اعتصاب یکپارچه کارگران مجتمع نیشکر هفت‌تپه و کارخانۀ پولاد اهواز اثرهایی چشمگیر در معادلات صحنه سیاسی کشور برجای گذاشته است. اعلام همبستگی جنبش دانشجویی، مبارزان جنبش زنان، معلمان مبارز و بازنشستگان با این نبرد دلیرانه کارگران نیشکر هفت تپه و پولاد اهواز که بیش از سی روز ادامه یافته است، با وجود همه فشارهای امنیتی، دستگیری ها و سرکوب خشن، نشان از تحولات عمیقی است که کم کم در درون جامعه ما در حال نضج گیری است.

کارگران مجتمع نیشکر هفت‌تپه و کارخانۀ پولاد اهواز طی مبارزهٔ پرشور و متشکل خود، قدرت، آگاهی طبقاتی و ظرفیت ارتقا‌پذیری همبستگی بین طبقه کارگر و زحمتکشان را در شرایط بسیار دشوار کنونی به‌اثبات رساندند. طی چهار هفته، رژیم به‌منظور کنترل و مهار این اعتصاب‌ها به یک رشته اقدام دست‌یازید که توجه به آن‌ها و تحلیل آن‌ها درجهٔ اهمیت و میزان تأثیرگذاری حرکت دلیرانه کارگران را هرچه بیشتر در معرض دید و تشخیص قرار می‌دهد. هم‌زمان با پرداخت بخشی از معوقات مزدی کارگران هفت‌تپه و پولاد اهواز، مدیرکل حمایت از مشاغل و بیمه بیکاری وزارت کار، در گفتگو با خبرگزاری ایلنا، درخصوص توقف خصوصی‌سازی و بازگشت این واحد به بخش دولتی همراه با نظارت و کنترل کارگری بر تولید [یعنی خواست‌های اصلی کارگران]، خاطرنشان ساخته بود: "شورای کارگران کشت و صنعت هفت‌تپه ثبت نشده است، برای اینکه به‌صورت رسمی ثبت شود، باید هیات مؤسس انتخاب کنند و در انتخابات‌شان نیز نماینده وزارت کار برای ثبت تشکل حضور داشته باشد تا رسمیت پیدا کند." نکته‌ مهمی که در این موضع‌گیری فریبکارانه وزارت کار نهفته است‌ شایان توجهی جدی است. مدیرکل حمایت از مشاغل که رئیس هیئت حل‌وفصل موضوع نیشکر هفت‌تپه به‌نمایندگی از سوی وزارت کار نیز بود، با صراحت اعتراف می‌کند که تشکل‌های رسمی حکومتی، یعنی تشکل‌هایی زرد نظیر شوراهای اسلامی و نظایر آن، بین کارگران مطرود بوده و فاقد نفوذ و اعتبارند. در تمام طول مدت اعتصاب، تشکل‌های زرد حکومتی مانند خانه کارگر، کانون عالی شوراهای اسلامی کار، کانون عالی انجمن‌های صنفی و تشکل‌های مشابه این‌ها، از خواست کارگران و اعتراض آنان به ستم و بی‌عدالتی حمایتی نکردند و حتی سخنی بر زبان نیاوردند. انزوای این تشکل‌ها در جریان اعتصاب قهرمانانه کارگران مجتمع نیشکر هفت‌تپه و کارخانۀ پولاد اهواز، از رشد جنبش سندیکایی زحمتکشان میهن ما و نفوذ رو به گسترش آن بین توده‌های کارگر حکایت دارد. بی‌جهت نبود که خبرگزاری ایلنا، ۸ آذرماه، طی گزارشی، با درک تغییر فضای محیط‌های کارگری و رشد مبارزهٔ زحمتکشان، نوشته بود: "تشکل‌های کنونی کارگری [بخوان: تشکل‌های زرد و حکومتی کارگری] نمی‌توانند پاسخگوی مشکلات کارگران باشند. همین امر سبب شده تا ایجاد تشکل کارگری مستقل تبدیل به یک مطالبهٔ عمومی در بین کارگران شود، اما باید دید آیا مجلس نهایتاً به ‌این باور می‌رسد که وقت اصلاحاتی در قوانین مربوط به تشکل‌یابی کارگران رسیده یا همچنان قرار است تشکل‌های کارگری برمدار قبلی بچرخند." به‌عبارت دقیق‌تر، مبارزهٔ پرشور کارگران نیشکر هفت‌تپه و پولاد اهواز چنان مسیری را طی کرد و چنان اثری بر جای گذاشت که تنظیمات و ارگان‌های مهار و کنترل جنبش کارگری و سندیکایی رژیم که در پوشش تشکل‌های صنفی استتار کرده‌اند، کارایی‌شان را از دست دادند و انفعال و پوسیدگی‌شان برملا شد. زحمتکشان دریافتند که بدون تشکل و مبارزه برای احیای حقوق سندیکایی، امکان تحقق مطالبات به‌حق آنان در عرصه صنفی امکان‌پذیر نخواهد بود.

