فراخوانِ کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران، به همهٔ نیروهای مترقی و آزادی‌خواه ایران و جهان: برای آزادیِ صدها تن از دانشجویان، مردم زحمتکش، و مبارزانِ راه آزادی، که در روزهای اخیر به‌وسیلهٔ نیروهای سرکوبگر دستگیر شده‌اند، باید کارزاری گسترده‌ را سازمان‌دهی کرد

هم‌میهنان گرامی!

همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد، رژیم ضدِ مردمی و دیکتاتوری ولایت فقیه با اعزام گستردهٔ نیروهای سپاه، بسیج و مزدوران امنیتی، به سرکوب خشن و گستردهٔ جنبش اعتراضی جوانان و مردم زحمتکش میهن‌مان اقدام کرده است. پاسخِ سران حکومت دیکتاتوری به اعتراض مردم جان به‌لب رسیده از فقر، محرومیت، ظلم، فساد و اختناق، به‌روال سال‌های اخیر، متهم کردن آنان به وابستگی به خارج و سپس به‌گلوله بستن و به‌زنجیر کشیدن آنان بوده است. بر اساس آخرین گزارش‌های رسیده، بیش از هزار و پانصد تن از معترضان به‌وسیلهٔ گزمگان استبداد دستگیر شده‌اند، صدها تن زخمی و ده‌ها تن در جریان این اعتراض‌ها جان خود را از دست داده‌اند، بااینهمه، هنوز اعتراض‌های مردمی در گوشه و کنار ایران ادامه دارد. ده‌ها دانشجوی آزادی‌خواه و مبارز دانشگاه‌های کشور جزو این دستگیرشدگان‌اند.

هم‌میهنان گرامی

مبارزات قهرمانانهٔ شما بر ضدِ رژیم دیکتاتوری حاکم، با وجود همهٔ تلاش‌های سرکوبگرانهٔ حاکمیت به‌منظور خاموش کردن صدای این اعتراض‌ها وارد ششمین روز خود شد. با وجود ده‌ها کشته و زخمی و دستگیری صدها تن از سوی مزدوران امنیتی رژیم، شما نشان دادید که دیگر حاضر نیستید شرایط تحمیل‌شده از سوی تاریک‌اندیشان حاکم را تحمل کنید. سردمداران حکومتی، از علی خامنه‌ای و حسن روحانی گرفته تا لاریجانی، ضمن اعتراف به شنیدن صدای پرطنین نارضایتی و اعتراض اکثریت قاطع مردم میهن نسبت به شرایط دهشتناک اقتصادی-اجتماعی، فقر و محرومیت گسترده و بی‌آیندگیِ نسل جوان کشور، که این سران و مجموعهٔ حاکمیت جمهوری‌اسلامی مسئول به‌وجود آمدن‌شان‌اند، مردم را به عامل خارجی بودن متهم و به سرکوب تهدید کردند، و از مردم خواستند تا صحنهٔ مبارزه را ترک کنند.

همه گزارش‌های رسیده از تدارکِ همه‌جانبهٔ رژیم به‌منظورِ سرکوب خشن و گسترده بر ضد مردم معترض در شهرهای مختلف حکایت می‌کند. گسیل پرحجم یگان‌های ضدشورش سپاه به شهرهای مختلف و اشغال نظامیِ بخش‌هایی مهم از شهرهای بزرگ ازجمله تهران، به‌وجود آوردن اختلال در وسایل ارتباطات‌جمعی- ازجمله بستن برخی از شبکه‌های اجتماعی- درواقع شکلی از برپاییِ حکومت‌نظامی‌ از سوی حاکمان کنونی برای به‌دست گرفتن کنترل اوضاع و درهم کوبیدن جنبش اعتراضی مردم است. عنصرهای وابسته به رژیم، با سازمان‌دهیِ خشونت و حتی غارت مکان‌های عمومی، مترصددند تا جنبش را به بیراههٔ خشونت کشانده، و بدین ترتیب، اکثریت عظیم توده‌های جان به‌لب رسیده از شرایط را از بدنهٔ جنبش جدا کنند، و اگر بتوانند، مردم را در مقابل مردم قرار دهند تا حرکت‌های اعتراضی توده‌ها را که دامنهٔ آن‌ها هرروز به شهرهای بیشتری گسترش می‌یابد بتوانند به‌راحتی سرکوب کنند.

