بر اساس گزارش خبرگزاری های جهان دونالد ترامپ در پیغام توییتری که روز اول مردادماه منتشر کرد، در پاسخ به حسن روحانی نوشت: "به رئیس جمهور ایران، روحانی: هرگز و هرگز ایالات متحده را تهدید نکن، وگرنه بلایی سرتان خواهد آمد که کمتر کسی در تاریخ متحمل شده‌است. ما دیگر آن کشوری نیستیم که حرف‌های دیوانه‌وارتان درباره خشونت و مرگ‌ را تحمل کنیم. حواست را جمع کن."

نگاهی حتی گذرا به وضعیت کنونی جهان وجود شرایط ویژه و ظهور فرایندهایی جدید را نمایان می‌کند که از جهت‌هایی بسیار آینده را ‌پیش‌بینی‌ناپذیر و پرخطر کرده است. همین‌طور روشن است که منظر روابط بین‌المللی در سطح جهان در قیاس با دو سال گذشته، به‌دلیل به‌قدرت رسیدن گروه‌بندی ماورای‌راست در آمریکا بر گرد به‌ریاست‌جمهوری رساندن دونالد ترامپ آشکارا در وضعیتی جدید قرار گرفته است. بروز این شرایط جدید جهانی، تأثیرهایی بسیار مهم بر کشورما داشته و خواهد داشت. ازاین‌روی، کوشش در درک ماهیت نیروها و فرایندهای نوظهوری که وضعیت جدید را موجب شده‌اند، امری مهم برای نیروهای مترقی است.

دیگر برای خوش‌بین‌ترین نظریه‌پردازان و مفسران امور سیاسی باید روشن شده باشد که ریاست‌جمهوری ترامپ رخدادی کوتاه‌مدت نیست که دیوانگی یا لوده‌گری‌هایش سرانجام به‌بیرون انداخته شدنش از کرسی قدرت منجر شود. همین‌طور مشخص است که جریان‌هایی سیاسی و شخصیت‌هایی پرنفوذ و قدرتمند در آمریکا برای مبارزه با مشکلات لاینحل نظام سرمایه‌داری و به‌منظور صیانت از موقعیت محوری آمریکا در مقام ابرقدرتی جهانی، راه‌حل را در مسلط کردن دیدگاه‌هایی شبه‌فاشیستی تشخیص داده‌اند که ترامپ نماد بیرونی آن است. روی کار آمدن ترامپ و اطرافیانش به‌سبب ناآگاهی سیاسی و گول خوردن و عقب‌ماندگی سیاسی مردم آمریکا نیست، بلکه بنا بر برنامه‌یی دقیق بوده است. در خارج از آمریکا نیز دیدگاه‌هایی واپسگرایانه که از جانب ترامپ خروجی پیدا می‌کنند در حال پیش‌روی‌اند.

متن کامل در سایت حزب:

www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/4017-2018-07-24-19-28-35

متن کامل در تلگراف:

telegra.ph/دولت-ترامپ-سیاست-های-ماورای-راست-و-شبه-فاشیستی‌-و-خطر-آن-برای-مردم-ایران-07-24

بی‌تردید می‌توان گفت اقتصاد کشورمان در خطرناک‌ترین وضعیت بحرانی‌اش قرار گرفته است و امکان متلاشی شدن آن دور از تصور نیست، در این صورت، اکثریت مردم با وضعیتی بسیار بغرنج و ‌پیش‌بینی‌نشدنی‌ای روبرو خواهند شد. بر اساس ارزیابی شماری از کارشناسان اقتصادی و نیز همان‌‌گونه که حزب ما هم بارها بر آن تأکید کرده است، عامل تعیین‌کننده در شکل‌گیری این وضعیت بحرانی و خطرناک سیاست‌های کلان اقتصادی رژیم ولایی بوده که درنتیجه اقتصاد ملی را از درون تهی کرده‌ است.