ادامه مقاله در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4194-2018-12-11-15-01-45

دانشجویان آگاه و مبارز!

با فرارسيدن ۱۶ آذر ۱۳۹۷، شصت‌وپنج سال از تولد حماسهٔ رزم مشترک دانشجویان مترقی و آزادی‌خواه کشور بر ضد استبداد می‌گذرد. ۱۶ آذر ۱۳۳۲، نماد پرشور رزمجویی دانشجویان کشور بر ضد ظلم و دخالت خارجی و تبلور همبستگی دانشجویان توده‌ای، ملی و آزادی‌خواه کشور و اعتراض مشترک آنان به کودتای ۲۸ مرداد و سفر نمایندهٔ سازمان‌دهندهٔ اصلی این کودتای ننگین، یعنی ریچارد نیکسون، معاون ریاست‌جمهوری آمریکا، به ایران بود.

حاکمیت پادشاهی جنایت‌کار محمدرضا پهلوی که با کودتای آمریکایی ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ کارگزاران سازمان سیا و دستگاه‌های اطلاعاتی دولت بریتانیا و پس از سرنگون کردن حکومت ملی دکتر محمد مصدق روی کار آورده شده بود، با سرکوب خشن و خونین هر اعتراضی به کودتا و حاکمیت برآمده از آن سکوتی قبرستانی بر میهن ما حاکم کرده بود، اما جنبش دانشجویی کشور نشان داد که در مقام یکی از گردان‌های رزمنده و پیشرو جامعه ما حاضر نیست از وظایف تاریخی خود قصور کند و بنا بر این با دلیری‌ای تحسین‌برانگیز در مقابل کودتا و کودتاچیان به‌پا خاست.

حکومت مزدور پهلوی، خشمناک از جسارت و رزمجویی دانشجویان کشور، گزمگان مسلحش را به دانشگاه‌ها گسیل کرد و با به‌شهادت رساندن دو دانشجوی توده‌ای (رفیق مصطفی بزرگ‌نیا و رفیق مهدی شریعت‌رضوی) و یک دانشجوی عضو جبهه ملی ایران (احمد قندچی) که شانه به شانه همدیگر بر ضد دیکتاتوری و رژیم کودتا شعار مبارزه‌‌ای متحد را سرداده بودند، نه‌تنها برگی دیگر بر کارنامهٔ ننگین جنایت‌هایش افزود، بلکه سندی ماندگار بر ضرورت و امکانِ مبارزهٔ دوشادوش نیروهای چپ، دموکراتیک و ملی را در تاریخ مبارزات معاصر مردم میهن‌مان برجای گذاشت. شانزدهم آذر ‌۱۳۳۲ همچنین به‌دلیل شرکت عمده‌ترین نیروهای جنبش مردمی در کارزاری متحد، نقطهٔ عطفی در مبارزه جوانان و دانشجویان میهن‌مان بود. از‌ ۱۶ آذر ۱۳۳۲ تا به‌امروز، صف جنبش دانشجویی در مبارزه با دیکتاتوری‌های حاکم به‌طرزی گسست‌ناپذیر در کنار صف‌های دیگر گردان‌های جنبش مردمی، ازجمله صف طبقه کارگر، در تلاش و حرکت بوده است و این روند همچنان ادامه دارد.

