طبق بیانیه‌ای که کاخ سفید آمریکا در روز دوشنبه ۱۹ فروردین منتشر کرد، دولت آمریکا در اقدامی بی‌سابقه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی رژیم ولایی ایران را در فهرست سازمان‌های تروریستی خارجی آن کشور قرار داد. دونالد ترامپ در ارتباط با بیانیهٔ کاخ سفید گفت: "هر نهاد و شرکتی در جهان که با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تعامل تجاری داشته باشد، در تأمین مالی تروریسم مشارکت کرده است." روشن است که این اقدام دولتِ راست افراطی آمریکا تصمیم و نقشه‌ای حساب شده است که دو هدف را دنبال می‌کند.

از یک سو در پی تعمیق و گسترش تحریم‌های اقتصادی موجود بر ضد ایران است، و از سوی دیگر، خواهان برانگیختن واکنش متقابل از سوی ایران و افزایش تنش‌ها در خاورمیانه و بهره‌برداری از این وضعیت برای تقویت سلطه و سرکردگی خود در منطقه است. باید منتظر اقدام‌هایی از این دست به منظور ایجاد بحرانی تمام‌عیار در منطقه بود.

همان‌گونه که دولت ترامپ نقشه کشیده بود و انتظار داشت که با تروریست قلمداد کردن سپاه پاسداران انقلاب اسلامی برخوردها و تنش‌ها افزایش یابد، شورای عالی امنیت ملی رژیم ولایی در واکنشی سریع دولت آمریکا راحامی تروریسم و ستاد فرماندهی کل نیروهای ارتش آمریکا در خاورمیانه، شرق آفریقا، و آسیای مرکزی موسوم به "سنتکام" و نیروهای وابسته به آن را "گروه تروریستی" اعلام کرد. قابل توجه است که روز قبل از انتشار اعلامیهٔ کاخ سفید، محمدعلی جعفری فرمانده کل سپاه پاسداران گفته بود که بعد از این "ارتش و نیروهای امنیتی آمریکا در منطقهٔ غرب آسیا از آرامش امروز برخوردار نخواهند بود." روز بعد از اعلامیهٔ کاخ سفید نیز نمایندگان مجلس ولایتمدار ایران، از به‌اصطلاح اصلاح‌طلب گرفته تا اعتدال‌گرا و اصول‌گرا، همگی یونیفرم سپاه پاسداران را پوشیدند و عکس دسته‌جمعی گرفتند و اعلام کردند: "ما همه سپاهی هستیم" و بلافاصله طرح دو فوریتی تقویت جایگاه سپاه پاسداران در برابر آمریکا را که اصول‌گرایان تهیه کرده بودند و نیز طرح سه‌فوریتی اعلام گروه تروریستی بودنِ فرماندهی مرکزی آمریکا موسوم به سنتکام را که فراکسیون اصلاح‌طلب «امید» تهیه کرده بود امضا کردند و به هیئت رئیسهٔ مجلس دادند. حسن روحانی نیز مدعی شد که با این اقدام آمریکا، سپاه پاسداران در ایران و منطقه محبوب‌تر از قبل خواهد شد! علی خامنه‌ای،‌ ولی فقیه رژیم نیز به همه اطمینان داد که "گربه‌رقصانی آمریکا علیه سپاه به جایی نخواهد رسید."

بدین صورت، در چند روز گذشته سران رژیم ولایی بنا بر محاسبه و برنامه‌ریزی‌های دولت آمریکا بلافاصله کشور ما را وارد تله‌ای کردند که مشابه آن را سیاستمداران و کارشناسان سیاسی دولت جورج بوش در سال ۱۳۸۱ برای رژیم صدام حسین در عراق پهن کرده بودند. صدام حسین نیز در آن برهه، با وجود آنکه از حمایت مردمی گسترده برخوردار نبود، در برابر فشارهای حساب شده و جوّسازی قدم به قدم دولت بوش مدعی شد که گارد جمهوری رژیم بعث عراق در "مادرِ جنگ‌ها" نیروهای نظامی آمریکا را شکست خواهد داد. در آن زمان، دولت آمریکا با استناد به انواع مدارک جعلی، رژیم صدام را متهم به همکاری با تروریست‌های القاعده کرد و آن را خطری برای آمریکا و جهان دانست، و مدعی شد که ارتشِ مسلح به سلاح کشتارجمعیِ عراق، خطری مهلک برای آمریکا و متحدانش است. به این ترتیب بود که دولت نومحافظه‌کار (نئوکان) جورج بوش قدم به قدم و به صورت برنامه‌ریزی شده، با بالا بردن درجهٔ تشنج و برانگیختن واکنش‌های نابخردانه و لاف زدن‌ها و شعارهای توخالی از جانب رژیم صدام، زمینه‌های لازم برای حمله‌ای ویرانگر به عراق را مهیا کرد.