روشن است که سران و گردانندگان رژیم ولایت فقیه در برابر این وضعیت بحرانی اقتصاد و سیر قهقرایی و رو به زوال روندهٔ وضعیت معیشت مردم،‌ کاملاً فلج شده‌اند. آنان نه خواست عملی کردن اقدام‌هایی ضروری برای حل مشکلات را دارند و نه توان آن را. سران رژیم برای فرار از خشم مردم و فرو نشاندن فریادهای اعتراض‌های مردم، از سر استیصال انواع و اقسام راه‌حل‌های بی‌اثر و گاه مضحک را به‌کار گرفته‌اند. برای مثال، دولت با اصرار حسن روحانی، فهرست اسامی برخی شرکت‌های دریافت‌کنندهٔ ارز را با سروصدا و تبلیغات و بحث‌وجدل از طریق بانک مرکزی منتشر می‌کند، اما نام برخی شرکت‌ها و دانه‌درشت‌ها را در این فهرست نمی‌آورد. نمایندگان مجلس شورای اسلامی هم روز چهارشنبه ۱۳ تیرماه با برگزاری جلسه‌هایی علنی و غیرعلنی همراه با نطق‌هایی پرطمطراق اما کاملاً بی‌نتیجه به موضوع بحران اقتصادی می‌پردازند.

جالب‌توجه اینکه، شخص‌ها و شرکت‌هایی در چندماه گذشته و با سوءِاستفاده از بحران ارزی به‌وجودآمده موفق شده‌اند با دریافت دلار دولتی با نرخی فوق‌العاده پایین و غیرواقعی درقیاس با بازار آزاد، یعنی دلار ۴۲۰۰ تومانی، کالاهایی وارد کشور کنند که تا کنون در زمینهٔ واردات آن‌ها فعالیتی نداشتند. حالا پس از اینکه کلان‌غارتگران ارزها و طلاها را به‌جیب زدند،‌ دولت "تدبیر و امید"- هنوز هم با امید به‌حل مشکلات اقتصاد از طریق "بازار" و "بخش خصوصی"- از راه افتادن تدبیری به‌نام "بازار ارز ثانویه" خبر می‌دهد و اعلام می‌کند: فروش قسمتی از نفت خام و تصفیه آن به بازار بورس منتقل خواهد شد! این قبیل اقدام‌ها در بهترین وجه آن تنها درحُکم داروهایی مُسکن برای رفع درد و نیز به‌منظور شعار دادن، مدت‌زمانی کوتاه‌ عمل خواهند کرد. مشکل اساسی بسیار عمیق‌تر است و در محتوای "اقتصاد سیاسی"‌ کشور و خود برآمده از سیاست‌های اقتصادی کلان حاکمیت است. بر پایهٔ این سیاست‌های کلان، "تداومِ نظام"‌ با تأمین کردن منافع اقتصادی طیف وسیع سرمایه‌داران تجاری،‌ بوروکراتیک و مالی به‌وسیله جناح‌های قدرتمند و بیت رهبری سازمان داده می‌شود.

ادامه مقاله در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/3997-1055-4-18-10

صادق لاریجانی، رئیس قوه قضائیه رژیم ولایت فقیه و دستگاه عمده ظلم و سرکوب در میهن ما در روزهای اخیر ضمن اشاره به تظاهرات مردم تهران و بسته شدن بازار، که پایگاه سنتی رژیم بوده است، در رابطه با بحران ناشی از سقوط ارزش برابری ارز ملی در مقابل دلار از جمله گفت: "ما به هیچ عنوان کوتاه نمی‌آییم و با این افراد برخورد می‌کنیم و هشدار می‌دهیم که این کار به عنوان اخلال در نظام اقتصادی کشور مجازات سنگینی دارد و اگر مصداق افساد فی الارض باشد طبق قانون اعدام برایشان در نظر می‌گیریم".