متن کامل در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4174-2018-11-27-08-07-30

دولت دونالد ترامپ روز ۱۴ آبان‌ماه از طریق خزانه‌داری آمریکا اعمال مجموعه‌ای جدید از تحریم‌های مالی بسیار سنگین و گسترده‌تر از پیش را بر اقتصاد کشورمان اعلام کرد. برخلاف رجزخوانی‌ها و گزافه‌گویی‌های سران "نظام" و ازجمله علی خامنه‌ای و حسن روحانی درباره مقاومت و شکستن تحریم‌های خزانه‌داری آمریکا،‌ بی‌شک اقتصاد ملی ضعیف ایران به‌دلیل این تحریم‌ها در وضعیتی شکننده‌تر قرار خواهد گرفت و زندگی مردم و منافع ملی با تهدیدها و مشکل‌هایی فزاینده‌ روبرو خواهد شد.

واقعیت این است که، اکنون میهن ما در وضعیتی بحرانی‌تر و پرمخاطره‌تر از گذشته قرار داده شده است و مهم‌تر اینکه، با ادامه و افزایش فشار تحریم‌ها بر مردم و بدتر شدن اوضاع، حاکمیت مطلق ولایت فقیه سرکوب مردم و زحمتکشان ناراضی را در راستای کنترل اوضاع شدت خواهد بخشید.

حزب توده ایران همواره بر این نکته تأکید کرده است که، تضاد بین مردم و روبنای سیاسی رژیم ولایی و "اقتصادی سیاسی" ‌ ضد ملی و بغایت ناعادلانه‌اش عامل اصلی و تعیین کننده عمده‌ترین تحولات درونی و بیرونی‌ای است که اکنون میهن ما را در چنین وضعیت به‌شدت بحرانی و خطرناکی قرار داده‌ است. تأکید حزب ما در این ارتباط از سویی به برنامه‌های اقتصادی رژیم ولایی در بیش از دو دهه گذشته اشاره دارد که اقتصاد ملی را از درون تضعیف و شدیداً به دلار و واردات وابسته کرده است. پس از سه دهه اِعمال سیاست‌های ویرانگرانهٔ نولیبرالیسم اقتصادیِ مبتنی بر فرضیهٔ رشد اقتصادی از طریق ثروتمندتر شدن ثروتمندان و انباشت سرمایه‌های خصوصی و شبه‌خصوصی‌ اکنون دیگر اقتصاد ملی کشور به‌زانو درآمده است. از سوی دیگر حزب ما به سیاست‌های ماجراجویانه و خانمان براندازی اشاره دارد که از دوره خمینی و بر پایه سیاست ضد ملی "صدور انقلاب اسلامی" و گرایش به "شوونیسم اسلامی" از طریق فعالیت‌های برون‌مرزی سپاه- بدون هیچ توجیه پذیرفتنی‌ای به‌لحاظ منافع ملی- کشور را در وضعیتی پرتنش و خطرناک قرار داده‌اند.

ادامه مقاله در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4156-2018-11-12-23-51-43

قتل تکان دهندۀ جمال خاشقچی، روزنامه‌نگار و نویسندۀ معترض عربستان سعودی، در سفارتخانه این کشور در استانبول، به‌دست مزدوران امنیتی حکومت بن سلمان، افکارعمومی جهان را به‌شدت تکان داد. آمریکا و بریتانیا و اروپا و دولت پوتین فوراً به حمایت از عربستان و تلاش در مسیر انحراف افکارعمومی جهان برخاستند و با تکرار مدعیات مسخره دولت بن سلمان، به انکار انجام این جنایت توسط دولت عربستان پرداختند و آن را کار عناصر "خودسر" دانستند.