ادامه مطلب در سایت حزب:

https://tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4337-2019-04-11-07-05-52

با گذشت هر روز در زیر سایه حاکمیت مطلق ولایی جان و زندگی و معیشت عدهٔ هرچه بیشتری از مردم به‌شکل‌هایی مختلف با خطرها و ضربه‌هایی خانمان برانداز روبرو می‌شود. در این ارتباط مثلاً می‌توان به فاجعهٔ سیلاب‌های مخرب در ۲۰ استان کشور اشاره کرد. میزان تلفات جانی و خسارت‌های مالی گسترده این سیلاب‌ها نتیجه سیاست‌های کلان رژیم و بی‌کفایتی سران و مسئولان در قبال حفاظت از محیط زیست در جهت کاهش خسارت‌های ناشی از بلایای طبیعی است. در سه دهه گذشته، به امور مدیریت بلایای طبیعی بودجه و امکاناتی ناچیز اختصاص داده شده است.

با گذشت چهل سال از انقلاب ۵۷ که یکی از آماج‌های بنیادی‌اش تأمین امنیت بیشتر و زندگی بهتر برای مردم بود، اکنون خشک‌سالی و کم‌آبی، زلزله،‌ سیل و آلودگی زیست‌محیطی در چهار گوشه کشور بیداد می‌کند. آنچه بر اثر جاری شدن سیلاب‌ها در هفته گذشته بر سر مردم در استان‌های مختلف کشور آمد بار دیگر مؤید این واقعیت است که در چارچوب "نظام" موجود زندگی مردم و آینده کشور ما با خطرهایی بزرگ روبرو است و ازاین‌روی حل کردن تضادِ بین مطالبه‌های بی‌درنگ مردم و رژیم ولایت فقیه تنها راه برون‌رفت از این وضعیت است.

همچنین توجه باید داشت که در خلال هفته‌های اخیر به‌موازات وارد آمدن این بلاهای طبیعی بر زندگی مردم، موج دیگری از اقدام‌های دولت راست افراطی آمریکا به‌منظور ضربه زدن هرچه بیشتر به اقتصاد ملی کشورمان از طریق اعمال محدودیت‌هایی بیشتر بر فروش نفت در جریان بوده است. برخلاف پیش‌بینی آن دسته از نظریه‌پردازان و همین‌طور سران رژیم ولایت فقیه که تصور می‌کردند شخص دونالد ترامپ به‌زودی از صحنه محو و یا شدیداً ضعیف خواهد شد، ‌چنین نشد و در چشم‌اندازی پیش‌بینی‌شدنی به‌نظر می‌آید که تأثیر جریان سیاسی راست افراطی و گروه‌بندی ترامپ در سیاست‌های آمریکا ادامه خواهد داشت.

خطر از جانب سیاست‌های امپریالیستی آمریکا خطری بسیار واقعی و جدی است که مردم کشورما را تهدید می‌کند و این درحالی ‌است که برخی نظریه‌پردازان و نیروهای سیاسی می‌گویند چیزی به‌عنوان سیاست‌های امپریالیستی وجود ندارد و دشمن فقط در داخل کشور است!

ادامه مقاله در سایت حزب:

https://tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4336-2019-04-01-21-55-55

هم‌میهنان گرامی!

کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران فرا رسیدن سال ۱۳۹۸ و بهاری دیگر را به شما شادباش می‌گوید و امیدوار است که سال نو سال گسترش و به ثمر نشستن تلاش مشترک همهٔ میهن‌دوستان و مبارزان راه آزادی و عدالت برای گذار از رژیم استبدادی حاکم و زمینه‌سازی برای تحقق دگرگونی‌های بنیادین در میهن ما باشد.

نوروز سنّت خجسته نیاکان ما و نماد آمدنِ نو و رفتنِ کهنه، نویدبخش پیروزی نیکی بر پلیدی، و فرا رسیدن روزی نو است. حفظ این سنّت خجسته در دورهٔ حاکمیت رژیم ولایی واپس‌‌گرا و مخالفِ سنّت‌های ایرانی، یکی از عرصه‌های مبارزه بر ضد مرتجعان حاکم بر کشور ما بوده است.

