Το ΜηνΌρε του ΤΡΡ

Μετά από λίγη αμηχανία, λίγη αγωνία και λίγη τάχα μου συστολή, η απαυτοκρατορία αντεπιτίθεται, και όλως τυχαίως η υπεράσπιση ενός καταγγελλόμενου για βιασμούς ανηλίκων βασίζεται στην υπεράσπιση της υπουργού που τον επέλεξε κατόπιν επιλογής του πρωθυπουργού που την επέλεξε, ενώ οι ίδιες οι κατηγορίες είναι κατασκευάσματα των κομμουνιστών που δεν θέλουν επενδύσεις. Το υπουργείο Υγείας συνεχίζει να συμπεριφέρεται στους υγειονομικούς σαν σακιά με πατάτες και εκδίδει αποφάσεις για να τους μεταφέρει από εδώ και από εκεί, την ώρα που και η πανδημία αντεπιτίθεται. Πίσω από όλα αυτά, η πολιτεία ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει έναν κρατούμενο που ζητάει την εφαρμογή του νόμου της ίδιας της κυβέρνησης, και η ορμπανοποίηση μπαίνει στην επόμενη φάση της.

Μετά από μία διαβολοβδομάδα για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, που χάρη στον Λιγνάδη βλέπει τις ευθύνες της για την διαχείριση της πανδημίας να γράφονται -έστω ευκαιριακά- στο χιόνι της Μήδειας, μία θαυμάσια εβδομάδα ξεκινά. Από το ΑΠΘ και τους βασανιστές αστυνομικούς, τη μανδροπαπαδημητριακή υπεράσπιση των εγκληματιών με ερωτήματα τύπου «τι φόραγαν» και τις μονταζιέρες, μέχρι τη γενική συσκότιση για την κατάσταση των νοσοκομείων, τους διασωληνωμένους που αυξάνουν και τον Δημήτρη Κουφοντίνα που δολοφονείται αργά, προμηνύεται εξίσου ζοφερή και γεμάτη λασπόλουτρα. Κρατηθείτε γερά, βάλτε ζώνη, θα έχει αναταράξεις.

Τα αποκαλυπτήρια της φάσης μενδωνισμού της κυβέρνησης έγιναν τελικά το μεσημέρι της Παρασκευής, με την υπουργό Πολιτισμού σε ρόλο Ρούλας Βροχοπούλου να καταγγέλλει τον γνωστό θεατράνθρωπο, δημοφιλή σκηνοθέτη και εκλεκτό του Μεγάρου Μαξίμου και όλου του συστήματος Μητσοτάκη, ενώ λογικά ακολουθεί ο κικιλιασμός, που σημαίνει ψαλίδισμα των αρμοδιοτήτων Μενδώνη χωρίς καθαίρεση. Την ίδια ώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ καταθέτει ολόκληρη ερώτηση στη Βουλή για τα rapid test που αγόρασε σε τετραπλάσια τιμή ο Πατούλης από τον Άρη, προσπαθώντας για μία ακόμα φορά να εκμεταλλευτεί την επικαιρότητα, αυτή τη φορά της πρώτης φοράς που η ρομποτότητα της ανθρωπότητας πατάει το πόδι της στον συμπαθή μακρινό πλανήτη. Α! Είναι και ο κακός μας ο καιρός, που για όλα φταίει και μας τυραννάει.