هم‌میهنان گرامی!

خروش شما بر ضد ظلم، فقر، محرومیت، بی‌عدالتی و رژیم استبدادی حاکم بر میهن ما در روزهای اخیر، دامنه‌ای بیش از پیش گسترده‌ یافته و بسیاری از شهرهای ایران را فراگرفته است. درعین‌حال، در دو روز گذشته، خشونت سازمان‌یافتهٔ نیروهای سرکوبگر رژیم ولایت فقیه را شاهد بوده‌ایم که به‌منظور ارعاب مردم و سرکوب اعتراض‌های به‌حق آنان، به خیابان‌ها گسیل شده‌اند. کشته شدن تنی چند از تظاهرکنندگان در "دورود" و زخمی شدن شمار دیگری از تظاهرکنندگان در تهران و شهرهای دیگر، از برنامه‌های رژیم برای به‌خشونت کشاندن اعتراض‌های مردمی و سرکوب خونین و خشن آن‌ها حکایت می‌کند.

همان‌طور که حزب ما قبلاً اشاره کرده است، اعتراض‌های مردم به ادامهٔ حکومت ضدِ مردمی و ارتجاعی ولایت فقیه دارای پایه‌های عینی در بحران اقتصادی-اجتماعی کشور، بحران مشروعیت حاکمیت- حاکمیتی که ابعاد فساد و بی‌کفایتی آن‌ هرروز بیش‌ازپیش عیان می‌شود- و فقر و محرومیت روزافزون میلیون‌ها تن از هم‌میهنان دارد. بر این مجموعه عوامل عینی، استمرار سرکوب و خفقان و محروم کردن مردم از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی‌شان را نیز باید افزود. ازاین‌روست که مردم جان به‌لب رسیده، ناامید و سرخورده از کسانی که دم از اصلاحات و حکومت "مردم‌سالاری دینی" می‌زدند، امروز به‌دنبال دیگر راهکارهای روشن به‌منظور رهایی یافتن از وضعیت غیرقابل‌دوام کنونی‌اند.

در چند هفته اخیر شواهدی متعدد در سطح جامعه و همین‌طور در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی از گسترش و ژرفش نارضایتی مردم از عملکرد دولت دوازدهم- به‌ویژه پشت کردن آشکار شخص حسن روحانی به وعده‌های انتخاباتی‌اش- حکایت می‌کنند. آن بخش از مردم که در هنگامهٔ کارزار انتخاباتی زیر تأثیر مدیریت افکارعمومی از طریق تبلیغات برنامه‌ریزی‌شدهٔ اصلاح‌طلبانِ اصولگرا‌شده به‌نفع حسن روحانی به پای صندوق‌های رأی رفته بودند، اکنون در مورد رفتار سیاسی حسن روحانی و حواریون او متوجه واقعیت‌هایی مشخص شده‌اند.