متن کامل مقاله در سایت حزب توده ایران:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4139-2018-10-29-23-37-07

در تلگرام حزب:

https://t.me/tudehpartyirandotorg/2513

واقعیت این است که شرایط کنونی کشور در هیچ عرصه ای، با ادامه نظام سیاسی استبدادی کنونی نه تنها بهبود نخواهد یافت بلکه همان طور که تجربه سالهای اخیر نشان داده است رو به وخامت بیشتر خواهد رفت. حزب ما اکنون دهه هاست که بر این اصل تأکید کرده است که با ادامۀ رژیم ولایت فقیه نمی توان به آینده کشور و امکان تحولات اساسی، پایدار و دموکراتیک به سمت تحقق خواست های مردم امیدوار بود. نکته جالب این است که در ماه های اخیر ما شاهد رشد نظرات واقع بینانه و رادیکال تر در جنبش اصلاح طلبی کشور هستیم که باید آنرا مثبت و ارزشمند ارزیابی کرد. از این رو ما با این ارزیابی آقای ابوالفضل قدیانی که می گوید: "تا زمانی که آقای خامنه‌ای و دستگاه ولایت فقیه که ستون اصلی خیمه استبداد در این سرزمین اند، حاکم بلامنازع سرنوشت مردم این آب و خاک باشند، درِ تدبیر ملک –چه در رویه‌های داخلی و چه در سیاست خارجی- بر همین پاشنه می‌چرخد و هرچه بیشتر مستبد امروز ایران بر سریر قدرت تکیه زند، استقلال، آزادی و کرامت انسانی و معیشت حداقلی مردمان آن نیز بیشتر به خطر می‌افتد..." (نامۀ سرگشاده ابوالفضل قدیانی ۱۸ تیرماه ۱۳۹۷)‌،‌ موافقیم و معتقدیم که بدون حذف کامل رژیم ولایت فقیه از نظام و حاکمیت سیاسی کشور نمی توان به هیچ گشایشی به نفع حقوق مردم امیدوار بود. این ارزیابی نیز درست است که "جمهوری‌ اسلامی اکنون در غرقابه‌های بحران دست‌وپا می‌زند و ... بنای کج این ساختمان بحران ‌خیز از همان زمانی آغاز شد که مفهوم و واقعیت جمهوری تحریف و دچار آفت شد و میل به قاهریت سیاسی و استیلا، قانون ‌‌اساسی ابتدایی را تحت نام خبرگان به دست گروهی از روحانیان و غیر آن، چنان دگرگون کرد که اراده‌ی جمهور تحت‌الشعاع اراده‌ی فردی یا گروهی یک ”کاست ایدئولوژیک“ قرار گرفت. از آن زمان اراده‌ی عمومی مردم در پی انقلابی که با جانبازی زنان و مردان در کوچه‌ و خیابان و با آرزوی حکومت جمهور به پیروزی رسیده‌ بود، تحت انقیاد قرار گرفت، و قانون اساسی خبرگان بود که با گنجاندن اصل ولایت فقیه ـ که به‌طور بنیانی با جمهوریت ناهمخوان است به لطایف‌الحیل بر این انقیاد صحه گذاشت." (از نامۀ مشترک ابوالفضل قدیانی و علیرضا رجایی، سایت زیتون ۸ مهرماه ۱۳۹۷)

به نقل از «نامۀ مردم»، شمارۀ ۱۰۶۲،‌ دوشنبه ۲۳ مهر ماه ۱۳۹۷

متن کامل مقاله در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4123-2018-10-15-22-57-56

دهم مهرماه ۱۳۹۷ با هفتادوهفتمین سالگرد تأسیس حزب توده ایران، حزب مبارزان پیگیر حقوق کارگران و همه زحمتکشان و محرومان میهن ما مصادف است. تاریخ هفتادوهفت‌ساله حزب تودۀ ایران بخش مهمی از تاریخ معاصر مبارزات مردم میهن ما بر ضد استعمار، امپریالیسم و استبداد، برای تحقق آزادی، صلح، استقلال و عدالت اجتماعی است.