علی خامنه ای، ولی فقیه رژیم نیز در دیداری با صادق لاریجانی رئیس قوه قضائیه و دیگر مدیران ارشد قضایی، روز ششم تیرماه از جمله گفت: ""تبلیغات علیه قوه قضائیه به‌گونه‌ای است که یک قاتل بی‌رحم که چند جوان حافظ امنیت را به قتل رسانده و در یک فرآیند قانونی و منصفانه چند ماهه به جرم وی رسیدگی و محکوم شده است، مظلوم جلوه داده می شود و قوه قضائیه دلسوز و پیگیر حقوق مظلومین، ظالم و متجاوز معرفی می‌شود". البته نیاز به توضیحی نیست که براساس بسیاری شواهد این دادگاه و حکم صادره در آن نه تنها منصفانه نبود، بلکه به گفته زینب طاهری، وکیل آقای ثلاث، که ساعاتی پس از اعدام موکل اش بازداشت شد، حکم اعدام او و نحوه دفن جنازه اش همه غیرقانونی بود.

همه شواهد بر این دلالت دارند که در دو ماهه اخیر و پس از خروج آمریکا از برجام و تشدید تلاش های دولت دونالد ترامپ و متحدان ارتجاعی آن در منطقه برای تحمیل دور دیگری از تحریم های اقتصادی و انزوای جهانی بر رژیم، بحران همه جانبه اقتصادی – سیاسی عمیق تر شده است. گزارش های مستند شاهدی بر موج جدید و گسترده تعطیلی کارخانه ها و بیکاری فزاینده کارگران، گرانی کالاهای ضروری برای زندگی روزانه، و حمله های گسترده مقام های امنیتی- قضایی به شهروندان و به ویژه زنان زحمتکش، دانشجویان و کارگران آگاه و معترض می باشد.

همچنین در دو روز اخیر گزارش های متعددی از اعتراض های مردم خرمشهر نسبت به بی آبی منتشر شده است که با یورش وحشیانه و مسلحانه مزدوران رژیم به جمع اعتراض کنندگان و تیراندازی و شلیک گاز اشک‌آور به خشونت کشیده شد. گزارش ها حاکی از زخمی شدن شماری و دست‌کم کشته شدن یکی از شهروندان است. بر اساس گزارش‌ها میزان سختی آب شبکه آبرسانی خرمشهر و آبادان در سه روز گذشته به "شش برابر" حد مجاز رسیده که عملا آب آشامیدنی در این منطقه را غیرقابل استفاده کرده است.

اعتراض فزاینده طبقه‌ها و لایه‌‌های مختلف زحمتکشان به بحران شدید اقتصادی و بی آبی خصوصاً در جنوب کشور، به ظلم شدید دستگاه های حاکمه و بی‌عدالتی اقتصادی، به‌روال معمول، با چوب و چماق و تکفیر و سرکوب خشن و خونین مواجه می‌شود. لازم به تذکر است که پیش از حوادث روزهای اخیر تهران و خرمشهر نیروهای انتظامی و امنیتی در یورشی وحشیانه به کارگران اعتصابی گروه ملی صنعتی فولاد اهواز ده‌ها کارگر را بازداشت و روانه زندان شدند. کارگران گروه ملی صنعتی فولاد اهواز، همچون دیگر زحمتکشان، تأمین امنیت شغلی، حفظ و ادامه کار این مرکز تولیدی مهم که در آن مشغول به‌کارند، و همچنین دریافت دستمزدهای معوقه‌شان را خواستار بودند.