Έχοντας περάσει στη φάση χρυσοχοΐδοποίησης του δημοσίου λόγου και αδωνοποίησης της λογικής, κυρανακοποίησης της πραγματικότητας και εκμπογδανισμένης διαχείρισης κάθε πιθανής και απίθανης τραγωδίας, η ζωή συνεχίζει να περνάει σε μια χώρα κλειστή για κάτι λιγότερο από το ένα τρίτο του έτους. Ευθύνες ορφανεμένες και αδέσποτες για κάθε έγκλημα και αβλεψία γίνονται συνήθεια, όπως και η πτώση από τα σύννεφα για κάθε τρομακτική αλήθεια που προκύπτει από τη γύμνια της κυβέρνησης και της διαχείρισης της πανδημίας, που πια σκοτώνει σε όλα τα επίπεδα. Ευτυχώς, από το παράθυρο που άνοιξε μέσα στη μαυρίλα βλέπουμε τον ζόφο να ασφυκτιεί, με το ένα μετά το άλλο τα θύματα κακοποίησης να καταφέρνουν να δαμάσουν τους δαίμονές τους και να μιλήσουν δημόσια, στοιχειώνοντας τον ύπνο λασπερών και λιγδωμένων τεράτων που διαπερνούν την πολιτική αλυσίδα, και φτάνουν μέχρι και τις κορυφές της. Λαστ μπατ νοτ λιστ: Το νέο τραγούδι του Σπύρου Γραμμένου «Το όνομά μου είν' το δικό σου», σε πρώτη και περήφανη ραδιοφωνική μετάδοση.

Το επιτελικό κράτος μετατρέπεται σε μία ωραιότατη ΜΕΘ, δηλαδή σε μία μονάδα εντατικής θυμηδίας, πότε του πρωθυπουργού Μητσοτάκη που θέλει να πιει τον καφέ του και δεν τον αφήνουμε, πότε του περιφερειάρχη Πατούλη που θέλει να παίξει στο χιόνι και του την έχουν στημένη, και πότε του δημάρχου Μπακογιάννη που ταλαιπωρείται μέχρι να γενεί πρωθυπουργός. Ο κακός μας ο καιρός που φταίει πάντα έκανε και πάλι τη δουλειά του, με αποτέλεσμα να μην κάνει κανένας άλλος τη δική του. Δεν πειράζει όμως, λύση υπάρχει πάντα, και φυσικά την ετοιμάζει ο υπουργός Χρυσοχοΐδης με μερικά ακόμα αστυνομικά σώματα, με το μότο του «Άμα δεν έχουν ψωμί, ας φάνε ξύλο».

Με την εβδομάδα να ανοίγει με ένα ακόμα ακορντεόν, αυτή τη φορά στις εθνικές οδούς από την κυβέρνηση, αναζητούμε έναν λοιμωξιολόγο να μα εξηγήσει γιατί θα πρέπει να ανοιγοκλείνουν οι δρόμοι, έναν μετεωρολόγο να μας τα κάνει ταληράκια για την ανάγκη χρήσης δύο, τριών και τεσσάρων μασκών, ή έστω τον Άδωνι Γεωργιάδη, χωρίς να βρίσκουμε κανέναν. Καταγράφουμε τις λιγνάδιες μπουγάδες του συστημικού τύπου, που συστηματικά δηλώνει το παρών όπου υπάρχει ανάγκη για συγκάλυψη και σιωπή, φωνάζουμε ένα υπερήφανο «δεν μας νοιάζει» σε όποιον αποφασίζει να μας πει πως σε αυτόν (ή αυτή, ή αυτό) δεν έτυχε κανείς να τους πειράξει, προσευχόμαστε στον Απρίλιο που «θα είναι καλύτερα», ενώ διαλέγουμε γραμματοσειρά για τα μελανά γράμματα με τα οποία η ιστορία θα καταγράψει τον πρώτο νεκρό από απεργία πείνας, με αίτημα την τήρηση του νόμου. Ωραία αρχή για νέα εβδομάδα.

