Vette Praat

Waarin Vette Praat miljoenen luisteraars van goede voornemers voorziet zonder enig cliché te schuwen. Niet alleen olie rookt en zelfs houtkachels voor dispuut zorgen. We ons klein wild eren en beginnende alzheimer lekker negeren om onze toekomstperspectieven van het ene gat in het andere vacuüm te zien verdwijnen. Project project project als een van onze onverwachte ontboezemingen. Tijd genoeg om het leven in de steigers te zetten want zonder Han Peekel wordt niets nog vervolgd. Als goede start stralen we ons polyester voor het lassen en doen we de inhaalmanoeuvres vanuit carter the unstoppable leak machine. Zijn we bijzonder elastisch in onze alcoholcontrole en ontstaan er haarlijntjes in de ovengedroogde Rollade. Bingokaarten, koffie en kerstballen, is vuurwerk zo 2025 en stappen we weer over op de brommers zonder uitlaat die sinds de teloorgang van Koninginnedag doelloos in de schuur verblijven. Kregen we trouwens visite op de Zündapp buikschuiver en kunnen we op zoek naar een nieuw deurslingerknopje aan de hand van een antieke Michelinkaart. Ja, zo'n echte, met een Bing carburateur. Ondertussen drinkt Joost koffie onder de Peugeot, is introveren ons nieuwe werkwoord en is behalve de melkmuil ook Captain Slow populair bij de jeugd met dank aan Benjamin en een bal. If it makes you happy, dan gaan we verder in het Nederlands met lezerspost van een trouwe luisteraar. Lezen we voor als een schoolmeester die een koplampmysterie opvoert. Spiegeltje spiegeltje in de lamp, we schroeven je elvenbeen gewoon weer vast. Advocaatje leef je nog is voor de ingewijden uitgeweid. Globaal gezien (sorry Miek) recycleren componisten teveel bloembakken onder de noemer duurzaam denken. Op papier is zo'n halfproduct van groenwassen schone lucht en waterafstotende twaalfjarigen bijna net zo goed geleidend als goretex dijken waterafstotend zijn. Teleurstellend dat innovatief denken verbazing opwekt, trolleyschepen doen denken aan zuster Ursula en Joost nog nooit een Golf GTI van de Rijkswacht achter zich aan heeft gehad omdat je zonder achterbank geen drugs drugs drugs kunt smokkelen. Was trouwens wel de traagste achtervolging ooit. Joost is dan ook alleen maar ondeugend in aangeharkte landen met kustplaatsen ohne zee. Nog een geluk dat de carabinieri professionelen zijn dan de bemanning van de hBereboot. Laat ons met die professionele aanpak stoppen op ons dieptepunt aan het minder van Geneve. Gelukkig Nieuwjaar!

Waarin Vette Praat een live publiek animeert tijdens de oudjaarsbijeenkomst van de Pionier Automobielen Club. Waar auto's de eigenaren ruimschoots overleven en de overlevering niet altijd automatisch gaat. Een live-publiek niet altijd gelijk staat aan een levend publiek. Waarmee we uiteraard niemand willen schofferen. We eten liever nog een oliebol. Over elektrische automobielen en waarom ook stoom benzine nodig heeft. Even een nieuw onderblok laten gieten een uitgestorven ambacht lijkt te zijn geworden en het ingenieurshart van Joost aanwakkert. Tot de kleppen ervan gaan zweven zeg maar. We anders nooit zomaar een Hispano Suiza tegenkomen op een druilerige zaterdagmiddag, nadat we net voor de derde keer hebben moeten uitleggen wat dat dan is, zo'n podcast. Waarin we liever nog een oliebol eten, de een met en de ander zonder rozijnen. We de versterker wat verder open draaien voor de pre-war oren en ons gezwets met plezier onderbreken voor dat van een ander. Of hoe je nieuwe vrienden maakt door even je grote waffel te houden. We feilloos de rode draad konden bewaken zonder over al die andere snoeren te struikelen. Drie meter niet genoeg is voor het ego van Joost en teveel voor de coördinatie van Marc. Oh ja en we nog even een oliebol nuttigen.

Waarin Vette Praat voorzichig viert dat we al een jaar lang iedere week een nieuwe aflevering hebben gepubliceerd. We nog steeds veel plezier hebben in onze kletspraat, altijd op zoek zijn naar nieuwe luisteraars, onderwerpen en elkaars grens. Dit is Vette Praat de podcast, dit is aflevering 52. Dit is feest.