نظام سیاسی حاکم بر میهن ما، نظامی متکی بر استبداد مطلق قرون وسطایی است و همه نهاد ها و ارگان های قانون گذار، اجرایی و قضایی تنها وظیفه شان حفظ "نظام" پوسیده و ضد مردمی و اجرای بی چون و چرای فرامین ولی فقیه است. از خیزش مردم جان به لب رسیده از ظلم و استبداد و محرومیت و گرسنگی در هشتاد شهر کشور، در دی ماه ۱۳۹۶،‌چند ماهی بیشتر نگذشته است و به رغم همه تلاش های رژیم هر روز اعتراض های مردمی به ادامه روند کنونی در گوشه ای سربلند می کند و رژیم ضدمردمی را به چالش می کشد. تجربه ماه های اخیر نشان داده است که سرکوب خشن دستگاه های امنیتی نتوانسته است جو بحرانی کشور را آرام کند و ثبات را برای رژیم ایجاد نماید. تلاش در راه هماهنگ کردن اعتراض های مردمی و ایجاد ساختارهای اجتماعی‌ای هدفمند و مردم محور، اتحادیه‌های صنفی مستقل و تشکل‌های مدنی با هدف دفاع از صلح و دموکراسی ، و برای مبارزه مستقیم با دیکتاتوری راه نجات کشور از خطر مداخله خارجی و حرکت به سمت پایان دادن به حاکمیت ظلم، جهل و استبداد در میهن ماست.

حزب تودۀ ایران

۱۱ تیرماه ۱۳۹۷

بحران‌هایی عمیق در ابعادی گونه‌گون، از بی‌ثبات شدن اقتصاد ملی، تشدید بی سابقه فقر و محرومیت مردم، و ادامۀ جو خشن سرکوب تا تخریب شدید محیط زیست، تمامی عرصه‌های کشور ما را فراگرفته‌اند و آن را در معرض خطر دست‌اندازی‌هایی خطرناک از سوی دولت دست‌راستی و شبه‌فاشیستی دونالد ترامپ و متحدان منطقه ای آن قرار داده است. می‌توان با صراحت گفت که مسببان اصلی فاجعه کنونی، یعنی کارگزاران "نظام" و در صدر آنان علی خامنه‌ای و دولت "تدبیر و امید" نه تنها توانایی حل این بحران‌ها را ندارند بلکه تنها هدفشان در شرایط کنونی اتخاذ سیاست هایی است که به حفظ و تثبیت رژیم یاری رساند.

...

به نقل از «نامۀ مردم»، شمارۀ ۱۰۵۴، ۴ تیر ماه ۱۳۹۷

ادامه مطلب در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/3985-1054-4-4-15

حزب در یوتیوب:

https://www.youtube.com/channel/UC8KX11W_gXcvuQPdQ-kgSKQ

کانال تلگرام حزب:

@tudehpartyirandotorg

یک سال پیش، در اردیبهشت‌ماه، حسن روحانی و جناح اعتدال‌گرایی-اصلاح‌طلبی، با به‌راه‌انداختن کارزار انتخاباتی‌ای به‌شدت پوپولیستی و توسل به شعارها و وعده‌هایی بسیار پر سروصدا، در مقام چهره و جناحی طرفدار آزادی‌خواهی و گام نهاده در راه اصلاح "نظام"، نزد رأ‌ی‌دهندگان خود را مطرح کردند. شماری از نظریه‌پردازان،‌ فعالان و برخی جریان‌های سیاسی در داخل و خارج کشور نیز، بدون کم‌ترین توجه به واقعیت‌های موجود، انتخابات اردیبهشت‌ماه ۹۶ را به‌مثابه انتخاباتی آزاد و حسن روحانی و اطرافیانش را همچون فرشته‌های نجات در رویارویی با "تندروها"، تبلیغ کردند. آن‌ها مدعی شدند که در زیر سایه حاکمیت ولایت فقیه آزادی‌خواهی و اصلاحات امکان‌پذیر شده است و ولی فقیه،‌ علی خامنه‌ای، در برابر فشار مردم تغییر رفتار داده است، و به‌زعم آنان، از "هستهٔ سخت قدرت" دور شده است.

یک سال پیش، مردم به‌وضوح نسبت به انتخابات فرارو بی‌تفاوت و مجموعه جناح‌های حاکم و ازجمله دولت یازدهم در افکارعمومی بی‌اعتبار بودند. ازاین‌روی، در اردیبهشت‌ماه سال گذشته محتوای تبلیغات "نظام"، به‌ویژه شخص خامنه‌ای و حتی روزنامه کیهان، به‌موازات کارزار کرکننده هواداران اعتدال‌گرایی-اصلاح طلبی، بر ضرورت شرکت کردن همه ایرانیان- چه موافق و چه مخالف جمهوری‌اسلامی- تأکید می‌‌کرد. این کاروان تبلیغاتی وسیع، برگزاری "انتخابات پرشور" را به‌منزلهٔ صیانت از حق حاکمیت ملی، و درنتیجه، ضامن رشد اقتصادی و پیشرفت ایران در چارچوب برجام اعلام می‌کرد!