سه‌شنبه گذشته، ۲۸ آذرماه، حسن روحانی در واکنش به سیر صعودی اعتراض‌ها و سرخوردگی هوادارانش و نیز برای خالی نبودن عریضه، در سخنرانی‌ای موضوع "حقوق شهروندی" را مطرح کرد و همان وعده‌هایی که در خلال ۴ سال گذشته نتوانسته بود برآورده کند را بار دیگر تکرار کرد. این نوع توهم‌زایی دربارهٔ "آزادی‌خواهی" زیر سایهٔ حکومت ولایی به‌وسیلهٔ حسن روحانی درحالی عنوان می‌شوند که، دولت دوازدهم با بودجهٔ سال ۱۳۹۷ و با عزمی راسخ‌تر، برنامهٔ اقتصاد نولیبرالی‌ای کمرشکن که متضمن افکندن باری سنگین بر دوش زحمتکشان خواهد بود به‌تصویب مجلس رسانید. اعلام افزایش بهای حامل‌های انرژی، یعنی قیمت گاز، آب، برق و سوخت وسایل نقلیه از سوی "سایت اطلاع‌رسانی ریاست‌جمهوری"، نشانگر آغاز مرحله‌یی خشن‌تر از برنامه‌های اقتصادی‌ای ریاضت‌کشانه است. دولت مدعی است که: از طریق بالا بردن قیمت حامل‌های انرژی می‌تواند کارآفرینی کند، اما تجربه‌های قبلی در میهن مان نشان می‌دهد این ادعایی بی‌پایه است. سیاست‌های اقتصادی دولت حسن روحانی بر محور شتاب بخشیدن به انباشت سرمایه‌های کلان خصوصی بنا شده است که انگیزهٔ ثروت‌اندوزی در سطح کلان را نیروی محرکهٔ رشدِ اقتصادی وانمود می‌کند. این فرمول اقتصادی، در همه‌جا، به‌خصوص در کشور ما، تنها به‌وجود آوردن شغل‌هایی بی‌ثبات و ذهنیتی کاسب‌کارانه و درنتیجه، گسترشِ فقر را باعث شده است. باید ‌یادآور شد که، فعالان سیاسی و تحلیل‌گران دل‌بسته به حسن روحانی و کاروان اعتدال‌گرایی، قاطعانه ادعا می‌کردند که به‌هر صورت باید در هرگونه نمایش انتخاباتی‌ای شرکت جست واصولاً مهندسی شدن انتخابات را نفی می‌کردند و سخنوری به‌گونه‌ای می‌کردند که گویا قرار است انتخابات به‌صورتی دموکراتیک برگزار شود. این مدعیان بر آن بودند که: شرکت کردن در انتخابات به‌نفع حسن روحانی یا بیرون نگه‌داشتن "مثلت جیم"-جنتی، یزدی، مصباح- از "مجلس خبرگان"، حرکت‌ها و مصلحت‌جویی‌هایی بسیار ضروری در مسیر جا انداختن رهبری قدرتمند در هیئت حسن روحانی و یارانش به‌منظور ایستادگی در برابر زورگویی یا به‌بیانی دیگر، آزادی‌خواهی است. خود حسن روحانی هم در انتخابات اردیبهشت‌ماه ۱۳۹۶ مدعی شد که: درصورت اخذ رأی بیش از ۵۰ درصد قادر خواهد بود در برابر زورگویی‌ها به‌نفع مردم ایستادگی کند. بنا بر آمار منتشرشده از سوی "نظام"، حسن روحانی با کسب بیش از ۵۰ درصد از آرا رئیس‌جمهور شده است، اما با اینهمه کاری نتوانسته انجام دهد و حالا با سپری شدن ۷ ماه از این ریاست، در سخنرانی‌ای هفته گذشته، بار دیگر اعلام کرد: "ملت بداند، تا آخر سر پیمان خود هستم." واقعیت امر این است که روحانی نه‌تنها در برابر زورگویی‌های رژیم ولایی همواره درعمل جا زده است، بلکه در چندماه اخیر با تمکین کامل به دیکتاتور، با همان زورگویان- یعنی فرمانده‌های ارشد سپاه و آن کسانی که او در هنگامهٔ کارزار انتخاباتی موقتاً اجازه داشت به‌باد انتقادشان بگیرد - هم‌داستان شده است.

