بر اساس گزارش وزارت کشور جمهوری اسلامی، با پایان یافتن مهلت نام‌ نویسی برای نامزدی در دوازدهمین دورهٔ انتخابات ریاست‌جمهوری ایران، ۱۶۳۶ نفر برای تکیه زدن بر کرسیِ ریاست جمهوری این دورهٔ ایران خود را آماده کرده‌اند: از نامزد "خردسال"ی که با پدرش برای ثبت ‌نام به ستاد انتخابات آمده بود و هوشنگ امیراحمدی، لابی‌گرِ شناخته‌شدهٔ ساکن نیویورک گرفته تا نامزدهای اصلی انتخابات ازجمله، حسن روحانی، ابراهیم رئیسی ("آیت‌الله هیئت مرگ")، محسن رهامی، محمد هاشمی رفسنجانی، اسحاق جهانگیری، محمدباقر قالیباف، محمد غرضی، سه وزیر سابق دولت احمدی‌نژاد و خود محمود احمدی‌نژاد. هیچ چهره‌یی در میان نامزدهای اصلی این کارزار نمایشی که بتواند یا بخواهد در راه تحقق خواست‌های مردم، پایان دادن به‌ نظام سیاسی استبدادی، برون‌رفت از وضعیت بحرانی‌ای که کشور با آن روبرو است گامی مؤثر به پیش بردارد، نمی‌توان یافت.

نام کسانی که قرار است خودشان را برای انتخابات ریاست جمهوری نامزد کنند،‌ به‌زودی اعلام خواهد شد. مهلت ثبت نام داوطلبان نامزد شدن در انتخابات ریاست‌جمهوری بین روزهای ۲۲ تا ۲۷ فروردین‌ماه ۹۶ است. هنوز هیچ‌یک از سیاستمداران مطرح در "نظام"- حتی حسن روحانی- نامزدی خود در انتخابات را اعلام نکرده‌اند، زیرا بده‌بِستان‌ها، رقابت‌ها و رایزنی‌های سیاسیِ پشت درهای بسته بین خودی‌ها، با نظارت عالیهٔ "نمایندهٔ خدا بر زمین" و زیر سایهٔ او- به‌ویژه به‌دور از چشم و پنهان از نظر مردم- باید نخست انجام شود.

بار دیگر به مردم گفته خواهد شد که انتخابات آینده "مهم‌ترین" انتخابات است و می‌باید در آن شرکت جست. اصحاب قدرت در جنب دیکتاتوری ولایی ‌چنین وانمود خواهند کرد که شرکت کردن در انتخابات نوعی وظیفهٔ شرعی یا ملی است. دیگر بار، در حرکتی هماهنگ‌شده، در فضای سیاسی و تبلیغاتی‌ای قرار خواهیم گرفت که شماری از سیاستمداران و نظریه‌پردازان از کانال رسانه‌های داخلی و خارجی و شبکه‌های اجتماعی، چنین القا خواهند کرد که گویی واقعاً برای مردم ایران در انتخابات پیشِ رو "حق انتخاب"ی وجود دارد.

هم‌میهنان گرامی!

کمیتهٔ مرکزی حزب توده ایران، فرارسیدن سال ۱۳۹۶ را به شما تبریک می‌گوید و امیدوار است سال نو، سال چیرگی بر دشواری‌های طاقت‌فرسای اقتصادی- اجتماعی و سال پیشرفت جنبش مردمی در رویارویی با رژیم ظالم و تاریک‌اندیش حاکم باشد. سنت برپایی جشن فرارسیدن فصل بهار، نوروز، عید باستانی ایرانیان، جشن تولد دوبارهٔ طبیعت، و پیروزیِ نو بر کهنه و نور بر تاریکی است. تاریخ باستانی میهن ما نوروز را روز پیروزیِ کاوهٔ آهنگر، یعنی نمادِ پیروزی مبارزات زحمتکشان در پیکار بر ضد حکومت استبدادی ضحاک دانسته و این روز، افزون بر استقبال شادمانه از نو شدن طبیعت درواقع جشن پیروزی مبارزات مردمی ضد ستم در تاریخ کشور ماست.