میهن ما سال دشواری را پشت سر گذاشت. سال ۱۳۹۷، سال تشدید فشارهای اقتصادی، سال سقوط ارز ملی، سال افزایش بی‌سابقۀ قیمت‌ها و رشد فزایندۀ تورّم، سال رانده شدن بیش از پیشِ میلیون‌ها هم‌وطن ما به زندگی در زیر خط فقر، سال تشدید تحریم‌های کمرشکنِ امپریالیستی، و سال ادامۀ سرکوب و اختناق در رژیم ولایی بود.

محمد مخبر دزفولی، رئیس نهاد موسوم به ”ستاد اجرایی فرمان امام”، چندی پیش اعلام کرده بود که ۱۲میلیون نفر در ایران در زیر خط ”فقر مطلق“ قرار دارند و بین ۲۵ تا ۳۰میلیون نفر نیز در زیر خط ”فقر نسبی“ زندگی می‌کنند. سران جمهوری اسلامی با وجود همهٔ ادّعاهایی که دربارۀ رسیدگی به مشکلات بی‌شمار مردم دارند، در سال گذشته نه‌فقط کاری در زمینه بهبود وضعیت مردم انجام ندادند، بلکه به گواهی آمار موجود دولتی، دشواری‌های مردم در همین مدّت به‌شدت افزایش هم یافته است. علی خامنه‌ای، ولی فقیه حکومت اسلامی، در سخنانی که روز ۲۴ اسفند ۹۶‌ در جمع نمایندگان مجلس خبرگان‌ ایراد کرد،‌ ضمن ربط دادنِ اعتراض‌های گستردهٔ مردمی در هشتاد شهر کشور به "هجوم دشمنان"، مدعی شد: ‌"از مشکلات معیشتی و دیگر مشکلات مردم اطلاع داریم اما معتقدیم هیچ مشکل حل‌نشدنی در کشور وجود ندارد."

ادامه مطلب در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4311-2019-03-19-00-14-44

فرخنده باد هشتم مارس، روز گرامیداشتِ مبارزۀ تاریخی و قهرمانانهٔ زنان جهان برای رهایی از ستم جنسیتی، و برای برابری حقوق و دستیابی به دنیایی رها از خشونت و اندیشه‌های قرون وسطایی بر ضد زنان!

کمیتۀ مرکزی حزب تودۀ ایران فرا رسیدن هفدهم اسفند (هشتم مارس)، روز جهانی زن، را به همهٔ زنان ایران و جهان، و به همۀ رزمندگان و فعالان جنبش زنان که در راه دگرگون کردن روابط زن‌ستیز جامعهٔ کهنه و ایجاد نظام نوینی عاری از ستم طبقاتی و مبتنی بر برابری حقوق زن و مرد و عدالت اجتماعی تلاش می کنند، شادباش می‌گوید.

این مبارزۀ تاریخ‌ساز که سیمای جهان ما را دگرگون کرده و می‌کند، بخش جدایی‌ناپذیری از مبارزۀ همۀ نیروهای ترقی‌خواه، پیشرو، و آزادی‌خواه جهان است که در سدۀ اخیر با اُفت‌وخیزهای بی‌شمار توانسته است سدهای بزرگی را از سر راه پیشرفت جامعهٔ بشری بردارد، و ادامۀ آن نیازی است اساسی برای دستیابی به ”دنیایی دیگر“ رها از زنجیرهای استثمار، نابرابری، و ستم جنسیتی-طبقاتی.

دربارۀ تاریخچه و چگونگی پیدایی روز جهانی زن، مطالب بسیاری نوشته شده است و در اینجا فقط کافی است اشاره کنیم که نام‌گذاری روزی به‌ عنوان روز جهانی زن و سپس گرامیداشت سالانهٔ این روز، با تصمیم دوّمین کنفرانس بین‌المللی سوسیالیست‌ها در سال ۱۹۱۰در دانمارک، که کلارا زتکین، کمونیست نامدار آلمانی، از رهبران آن بود عملی شد. نام‌گذاری هشتم مارس به عنوان روز جهانی زن به پاس گرامیداشت خاطرهٔ زنان کارگر قهرمان کارگاه‌های پارچه‌بافی و لباس‌دوزی نیویورک بود که به دلیل دست زدن به اعتصاب و پایداری‌ بر خواست‌هایشان برای افزایش دستمزد، کاهش ساعت کار، و بهبود شرایط بسیار نامناسب کار، در روز مارس ۱۸۵۷ با گلوله‌های پلیس آمریکا به خاک و خون کشیده شده بودند. افزون بر این در قطعنامه کنفرانس به این نکته مهم نیز اشاره شد که تعیین هشت مارس به عنوان روز زنان همچنین باید در راستای تبلیغ برای حق رای زنان مساعدت کند.