...

به نقل از «نامۀ مردم»، شمارۀ ۱۰۵۳، ۲۱ خرداد ماه ۱۳۹۷

ادامه مطلب در سایت حزب:

https://www.tudehpartyiran.org/2013-11-28-19-45-55/3966-1053-21-3-13

در یوتیوب:

https://youtu.be/tGA5sdFoyqI

کانال تلگرام:

@tudehpartyirandotorg

شعر و رویا

سخن گو از دشواری پرش نخستین

بر این شیارهای زرد و تشنه لب

بر این دشت سیم رنگ موج ها

هنگامی که دریا فرا می خواند به کرانه های اسرار

و ستاره، گم و بر فراز سر، ابرهاست

و در زیر پا، گردابی است پیچان.

تمام عمر

گدازش و سوزش و تقطیر دردناک در انبیق تاریخ

و لال بازی شورها

و کشف حیرت خیز سرزمین ها

و سفر ماجرایی در اشیاء و پدیده ها.

در این آزمون ها شکیب و نیروی گوارش خرد خود را

سنجیدیم: دشوارست.

فریادمان

در چکاچاک دشنه های کین و خودخواهی

گم می شد

ولی جوینده را حق است که بانگ کند

بگذارید آن را دیوارهای گنگ

و بت های چوبینه نشنوند

عصب ها و قلب ها می شنوند.

مدام بر درهای بسته کوفتیم:

ـ بگشایید.

نوازنده چیره دستی در آن سوی می نوازد.

از نغمه اش لحظه های ستاره گون

و اندیشه های شفاف فرو می پاشد

مانند رقص آبنوسی دختران سیاه پوست که زینت های طلا دارند،

انسان ها و موج ها و شعله ها با آن بر می جهند.

– بگشایید

می خواهم همه مرواریدهای روان خود را

در پایش نثار کنم.

این همه دیدگان تابناک و لبان پرسنده

که مانند نوارهای خونین

در لرزش اند؛

چه هستی شگفتی است آدمیزاد!

چرا به سوی معبد بزرگ خورشید نمی پوییم

اگر برای خود نیستیم؟

از این دالان ذرات تا کوره الماس جستن کنیم

زیرا عذاب طلب ما را می پالاید

و پایان تن آغاز روان است.

اینجا

شهری است پر از برزن های سخن گو

جنگلی است انباشته از سایه های کبود

مرغزاری است آراسته به گل های محجوب

ارمغان پنجره های گشوده

ارمغان پلک های لرزنده

در کویر مرده فضا

این

واحه سرسبزی است

با نخلستان

کلبه های گالی پوش

قبیله های طرب ناک

ولی بادی بیرحم

مانند رودخانه ای گل آلود

جاری است.

پچپچه تاریک تفتین و تفرقه

از خانه ای به خانه ای می رود.

در بیشه های صنوبر

در دبستان های نوساخته

شعله غضب آلود چون نیش افعی

همه جا را می لیسد.

تندیس ها و مرمرها در دود تلخ گم می شوند.

کبوترها نغمه خود را در گلو می دزدند.

آه!

انسان را دریابید!

ای دست هایی که خانه آزادی را آراستید

به رغم ساطورهای خون چکان

به رغم گل های سربین

این خانه را به خانه آرزو و دوستی بدل کنید.

اعجاز فرزند باور است

و مغناطیس خود را

از رگه تلاش ها بر میمکد.

صخره با گلسنگ های ملون

گذرنده با گیسوان شبه رنگ

چشمه با چیناب جیوه فام

افق

سوزنده بر درختان مجعد

و موج بی پایان تپه ها

همه سخت دل انگیز

و سراپا تسلی و امید است.