Παρακολουθώντας την «επιτροπή λοιμωξιολόγων - ΔΑΠ - Τσιόδρα - κατά βάση ότι πει ο Μητσοτάκης» να χάνει και τα τελευταία ψήγματα αξιοπιστίας, παρακολουθώντας τα ισχνά επιδημιολογικά δεδομένα που υπάρχουν στη χώρα να σκιαγραφούν μερικές ζοφερές επόμενες εβδομάδες, καταγράφοντας κάθε κυβερνητικό σχεδιασμό να αποτυγχάνει για τους πολλούς και να βολεύει πάντα μερικούς διαλεχτούς και ημέτερους, βλέποντας υπουργούς να τερματίζουν (;) την αλαζονική συμπεριφορά και τον πρωθυπουργό να χλευάσει κάθε καλή πίστη των πολιτών, ακούγοντας υγειονομικούς, εκπαιδευτικούς και κάθε λογής εργαζόμενους δεν μένει πια τίποτα άλλο από το να βγούμε και πάλι στα μπαλκόνια μας και να βάλουμε τις φωνές. Έτσι, να κάνουμε μια πρόβα για όσα θα ακολουθήσουν στον δρόμο. Με μάσκες, αποστάσεις και πυγμή.

Ακόμα μία ημέρα που τα μαγαζιά ανοιγοκλείνουν, τα παιδιά κολλανε-δεν κολλάνε, τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι και δεν είναι κίνδυνος διασποράς του ιού, η κυβέρνηση μπορεί και δεν μπορεί να στηρίξει την αγορά και τους εργαζόμενους. Άλλη μία ημέρα που η φοιτητική κοινότητα βλέπει στο πλευρό της τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας ενάντια στα αυταρχικά κυβερνητικά σχέδια. Άλλη μια μέρα που φωνές πασχίζουν να ακουστούν και εγκλήματα κατά ψυχών να έρθουν στο φως. Άλλη μια μέρα στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, τη μόνη Ελλάδα που ξέρουμε πια.

Η επιτροπή Λοιμωξιολόγων που στην πραγματικότητα είναι «του Τσιόδρα» συνεδριάζει αδιάκοπα, πότε τακτικά και πότε έκτακτα, πάντα όμως με προσανατολισμό την έγκριση των κυβερνητικών αποφάσεων, όπως κάθε λοιμωξιολόγος ΔΑΠ που σέβεται τον εαυτό του, ρίχνοντας νερό στον μύλο των «αυστηρότερων μέτρων», που άλλοτε είναι «σαν του Μαρτίου», άλλοτε «σαν του Νοέμβρη», και άλλοτε, σαν να μην υπάρχουν. Αυτό το τελευταίο, μόνο αναφορικά με τα μέτρα προστασίας των πολιτών, και όχι με τα μέτρα που παίρνουν οι ένστολοι στους δρόμους χτυπώντας κάθε πιθανό και απίθανο περιπατητή, εκτός εκείνου που το βάδισμα τον βγάζει κατά Πάρνηθα μεριά. Έτσι, έναν χρόνο από το καλωσόρισμα της πανδημίας στη χώρα, μαθαίνουμε να ζούμε με αυτή σαν να μην υπάρχει, μετρώντας μόνο θύματα, του ιού, των λοκντάουν, του αυταρχισμού και της αλαζονείας της εξουσίας. Καλή λευτεριά.

Ο Άδωνις μαζεύει κλειδιά, ο Παναγιώτης μαζεύει κρούσματα, ο Βασίλης μαζεύει προσφορές, ο Κώστας μαζεύει την κανονικότητά του, ο Μιχάλης μαζεύει τους πρυτάνεις, η Κατερίνα μαζεύει τραγούδια για την πάρτη της, ο Κωνσταντίνος μαζεύει κερδισμένες αγωγές, ο Πέτρος μαζεύει πολύ σοφία, ο Σωτήρης μαζεύει μεταλλάξεις, ο Μιλτιάδης μαζεύει υπογραφές για την ευρωπαϊκοποίηση των φαρμακευτικών, και ο Κυριάκος τα μάζεψε τα πράγματα κι έφυγε από το σπίτι. Καμία ανησυχία, απλό τριήμερο, κι ας είναι μεσοβδόμαδο. Μία ακόμα όμορφη ημέρα για την πιο προετοιμασμένη κυβέρνηση όλων των εποχόνε.