زنان مبارز و آگاه میهن!

۲۲ بهمن امسال مصادف بود با چهلمین سالگرد پیروزی انقلاب بهمن ۱۳۵۷ ‌که زنان در به پیروزی رساندن آن نقش مهمی ایفا کردند. چهل سال پس از پیروزی انقلاب، و حاکم شدن رژیم ولایت فقیه و اندیشه‌های پوسیده، ضدمردمی، و به‌خصوص زن‌ستیز آن، حقوق زنان میهن ما به شکلی بسیار خشن و علنی پایمال شده است. رژیم حاکم تلاش کرده است که افزون بر تحمیلِ قوانین قرون وسطایی، فرهنگی به‌شدت عقب‌مانده و ضد حقوق زنان را بر کشور ما تحمیل کند. امّا این تلاش‌های ارتجاعیِ رژیم همواره با مقاومت دلیرانه و تحسین‌برانگیز زنان میهن ما و هواداران حقوق زنان روبرو بوده است، و به‌رغم سرکوب و به بند کشیدن فعالان جنبش زنان، این مبارزه همچنان ادامه دارد. از جمله نمادهای این مبارزه، ادامۀ برگزاری روز جهانی زن در ایران است.

از نخستین تلاش‌ها برای بزرگداشت روز جهانی زن در روز ۱۷ اسفند ۱۳۰۱، یعنی ۹۶ سال پیش، که در مراسمی به ابتکار زنان پیشرو میهنمان در شهر رشت برگزار شد، تا امروز جنبش زنان راه درازی پیموده است.

ادامه متن در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-12-03-22-36-24/4296-2019-03-04-23-57-46

برخلاف گزافه‌گویی‌های علی خامنه‌ای و حسن روحانی دربارهٔ مقاومت در برابر تحریم‌های خزانه‌داری آمریکا و شکستن آن‌ها،‌ اقتصاد ملی به‌تحلیل‌رفتهٔ ایران به‌دلیل این تحریم‌ها در وضعیتی بسیار شکننده‌ قرار گرفته است و زندگی مردم و منافع ملی با تهدیدها و مشکل‌هایی پرشمار روبرو شده‌اند.

بخش عمده ای از مسئولیت این تهدیدها و معضل‌ها سران حکومت جمهوری اسلامی اند گرچه بخش عمدهٔ بیانیه ولی فقیه در ۲۳ بهمن‌ماه به‌مناسبت سالگرد انقلاب و همراه با این ادعا که "انقلاب دچار رکود و خموشی نشده و نمی‌شود" پر از وعده‌ها و شعارهای تکراری بود، بیانیه‌ای که در رسانه‌های مجاز کشور از‌جمله رسانه‌های اصلاح‌طلبان با آب‌وتاب بسیار و همچون پیامی راهبردی و پراهمیت بازتاب یافت. واقعیت انکارناپذیر این است که پس از ۴۰ سال به‌جای حکومتی دموکراتیک که از انقلاب بهمن می‌توانست حاصل شود حاکمیت مطلق ولی فقیه استیلا دارد و به عوض برقراری عدالت اجتماعی اقتصاد سیاسی‌ای بغایت ناعادلانه مسلط شده است، چندان که برآیند این دو استیلا و سلطه اکنون دفاع از حق حاکمیت ملی را در ضعیف‌ترین شرایط ممکن خود قرار داده است. ازاین‌روی،۴۰ سال پس از به ‌شکست کشاندن آگاهانه و عامدانه انقلاب ترهات علی خامنه‌ای و خصوصاً خطاب به جوانان که "شانه‌های خود را زیر بار مسئولیت قرار دهند" بلافاصله در سطح جامعه با تمسخر و انزجار روبرو شد.