ولی در ژرفای شب

پرش خفه شبکورهاست

و جادویان شیشه زهر در آستین،

دشمن دگرگونی و نغمه اند

بر ماست که در این کشتی بادبانی

بر سکان، استوار بایستیم

تا با گام خود فرسنگی چند از راه آرزو را

در نوردیم.

با کاکایی ها به آسمان برخیزیم.

تا افق های شنگرفی را سیر کنیم.

زمان را دریابیم

که جاودان نیستیم.

زمان را دریابیم

که در برابر آن پاسخ گوییم.

پس از طنین ناقوس

کودکان همسرا

سرود خود را آغاز کردند.

شاهپرک ها به شنا در آمدند.

سَمَندهای سپید در گل های آبی

تک و تازی موزون را آغاز کردند.

نوار رنگین کمان

در آسمانی با ابرهای گسسته

ظهور کرد

گویی بر قوس اثیری آن

رسن بازهای نور بر می جهند.

اینک افق دور مانند آیینه شفاف است.

و شقایق سرخ را مروارید ژاله ها

ستاره نشان کرده اند

زندگی سایه ای سرگردان

سخنان لغو یک دلقک

پنجه تدریجا خفه کننده یک سرنوشت دژخیم

پرپر احتضار یک پروانه در تابش فرار آفتاب

نیست.

جویی جوینده است

غلطان بر ریگ های زرین

رزمنده با خزه ها و جلبک ها

که همواره به سوی دریای فراخ نیل فام میرود

تا به بخشی از تاریخ بدل شود.

در آن رزم و رنج توأمانند

تا قلب طپنده را

به سنگواره ای از لعل بدل کنند

به گنجور زمانه بسپرند.

آن را زنگ و کپک و موریانه نمیجود

و از آن آجری برای کاخ سرنوشت

در سیاره لاژوردی ما می سازند.

خوشبختی

نه در متن زبور است

نه آن سوی مرگ،

نه در شعله های شراب است

نه در برق سکه ها.

خوشبختی!

نه خرافه عاجزان است

نه عصاره خواری و بردگی دیگران.

آن را

این سوی مرگ

با سه سلاح اعجازگر کار و پیکار و همبستگی

می سازند.

ماه غبارآلود

با چهره ای گچین

از لای ابرها

نور خود را چون شبح

بر علف ها و آب های راکد می کشاند.

خاطره ها گاه نامطبوع

مانند لمس زالوهای چرب

چندش آور است.

چون ورزاهایی بودیم کلان

که در گل های چسبناک

به زحمت می رفتیم.

سه چهره داشتیم:

دیروز، امروز، فردا

یعنی جهان را

در لحظات چرخش بزرگ

در لحظات تنش بزرگ

در لحظات سرنوشتی اش

دیدیم.

غبار کسالت را از پیکر فروروبیم

و با امید به شعله های سحرگاهان

در دل سکوت ذلربای سپیده دم

محو شویم

زمین

زمین که گورگاه و زادگاه زندگان

سرشت گاه بودنی است

چو اژدهای جادویی

ز ژرف نای خود بر آورد بساط نَغزِ خرمی

سپس به کام درکشد،

هر آن چه بر بساط هِشته بُد

به باد مرگ می دهد،

هر آن چه را که کِشته بُد

به سوی اوست، بازگشت برگ ها و غنچه ها

به سوی اوست، بازگشت چشم ها و دست ها

از او بُوَد به رشته‌ها گسست ها

به معبد شگفتِ اوست، آخرین نشست ها

مشو غمین، که این زمینِ نا امین

چو رهزنی به جاده های زندگی کند کمین

که تا تنی نهان کند، به متنِ سردِ خود کنون

که بر زمین روی روان

جوان کن از فروغ زندگی

کنون که بر زمین چمی

دمی،

نمی ز اشک خود،

به خاک وی نثار کن

بر این زمین پیر

گورگاه و زادگاه خود، گذار کن

از او بخواه همتی

که تا بر آن رونده ای

نپیچی از سبیل مردمی دمی

چو مرگ بی امان رسد،

ز راه چون درندگان

چنان روی به گور خود

که از برش نروید آه

گیاه لعنتی ز تو، به زیر پای زندگان.

