Sinatra był pierwszym współczesnym idolem piosenkarskim. Śpiewane przez niego ckliwe, romantyczne ballady świetnie oddawały nastroje powojennej Ameryki. Z czasem stały się tylko sentymentalną pamiątką minionej epoki, ale akurat to nagranie przerodziło się w światowy standardem typu giga. Pochodzi z 1966 roku, a kompozytorem oficjalnie jest bandleader Bert Kaempfert, choć co najmniej trzech innych twórców dochodziło swoich praw do niego.

Sinatra to ponoć śpiewak o najlepszej dykcji w tamtych czasach i zarazem o najlepszym wyczuciu frazy. To właśnie ta pieśń uczyniła go sławnym. Legenda mówi, że śpiewane przez Sinatrę scatem słowa "doo-be-doo-be-doo" zainspirowały producentów pewnej kreskówki do nadania słynnemu później psu imienia Scooby-Doo.

Kto nie łyknie zespołu Cockney Rebel za pierwszym razem, niech sobie daruje kolejne próby.

W latach 70. i 80. okazali się za trudni w odbiorze dla szerokiej publiczności ale nagrali muzykę, która do dzisiaj nie zwietrzała. To nie dla wszystkich muzyka. Jednak kilku a nas wciągnęła jak używka, kto jej spróbuje będzie ciągle mu mało. Dlatego w tym miejscu pojawiać się będzie dość często...

Standard napisany przez Michela Legranda i Jacquesa Demy w roku 1967 dla filmu "Les Demoiselles de Rochefort" ("The Young Girls of Rochefort"), kręconego symultanicznie w dwóch językach. Film dzisiaj pachnie naftaliną, ale piosenka Legranda nieoczekiwanie stała się jazdą obowiązkową dla wielu pieśniarzy, przeważnie jazzowych. Sięgali po nią wszyscy znani, bo... pomaga zrozumieć wiosnę. Pomaga również... czekać na miłość.

Maureen McGovern miała swoje dni chwały w dekadzie lat 70., prawie specjalizując się w przebojach srebrnego ekranu. Już swym debiutem pomogła wywalczyć Oscara za "najlepszą piosenkę filmową" z pamiętnego filmu katastroficznego "The Poseidon Adventure".

(Z pomocą Oli Mościckiej).

Prolog albumu "Animals" połączony z epilogiem.

Pink Floyd nie stworzyli dotąd piosenki miłosnej, ale tu słyszymy jakąś nutę tęsknoty za tym. Roger Waters zdradził kiedyś, że słowa odnoszą się do jego drugiej byłej żony (wtedy aktualnej) ale potem się z tego wycofał, dodając, że to ogólny ukłon w stronę idei bezpieczeństwa w ramionach ukochanej osoby, i że nie jesteśmy sami w globalnym społeczeństwie. W społeczeństwie, które - według płyty "Animals" - składa się z trzech grup społecznych: bezmyślnych owiec, drapieżnych psów i despotycznych świń. Proszę się dopasować wedle uznania.

Kiedy zespół Pink Floyd rozpadł się, Waters złączył obie części w jedną całość (na potrzeby swych koncertów) przy pomocy gitarowegom sola, które wykonał Snowy White. Tą wersję słyszymy.

Beatlesowski klasyk z LP "Rubber Soul" (1965), którego sufrażystki specjalnie nie cenią.

Podpisał się pod nim tandem Lennon-McCartney ale to prawie samodzielne dzieło Lennona, który twierdził, że nie odnosi się do konkretnej dziewczyny, że to archetyp postaci jakiej poszukiwał, a odnalazł w końcu w Yoko Ono. Ale Lennon różne rzeczy opowiadał o niej, często sprzeczne. Była żona Lennona, Cynthia, także uważała, że to o niej.