با گذشت هرروز شمار بیشتری از لایه‌ها و طبقه‌های اجتماعی زیر فشار اقتصادی خرد می‌شوند. آنان به‌خوبی آگاه‌اند که این اصحاب قدرت‌اند که زندگی‌ و اقتصاد را در کشور این‌چنین به ورطهٔ سقوط رانده‌اند. اصحاب قدرت در رژیم نیز به این امر کاملاً واقف‌اند که پایگاه اجتماعی عمده‌ای را از دست داده‌اند و همچنین می‌دانند که طیف گونه‌گونی از اپوزیسیون از یک سو و دولت ترامپ از سوی دیگر (با تحمیل فشار مشقت‌‌آفرین اقتصادی‌ بر مردم) درصدد جلب نظر و جذب این پایگاه اجتماعی از دست داده شده به سوی خودشان‌اند. کشور ما از لحاظ معضل‌های داخلی و خارجی در موقعیتی بسیار ضربه‌پذیر و شرایطی سیال قرار گرفته است و سران رژیم- و در رأس آنان خامنه‌ای- به‌خوبی متوجه این اوضاع هستند. ازاین‌روی، خامنه‌ای به‌مناسبت سالگرد انقلاب مجبور است بگوید:‌ "صریحاً می‌گویم آنچه تا کنون شده با آنچه باید می‌شده و بشود، دارای فاصله‌‌ای ژرف است." این پیام از سر استیصال و احساس خطر بر زبان جاری شده است.

ادامه مقاله در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4277-2019-02-18-23-49-20

۱. بیست و دوم بهمن ۱۳۹۷ ‌مصادف است با چهلمین سالگرد پیروزی انقلاب بهمن ۱۳۵۷. انقلاب بهمن از مهم‌ترین رویدادهای تاریخ معاصر میهن ما بعد از انقلاب مشروطیت ۱۲۸۵ و نهضت ملّی و مردمی اوایل دههٔ ۱۳۳۰ بود که منجر به سرنگونی رژیم استبدادی و وابستۀ ستم‌شاهی شد. امّا روند تحولات سیاسی-اجتماعی ایران پس از پیروزی انقلاب، به دلیل رهبری خمینی و نیروهای مذهبی هوادار او، به سمت استقرار نظام سیاسی‌ای عمیقاً ارتجاعی و واپسگرا مبتنی بر نظریهٔ ولایت فقیه، و حاکمیت مطلق و دائمیِ روحانیت و بنیادگرایی، تغییر کرد که ما آن را نظریهٔ ”اسلام سیاسی ”و حکومت بر اساس ”شرع اسلام ”می خوانیم.

به روایت تاریخ‌شناسان، انقلاب بهمن همچنین یکی از مهم‌ترین رویدادهای اجتماعی-سیاسی قرن بیستم بود که سیمای ژئوپولیتیک (جغرافیای سیاسی) منطقۀ خاورمیانه را دگرگون، و منافع کوتاه و درازمدّت ارتجاع و امپریالیسم را با خطرهایی جدّی روبرو کرد.

۲. انقلاب بهمن، انقلابی ملّی و دموکراتیک و نمونهٔ کلاسیکی از انقلاب‌های توده‌یی-اجتماعی در شرایط ویژهٔ رشد سرمایه‌داری در ایران بود که در آن طیف وسیعی از نیروهای اجتماعی، با برداشت‌ها و برنامه‌های متفاوت شرکت داشتند. در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ خورشیدی، به دلایل عینی و ذهنی معیّنی که ناشی از بسط مناسبات سرمایه‌داری با هدف رشد سرمایه‌داریِ وابسته به امپریالیسم بود، جامعهٔ ایران با بحران ساختاری ژرفی مواجه شد. به موازات رشد سرمایه‌داری بزرگ و رسوخ فزاینده و تسلّط سرمایه‌داریِ وابسته (کُمپرادور) و سرمایه‌های امپریالیستی در اقتصاد ایران، زمینهٔ ورشکستگیِ خرده‌بورژوازی و قشرهای میانی و نیز تضعیف مواضع اقتصادی لایه‌هایی از سرمایه‌داری ملّی فراهم آمد. طبقهٔ کارگر در اثر روند بغرنج و متضادِ برچیده شدن نظام ارباب-رعیتی و بسط مناسبات سرمایه‌داریِ وابسته، از رشد کمّیِ قابل‌ملاحظه‌ای برخوردار شده بود که به آن وزن اجتماعی مهمی در ساختار طبقاتی جامعه می‌بخشید. انقلاب بهمن با شرکت گستردهٔ توده‌های میلیونی مردم، از کارگران، دهقانان، و خرده‌بورژوازی شهری گرفته تا لایه‌هایی از بورژوازی ملّیِ کوچک و متوسط به پیروزی رسید. طبقهٔ کارگر ایران اگرچه توانست در میدان مبارزه، در انقلاب و پیروزی آن نقشی تعیین‌کننده ایفا کند، ولی به دلیل نداشتن تشکل‌های واقعی سندیکایی و فراگیر نتوانست رهبری جنبش را به دست گیرد یا سهمی را که شایسته‌اش بود در رهبری جنبش به دست آورد. در آستانهٔ پیروزی انقلاب بهمن ۵۷، خرده‌بورژوازی و قشرهای بینابینی و زحمتکشان و تهی‌دستانِ حاشیه‌نشین شهرها اکثریت جامعهٔ شهری را تشکیل می‌دادند که نقش مهمی نیز در جنبش انقلابی و سرنگونی رژیم ضد ملّی شاه ایفا کردند.