رژیم ولایی، در تظاهری مبتذل، خود را تنها وارث مبارزه با دیکتاتوری رژیم سلطنتی پیشین قلمداد می‌کند، اما هر سال با بر پا کردن فضایی امنیتی در ۱۶ آذرماه و سازمان‌دهی سخنرانی‌هایی کنترل‌شده، خود را وادار به برگزاری "روز دانشجو" می‌کند. واقعیت این است که، دوام پیدا کردن برگزاری یادمان "روز دانشجو"، از سوی نیروهای مترقی و دانشجویان مبارز به رژیم ولایت فقیه تحمیل شده است و هر آن که رژیم بتواند، این روز را از فهرست روزهای ملی مردم خارج و آن را ممنوع می‌کند.

در سخنرانی‌های کنترل‌شدهٔ حکومتی ذره‌ای روح آزادی‌خواهی- حتی به‌منظور لاپوشانی آن تظاهر مبتذل هم که شده- وجود ندارد، در مقابل، این شرارهٔ آزادی‌خواهی‌ای که در دل جوانان در بیش از شش دههٔ گذشته- به‌ویژه اکنون- فروزان است همواره موجب دوام روز "دانشجو" شده است.

۶۴ سال پیش در روز ۱۶ آذرماه "مصطفی بزرگ‌نیا" و "مهدی شریعت‌رضوی" از اعضای حزب تودهٔ ایران، و "احمد قندچی" عضو جبههٔ ملی ایران، در مسیر آزادی‌خواهی واقعی رویاروی استبداد حاکم ایستادند و به‌‌راستی همچون قهرمان‌های ملی جنبش مردمی و الگوهای پیکار در راه آزادی‌خواهی واقعی شناخته می‌شوند. با گذشت ۶۴ سال از روزی که رژیم دیکتاتوری شاه مبارزهٔ آزادی خواهانِ جنبش مردمی را به‌خون کشید، هنوز هم مبارزه با استبداد ادامه دارد.

به‌منظورِ تجلیل از جنبش دانشجویی سال ۱۳۳۲ در شرایط کنونی و در گرامی‌داشتِ خاطرهٔ این سه مبارز راه آزادی، بر موضوعی بسیار مهم باید انگشت گذاشت. فعالان سیاسی مترقی جنبش دانشجویی در ۱۳۳۲، درکی بسیار مشخص از مبارزه با دیکتاتوری و ضرورت بر پیچیده شدن بساط استبداد از میهن داشتند و مماشات‌گرایی و توجیهِ سیاست‌ورزی در این زمینه به‌بهانهٔ رعایت مصلحت، در شیوهٔ نظر و عمل آنان نبود و این مبارزان پای گفتمان خود استوار می‌ایستادند. در برههٔ کنونی، حضور کسانی را در صحنهٔ مبارزات سیاسی کشور شاهدیم که مدعی آزادی‌خواهی‌اند اما در زیر سایهٔ دیکتاتوری‌. توجه‌برانگیز این‌که، دستگاه تبلیغات دیکتاتوری ولایی و مجموع جناح‌های مختلف "نظام" در این ارتباط درصدد ارائهٔ بازتعریفی دیگر دربارهٔ "آزادی‌خواهی" بوده‌اند و هستند. بر اساس تعریفی جعلی- و در چارچوب ارزش‌های دوگانهٔ معمول در "نظام"- "آزادی‌خواهی"، با پذیرشِ وضع موجود، یعنی استبداد حاکم، ‌و همراه با مصلحت‌طلبی‌ای تا حد تمکین به دیکتاتور، همسان دانسته می‌شود. اجازه دادن اصحاب قدرت و در رأس آن‌ها علی خامنه‌ای در هنگامه انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۶ به پدیدار شدن فضایی موقت و کاملاً کاذب در برپا داشتن ویترینی از وعده‌ها و سخنوری‌های "رادیکال" آزادی‌خواهانه مآب، نمونه‌یی واضح از ارائهٔ چنین بازتعریفی به‌منظور حذفِ مبارزه برای "آزادی‌خواهی واقعی" بود.

