Bu bölümde, antik Yunan mimari düzenleri ve sanatının tarihsel gelişimi teknik detaylarla incelenmektedir. Dor, İon ve Korint üsluplarının yapısal birleşenleri, özellikle de bitkisel motifli akantus yapraklarıyla tanınan Korint başlığı kapsamlı bir şekilde tanıtılmaktadır. Arkaik, Klasik ve Hellenistik dönemlerin estetik farkları, Aphaia Tapınağı ve Zeus Sunağı gibi önemli eserler üzerinden somutlaştırılmaktadır. Ayrıca Hellenistik dönemde sanatın daha kozmopolit ve birey odaklı bir yapıya bürünerek idealleştirilmiş formlardan uzaklaştığı vurgulanmaktadır. Sonuç olarak bu bölüm, sütun yapılarından alınlık süslemelerine kadar geniş bir mimari terminolojiyi sistemli bir şekilde sunmaktadır.

Bu bölümde, Erken Hıristiyanlık dönemine ait sanat eserleri ve dini kavramların kökenleri incelenmektedir. Kilise sözcüğünün etimolojik kökeni ile teolojik anlamları açıklanırken, inancın yayılma sürecindeki önemli dönüm noktalarına değinilmektedir. Özellikle 6. yüzyıla tarihlenen ve Suriye ile İtalya gibi bölgelerde üretilen Viyana Genesis’i ve Rossano İncili gibi nadide el yazmaları detaylıca tanıtılmaktadır. Bu minyatürlü eserler aracılığıyla, kutsal metinlerdeki dini anlatıların Orta Çağ sanatındaki görsel yansımaları ve estetik üslubu gözler önüne serilmektedir. Sonuç olarak bu bölüm, Bizans etkisi altındaki dini sanatın teknik gelişimini ve ikonografik derinliğini tarihsel bir perspektifle ele almaktadır.

Mitoloji ve İkonografi derslerimizin dördüncü haftasında Hera, Demeter ve Persephone'yi konuşacağız.

Bu bölümde, Ortaçağ’dan Erken Rönesans’a uzanan süreçte sanatın kuramsal temellerini, işlevlerini ve teknik gelişimini ele alan temel metinler incelenmektedir. Papa Gregorius ve Aquinolu Tommaso, dini imgelerin okuma yazma bilmeyenler için eğitici bir araç ve kutsal olanı hatırlatıcı bir vasıta olduğunu vurgulayarak görsel sanatları meşrulaştırmışlardır. Abbot Suger, St. Denis Kilisesi’ndeki mimari yenilikleriyle Gotik stilin öncüsü olurken, maddi güzelliğin insanı manevi bir yükselişe ulaştırdığını savunmuştur. Theophilus Presbyter ve Cennino Cennini, dönemin sanatsal uygulama yöntemlerini ve atölye geleneklerini teknik el kitapları aracılığıyla kayıt altına almışlardır. Son olarak Lorenzo Ghiberti, İtalyan sanat tarihine dair kişisel ve kuramsal değerlendirmelerini sunarak modern sanat anlayışının temellerini atan Giotto gibi figürlerin önemini ortaya koymuştur. Toplamda bu bölümde, sanatın kutsal bir sembolden özgün bir yaratım alanına dönüşüm serüvenini özetlenmektedir.

Bu bölümde, antik çağdan Osmanlı dönemine kadar Beşiktaş sahilinin tarihsel ve mimari dönüşümü, bölgeye adını veren Diplokionion yani Çifte Sütun anıtı üzerinden ele alınmaktadır. Bizans İmparatorluğu'nun ihtişamını simgeleyen bu devasa porfir sütunlar, denizciler için bir nirengi noktası ve donanmanın toplandığı görkemli bir protokol alanı işlevi görmüştür. Kaynaklar, bölgenin mitolojik kökenlerinden başlayarak Ayios Mamas Sarayı gibi imparatorluk yerleşimlerine ve bu estetik mirasın Venedik mimarisine olan etkilerine değinmektedir. Petrus Gyllius ve Dionysios gibi tarihçilerin gözlemleriyle desteklenen anlatılar, sütunların zamanla yok oluşunu ve bölgenin Barbaros Hayreddin Paşa ile devam eden denizcilik genetiğini açıklamaktadır. Sonuç olarak bu bölüm, Beşiktaş'ın antik liman kimliğini ve "beş taş" ismine ilham veren kayıp anıtların kültürel izlerini panoramik bir perspektifle sunmaktadır.