ادامه مطلب در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4260-2019-02-04-22-57-16

بحث و گفتگو با دکتر محمد امیدوار، سخنگوی کمیته مرکزی حزب توده ایران

در تالار تلگرامی «حمایت از زندانیان سیاسی و عقیدتی»

(این گفتگو در تاریخ 5 بهمن 1397 برابر با 25 ژانویه 2019 انجام شده است)

نگاهی گذرا به شواهد موجود و واقعیت‌ها نشان می‌دهد که برخلاف گزافه‌گویی‌های سران حکومت جمهوری اسلامی،‌ آنان در حل کردن یا حتی کاهش دادن اثرهای بحران‌های سیاسی و اقتصادی در عرصهٔ داخلی و همین‌طور در روابط بین‌المللی ناموفق بوده‌اند. همچنین، در صورت ادامه دادن به سیاست‌های کنونی، نمی‌توان بر عامل‌هایی تعیین‌کننده‌ انگشت گذاشت که در آینده‌ای پیش‌بینی‌شدنی بتوانند از پس حل بحران‌ها برآیند و بر تضادهای عرصهٔ داخلی به‌نفع اصحاب قدرت رژیم ولایی غلبه کنند یا تأثیر اساسی بگذارند.

اما بنا بر تجربهٔ چهاردههٔ گذشته و ارزیابی وضعیتی که اکنون رژیم با آن روبرو است، سران رژیم و در رأس آنان علی خامنه‌ای، در عمل، در راستای "حفظ نظام"‌،‌ صیانت از دوام منافع اقتصادی و سیاسی جناح‌های قدرت، غلبه بر وضعیت چالش‌انگیز کنونی، مدیریت یا کاستن از شدتِ بحران‌ها، می‌توانند دیگر بار به یک رشته "تغییرهای شکلی" در برخی از بخش‌های چهرهٔ روبنای سیاسی حاکمیت به جراحی زیبایی دست بزنند.

برای نمونه، در بازهٔ زمانی کودتای انتخاباتی سال ۱۳۸۸، به همراه سرکوب جنبش مردمی بحران‌های رژیم به حدی شدت یافته بودند که برهم زدن برخی ساختارهای هرم حاکمیت و حتی خُرد کردن یاران پیشین، شخصیت‌هایی مانند حسن خمینی و رفسنجانی برای حفظ ”نظام“ ضروری شد. حاکمیت ولایت فقیه با تکیه کامل بر قدرت نظامی- اقتصادی سپاه و دُور زدن تحریم‌ها و افزایش واردات و تزریق نقدینگی توانست به‌طور موقت و برای مدتی تضادها و بحران سیاسی- اقتصادی را مدیریت کرده و درجه شدت آن‌ها بکاهد. اما بحران‌های اصلی در برابر دیکتاتوری حاکم هیچ‌گاه حل‌شدنی نبوده‌اند و نخواهند بود، زیرا در تضادِ آشتی ناپذیر میان مردم و حاکمیت مطلق ولایت فقیه و "اقتصاد سیاسی" بغایت ناعادلانهٔ آن ریشه دارند. کما اینکه با وجود سرکوب شدید پس از کودتای انتخاباتی ۱۳۸۸ بار دیگر و در بازهٔ زمانی سال‌های دههٔ ۱۳۹۰ اصحاب قدرت با چنان بحران‌های سیاسی و اقتصادی‌ای روبرو شدند که مجموع "نظام" همراه با خامنه‌ای و احمدی نژاد، ‌همگی، نزد بدنهٔ جامعه بیش از پیش منفور شده بودند. در این دوره نیز تحریم‌های مالی خزانه‌داری آمریکا و فشار از طریق پروژه‌های آلترناتیو سازی با پشتیبانی دولت آمریکا و پوشش رسانه‌ای فراگیر از سوی "بی‌بی‌سی فارسی" و "صدای آمریکا" به‌زبان فارسی بر شدت بحران‌های داخلی می‌افزود. درسال‌ پایانی دولت احمدی‌نژاد، درحالی‌ که خاکستر شعله‌های جنبش سبز هنوز گرم بود، امکان اوج‌گیری اعتراض‌های پردامنه در ایران و رویارویی حاکمیت با مردم برای اصحاب قدرت رویکردی بسیار خطرناک و نپذیرفتنی بود.