زمین ز گنج نغزِ خود،

تو را نثار داده است

شگُفتِگی و خرمی به هر بهار داده است

ز موج نیلگونِ بحر

صید کن نصیبِ خود

به چرخ لاجوردِ دهر

پر بکش به طیب خود

ز جادوی گیاه ها،

به دست کن طبیب خود.

نه گورگاه

کارگاه آدمی است، این زمین

همو برادر تو،

مادر تو،

یاور تو است

سرای آشنای گرم مهر پرور تو است؛

بر این زمین عبث مرو

بیافرین بیافرین

معنای زندگی

در این جهان که گرم ستیزند، هست و نیست

پُرسی اگر که زندگی ما برای چیست

گوینم تو را، که نیست برای قلندری

هنگامهً زمان گذراندن به بیخودی

سرتاسر حیات گرفتن به سَرسَری

از بهر جمع خواسته و ساز و برگ نیست

از بهر مرگ و هستی آن سوی مرگ نیست

نی بهر ماتم است و نه از بهر اضطراب

نی تن زدن ز رنج و هراسیدن از عذاب

معنای زندگی‌ست، نه از شاخسار عمر

با رعشه های بیم، در آویختن به آز

خواری کشیدن از همه درگیر و دار عمر

از بهر آن که عمر شود، اندکی دراز

معنای زندگی نه آرامش خموش

نی بانگ های و هوی، به گرد وجود خویش

نی پا کشیدن است ز میدان کار و کوش

نی راه کار و کوش، گزیدن به سود خویش

معنای زندگی است نبردی که از آن نبرد

از بند وارَهَند کسانی که بنده اند

بهروزتر زیند، کسانی که زنده اند.

به استقبال غزل مولوی «بگشای لب که قند فراوانم آرزوست»

من گُرد پای بسته و میدانم آرزوست

دریای لب خموشم و طغیانم آرزوست

در چنبر شکیب فروکاست جان من

بال و پری به عرصه جولانم آرزوست

بس دیر شد ملال زمستان انتظار

غوغای رنگ خیز بهارانم آرزوست

آن دم به اوج بر سر بازارهای شهر

آن نغمه به جان شده پنهانم آرزوست

فرسودم از سرشک خود و شامگاه درد

صبح نجات و چهره خندانم آرزوست

در ریگزار تفته، لبان چاک از عطش

آهنگی از نوازش بارانم آرزوست

بس عُقده بسته رَنگ در اعماق سینه ها

اینک گره گشایی طوفانم آرزوست

روزی که بشکفد گل جان پرور مراد

در مرغزار خرم ایرانم آرزوست

این شعر در سال ۱۳۳۴ به مناسبت سقوط حکومت ملی دکتر محمد مصدق و تاسیس کنسرسیوم غارتگر نفت سروده شده است

از آن بهار شوم که خون بود ژاله اش

سنبل نماند و جلوه باغ و چمن نماند

رنگین کمان عشق فرو مرد در افق

جز ابرهای تیره گلگون کفن نماند

امید را به معبد تزویر میکشند

جلاد روزگار برآرد از او دمار

وان مرغزار و آن همه گل‌های رنگ رنگ

تاراج رفت و خانه کژدم شد است و مار

تا کوتوال قلعه ز بارو فتاده است

کشتی ره زنان گوهر و گنج میبرد

بگدازد از مصائب ایام شمع من

خورشید من ز ظلمت کین رنج میبرد

حق را ز ترسناک هراسی به دل نبود

هر چند چندگاه جهانی به کام اوست

پندی است نغز و بهر من این پند را سرود

فرزانه ای شگفت که تاریخ نام اوست