γονέα που αντιλαμβάνεται τους κινδύνους.

Ωστόσο, ποιές διαστάσεις έχει λάβει η παιδική πορνογραφία και εκπόρνευση σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο; Άραγε, ποια είναι η φύση του θύτη και του θύματος; Μήπως, όταν μιλάμε για παιδική πορνογραφία, θα πρέπει πρώτα να μεριμνούμε για την ψυχισμό του παιδιού;

η Χριστίνα Αντωνοπούλου - επίκουρη καθηγήτρια εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Δικαστηριακή Ψυχολόγος, Ψυχολόγος και Κοινωνιολόγος με εμπειρία πάνω από 40 χρόνια τόσο στην Ελλάδα όσο και στις Η.Π.Α. ως Δικαστηριακή Ψυχολόγος σε θέματα σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών, ενδοοικογενειακής βίας, θέματα βιασμού, ανθρωποκτονίες, ψευδείς καταγγελίες κακοποίησης, παιδιά μάρτυρες στα δικαστήρια - ρίχνει φως σε ένα από τα πιο βάναυσα εγκλήματα∙ αυτό της παιδεραστίας, της παιδικής πορνογραφίας και της παιδικής εκπόρνευσης.

Ηλεκτρονική διεύθυνση: [email protected]

Music from Uppbeat (free for Creators!):

https://uppbeat.io/t/roo-walker/awakening

License code: TXFLGK8VWDBX2ZJD

Στην καθημερινότητα τους, τα παιδιά περιβάλλονται από διάφορες υποχρεώσεις: από την φροντίδα του εαυτού τους και τον σεβασμό προς τους γονείς μέχρι την αγάπη προς την φύση και την βοήθεια των ανθρώπων. Ωστόσο, τα ίδια διακρίνονται και από μία πληθώρα δικαιωμάτων∙ δικαιωμάτων που διασφαλίστηκαν με την υπογραφή της Διεθνούς Σύμβασης του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού από 192 χώρες.

Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να ζουν, να τρέφονται, να περιθάλπτονται ιατρικά, να μένουν σε ένα σπίτι και να χαίρονται την κάθε στιγμή. Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα στην διασκέδαση και στην εκπαίδευση∙ να σκέφτονται, να εκφράζονται και να ζουν ελεύθερα.

Όμως, τα παιδιά έχουν και το δικαίωμα να αισθάνονται και να είναι ασφαλή από κάθε μορφή βίας είτε προέρχεται από το σχολείο, είτε από το δρόμο, είτε από το σπίτι. Τα παιδιά αξίζουν να είναι υγιή, ευτυχισμένα και γεμάτα ελπίδα. Για αυτό τον λόγο, δεν πρέπει να καθίστανται θύματα κακοποίησης, αμέλειας ή εκμετάλλευσης.

Γιατί τα παιδιά αξίζουν το καλύτερο. Δεν το αξίζουν;

Η Βασιλική Χαλκιαδάκη – Δικηγόρος LLM και Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Freiburg και του Max Planck Institute – ρίχνει φως στα δικαιώματα που διέπουν τις ζωές των παιδιών.

Music from Uppbeat (free for Creators!):

https://uppbeat.io/t/roo-walker/awakening

License code: TXFLGK8VWDBX2ZJD

Πίσω στο μακρινό πλέον 2015, το προσφυγικό θεωρείτο ζήτημα αιχμής για την Ευρώπη – περισσότερο ίσως και από την οικονομική κρίση – τη στιγμή που ο αριθμός των προσφύγων και μεταναστών που έφταναν στην Ευρώπη, κυρίως μέσω της Ελλάδας, αναμενόταν να αυξηθεί ακόμα περισσότερο.

Για την αντιμετώπιση του ζητήματος συγκρούστηκαν διαφορετικές πολιτικές, ιδεολογίες, ευαισθησίες και αντιλήψεις γύρω τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στο τέλος, η πολιτική ανάλυση έκανε την προσφυγική κρίση να μοιάζει με στατιστική και τους ανθρώπους να μοιάζουν με αριθμούς.

Ο ανθρώπινος παράγοντας αφαιρέθηκε από το πεδίο διευθέτησης του προσφυγικού ζητήματος. Μέσα σε ένα πλαίσιο σκέψης που οριοθετείτο στα όρια του προβληματος και της λύσης, ο σκοπός ήταν ικανός να «αγιάσει κάθε μέσο» για την επίλυση του ζητήματος.

Μια κρίση ανθρώπων οδήγησε μια κοινωνία σε κρίση αξιών και απέμεινε να έρθει η κάθαρση για να διαπιστωθεί ποιος και τι επέζησε έπειτα από την σύγκρουση μεταξύ έλλογων συμφερόντων, ιδεολογιών και κοινοτήτων.

Επτά χρόνια αργότερα, η ιστορία παραμένει ίδια. Σαν να μην άλλαξε τίποτα.

