Το ΜηνΌρε του ΤΡΡ

Την ώρα που μόλις και μετά βίας τα στόματα γυναικών ανοίγουν δειλά και με φόβο, ενώνουμε τις φωνές μας με τις Σοφίες της χώρας μας, και όχι απλώς δεν αγωνιούμε, αλλά παρακαλάμε «να πάμε στο άλλο άκρο». Απέναντι στο μέτωπο των ισαποστάκηδων, προτείνουμε να ασχοληθούμε με τον... αδικημένο βιαστή μόνο εφόσον προκύψει, και μόνο αφού οι γυναίκες που έχουν υποστεί βία και εγκλήματα νιώσουν άνετα να καταγγείλουν τα τέρατα. Σε πιο ψύχραιμο τόνο προσπαθούμε να παρακολουθήσουμε την επιτυχημένη διεθνή καριέρα του Κυριάκου Μητσοτάκη, χωρίς να τα καταφέρουμε, χάνουμε το μέτρημα με τα δεκάδες δισεκατομμύρια που λείπουν από τους λογαριασμούς του Σταϊκούρα, ενώ αναζητούμε το νέο σώμα που ίδρυσε σήμερα Δευτέρα ο υπουργός Χρυσοχοΐδης, γνωρίζοντας πως και αύριο μέρα είναι.

Η Γερμανία ανακοινώνει λοκνταουν έως τις αρχές Απριλίου. Η Βρετανία μέχρι τον Μάρτιο. Η Ιταλία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης μέχρι το τέλος Απριλίου, η Πορτογαλία περιοριστικά μέτρα για τουλάχιστον έναν μήνα, η Γαλλία για εβδομάδες, όπως και η Ολλανδία, η Δανία, η Πολωνία. Στην Ελλάδα, Παρασκευή απόγευμα περιμένουμε την ανακοίνωση για το άνοιγμα μαγαζιών το πρωί της Δευτέρας, οι μαθητές περιμένουν από Δευτέρα σε Τρίτη, και ούτε το ύψος του προστίμου δεν παραμένει σταθερό. Παράλληλα, η αστάθεια στις ΗΠΑ παραμένει, το ρήγμα εντός ΕΕ με τον εμβολιαστικό εθνικισμό βαθαίνει, και το τραπέζι των ελληνοτουρκικών έχει στρωθεί. Το σύνδρομο του βραστού βατράχου συνεχίζεται, καθώς κολυμπάμε στα θερμά νερά αγνοώντας πως σύντομα το νερό μέσα στην κατσαρόλα θα φτάσει σε σημείο βρασμού.

Την ώρα που στις ΗΠΑ αυξάνει η ένταση, χακί γεμίζουν τους δρόμους και απειλές και «κίνδυνοι» πυκνώνουν την εσωτερική δημόσια σφαίρα στην πορεία για μία... ασφαλή μετάβαση στην νέα διοίκηση του Μπάιντεν την οποία ο Τραμπ ακόμα δεν αναγνωρίζει, και τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση ταλανίζεται για την -ακόμα μία- εθνικιστική πολιτική της Γερμανίας, αυτή τη φορά αναφορικά με το εμβολιαστικό πρόγραμμα, η κυβέρνηση -πιο έτοιμη από ποτέ- Μητσοτάκη ετοιμάζεται να κάτσει στο τραπέζι για τα ελληνοτουρκικά, πράγμα που φαίνεται πως πάει εξαιρετικά καλά. Παράλληλα, η διαχείριση της πανδημίας σημειώνει νέα υψηλά, με στοιχεία του περασμένου Νοεμβρίου να καλύπτουν τον Ιανουάριο, και τη σκιά του περσινού Μαρτίου να σκοτεινιάζει ολάκερη την προσεχή Άνοιξη.

Μπορεί οι κινηματογράφοι να είναι κλειστοί, όμως η νέα ταινία του υπουργού Κικίλια που δεν είναι ηθοποιός μας κλέβει την καρδιά με το συναισθηματικό της σενάριο, ενώ η συνέντευξη του πρωθυπουργού στον ΑΝΤ1 προσφέρεται και ως μικρό ντοκιμαντέρ για την επιτυχία της κυβέρνησης, πριν αναλάβουν το μεγάλου μήκους από το Νέο Φάληρο. Οι 1.000 επιπλέον προσλήψεις ειδικών φρουρών σκορπίζουν μεγάλη αισιοδοξία σε όλους μας, και συνυπολογίζοντας πως αυτοί προορίζονται για πανεπιστημιακή αστυνομία αντιλαμβανόμαστε το πανέξυπνο σχέδιο της κυβέρνησης για να μπουν στο πανεπιστήμιο άνθρωποι που σε διαφορετική περίπτωση δεν θα περνούσαν ούτε απ' έξω.