تاریخ حزب تودۀ ایران، تاریخ پرفراز و نشیب نبردی خستگی‌ناپذیر است که در آن هزاران مبارز راستین راه آزادی جان باختند. توده‌ای‌ها، با تحمل ده‌ها هزار سال زندان و سالیان سال مهاجرت، با پای فشردن بر آرمان‌شان و ادامه دادن به مبارزه صفحه‌هایی درخشان از فداکاری و دلیری در تاریخ پرفراز و نشیب حزب‌شان نگاشتند.

حزب توده ایران در دهم مهرماه ۱۳۲۰، به‌همت گروهی از زندانیان سیاسی آزادشده از زندان‌های دیکتاتوری رضاخان و مبارزان آزادی‌خواه نهضت مشروطیت ایران، با هدف نمایندگی و دفاع از حقوق محرومان و طبقه کارگر و تحقق خواست‌های زحمتکشان، مبارزه با فاشیسم و همچنین حرکت کشور به سوی پیشرفت و ترقی اجتماعی و رهایی آن از زنجیرهای خرافات و اندیشه‌های واپس‌گرای مذهبی، بنیاد گذاشته شد و حیات سیاسی و اجتماعی‌اش را آغاز کرد و در نتیجه فعالیت‌های پیگیرش، به‌اعتراف حاکمان، دشمنان و مخالفانش، زمینه‌ساز تغییرهایی مهم در کشورمان شد.

پیدایش فعالیت سازمان‌یافته سیاسی به‌شیوه مدرن آن در جامعه ما، با حیات حزب توده ایران و فعالیت‌های آن گره خورده است. فعالیت‌های روشنگرانه، ادبی و فرهنگی توده‌ای‌ها و همچنین سازمان‌دهی نیروهای اجتماعی و مبارزه صنفی کارگران، جوانان و دانشجویان و زنان، تحول اجتماعی‌ای شگرف در میهن ما پدید آورد. ایجاد اتحادیه‌ها و سندیکاهای کارگری، سازمان‌دهی کشاورزان کشور، بنیاد نخستین اتحادیه سراسری متحد کارگران و زحمتکشان کشور، برپایی سازمان‌های صنفی جوانان و دانشجویان و تأسیس انجمن‌های صنفی‌ای فعال برای زنان، ازجمله اندیشه‌ها و حرکت‌های دوران سازی است که توده‌ای‌ها برای نخستین بار در جامعه آن روز ایران شایع کرده و عملی ساختند و بدین‌سان به مبارزه سیاسی- حزبی در کشورمان کیفیتی نو و پیشتاز بخشیدند.

نگاهی گذرا به این تاریخ هفتادوهفت‌ساله و پرحادثه، نشانگر این واقعیت است که بخش عمده‌ای از حیات حزب در وضعیت دشواری سپری شده است که تهاجم‌های پردامنه و وحشیانه امپریالیسم و ارتجاع در برابر فعالیت‌های حزب و حزبی‌ها به‌وجود می‌آورد و هنوز می‌آورد. از توطئه‌های رژیم وابسته پهلوی پیش از کودتای ۲۸ مرداد، سرکوب خونین حزب پس از کودتای ننگین سازمان سیا در سال ۱۳۳۲، سرکوب خشن نهضت ملی کردن نفت در ایران در دوران حکومت شاه-زاهدی مزدور که شماری از رزمندگان قهرمان توده‌ای همچون روزبه، سیامک، مبشری، انوشه، وارطان و کیوان در جریان آن به جوخه‌های اعدام سپرده شدند گرفته تا فاجعه ملی کشتار هزاران زندانی سیاسی در تابستان سال ۱۳۶۷ به‌دستور خمینی که صدها توده‌ای ازجمله اکثر قریب به‌اتفاق رهبران حزب تودۀ ایران و شماری از برجسته‌ترین مبارزان راه آزادی، سندیکالیست‌ها و فعالان جنبش کارگری، اندیشمندان و هنرمندان، افسران برجستۀ ارتش و قدیمی‌ترین زندانیان سیاسی ایران که بیش از ۲۵ سال از عمر خود را در زندان‌های شاه گذرانده بودند، به‌خاطر پایبندی به آرمان‌های طبقه کارگر و حزب‌شان در جریان آن قتل‌عام شدند، همواره تلاش امپریالیسم و ارتجاع داخلی جلوگیری از فعالیت سیاسی و تشکیلاتی حزب توده ایران بوده و هست.