Bu bölümde, İstanbul’un en köklü semtlerinden biri olan Beşiktaş’ın antik çağlardan günümüze uzanan sosyo-kültürel ve mimari dönüşümü derinlemesine ele alınmaktadır. Bölgenin ismiyle ilgili dini efsanelerden Barbaros Hayrettin Paşa dönemindeki askeri yükselişine, sarayın bu kıyılara taşınmasından modern üniversite yerleşkesine evrilmesine kadar olan tarihsel katmanlar incelenmektedir. Bölüm, sadece fiziksel yapıların değişimini değil, aynı zamanda toplumsal yapının, mahalle kültürünün ve kimlik krizlerinin zamana nasıl direndiğini veya uyum sağladığını tartışmaktadır. Özellikle gelenekle modernlik arasındaki çatışma, 19. yüzyıl mizahı ve spor tarihinin ilk adımları üzerinden zenginleştirilmiş bir perspektifle sunulmaktadır. Sonuç olarak bu bölüm, şehrin hafızasının fiziksel mekanlar yok olsa bile anlatılan hikayeler aracılığıyla nasıl hayatta kaldığını sorgulayan felsefi bir bakış açısı sunmaktadır.

Bu bölümde, İslam öncesi Türk tarihi, siyasi yapıları ve derin inanç sistemleri kapsamlı bir şekilde incelenmektedir. Bölümde Asya ve Avrupa Hun İmparatorlukları ile Mete Han gibi önemli hükümdarların stratejik hamleleri ve Çin Seddi'nin inşa nedenleri detaylandırılmaktadır. Tarihi verilerin yanı sıra, Türklerin kadim inancı olan Tengricilik ve bu inancın evren tasavvuru, kutsal varlıkları ve ritüelleri üzerinde durulmaktadır. Şamanizm ile olan ilişkisi bağlamında gök, yer ve yeraltı dünyasından oluşan üç katmanlı kozmoloji sembolik ifadelerle açıklanmaktadır. Ayrıca, arkeolojik kazılardan elde edilen bulgular ve kutsal kurt efsanesi gibi kültürel unsurlar aracılığıyla Türk toplumlarının manevi dünyası aydınlatılmaktadır. Toplamda bu bölüm, eski Türklerin hem askeri gücünü hem de köklü spiritüel geleneklerini bir bütün olarak sunmaktadır.

Bu bölümde, Yunan Arkaik Dönem mimarisinin evrimi ve bu süreçteki temel tasarım prensipleri detaylı bir şekilde incelemektedir. Mısır ile kurulan ticari ilişkiler ve Naukratis gibi koloniler sayesinde, ahşap ve kerpiç binalardan taş malzemenin kullanıldığı daha anıtsal yapılara geçiş süreci aktarılmaktadır. Bölümde, Dor ve İon gibi mimari düzenlerin ortaya çıkışı ile farklı tapınak plan tipleri teknik çizimlerle desteklenerek açıklanmaktadır. Özellikle Anadolu'daki Assos Athena Tapınağı ve Samos Hera Tapınağı gibi önemli eserler üzerinden dönemin süsleme anlayışı ve mimari karakteristikleri örneklendirilmektedir. Ayrıca, dairesel yapılar ve sütun başlıkları gibi spesifik elemanlar tanımlanarak Klasik Yunan sanatının temellerinin nasıl atıldığına dair kapsamlı bir bakış sunulmaktadır.

Erken Hristiyanlık döneminde inancın sanat üzerindeki dönüştürücü etkisini tarihsel, mitolojik ve teknik açılardan ele alan bu bölüm, Roma İmparatoru Konstantin’in rüyasıyla başlayan dini özgürlük sürecini ve bu sürecin katakomplardaki gizli sembollerden görkemli rölikerlere kadar nasıl bir görsel dil yarattığını açıklamaktadır. Sanatçılar, yeni bir teolojik mesaj iletmek için Antik Yunan ve Roma’nın Hermes gibi figürlerini İyi Çoban imgesine dönüştürerek senkretik bir yöntem izlemişlerdir. Ayrıca, Piero della Francesca’nın ışık kullanımındaki ustalığı ve Brescia Kutusu gibi değerli objeler üzerinden kutsallığın somutlaştırılması üzerinde durulmaktadır. Özetle bu bölüm, yer altı mezarlarındaki mütevazı fresklerden Rönesans’ın matematiksel disiplinine kadar uzanan Hristiyan sanatının gelişim rotasını çizmektedir.

Olymposlu tanrıları, Zeus'u, Hera'yı ve Zeus'un bitmek bilmez aşk maceralarını inceleyeceğimiz bu uzun bölüm, Yunan mitolojisinin temel taşlarını oluşturan Olympos tanrılarını, evrenin hiyerarşik düzenini ve tanrıların karmaşık ilişkilerini kapsamlı bir biçimde ele almaktadır. Bölümde, özellikle gökyüzünün hâkimi Zeus ile evlilik kurumunun koruyucusu Hera'nın güç mücadeleleri, sembolleri ve trajik mitolojik öyküleri derinlemesine incelenmektedir. Tanrıların hem birbirleriyle hem de ölümlülerle kurdukları bağlardan doğan kahramanlar, sanat dalları ve doğa olayları, soyağaçları üzerinden detaylandırılmıştır. Ayrıca on iki büyük tanrının karakteristik özellikleri, Truva Savaşı gibi dönüm noktalarındaki rolleri ve ikonografik betimlemeleri sunulmaktadır. Bu bölüm, antik dünyanın inanç sistemini ve bu sistemin kültürel yansımalarını bütüncül bir bakış açısıyla açıklamaktadır.