W akustycznym nagraniu strój gitar kojarzy się z greckim bouzouki i ścieżką z "Greka Zorby" a harmonię chórku pożyczyli od Beach Boys. Użyli w niej słówka "tit". Wielu słuchaczy nie zwraca na to uwagi, albo myśli, że może to bardziej niewinne słowo. Producent George Martin dopuścił ten żarcik, bo uznał, że nikt nie zauważy.

Medal dla tego, kto pierwszy się domyślił, że Crusaders potrafią być wspaniałą grupą akompaniującą. Ich jazzujące aranżacje skusiły wielu, jak Michael Franks czy Bill Withers. Tu słyszymy Randy Crawford, jeden z najwspanialszych głosów rhythm and bluesa lat od połowy lat 70.

Nie wiedzieć dlaczego na oryginalnej płycie Crusaders nie ujawniono kim jest właścicielka głosu, co nie przeszkodziło odkryć jej talent i rozpocząć długoletnią karierę, którą nieomal sobie przepowiedziała w słowach tej piosenki.

(Z pomocą Oli Mościckiej).

"Yours Truly, 2095" pochodzi z kosmicznego, wizjonerskiego albumu "Time" (1981 r.) i ta muzyka brzmi czasem bardziej futurystycznie niż dzisiejsza.

Geniusz Jeffa Lynne'a tym razem kazał mu porzucić nieodzowne dotąd wiolonczele i postawić na klawisze i syntezatory z pomocą niemieckich inżynierów w studiach w Monachium.

Tekst opowiada o kosmonaucie piszącym z innego czasu list do dziewczyny, w którym porównuje ją z robotką (robotem), z jaką musi przebywać. Cała ta płyta jest kosmicznie zwariowana, nie ma na niej słabych nagrań. Electric Light Orchestra będzie częstym gościem na tej stronie.

Tytułowa pieśń z romantycznego westernu "The River of No Return" z udziałem Marilyn Monroe i Roberta Mitchuma (1954), kręconego głównie w kanadyjskim Banff. Monroe śpiewa ją w saloonie pod koniec filmu, który uznała za swój najgorszy w karierze (głównie z uwagi na nieustające głównie z reżyserem Otto Premingerem). Wyśpiewała balladę swym własnym głosem ale gry na gitarze nie udało się podrobić, choć mocno próbowała.

(Z pomocą Agaty Kusznirewicz)

Największy przebój kompozytora Vincenta Youmansa, stworzony w 1924 roku, użyty w broadwayowskim musicalu "No, No, Nanette". Ze słowami Irvinga Caesara, który napisał je podobno szybko "na rybę", ale zachwyciły Youmansa i nie kazał nic zmieniać.

Melodia stała się standardem. Oprócz Doris Day śpiewali ją (lub grali) wszyscy wielcy tamtych czasów, z jazzmenami na czele: Ella Fitzgerald, Art Tatum, Lester Young, Frank Sinatra, Nat King Cole, a w Polsce Irena Santor (z udziałem Wojciecha Młynarskiego, który napisał uroczy polski tekst).

(Z pomocą Oli Mościckiej).

Toto jest jest grupą założoną przez najbardziej zapracowanych ludzi w branży. Jako muzycy sesyjni mają udział w realizacji około tysiąca płyt innych wykonawców, nieomal wszystkich z Zachodniego Wybrzeża. Ale nawet już występując pod własnym szyldem nadal wspomagali innych. Ich pasja do muzyki i radość z grania była widoczna na każdym kroku i porażała każdego, kto zaliczył chociaż jeden koncert. Bez gadżetów, samplingów i udziwnień.

"Angela" to słabiej znany numer, zamykający debiutancką płytę z roku 1978. Muzycznie mógłby być wizytówką stylu Toto czyli perfekcyjnego miksu delikatnego popu z twardym rock and rollem. Prawdą jest jednak fakt, że Toto poraża swą zdolnością do zagrania w każdym stylu i w każdym brzmieniu. To najbardziej uniwersalny zespół na świecie, zdolny do wszystkiego. Śpiewa Bobby Kimball.