Και πάλι, η προσέγγιση του προσφυγικού ζητήματος φαίνεται πιο ευαίσθητη από ποτέ. Η συνείδησή μας, όμως;

Μήπως η αλληλεγγύη μοιάζει ως το μοναδικό μονοπάτι για την επίλυση του οποιοδήποτε προβλήματος;

Η προσφυγική κρίση, το προσφυγικό ζήτημα ή το πρόβλημα των προσφύγων – όπως και να το ονομάσουμε – κρύβει ανθρώπους πίσω του. Και οι άνθρωποι κρύβουν πίσω τους αμέτρητες ιστορίες. Και οι συγκεκριμένες ιστορίες – στις περισσότερες των περιπτώσεων – κρύβουν αρκετό πόνο. Αυτό τον πόνο διηγούνται τρεις άνθρωποι με τεράστιο κοινωνικό έργο που βρέθηκαν ως εθελοντές σε προσφυγικές δομές το 2015 και βίωσαν τις πιο σκληρές στιγμές εκείνης της εποχής δίπλα στους πρόσφυγες. Ο Yonous Muhammadi (Ιδρυτής και Διευθυντής του Ελληνικού Φόρουμ Προσφύγων), Ελένα Καραγιάννη (Συντονίστρια εκπαίδευσης προσφύγων στη δομή του Σχιστού) και η Σταυρούλα Καμακάρη (Φοιτήτρια του Τμήματος Διεθνών και ΕυρωπαΪκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς) μας περιγράφουν τις εμπειρίες τους.

https://uppbeat.io/t/pecan-pie/what-we-became

License code: AZFYSLQW4SETX6Q1

Τα τελευταία χρόνια οι σχετικές έρευνες όσο και οι υπεύθυνες κρατικές υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο καταγράφουν απανωτά επεισόδια «γυναικοκτονίας», των οποίων δράστης είναι είτε ο σύζυγος είτε ο ερωτικός σύντροφος του θύματος.

Όλο και περισσότερες επιστημονικές μελέτες περιγράφουν τη γυναικοκτονία ως ένα «νέο» εγκληματολογικό και ανθρωπολογικό φαινόμενο που αφορά τις πιο ακραίες εκδηλώσεις σεξιστικής βίας από μέρους των ανδρών σε βάρος των γυναικών, οι οποίες δολοφονήθηκαν επειδή παραβίασαν τον δήθεν προκαθορισμένο –βιολογικά και κοινωνικά– ρόλο τους ως... γυναίκες.

Στον 21ο αιώνα, παρά τη συστηματική παιδαγωγική προπαγάνδα υπέρ της βιολογικής, κοινωνικής και εργασιακής ισότητας των δύο φύλων και παρά τις κατακτήσεις του φεμινιστικού κινήματος, υπάρχουν ακόμα πολλοί άνδρες οι οποίοι στις ερωτικές και οικογενειακές σχέσεις τους συμπεριφέρονται σε όρους πατριαρχικής ηγεμονίας.

Το να αποδίδουμε τέτοιες εγκληματικές πράξεις στην παρακμή των παραδοσιακών ηθικών αξιών ή στην απαξίωση του θεσμού της οικογένειας αποτελεί μια πολύ εύκολη, αλλά, δυστυχώς, ελάχιστα διαφωτιστική αντίδραση, η οποία το μόνο που πετυχαίνει είναι ίσως να μας καθησυχάζει ψυχολογικά: η βίαιη συμπεριφορά αφορά πάντα τους άλλους και ποτέ εμάς τους ίδιους.

Δυστυχώς όμως αυτό δεν ισχύει. Και η διερεύνηση νέων και συχνά επαναλαμβανόμενων φαινομένων, όπως είναι οι γυναικοκτονίες (κάποιοι μάλιστα κάνουν λόγο για επιδημία), μας αποκαλύπτει ότι τα πιο ακραία φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας δεν αποτελούν τυχαίες εκδηλώσεις ατομικής παθολογίας αλλά, αντίθετα, τροφοδοτούνται από τις πολιτισμικές ιδεοληψίες και ενισχύονται από τις κοινωνικές παθογένειες.

Ωστόσο, ο διαχωρισμός της ανθρωποκτονίας από την γυναικοκτονία εξακολουθεί να εκκρεμεί. Άραγε, υπάρχει ανάγκη καταχώρησης του όρου «γυναικοκτονία» στο Ελληνικό Δίκαιο;

Η Ασπασία Θεοφίλου – ιδρύτρια του κινήματος Strong Me που αγωνίζεται για την πρόληψη και την καταπολέμηση της έμφυλης βίας – υπογραμμίζει την φύση του εν λόγω εγκλήματος.

Ηλεκτρονική διεύθυνση: [email protected]

Music from Uppbeat (free for Creators!):

https://uppbeat.io/t/pecan-pie/what-we-became

License code: AZFYSLQW4SETX6Q1

«Αν έχεις κήπο και μια βιβλιοθήκη, έχεις όλα όσα σου χρειάζονται», ανέφερε ο Κικέρων.