متن کامل مقاله در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4106-2018-10-02-00-38-29

در تاریخ یکصد ساله معاصر میهن ما حوادث و مقاطع تاریخی و حساسی وجود داشته اند که می توانستند زمینه ساز امکان گذار کشور از دیکتاتوری به مرحلهٔ دموکراتیک باشند. این نوع لحظه‌های تعیین ‌کننده‌ در تاریخ، که بندرت پیش می‌آیند، و حاصل اوضاع‌واحوال مشخص عینی و ذهنی‌ای برآمده از عملکرد انسان‌ها هستند، می توانند تاثیرهای سرنوشت سازی بر تحولات کشور به سوی آزادی، پیشرفت و ترقی و یا واپسگرایی و استقرار دیکتاتوری داشته باشند.

بی‌تردید نقصان‌ها و خطاهای نیروها و شخصیت‌های آزادی‌خواه که با دیکتاتوری مبارزه می‌کردند در به‌هدر رفتن این لحظه‌ها و فرصت‌های گران‌مایه نقشی مهم داشته‌اند. در این ارتباط، همکاری نکردن نیروهای آزادی‌خواه در راه مبارزه مشترک و ایجاد جبهه‌ای واحد بر ضدِ دیکتاتوری‌های حاکم از جمله مهم‌ترین عامل ها بوده است.

تجربه تاریخ معاصر مین ما نشان می دهد که مهم‌ترین عاملی که به‌صورتی هدفمند و برنامه‌ریزی‌شده از میان برداشته شدن امکان گذار کشورمان به مرحله دموکراتیک و گشایش آزادی‌ها را باعث شده است، عملکرد ضد مردمی رهبرهای دیکتاتور و نیروهای سیاسی پشتیبان آنان بوده است. رهبرانی که در صدساله گذشته در برابر آزادی‌خواهان ایستادند در یک امر وجه اشتراک داشتند: همگی با به‌دست گرفتن زمام قدرت بلامنازع و قرار گرفتن در رأس حاکمیت مطلق توانستند به‌شکل‌هایی گونه‌گون مردم کشورمان را از صحنهٔ تحول‌های تعیین‌کننده بیرون نگه‌دارند و با سرکوب مداوم نیروهای اجتماعی مانع بروز تحول‌های و پیشرفت اجتماعی‌ ضروری شوند که می توانست زمینه ساز ایجاد فرهنگ دموکراتیک و جامعه مدنی‌ باشد.

رضاخان در مقام شخصیتی مستبد، قلدر و دست‌نشاندهٔ امپراتوری بریتانیا، نزدیک به صد سال پیش دستاوردهای انقلاب مشروطه را در راه بازسازی و مدرنیزه کردن حاکمیت دیکتاتوری شاهنشاهی نابود کرد. تلاش برای ساختن اسطوره‌ای از ”نجابت و میهن‌پرستی“ از دیکتاتور خونریزی، که مدافع فاشیسم بود و با سرکوب آزادی و نیروهای آزادی اندیش و قتل کسانی همچون دکتر تقی ارانی، راه را برای تحول کشور در مسیر دموکراتیک مسدود کرد،ازجمله برنامه های رسانه های امپریالیستی برای آلترناتیو سازی ارتجاعی در شرایط حساس میهن ماست. محمدرضا شاه هم در یک کودتای آمریکایی- انگلیسی در ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ و با ساقط کردن دولت ملی دکتر مصدق بر مسند دیکتاتوری نگه داشته شد.