ادامه مقاله در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4241-2019-01-22-08-07-59

دیکتاتوری حاکم بر کشور با گذشت هرروز، به‌موازات ژرفش بحران‌های سیاسی و اقتصادی‌اش با چالش‌هایی پیچیده‌تر و فزاینده‌تر روبرو می‌شود. تضاد آشتی‌ناپذیر بین حاکمیت مطلق ولایت فقیه و "اقتصاد سیاسی"‌ ضد مردمی‌اش با خواست‌‌های آزادی‌خواهانه و عدالت‌طلبانهٔ طبقه‌ها و لایه‌های گونه‌گون، عاملی بنیادی است که سران "نظام"‌ را به‌صورتی نفس‌گیر با بحران‌هایی پی‌درپی روبرو می‌کند.

همچنین ورود هرچه بیشتر مردم به صحنه تحولات سیاسی از دی‌ماه ۱۳۹۶ همراه با گسترده شدن سطح اعتراض‌ها، به‌ویژه تأکید بر مطالبات اقتصادی، و شدت پیدا کردن اعتراض‌ها به سرکوب حکومتی، تحرک و برانگیختن کنش‌هایی در بین جریان‌ها و حزب‌های مخالف رژیم حاکم را موجب شده است.

شکل‌هایی مختلف از "پروژه‌های آلترناتیوسازی" با کمک خارجی بر گِردِ محورهای نظری و هدف‌های سیاسی‌ای خاص در دوره تعامل دولت اوباما با جمهوری اسلامی تا چندی پیش در سایه قرار داشتند. ‌توجه‌برانگیز اینکه، اوجِ آوازه‌گری و یکه‌تازی در صحنهٔ فعالیت‌های سنخ اپوزیسیونِ متصل به پروژه‌های آلترناتیوسازی در اوضاعی جریان داشت که در آن مذاکرات مافوق محرمانه، در سطح بالا، بین نمایندگان ارشد دولت اوباما و فرستادگان شخصِ علی خامنه‌ای در عمان در آستانهٔ انجام بود. روشن است که انواع متفاوت پروژه‌های آلترناتیوسازی چه با تکیه بر اپوزیسیون سلطنت‌طلب یا سازمان مجاهدین خلق یا طیفی مشخص از گردهمایی‌های گرایش‌های "جمهوری‌خواهی" در این بازهٔ زمانی، همگی، از زاویهٔ دید سیاست‌های آمریکا درحکم اهرم‌هایی دیگر بودند برای فشار بر جمهوری اسلامی در خلال گفت‌وگوهای محرمانه در عمان. این استفادهٔ ابزاری از بخش‌هایی از مخالفان رژیم ولایی همواره یکی از روش‌های دولت آمریکا در اثرگذاری بر تحولات کشورمان بوده است و جالب اینکه اکنون عربستان سعودی نیز با کمک‌های مالی‌ای عظیم وارد این فرایند شده است.