Waarin Vette Praat verdwaalt op een prewar marketplace met een -c, gezellig druk doet op zoek naar jonge mensen die op vrijdag de pensioenados proberen de loef af te steken met hun interesse voor het interbellum. Onze comfortzone opgerekt wordt naar steeds ouder spul en iedereen een beetje excentriek is. Waar ons ons kent en wij de mensen van prewarcar.com die dan weer naast horecabeurs lijken te staan. Waar je op een Franse brits in het Brits over Frans hoort praten en bling bling de boventoon voert. Jancia van Lancia maar ook van De Dion Bouton houdt, Wim Oude Weernink dan weer bij die eerste blijft en tijdsverwarring ons deel is. Schroot het eindstadium is van productie voor de massa en sport een luxe is. Alles bijzonder spul is en geluk nog heel gewoon. Er geen doorkomen aan is zonder stiekem te ontpoppen als reporter. Formule 1 niet tot leedvermaak leidt, zelfs niet zonder tegenliggers of hittegolf. We serieus inhaken op badge engineering van Renault, Ford, Mitsubishi, Toyota en Suzuki en andere platformeenheidsworst. We het concept van de Citroën ELO non-retro prijzenswaardig vinden ondanks naamsverwarring met een Rolls Royce op leeftijd. De hype op de schaal van nix een feestje wordt waar ik twee beren broodjes zag smeren in de vorm van een Bronco. Plastic toch niet zo fantastic is en vonkenregen niet hetzelfde als noorderlicht, hoe oplossingsgericht je ook te werk gaat met de bougiespeling van je Hemi. Engelse thee met melk terwijl we wachten op Godot en andere pakjesstress. De correlatie naadloos overgaat in causaal verband en de DSM5 ons hardhandig richting psychofarmaceutica en een zakelijke overeenkomst duwt. Man man man als dit al nergens heen gaat, hoe moet het dan wanneer we onze uitlaat ruimer in kunnen zetten? Zijn we nog te helpen of denken we dat epibreren in Mokum ons dezelfde geestverruimende inzichten zal brengen als wijlen Jules Deelder? Hashtag James Lee Bond met een boodschappentas vol kattenfilmpjes die hij met beide handen moet dragen. We a cat on a hot tin roof positief labellen zonder de filosofische inzichten van Like Me en/of Mieke Telkamp tekort te doen. Kortom, hoogwaardig opvullen huilen met de pet op tot het doemscenario van de Vette Proza Bingo tot interessante gesprekken met nieuwe vrienden zal leiden. Het Louwman Museum bij de buren prijkt en leeftijdsdiscriminatie te mooi, te gelikt blijkt. Zelfs zonder Porsches favorieten. Avions Voisin en Invicta met hun low slung chassis' ons ondersteboven kegelen en het aperitief dat Mahy heet dankzij onze zuiderburen de toekomst van deze erfstukken voor de liefhebber veilig stelt. Dat dus.

Waarin Vette Praat brandstofprijzen uit pure noodzaak tot uitstelgedrag laat leiden, de reserves langzaam voldruppelen als gepatenteerd middel voor onthaasting en we met twee handjes koken. Het lijkt wel kermis, met die kwispelende A.C.Tion-spreuken, spokende podcastmakers en Klukluk van de hele domme. Alsof we altijd al zo uberwoke, vrij en onbevangen waren. We de link leggen tussen dialect en ornithologie, een heel half uur proberen volkletsen over het beloofde land en de shopping spree voor het neusje van de zalm. De kerstgedachte via Obelix en een vat miswijn leidt tot superkrachten uit de kunst. Je weet het niet, je weet het niet, maar als belastingvluchteling uit Les Sables de Vache Attend kun je beter geen houtskool naar Oxbridge brengen. Dan liever naar K.A.D. voor the unbearable lightness of high performance. Wanneer de atmosfeer goed is en alles breed hangt in de shed of sheds, dan wordt er wel een mouw aangepast. Nu er toch bronnen aangeboord zijn die twijfelen aan de honderdduizend, er lokaal diesel wordt geprefereerd over dewaterboxer en de Lancia Thema 8.32 van Agnelli leidt tot almaar meer details details details. Fatima Yamaha een album uit gaat brengen met de naam Desmodronic en motorfietsen met een kruisboog een verzamelwoedende spreekwoordenvloed tot gevolg hebben. Komen we over de brug met een filosofie voor beginners waar we het zomaar over eens zijn. Een brug te ver op volle toeren is eerlijk gezegd een soort automakersopzeeshow met hergebruik van krantenpapier uit de ballentent. Over een garbage run met fans naar Montenegro die onder parlay van de piraten uit Robert Louis Stevenson's Treasure Island naadloos overgaan naar een handel in merchandise voor toekomstige patreons. En dat al vijftig keer.