محمدرضا شاه نیز مانند پدرش از همان ابتدای سلطنتش تا آخر آن بدون هیچ پایگاه اجتماعی و تنها با اتکاء به زور سرنیزه و سرکوب خشن و خونین آزادی خواهان بر ایران حکومت کرد. رژیم پلیسی شاه برای فعالیت‌های مستقل اجتماعی، مدنی،‌ رسانه‌ای، سیاسی و تشکیلاتی مخالف با رژیم کم‌ترین آزادی قائل نبود و به‌هیچ‌وجه آن را تحمل نمی‌کرد و در بیشتر موردها به‌وسیلهٔ نیروهای امنیتی به‌شدت آن‌ها را سرکوب می‌کرد. فقط شخصیت‌های مذهبی از آزادی فعالیت‌ اکثراً در قالب دینی و گاهی ابراز مخالفت علنی اما در لفافه برخوردار بودند. اما مهم اینکه این شخصیت‌های مذهبی با تأیید حکومت شاه و به‌منظور مبارزه با نیروهای چپ و دگراندیشان توانستند شبکه‌های خود را در متن جامعه گسترش دهند و حفظ کنند. این عاملی بود که در برههٔ زمانی رخ‌دادهای انقلاب ۱۳۵۷ زمینه‌ساز قدرت‌گیری "اسلام سیاسی"‌ و ظهور دیکتاتور بعدی یعنی خمینی شد.

متن کامل مقاله در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4088-2018-09-18-21-13-44

هم‌میهنان شریف و آگاه!

با فرارسیدن مرداد و شهریورماه ۱۳۹۷، سی سال از یکی از تکان‌دهنده‌ترین جنایت‌های سیاسی تاریخ معاصر ایران و جهان، یعنی فاجعهٔ ملی قتل‌عام هزاران زندانی سیاسی، به‌فرمان مستقیم خمینی، سپری می‌شود. با گذشت بیش از سی سال از این فاجعهٔ بزرگ، برخی گوشه ‌های تاریک این جنایت، امر دهندگان، سازمان‌دهندگان و اجرا کنندگان آن روشن شده است و جای هیچ شبهه‌ای باقی نگذارده است که کشتار هزاران زندانی اسیر در تابستان ۱۳۶۷- زندانیانی که بسیاری از آنان قبلاً در بیدادگاه‌های قوهٔ قضائیه رژیم ولایت فقیه محاکمه و به زندان محکوم ‌شده بودند- جز پاک‌سازی‌ بزرگ و خونین مخالفان سیاسی و تأمین دوام حکومت جمهوری‌اسلامی هدفی نداشته است.

متن کامل اعلامیه در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4064-2018-09-04-07-38-13

با فرارسیدن ۲۸ مردادماه ۱۳۹۷، شصت‌وپنج سال از کودتای آمریکایی- انگلیسی ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ سپری شد، کودتایی که به سرنگونی حکومت ملی دکتر محمد مصدق و روی کار آمدن حکومت دیکتاتوری وابسته و ضد مردمی محمدرضا پهلوی منجر گردید. کودتای ۲۸ مرداد یکی از رخدادهای مهم تاریخ معاصر ایران است، رویدادی که امپریالیسم جهانی با سازمان‌دهی و اجرای آن در تعامل نزدیک با نیروهای مرتجع داخلی، امکان رشد و تحول دموکراتیک جامعه ما را برای دهه‌ها مسدود کرد. کودتای ۲۸ مرداد، با تحمیل حکومت دیکتاتوری شاه و ساواک بر ایران، ترور و سرکوب را بر فضای اجتماعی و سیاسی کشور مسلط کرد و به‌گونه‌ای ماهوی بر تمامی روندهای سیاسی و اقتصادی- اجتماعی آتی میهن ما تأثیری مخرب برجای گذاشت.