Είναι αλήθεια ότι τα βιβλία αποτελούν πηγή πνευματικού πλούτου, γλωσσικής καλλιέργειας, πληροφόρησης. Τα βιβλία δίνουν «τροφή» και εξάπτουν τη φαντασία μας - κρατώντας σε εγρήγορση το νου μας.

Η λογοτεχνία δε είναι ένα υπέροχο ταξίδι του νου και της φαντασίας. Η απόλαυσή του έγκειται στη διαδρομή του ταξιδιού και όχι στον καθαυτό προορισμό.

Το διάβασμα, από την άλλη μεριά, εμπλουτίζει το λεξιλόγιο μας και αυξάνει τη νοητική μας λειτουργία. Η αμάθεια καταπολεμείται και προβάλλονται ακατάλυτες αξίες. Δίνεται ώθηση στην πνευματική καλλιέργεια του λαού και στην ανταλλαγή ιδεών.

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα: «Οι άνθρωποι που διαβάζουν είναι περισσότερο πολιτισμένοι και έχουν μεγάλη κοινωνική αποδοχή. Όταν δεν έχεις γνώση δε δικαιούσαι να έχεις γνώμη.»

Επομένως, νέοι τρόποι σκέψης δημιουργούνται και νέοι δρόμοι χαράζονται μέσω της ανάγνωσης.

Τελικά, όμως, ποια είναι η αξία του βιβλίου; Ποια είναι η συνεισφορά του ιδίου στη διάπλαση της κοινωνίας μας;

Ο Διαμαντής Διαμαντίδης - μέλος της ομάδας του βιβλιοπωλείου «Το Λεξικοπωλείο» - μας αποκαλύπτει τον ρόλο, την συμβολή και την πραγματική αξία ενός βιβλίου.

Ηλεκτρονική διεύθυνση: [email protected]

https://uppbeat.io/t/infraction/try

License code: YIOCRGBJQTDHFEKW

Ο σφυγμός ανεβαίνει, οι ενδορφίνες ελκύονται και το θαύμα του χορού φωτίζει την ψυχή μας. Αρχαίος όσο η φωτιά, ο χορός συνόδευε πάντα τον άνθρωπο και τον πολιτισμό του – από τις μυσταγωγικές τελετές για την έλευση της βροχής μέχρι τα rave parties. Ο πιο συνυφασμένος με την ύπαρξή μας τρόπος σκέψης είναι η τέχνη που ασκεί όχι μόνο το πνεύμα, αλλά κυρίως το σώμα μας, με κινήσεις που συνδυάζουν την αερόβια άσκηση με ασκήσεις ευλυγισίας. Αλλά είναι και τρόπος έκφρασης των συναισθημάτων και της εκτόνωσης μερικών εξ αυτών. Διότι, ως γνωστόν, τα συναισθήματα ζωντανεύουν και παίρνουν την μορφή των λέξεων. Εάν οι λέξεις δεν αρκούν, μιλάμε με αναστεναγμούς. Αν οι αναστεναγμοί δεν αρκούν, τα τραγουδάμε. Εάν το τραγούδι δεν είναι αρκετό, τότε ασυνείδητα τα χέρια μας τα χορεύουν και τα πόδια μας χτυπούν στον ρυθμό.

Ο χορός είναι έκφραση δυνατή. Μιλάει στην γη και στον ουρανό. Μιλάει για τη χαρά μας, τους φόβους και τις επιθυμίες μας. Ο χορός μιλάει για το άπιαστο∙ παρόλα αυτά, αποκαλύπτει την σκέψη ενός ανθρώπου και την σκέψη και τον χαρακτήρα ενός λαού. Ο χορός φέρνει τους ανθρώπους κοντά. Οι κινήσεις εξαφανίζονται, καθώς συμβαίνουν. Ο χορός υπάρχει μόνο εκείνη την στιγμή∙ εκείνη την φευγαλέα στιγμή. Είναι πολύτιμος. Είναι μια μεταφορά της ίδιας της ζωής. Ο χορός είναι η γιορτή της ζωής.

Η Κωνσταντίνου Ξένου-Κασσιανού - ως πανευρωπαϊκή πρωταθλήτρια χορού, κάτοχος δεκάδων χρυσών μεταλλίων σε πολυάριθμους χορευτικούς διαγωνισμούς και πλεόν μία από τις πιο επιτυχημένες καθηγήτριες χορού στην Αθήνα – περιγράφει την ουσία πίσω από την δυναμικότητα του χορού και επεξηγεί τα οφέλη του χορού στην καθημερινότητά μας.

Ηλεκτρονική διεύθυνση: [email protected]

https://uppbeat.io/t/all-good-folks/make-it-work

License code: VVURR32RFY65AMJB