حاکمیت واپس‌گرای فقیهان، که پایگاه نظری آن در تاریکی اعصار ریشه دارد، برای نزدیک به چهاردهه تلاش کرده است تا با انواع و اقسام بهانه‌ها و ترفندها این سنت تاریخی میهن ما را نابود و آن را با مراسم مذهبی- عزاداری جایگزین کند. شکستِ این برنامهٔ رژیم و رهبران آن، حاکی از مخالفت عمیق مردم ما با اندیشه‌های قرون‌وسطایی تاریک اندیشان حاکم و ارج‌گذاری آنان به سنن خجسته‌ای است که در تاریخ کهن‌سال میهن ما منشأ دارد.

اعلامیهٔ کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران به‌مناسبت فرارسیدن هشتم مارس، روز جهانی زن : مبارزه برای برابریِ زن و مرد و دستیابی به حقوق پایمال‌شدهٔ زنان، بخشی جداناپذیر از جنبشِ مردمی بر ضد رژیم استبدادی حاکم است!

هم‌میهنان گرامی!

نیروهای مترقی و آزادی‌خواه جهان همه ساله از روز هشتم مارس (۱۷ اسفندماه)، روز جهانی زن، همچون روزی خجسته، روزی درخشان در مبارزهٔ زنان در سراسر گیتی بر ضد تبعیض جنسیتی، استقبال می‌کنند و خاطرهٔ شکوه‌مند جنبشی را که در این روز تاریخی شکل گرفت و دنیای کهنه و واپس‌گرای نگاهِ به زن در مقام کالا را به‌چالشی سرنوشت‌ساز طلبید و در خلال بیش از یک سده پیکار دشوار و پرفرازونشیب جهانِ ما را دگرگون کرد، گرامی می‌دارند.

روز جهانی زن، روز گرامی‌داشت مبارزهٔ قهرمانانهٔ زنان جهان بر ضد ستم جنسیتی و طبقاتی و روزِ همراهی و همگامیِ نیروهای مترقی جهان با مبارزه‌یی است که حقوق زنان در جامعهٔ بشری را همواره بخشی جداناپذیر از "حقوق بشر" شهروندان دانسته‌اند.

ر جریان انتخابات دهمین دورۀ مجلس شورای اسلامی، پدیدۀ جدیدی در کنش بخش هایی از نیروهای اصلاح طلب و خصوصاً شماری از چهره های اصلی مدعی رهبری جنبش اصلاح طلبی در ایران بروز عینی و روشنی یافت، که محمد رضا عارف، به عنوان یکی از سخنگویان اصلی این نیروها، آنرا سیاست ”اعتماد سازی با حاکمیت“ نامید. اساس فکری این راهکار جدید، تسلیم همه جانبه به خواست های ”رهبری“ و تلاش برای ”آشتی“ با ولی فقیه بود که مرز بندی با ”فتنه ۸۸“ را خط قرمز اجازه هرگونه فعالیت سیاسی در ایران اعلام کرده بود.

بر اساس این سیاست ”شورای سیاست گذاری اصلاح طلبان“ لیستی به نام بی مسمای ”لیست امید“ را با گنجاندن شماری از چهره های مدعی اصلاح طلبی، در کنار شماری از جنایتکارانی همچون ریشهری و فلاحیان و دیگران، برای انتخابات مجلس شورا و مجلس خبرگان رهبری تهیه کرد و به عنوان ”حد ممکن و واقعی“ خواست های جنبش اصلاح طلبی، در شرایط کنونی کشور، برای رای گیری در مقابل مردم قرار داد.