متن کامل مقاله در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4049-2018-08-20-23-43-06

متن کامل مقاله در تلگراف:

https://telegra.ph/کودتای-۲۸-مرداد-اوضاع-حساس-کشور-مداخله‌های-خارجی-و-درس‌های-امروزی-آن-08-21

رژیم حاکم با بحران‌هایی چندجانبه و ژرف روبرو شده است که ‌همراه با به‌خطر انداختن آینده میهن‌مان، خود "نظام" را نیز با تهدیدهایی چشمگیر در داخل کشور روبرو کرده است. واکنش حاکمیت به اعتراض‌های روبه گسترش مردم در مورد وضعیت معیشتی‌شان، استفاده هرچه بیشتر از پلیس ضد شورش، گاز اشک‌آور و لباس شخصی‌ها ‌ بوده است. می‌توان به‌درستی گفت که اصحاب قدرتِ "نظام" و از‌جمله نهادهای دولتی و فرماندهان سپاه برای حل این‌گونه بحران‌های داخلی نتوانسته‌اند گامی مؤثر بردارند.

برای مثال، دامن زدن عامدانه به انواع شایعه‌ها و اخبار ضد و نقیض دربارهٔ مسئله‌هایی مانند رفع حصر سران جنبش سبز یا مذاکره کردن و نکردن با دولت ترامپ، بستن یا نبستن تنگه هرمز و در کنار آن‌ها سر دادن شعارهایی پوچ و رجزخوانی‌هایی خطرناک در سه هفته اخیر تنها حرکت‌های مشهود از جانب سران "نظام"‌ بوده‌اند. ایجاد نمادی از "وحدت ملی" و تظاهر به قدرتمند بودن جمهوری‌اسلامی، طبق ‌روال معمول، به‌هدف انحراف افکارعمومی ادعا می‌شوند. شدت بحران‌های داخلی و خطراتش به آن‌چنان درجه حادی رسیده‌اند که از سوی سران رژیم حرکت‌ها و گفتمان‌هایی ضدونقیض از سر استیصال و هراس نسبت به آینده "نظام" را‌ می‌توان به‌روشنی دید. در رسانه‌های مجاز داخلی انبوهی از تحلیل‌های سطحی ژورنالیستی پیرامون این شایعه‌پراکنی‌ها و شعارها را می‌توان خواند و مشاهده کرد، تحلیل‌هایی که توجه‌ای به ریشه‌های اصلی بحران و تضادها نمی‌کنند و حتی اعتراض‌ها و تظاهرات درحال گسترش مردم را هم بازتاب نمی‌دهند.

واقعیت امر این است که ساختار و پیوندهای شکل‌دهنده به هرم قدرت، توازنِ نیروئی مشخص را میان جناح‌ها و رقابت‌های موجود بین‌شان بر محور حاکمیت مطلق ولی فقیه و شخص علی خامنه‌ای به‌وجود آورده است. برآیند مجموع کل این ساختار و پیوندها و توازنِ نیرو بین جناح‌ها است که برداشتن هرگونه گام مؤثر و ضروری‌ای از سوی سران "نظام"- و به‌ویژه دولت- به‌منظور حلِ بحران‌هایی که میهن را تهدید می‌کنند امکان‌ناپذیر کرده است. مهم اینکه در شرایط مشخص کنونی مسئلهٔ "حفظ نظام"‌ برای اصحاب قدرت هرروز چالش‌برانگیزتر می‌شود و در این عرصه هنوز به‌غیر از اتحادهایی تاکتیکی بین جناح‌ها (به‌طور مثال، رسانه‌ای شدن تصویر سران سه قوه در کنار هم)، هیچ‌ گام چشمگیر و مؤثری در داخل کشور برداشته نشده است.

به نقل از «نامۀ مردم»، شمارۀ ۱۰۵۷، ۱۵ مرداد ماه ۱۳۹۷

ادامه مطلب در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4030-2018-08-07-08-16-14

ادامه مطلب در تلگراف:

http://telegra.ph/حذف-کامل-حاکمیت-ولایت-فقیه-را-به-شعار-محوری-جنبش-مردمی-تبدیل-کنیم-08-07