🐈 Antakya’da depremin 14. ayına yaklaşıyoruz. Depremden etkilenen yüzleri önce anlaşılır nedenlerle insan hayatı, yıkılan yapılar, çöken ekonomi, tahrip edilen doğaya dair endişelerimiz üzerinden konuştuk. Fakat orada yıkılan yapıların altında, kentlerimizi paylaştığımız en güzel canlılar, belki de kentin en kırılgan yüzünü oluşturan hayvanlar da vardı. Bu hafta Günaydın Antakya’da konuğumuz, Dört Ayaklı Şehir’in kurucularından sevgili Mine Yıldırım. Deprem öncesi hazırlık sürecinin kritik önemini, ‘sivil toplum’ alanının aksayan taraflarını, ‘deprem bölgesinde hayvanları iyileştirmenin insanları da iyileştiren etkilerini’, dayanışmanın yeri doldurulamaz önemini konuşuyoruz.

Bu haftaya mahsus Günaydın Antakya’yı seçim nedeniyle Cumartesi günü yayınlıyoruz. Önümüzdeki haftadan itibaren yine Pazar günleri 11:00’de görüşmek üzere 👋

İyi ki varsın Mine, iyi ki varsın Dört Ayaklı Şehir.

MixBird’e çok teşekkürler 🌿

#YalnızDeğilsinİyileşeceksin

#GünaydınAntakya

#Antakya

Yerel seçimlerin bir hafta öncesindeyiz. Partiler, adaylar, isimler, şaibeler, seçim otobüsleri, pankartlar, gürültü, … Aynı süreçte Antakya’da gündelik yaşamın her bir adımı ise türlü zorluklarla bezeli. Hâl böyle olunca, yerel seçimlerin Antakyalılarda depremden sonra iyileşmeye dair herhangi bir heyecan ya da umuda yol açmadığını görmek zor değil. Ama konu Antakya olunca, umut hep var. Bu hafta Günaydın Antakya’da Antakyalı kimya bölümü öğrencisi, geleceğin arkeometristi, deprem sonrası iyileşme sürecinin candan gönüllüsü sevgili Aylin Açıkgöz’e kulak veriyoruz. Aylin’in neşesi, umudu ve dirayeti sayesinde, Antakya’nın iyileşmesinin asıl aktörlerini saygı ve heyecanla tekrar hatırlıyoruz.

İyi ki varsın Aylin, iyi ki varsın Antakya.

#YalnızDeğilsinİyileşeceksin

#GünaydınAntakya

#Antakya

Eski Antakya'nın sokaklarından yağmur suları süzülüyor. Etrafını saran mimozaların ortasında, doğal yatağında özgürce akan Asi Nehri'ni, Roma Köprüsü bütün zarafetiyle süslüyor. Şehirdeki dolaysız ama telaşlı neşenin kaynağını pek fazla düşünmeye gerek yok. Kısaca, "Antakyalı olmak" diyebiliriz. Derken, 6 Şubat geliyor, Antakya'da bildiğimiz hayata dair nerdeyse her şeyi kötü yönde etkileyen büyük depremler yaşanıyor. Geride bıraktığımız dört yüz günü aşkın zamanda depremden sonraki sorunlar giderek derinleşirken, dayanışma ve mücadelenin türlü biçimleri deneyimleniyor. Antakyalıların ve Antakya sevdalılarının bu kadim kente dair koşulsuz sevgisi, dayanışma ve umuda dönüşüyor. Günaydın Antakya'nın bu bölümünde Antakyalı tıp doktoru, iklim aktivisti Demet Parlar'a kulak veriyoruz.

Tüm kalbimizle inanıyoruz ki, iyileşeceksin Antakya. Çok yorulup şüpheye düştüğün zaman sadece dönüp arkana bak, sırtını yasladığın Habib-i Neccar dağı sapasağlam duruyor, sabırla iyileşeceğin günü bekliyor.

#YalnızDeğilsinİyileşeceksin

#GünaydınAntakya

#Antakya

Antakya’da depremin dört yüzüncü gününe yaklaştık. Bu kadar uzun bir zamanda Antakyalıların hayatında henüz asgari yaşam koşullarının sağlanmasına uzağız. Özlenen deprem öncesi yaşamın güvenli koşullarda yeniden kurulabilmesi ise, ancak Antakyalıların asgari müşterekte buluşması, gereksinimlerini kendisi, komşusu, hemşehrileri için bir yurttaş hakkı olarak talep etmesiyle mümkün. Bu aşamada biz uzaktakilere de önemli bir görev düşüyor, Antakya’ya yalnız olmadığını göstermenin yollarını beraber aramak, iyileşeceğini hiç yorulmadan hatırlatmaya devam etmek. Gelin, Antakya’ya ve Antakyalılara destek olmanın farklı biçimlerini beraber bulalım. Günaydın Antakya, bu arama, dayanışma ve paylaşım niyetlerine kulak vermeye talip; haberlerinizi bekliyoruz.

İyi ki varsın Antakya.

#GünaydınAntakya

#YalnızDeğilsinİyileşeceksin

• Post’un arka planındaki çizim Matrakçı Nasuh’tan. Bize ulaştıran Cem İlhan’a teşekkür ederiz.

• ⁠Umur Yedikardeş’e, podcast kaydını düzenleme desteği için teşekkür ederiz.

Bu hafta Antakya'daki bir avludan gelen sese kulak veriyoruz. Karşılıklı sabah kahvemizi içerken, biraz dertleşiyoruz. Son bir seneye, uğraştığı olmayacak işlere; geride kalanlara, başka yerlere gidenlere, biz uzaktakilere uğradığımız sohbette Antakya kendisine yakışanı yapıyor ve konuyu umuda ve dayanışmaya getiriyor.