Μία φωνή λέει πως οδεύουμε σε τρίτο κύμα, μία άλλη φωνή (και πολλές μιντιακές μαζί της) λέει να ανοίξουμε τα μαγαζιά, μία άλλη φωνή κατηγορεί την κυβέρνηση για το ανοχύρωτο σύστημα υγείας, μία άλλη φωνή (πάλι κυβερνητική) απαντά πως φταίνε πότε οι γιατροί και πότε οι λοιμωξιολόγοι, μία άλλη φωνή λέει πως θα έρθουν αυστηρότερα μέτρα, μία παράλλη φωνή λέει πως τα μέτρα θα πρέπει να χαλαρώσουν για να επανέλθει η κανονικότητα. Στο μέσο, τα δικά μας τα κεφάλια που ακούν τις φωνές, πότε βυθιζόμενοι στην απόγνωση, και πότε μέσα σε βαθιά γέλια. Άλλη μία ημέρα στην άκρη αυτή των Βαλκανιών, με το τσαρούχι και το σκαρπίνι, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Μία νέα εβδομάδα ξεκίνησε, με όλες εκείνες τις ειδήσεις που δημιουργούν μια λούπα να δηλώνουν και σήμερα βροντερό παρών. Ο Στέλιος Πέτσας εκταμιεύει μερικά ακόμα εκατομμύρια ευρώ προς ΜΜΕ, μερικά κυβερνητικά στελέχη κάνουν για ακόμα μία φορά αλληλοσυγκρουόμενες δηλώσεις επί προγραμματισμού ή και μέτρων, διεθνή μέσα ενημέρωσης καταγγέλλουν την αστυνομική βαρβαρότητα και ανομία, ενώ άλλα την χειροκροτούν που αδυνατεί ακόμα να συλλάβει καταδικασμένους χρυσαυγίτες. Η κυρία Κεραμέως υποδέχεται τα παιδιά στα σχολεία, με τους γονείς να πανηγυρίζουν και τους μαθητές να παραλαμβάνουν μάσκες που θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν και ως κουβέρτες. Α! Πλέον, εκτός από τους λοιμωξιολόγους, η κυβέρνηση ανακοινώνει πως για την διαχείριση της πανδημίας φταίνε και οι γιατροί.

Όσο ο κόσμος παραμένει διχασμένος να παρακολουθεί τα σχέδια του διαβολικά καλού, ο μισός με ανάλαφρη διάθεση και ο μισός με παροιμιώδη αγωνία, ακούμε τον Κυριάκο Μητσοτάκη να μας ανακοινώνει πως ο εμβολιασμός του πληθυσμού θα φτάσει μέχρι και το 2023, αλλά κρατάμε την ψυχραιμία μας, καθώς όλοι ξέρουμε πως μέχρι τότε δεν έχουμε κανονίσει τίποτα και δεν υπάρχει λόγος να πιεζόμαστε. Άλλωστε, όποιος βιάζεται σκοντάφτει, και αν περπατάει και νύχτα, υπάρχει κίνδυνος να σκοντάψει και λάσπες και άλλες βρωμιές. Βέβαια, η δημόσια σφαίρα συζήτησης προκύπτει γεμάτη από αυτά, απόδειξη πως δεν χρειάζεται ούτε να βιαζόμαστε, ούτε να σκοντάψουμε για να πήξουμε στα λύματα. Όλοι ξέρουν πως είμαστε λαός αχόρταγος.

Καθότι η ημέρα των Θεοφανίων αποκάλυψε «ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο» σε Ελλάδα και ΗΠΑ, το ΜηνΌρε επιστρατεύει και την Λαμπρινή Θωμά, ώστε να διαπιστώσουμε εάν το τρελό ρόλερ κόστερ κορύφωσε την πορεία του, ή εάν απλώς περάσαμε από μία ταραχώδη ατραπό στην πορεία μας για μία ακόμα πιο ταραγμένη. Χειροκροτάμε φυσικά την Κεραμέως που καΠελώνη την κυβέρνηση η οποία καπελώνει την Επιτροπή Λοιμωξιολόγων, η οποία μάλλον πεταλώνει τζιτζίκια καλύτερα από το να υπερασπίζεται την αξιοπρέπεια και την ευθυκρισία των μελών της, ενώ αναρωτιόμαστε τι ακριβώς πρέπει να γίνει για να καταλάβουμε, εμείς και η κυβέρνηση, πως η διαχείριση της πανδημίας έχει αποτύχει παταγωδώς και πως από τύχη δεν θα γλιτώνουμε πάντα.

Με το ραδιόφωνο του TPP να επανέρχεται στην κανονικότητα δίχως εμβόλιο αλλά με πολλά φάρμακα ενημέρωσης, διυλίζουμε την κάμηλο του Βορίδη στο νέο υπουργικό σχήμα και καταπίνουμε τον κώνωπα της «ανανέωσης» που έδωσε ο σωτήρας Μητσοτάκης στις τηλεδιασκέψεις που οργανώνει από το ξύλινο γραφείο του. Περιμένουμε ακόμα τις εξηγήσεις της κυβέρνησης για την Palantir, μάλλον ολίγον μάταια, παίρνουμε μία μεγάλη αγκαλιά τους λοιμωξιολόγους που κρατούνται όμηροι στα υπόγεια του Μεγάρου Μαξίμου, και τραγουδάμε μαζί «το παιδί έχει φύγει», λίγο πριν φύγουν όλα μαζί τα παιδιά να φάνε τους εργοδότες των μεταφορικών και των κούριερ.

Το λοκντάουν επί θύραις, ο κόσμος στους δρόμους σαν να είναι Χριστούγεννα, και ο Πρωθυπουργός συμπεριφέρεται σαν να ξέρει τι θα πει δουλειά, μισθός και οκτάωρο. Αυτό το τελευταίο όχι και πολύ σίγουρα, αφού εν μέσω καραντίνας ετοιμάζεται να το καταργήσει και στα χαρτιά, όπως έχουν από καιρό τώρα κάνει οι εργοδότες. Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού ψάχνουν κάποιον να πει ψύχραιμα στον Τραμπ ότι έχει χάσει, χωρίς να είναι σίγουρο πως η ψυχραιμία θα ωφελήσει. Η κυβέρνηση συνεχίζει να ψηφίζει σαν να μην υπάρχει αύριο, και ετοιμάζεται να φέρει ότι νομοσχέδια προτάσσει η καραντίνα, δηλαδή τέτοια που θα σήκωναν διαμαρτυρίες και απεργίες και άλλα τέτοια αντιαναπτυξιακά.