تو یه رازی تو سمتِ چپِ سینمی که خونمو به جریان میندازه

حس میکنم زمین آسمون شده و آدما پرنده های غمگینی که هنوز پرواز میکنند

مرا ببوس که بوسه های تو نقطه پایانِ اضطراب و اندوهِ منه

از قرار معلوم قراره هر قطره بارون منو به یاد تویی که عاشقِ بارون و هوای ابری بودی بندازه

بریم یه جای دور ، برای حال خوبمون ، برای خودمون

تو توی سلول به سلول من نفس میکشی اما بزار به همه بگم که فراموشت کردم

من اون رو توی ملایمات و ناملایمات زندگیم نفس میکشیدم

یه وقتا نمیشه اونی که بشه

بغلت میکنم ولی دور شدی از خودِ واقعیت

 چشمام بغض میکنند و اشک هام میخندن