Waarin Vette Praat op zoek is naar een uitlaatklep. Leeftijdsdiscriminatie steeds meer een dingetje wordt en Zeekr met een Gents dialect onmogelijk uit te spreken is. Spelen met autootjes een heel nieuw geluid oplevert. Maniflow de duimschroeven aandraait op de boxer. De zin van het leven verzandt in details details details en de reflectie aangaande het magische touchscreen fake news blijkt. In tegenstelling tot de rubriek wrak van de weg, die van vage verhalen over GAIK-platen eindigt in een parkeergarage. Uitvaartondernemer De Kraai geschiedenis maakt en uitgesproken kappersauto's voor een generatiekloof zorgen. Marc jeuk krijgt van straatstenen en Joost van de Atlantische alliantie. Iets met naamsverwarring en kamerbreed tapijt. Klokkenluiders op het strand en ongekuiste taal. Of hoe grijze import de wereldeconomie draaiend houdt. Juan Samaranch ooit nog gevochten heeft met een Rochdale Olympic en het venijn in de staart zit. Of hoe je de duvel en zijn ouwe moer kunt verslaan met het juist speciaalgereedschap. Tinworm kunt classificeren aan de hand van dad-spec en Blob het nieuwe huismerk wordt van Ford Europe. Onze resident seventies bitch plastic fantastic vindt en het rode pookje voor vrienden met auto's zorgt. Tot slot nog een paar tips over milieuvriendelijk opvoeden en het afsluiten van alweer een succesvol verblijf op de dagbesteding met een ouderwetse portie Fish and Chips.

Waarin Vette Praat koel blijft. Zout en citroen beter bij Tequila passen dan wintertijd bij een Citroën Picasso. Joost een condenslaag van bijna zestig jaar oud heeft opgegraven onder zijn schilderwerk. Een Toyota Aygo alleen getuned mag worden door de mannen van Bad Obsession Motorsport. Project Binky voor mafklappers met een grote M bedoeld is. Joost toch een berg plaatwerk voor de Mini heeft besteld. Multiprojectmanagement ons nieuwe adagium wordt. Dat wordt handen uit de mouwen steken en sleeves in een Mini Cooper S Mk2 blok. Kopzorgen ahead. 

Waarin Vette Praat rubriceert, of misschien ook niet. Marc eindelijk is toegekomen aan de voorgeschreven lectuur, maar nog niet overtuigt is van 'Doctor's orders'. Een Mini-Marcos altijd gebaat is bij een betere dempingsgeometrie. De Opel Corsa nog zeldzamer aan het worden is dan een handgeklopte Peugeot 206. De Hindustan Ambassador minder naar curry smaakt dan een Glaswegian Morris Oxford en een bratwurst niet echt past bij een rondje op de golfcourse. Bij het vijfde hole is Marc in ieder geval allang de draad kwijt. Het laat hem allemaal blauw blauw en dat terwijl het Joost niet uitmaakt of er gele of blauwe platen op zijn auto hangen, zolang de rechtsongelijkheid over het voeren van een nummerplaat aan de voorkant van het vervoersmiddel maar uit de wereld wordt gebannen.

Waarin Vette Praat alle remmen loslaat, zich buigt over de regels van de BTCC, volop plannen maakt voor de toekomst en passant ook nog even in het heden blijft hangen. Want wat doe je met je troetelkindje in de winter? Schorsen, doorrijden, binnen of buiten stallen? En welke auto is dan de reserve auto? Die ene, die met duct tape bij elkaar gehouden wordt, of het exemplaar dat is opgebouwd volgens de regels van de fine art of bracketry? Vette Praat, de enige podcast waar je Ôhlins met Eibach de ring ziet delen. Gaan we met merken smijten? Zeker wel, want onderdelen uit chinesium gebruiken we liever niet.

Waarin Vette Praat zich buigt over het vraagstuk waarom sommige stationcars zoveel mooier zijn dan de sedan waarop ze gebaseerd zijn, terwijl andere estates precies dat zijn, een te groot huis op wielen. En waarom zijn er geen autofolders meer? Met die mooie kleurstalen in metallic drukwerk. En tweedeurs sedans? Of beter nog, breaks, waar zijn die dan gebleven?