حالا با بر سر کار آمدن دولت راست افراطی ترامپ در آمریکا به‌همراه پشتیبانیِ سیاسی و مالی قدرت‌های خارجی،‌ بار دیگر دستگاه تبلیغاتی پرسروصدایی در مورد ممکن بودنِ گذار کشور ما از دیکتاتوری ولایی به‌نوعی "دموکراسی" از طریق احیای حکومت سلطنتی به‌کار افتاده است. جالب توجه‌ اینکه این بار نیز مانند دورهٔ قبل از آن، این بخش‌های مترقی و آزادی‌خواهِ اپوزیسیون پیش‌رو هستند که در سد کردن حرکت ضدملیِ این پروژهٔ آلترناتیوسازی به‌سرعت دست به‌کار شده‌اند. به‌درستی می‌توان ادعا کرد که در این عرصه نیروهای مترقی چپ و آزادی خواهان مدافع حق حاکمیت ملی توانسته‌اند در اتحاد‌عملِ نانوشته‌ای به‌شکلی یکپارچه در برابر پروژهٔ احیای حکومت سلطنتی صف‌آرایی کنند و نشان دهند که این‌گونه پروژه آلترناتیوسازی و ژست‌های دموکراسی‌خواهی رضا پهلوی و همایش‌های مبتذل مجاهدین خلق،‌ همگی حرکت‌هایی خدعه‌گرانه، عمیقاً ضد دموکراتیک و ضد ملی‌اند. این نوع برخورد مشترک و حرکت مؤثر از جانب بخش‌های مترقی و آزادی‌خواه اپوزیسیون پیش‌رو را می‌توان همچون تمرین و الگویی در میدان اصلی نبرد،‌ یعنی در راستای برپایی اتحادهایی عملی در مبارزه با دیکتاتوری ولایت فقیه به‌کار بست.

متن کامل مقاله در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4226-2019-01-07-23-08-08

با شدت یافتن فشار مستقیم بر وضعیت معیشتی لایه‌ها و طبقه‌های مرتبط با کار و تولید یعنی اکثر مردم در ماه‌های اخیر، صحنه سیاسی کشور گسترش سریع حرکت‌های اعتراضی از جانب طیف‌هایی گونه‌گون از زحمتکشان مزدبگیر و حقوق‌بگیر را شاهد بوده است که با تهدید، سرکوب، و پیگرد نیروهای انتظامی- امنیتی "نظام" پاسخ داده شده است. رویدادهای هفته‌های اخیر و پافشاری کارگران مجتمع صنعتی نیشکر هفت‌تپه، کارگران فولاد اهواز و فرهنگیان کشور بر خواست‌‌های مهم صنفی‌شان، از ارتقای سطح آگاهی طبقاتی لایه‌های مختلف زحمتکشان و به‌ویژه طبقه کارگر صنعتی نشان دارد.

شواهد بسیاری نشانگر این واقعیت‌اند که طبقه کارگر و در مجموع لایه‌های گونه‌گون زحمتکشان، جایگاه‌شان در "اقتصاد سیاسی" بغایت ناعادلانه کشورمان که زیر سایه حاکمیت رژیم ولایت فقیه قرار دارد و همچنین منافع طبقاتی‌شان در این اقتصاد را به‌سرعت تشخیص داده‌اند و در برابر آن به عکس‌العملی کم‌سابقه دست زده‌اند.

مهم اینکه ریشه‌های تحولاتی جدید که در متن جامعه جلوه‌گر شده‌اند از خواست‌های مادی بی‌درنگ توده‌ها آب می‌خورند و از مبارزهٔ رو در روی آنان با سرکوب حکومتی و در راه کسب آزادی‌های دموکراتیک به‌هدف دستیابی به‌این خواست‌ها برآمده‌اند. به‌عبارت‌دیگر، در میدان عمل و زندگی توده‌ها پیوند میان مبارزه در راه آزادی با مبارزه برای عدالت اجتماعی- پیوندی که به‌لحاظ خصلت پیوندی ارگانیک است- درحال رشد است چندان که این دو عرصهٔ مبارزه را به یکدیگر نزدیک‌تر کرده است. درصورت ادامه یافتن این‌ روند از تحول‌های ریشه‌دارِ برآمده از متن جامعه‌، می‌شود با خوش‌بینی‌ای منطقی در انتظار بروز فرصت‌هایی بود که می‌توانند بستر تغییرهایی واقعی در راه آزادی‌خواهی و استقرار عدالت اجتماعی را از پایین به بالا به‌وجود آورند.

اشاره ما به تکوین آن دسته از روندهای بسیار مهمی است که می‌توانند فرصتی ارزشمند برای مبارزه مشترک نیروهای اجتماعی و نیروهای سیاسی پیشرو در راستای حذف کامل حاکمیت مطلق ولایت فقیه را نیز فراهم کنند.

متن کامل مقاله در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4208-2018-12-25-01-02-08