رویدادهای ماه ‌های اخیر، ازجمله سخنان تهدیدآمیز دونالد ترامپ و تصمیم او مبنی بر امضا نکردن تائید‌نامهٔ نوبتی برجام، ادامهٔ سخنان تحریک‌آمیز بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر دولت اسرائیل، ماجرای "استعفای" سعد حریری، نخست‌وزیر لبنان، زیر فشار عربستان و متهم کردن ایران به بی‌ثبات کردن اوضاع لبنان، تهدیدهای خطرناک دولت عربستان، در واکنش به حملهٔ موشکی حوثی‌های یمن به ریاض، و "اعلام جنگ" دولت بحرین به ایران، همگی، نشانگر شکل‌گیری روندی به‌شدت خطرناک است که می‌تواند لبنان و کشورهای منطقهٔ خلیج‌فارس را درگیر جنگی خانمان‌سوز کند.

حسن روحانی حدود شش ماه پیش در اواسط اردیبهشت‌ماه، به‌هدف مدیریت افکارعمومی، داغ کردن تنورِ انتخاباتی مهندسی‌شده و مهار کردن خواست‌های مردم، ویترینی از وعده‌های سرخرمن و شعارهای داغ را در برابر مردم به‌نمایش گذاشت. دستگاه تبلیغاتی کاروان اعتدال‌گرایی و اصلاح‌طلبان مطیعِ "رهبری"، تلاش فراوان کردند تا از حسن روحانی چهرهٔ رهبری قدرتمند بپردازند، چهره‌یی که صادقانه در راه آزادی‌خواهی در برابر زورگویی ایستاده است. با ورود عنصر جنایت‌پیشه‌ای مانند رئیسی و کلاه‌برداری مانند قالیباف به صحنهٔ نمایش انتخابات ریاست‌جمهوری، حسن روحانی در دو هفتهٔ آخر کارزار انتخاباتی‌اش اجازه یافت که به‌منظورِ جلب حمایت آنانی که به مضحکهٔ انتخابات باوری نداشتند حتی بر موضوع‌هایی انگشت بگذارد که در مقطع ‌زمانی‌ای در زمرهٔ خط‌قرمزهای بسیار پررنگ و خطرناک "نظام" بودند. شش ماه پیش، به "همت" مطبوعات داخل و خارج کشور و سرسپردگان نولیبرالیسم، آن‌چنان فضای جعلی‌ای خلق شد که انگار حسن روحانی و اطرافیانش می‌خواهند یا می‌توانند وعده‌های‌شان را عملی کنند و گویا اینکه واقعاً تحول و دگرگونی‌ای چشمگیر در راه رخ دادن است!

با فرارسیدن ۱۶ آبان‌ماه ۱۳۹۶ (۲۵ اکتبر تقویم ژولیانی و ۷ نوامبر ۲۰۱۷)، از زمان مهم‌ترین رخداد قرن بیستم، یعنی پیروزی انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر، یک‌صد سال سپری شد.

انقلاب اکتبر،‌ در دوران سلطهٔ کشورهای سرمایه‌داری بر جهان، روی داد، در‌ دوران جنگ فاجعه‌بار جهانی اول بین کشورهای امپریالیستی بر سر تقسیم جهان، دوران سرکوب اندیشه‌های مترقی و هنگامی‌که "شبح کمونیسم"- بنا به سخن "مانیفست کمونیست"- خواب رهبران جهان سرمایه‌داری را مختل کرده بود، انقلاب اکتبر به‌هدف گشودنِ راه بشر به سمت جامعه‌یی بدونِ جنگ، خشونت و سرکوب و‌ در یکی از بزرگ‌ترین و درعین‌حال عقب‌مانده‌ترین کشورهای سرمایه داری اروپا به پیروزی رسید. پیروزی انقلاب اکتبر، به‌رهبری ولادیمیر ایلیچ لنین‌ و بلشویک‌ها، در روسیهٔ تزاری، پایانی تاریخی بر نظر‌گاه ابدی بودنِ جهان سرمایه‌داری بود و به خلق‌های زیر ستم در جهان نشان داد که جهانی دیگر ممکن است. پیروزی انقلاب اکتبر بر این اندیشهٔ کارل مارکس جامه حقیقت پوشانید که می‌گفت: فلاسفه تا کنون جهان را توصیف می‌کردند ولی اینک باید دست به‌کار تغییر آن زد.