Antakya'nın iyileşeceğini ve bu iyileşmenin ancak ve sadece Antakyalılarla mümkün olduğunu biliyoruz. İyileşmesini ne kadar çok istediğimiz ve bunun için elimizden geleni yapacağımız da malum. Buradan hareketle, Antakyalıların bu iyileşme sürecinin ana aktörü hâline gelmesinin, bunun için bir asgari müşterek etrafında birleşmesinin ve biz uzaktakilerin bu ortak iradeyi desteklemesinin ne kadar önemli olduğunu konuşuyoruz.

Haftaya buluşmak üzere avlunun güzel ahşap kapısından çıkarken geri dönüp, Antakya'ya bu haftalık veda ediyoruz: "İyi ki varsın Antakya."

6 Şubat’ın ertesi günleri. Antakya’da her yer toz içinde. Kentin altyapısı tümüyle çökmüş, yapıların çoğu hasarlı, nüfus büyük kayıplarının yanında, sayısız sorunla uğraşmak zorunda. Depremden bir yıl sonra Antakya’da henüz birçok insan için hiçbir şey yoluna girmedi. İlk günlerin karanlığı, yerli yerinde duruyor. Göçle gidenlerin geri dönüş için, konteyner ve çadırlarda yaşam mücadelesi verenlerin kalıcı konutlarına, eğitim, sağlık, sosyal tesislerine kavuşması için gün saymak, artık gündelik hayatın doğal bir parçası. Fakat karanlık her yeri kaplamış görünse de, süvari kahvenin dumanı hala üstünde, Habib-i Neccar dağıyla Asi nehri Antakya’yı iki yanından sarmış, nergis çiçekleri Köprübaşı’nda bizi bekliyor. Hayatın olağan akışı diyor ki, Antakya iyileşecek. Antakyalılarla konuşmanın, onları anlamaya çalışmanın ve elimizden geleni yapmanın tam zamanı. Özellikle biz uzakta olanlar için, eğer olup bitenlerde içimize sinmeyen bir şeyler varsa, Antakya’nın iyileşmesi için dayanışma göstermek, tek seçenek gibi görünüyor. Bize katılın, Antakya’yla ve Antakyalılarla dayanışmanın yollarını beraber düşünelim, beraber bulalım.

Depremden sonra Antakya'ya her yeni gidiş, yeni soru işaretleriyle gözleri arkada bırakan bir geri dönüşle sonlanıyor. Büyük bir çaresizliğe dair sohbeti birkaç dakika arayla takip eden neşe, her defasında şaşırıyor. Enkazın kaldırılmasıyla iyice görünür hale gelen büyük boşlukların hüznünü, Asi nehri, Habib-i Neccar dağı ve nergis çiçeklerinin uyumlu buluşmasının üstüne, dünyanın her yerinden daha güzel batan güneşin iyileştirici etkisi bastırıyor.

Depremin birinci yılını henüz geride bırakmışken, yıldönümü ve anma etkinlikleri, yerel seçimler, Antakya'da günümüzün yaşam koşulları konularına dair fikirler yürürken, doğanın içinden en güzel haliyle filizlenen Antakyalı kadınların iradesi, yası umuda dönüştüren en güzel ihtimal olarak karşımıza çıkıyor. Üretimin, üretkenliğin ve kadınların varlığının iyileştirici etkisinden emin, sizi yıldönümünde Antakya notlarını dinlemeye bekliyoruz.

Bugün ve hiçbir zaman;

Yalnız değilsin, iyileşeceksin.

Önceki günlere benzeyen bir günün bitişinde, senelerce “6 Şubat” olarak hatırlayacağımız bir zamana uyanmamızın üzerinden bir yıl geçti. Çok şey oldu, çok söz söylendi. Fakat doğrusunu isterseniz, Antakya’da henüz iyi yönde pek bir şey değişmedi. Herkes bazı zamanlarda bir ucundan tuttu sürecin, ya da Antakya’nın. Bazen iyi, bazen kötü niyetlerle.

Fakat geldiğimiz aşamada, kendimizi epeydir sezdiğimiz bazı kabulleri yapmak durumunda bulduk: Evet, Antakya iyileşecek. Fakat iyileşmesinin yolu, her şeyi ve her yeri domine eden, güçlü olmaya alışmış erkten değil, “doğa ana”nın el verdiği kadınlardan, üretkenlikten geçiyor.

Günaydın Antakya’yla her hafta güzel Antakya’ya seslenirken, deprem öncesi üretkenlikleriyle depremden sonraki iyileşmenin taşlarını döşeyenlerle, depremden sonra yaptıklarıyla yerel halkta umut ve iyileşme hayalini çoğaltanlarla, kolektif umuda bir şans veren ve o güzel tohumu sulayıp filize dönüşmesinin hazzını herkesle paylaşanlarla; doğaldır ki ağırlıklı olarak kadınlarla konuşacağız. İşte bu, hedefi belli olsa da takviminin sonu belirsiz kayıtların ilkinde, “Günaydın Antakya” size kendi öyküsünü anlatıyor. Keyifli dinlemeler 👋

Yeter ki sen de bir ışık yak, bir dua et, bir mum yak, elinde buhurla ya da nergislerle Asi nehrinin kenarına, zeytin ağacının yanına, yanımıza gel.

6 Şubat’ta yitirdiklerimizin yasını beraber tutalım, gidenleri beraber analım.

Önce yasımız, sonra umudumuz ortaklaşsın.