با سپری شدن ۳۸ سال از سال‌روزِ انقلاب بهمن ۱۳۵۷، گزافه‌ نخواهد بود اگر گفته شود وضعیت بسیار نامطلوب و بی‌ثبات اقتصادی- اجتماعی کنونی کشور ما، محصولِ تصمیمی است که بیش از سه دهه پیش رهبریِ مذهبی جمهوری‌اسلامی در محدود کردن حیطهٔ تغییرهای انقلابی گرفت. رهبریِ انقلاب و در رأس آن آیت‌الله خمینی، پس از سرنگونی و تارومار کردن کامل رژیم شاهنشاهی و طبقهٔ حاکمه آن و تصرف کردن ثروت آن‌ها، تصمیم گرفتند که انقلاب را می‌بایست در همان مرحلهٔ آغازین تغییرهای سیاسی متوقف کرد و به‌ویژه از روند دگرگونی‌های بنیادینِ اقتصادی و اجتماعی، به‌هر قیمت، جلوگیری کرد.

اقبال شاکری، رئیس کمیته عمران شورای شهر تهران، با ابراز تأسف از حادثهٔ رخ‌داده در ساختمان پلاسکو، گفت: "بارها آتش‌نشانی، اعضای شورای شهر تهران و کارشناسان ایمنی به ناامن بودن این ساختمان تذکر دادند.“

اقبال شاکری تصریح کرد:”ساختمان پلاسکو همچون ساختمان علاءالدین و دیگر بناهای تجاری که نه ایمنی لازم را دارند و نه از تجهیزات امدادی استاندارد برخوردار هستند آمادگی ایجاد بحران‌های شهری را دارند.“

"... یک‌بار دیگر احسان طبری را دیدم و آن شبی از شب‌های ماه رمضان- سال ۶۳- بود که وی را از زندان به خانهٔ مرحوم محمدتقی جعفری آوردند و مرا هم بدان مجلس فراخواندند. حال‌وروز خوشی نداشت و دهان و فک‌اش گویا شکسته یا کج شده بود. جعفری می‌خواست ‌با وی محاجه کند، اما من مطلقاً خوش نداشتم که با اسیری در بحث شوم، و نشدم. یک‌بار که آقای جعفری سخنی در نقدِ شوروی (سابق) گفت، احسان تکانی خورد و دفاعی غیورانه کرد. ..." (عبدالکریم سروش)

موضوع سرکوب خشن حقوق و آزادی های دموکراتیک در ایران، در سی و هفت سال گذشته همواره یکی از مسایل مهم مبارزۀ مردم ما بر ضد حاکمیت استبداد بوده است.

از تصویب قانون اساسی جمهوری اسلامی در سال ۱۳۵۸، به جز دوران بسیار کوتاهی که حاکمیت استبداد و ارتجاع هنوز نتوانسته بود استقرار کامل بیابد، حقوق بشر و حقوق شهروندی در ایران نه تنها رعایت نشده است بلکه به گواهی اسناد بی شمار و عملکرد ضد انسانی رژیم ولایت فقیه به خشن ترین شکل ممکن زیر پا گذاشته شده است و با روشنی می توان گفت که پایه های اساسی حکومت کنونی بر استبداد خشن، ظلم و تعدی روشن و خشن به حقوق شهروندان استوار است.

به عنوان نمونه اگر چه اصل بیست و سوم قانون اساسی تصریح می کند که: ”تفتیش عقاید ممنوع است و هیچ کس را نمی توان به صرف داشتن عقیده ای مورد تعرض و مواخذه قرار داد“ ولی مردم ما شاهد آن بوده اند که ایران زندان بزرگی برای همه دگراندیشان بوده است و از رهبران مذهبی مخالف تا مبارزان چپ و آزادی خواهان از هرگروه و دسته ای در ایران به جرم عقایدشان به بند کشیده شده اند، شکنجه شده اند و آنگاه هم که در مقابل بیداگاه های رژیم حاضر به ”توبه“ نشده اند به جوخه های مرگ سپرده شده اند.

درس ۴۰: پیش‌بینی علمی و اهمیت عملی آن

۱. ایده‌آلیسم و ارتجاع و مسئله پیش‌بینی

۲. ماتریالیسم و پیش‌بینی علمی

۳. پیش‌بینی علمی و دانش‌های طبیعی

۴. پیش‌بینی علمی و دانش‌های اجتماعی

۵. اهمیت پیش‌بینی علمی برای احزاب کمونیست

http://www.tudehpartyiran.org/images/ketabkhaneh/Materialism-D.pdf