انقلاب اکتبر، رخدادی تصادفی در طول تاریخ طولانی تکامل بشری نبود، این انقلاب، زنجیره‌ای از حرکت‌های قانونمند تاریخ به سوی تکامل، ترقی و دستیابی انسان به آزادی واقعی بود و ازاین‌روی، تأکید بر اندیشه‌ها و ارزش‌های آن- به‌ویژه در عرصهٔ نظری و ایدئولوژیک، خاصه آنجا که جنبهٔ عام و جهان‌شمول می‌یابد- در نبرد دشوارِ کنونی بین جبههٔ "کار" و "سرمایه"، از اهمیتی بنیادین برخوردار می‌شود. با انقلاب اکتبر، بشر دوره‌یی نو را آغاز کرد و به سمت نقطهٔ پایان نهادن بر جبر اجتماعی گامی بلند به پیش برداشت. به‌قول انگلس، در اثر ارزشمندش به‌نام "آنتی دورینگ"، اختیار، جبرِ شناخته‌شده است. بنابراین، انسان با کشف و دریافت قوانین جامعه و تاریخ، شرایط غلبه بر جبرِ اجتماعی را فراهم می‌‌آوَرَد.

بیانیۀ کمیتۀ مرکزی حزب تودۀ ایران: سیاست‌های ماجراجویانه و برتری‌طلبانهٔ دولت ترامپ در قبال ایران، خطری جدی برای صلح منطقه!

همان‌گونه که از ماه‌ها پیش انتظار می‌رفت، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، در سخنرانی خود در روز جمعه ۲۱ مهرماه، راهکرد کلان دولتش در قبال جمهوری‌اسلامی ایران را اعلام کرد. گرچه پیش‌بینی می‌شد که دونالد ترامپ در سخنرانی‌اش در رابطه با پایبندیِ ایران به موافقت‌نامهٔ برجام- که در تیرماه ۱۳۹۴ (ژوپیه ۲۰۱۵) بین ایران و کشورهای "پنج به‌علاوهٔ یک" امضا شده بود- موضع‌گیری کند، اما سخنان او درواقع استراتژی جدیدِ ایالات‌متحده در رابطه با آیندهٔ روابط با ایران، موازنهٔ قدرت در خاورمیانه و همچنین چگونگیِ تعامل ایالات‌متحده با جهان و متحدان اروپایی‌اش را نیز به‌طور همه‌جانبه‌ای بازتعریف کرد.

دهم مهرماه ۱۳۹۶، هفتادوشش سال از بنیادگذاریِ حزب تودهٔ ایران سپری می‌شود. حزب تودهٔ ایران، حزب رزمندهٔ کارگران و زحمتکشان میهن ما، هفتادوشش سال پیش و در هنگامهٔ جنگ جهانی دوم- که با تهاجم‌های فاشیسم هیتلری آغاز شده بود- در وضعیتی شکل گرفت که کشور ما با واپس‌ماندگیِ عمیق سیاسی، اجتماعی و اقتصادی دست به‌گریبان بود و حکومت استبدادی رضاشاه نیز با تمایلات فاشیستی‌اش و روابطش با رژیم هیتلری کشور را به‌سوی نابودی می‌کشاند. ضرورت‌های تاریخی، ازجمله بسط روابط سرمایه‌داری در ایران، رشد کِمی طبقهٔ کارگر، و مبارزه جهانی طبقهٔ کارگر در راه درهم شکستن نظام کهن استعماری در سراسر جهان، پیدایی حزبی رزمنده، پیشاهنگ و مدافع منافع کارگران و زحمتکشان را طلب می‌کرد تا به این وسیله سرنوشتِ مبارزهٔ محرومان در میهن‌مان برای دستیابی به حقوق‌شان را به شکلی بنیادین دگرگون کند.